Een half jaar Midland, Michigan.

Ik weet niet hoe lang het duurt om te wennen aan een ander land. Als je me zou laten raden dan zou ik zeggen een jaar. Eens je alle maanden en seizoenen doorlopen hebt, dan ben je er. Dan heb je alles gehad. Ik weet niet of dat het juiste antwoord is. Misschien wel.

Er is ondertussen een half jaar gepasseerd en eigenlijk heb ik nu al het gevoel dat we er eindelijk zijn. De afgelopen maanden zijn absoluut een rollercoaster geweest. Een rollercoaster van zoveel dingen te moeten regelen, een rollercoaster van settelen maar ook een rollercoaster van emoties. Dat laatste vooral.

Maar ik voel me hier elke dag meer en meer thuis. Ook al zijn er nog veel dagen waarop ik nog wel eens vloek. Op het feit dat ik zoveel moeite moet doen om deftig brood te vinden. Of dat ik de zondagochtend enkel kan kiezen uit een croissant of een chocoladekoek. Of dat het aantal hippe eetgelegenheden hier nogal beperkt is. Of dat de vraag “how are you doing today?” eigenlijk geen antwoord vereist. Of aan het feit dat iedereen hier zo weinig moeite lijkt te doen om ’s ochtends deftige kledij aan te doen. Of dat er geen einde lijkt te komen aan die ellenlange maanden van vriestemperaturen. Maar verder dan eens vloeken of met mijn ogen rollen gaat het niet meer. Tot enkele weken geleden was ik nog bijna op dagelijkse basis bezig met vergelijken en met dingen missen. Dat is weg. Het is allemaal een stukje van ons leven geworden. Het is ons gewone leven aan het worden.

Ik kan ondertussen zonder gps mijn weg vinden in Midland. Ik weet in welke supermarkt of winkel ik moet zijn om te vinden wat ik wil. Ik weet waar ze het beste brood hebben, waar de beste kaas, waar het beste vlees en waar de beste groenten. Ik weet waar ik die ene fles melk het goedkoopste kan kopen. Ik ben aan een razendsnel tempo klantenkaarten aan het opstarten en meer en meer begin ik me thuis te voelen in de wereld van coupons. Ik ben blij met de beginnende vriendschappen en de beginnende chitchat hier en daar. Ik ben trots op mezelf dat ik nog steeds twee keer per week ga sporten. Ik heb een favoriet lokaal radiostation. Ik ben meer en meer zelfzeker aan het worden als ik moet praten in het Engels. In het begin had ik vooral het gevoel dat ik te weinig kon oefenen maar ondertussen merk ik dat het toch allemaal vlotter gaat. Uiteindelijk is het enige wat ik dag in dag uit op radio en tv hoor ook alleen maar Engels. Zonder de Nederlandse ondertiteling dan en dat helpt natuurlijk ook wel.

Elisa, die is ondertussen bijna perfect tweetalig. Die praat en leest Engels alsof ze nooit anders heeft gedaan. Ze heeft niks van accent en daar ben ik jaloers op. Af en toe verbetert ze mij in mijn uitspraak. Zover is het al gekomen… Hier en daar merk ik af en toe zelfs een Engelstalig accent in haar Nederlands op. Het is echt onvoorstelbaar. Florian staat uiteraard nog niet zo ver als zijn zus. Daarvoor zijn de schooldagen voor hem te kort maar hij begrijpt wel ongeveer alles. Antwoorden doet hij in een mengelmoes van Nederlands en Engels. Wat grappig is. Dan krijg je zinnen als “I am making koffie do you want een tas?” en “I moet the car weer vermaken”.

En mijn man, die werkt hard en houdt ons financiële fort recht. Ik zou zijn tempo en werkdruk van elke dag niet aankunnen, dat moet ik eerlijk bekennen. Maar in principe zie ik hem wel meer dan vroeger. Er zijn geen eindeloze business trips meer van twee weken en ’s avonds moet hij niet meer ellenlang in de file staan om thuis te geraken. Dat is dan toch een voordeel.

Ik ben blij dat ik kan zeggen dat na zes maanden het zwaarste gewicht in onze weegschaal het positieve is. Met de lente en zomer in het vooruitzicht kan het hopelijk alleen maar beter worden… Ik kan echt niet wachten om Michigan eindelijk te kunnen gaan verkennen.

Tags: , ,

Van putje winter naar hartje zomer in twee uur en 15 minuten

Ergens eind januari besloten we de zomer even op te zoeken. Alhoewel de belofte aan prachtig zomerweer niet de hoofdreden was van onze trip. We hebben hier immers een soort van bucket-list, van dingen die we zeker willen zien of doen nu we hier toch zijn en Disneyworld bezoeken staat op die lijst. Het zomerweer, dat was gewoon een fantastisch extraatje. Ik bedoel maar, had Disneyworld in Alaska gelegen, dan waren we het ook gaan bezoeken (maar dan misschien niet in februari).

Disneyworld Florida.

Disneyworld is groot. Heel groot. “Ik ga naar Disneyworld” is helemaal niet te vergelijken met “ik ga naar de Efteling” of zelfs nog helemaal niet te vergelijken met “ik ga naar Disneyland Parijs”. Disneyworld wordt eigenlijk beschreven als een resort dat bestaat uit 4 themaparken, 2 waterparken, 1 winkelcentrum, 1 sportcomplex en dan nog eens een hele hoop hotels. Afin, als je een visueel idee wil krijgen van wat Disneyworld is, klik dan even op dit filmpje:

Dat wij dus, in de vijf dagen dat we in Florida waren, Disneyworld niet helemaal hebben gezien, is vanzelfsprekend. Vooraf besloten we drie van de vier themaparken te bezoeken en dat hebben we ons achteraf niet beklaagd want na drie dagen bijna non-stop stappen, weet ik niet wat mijn voeten zouden gedacht hebben van nog een vierde dag. Nee, op de vierde dag, deden we een brunch in een van de Disneyresorts en gingen we in de namiddag rondhangen in het winkelcentrum van Disneyworld: Disney Springs. Op de vijfde dag bezochten we een park in Orlando en gingen we ’s avonds dineren in The Boathouse, een restaurant in datzelfde winkelcentrum. En voor je denkt: “wie gaat er nu in hemelsnaam gaan rondhangen in een winkelcentrum bij 30 graden?”. Je zou gelijk kunnen hebben ware het niet dat dit Disney Springs is, het winkelcentrum in Disneyworld:

Maar zoals ik al zei, de eerste drie dagen stonden in het teken van het bezoeken van drie van de vier themaparken.

Dag 1: Magic Kingdom.

Voor diegenen die ooit Disneyland Parijs bezocht hebben: Disneyland is een kopie van Magic Kingdom. Of toch ongeveer… Of toch eigenlijk ook weer niet… Disneyland is een kopie in de zin van parkindeling maar Magic Kingdom is veel groter, heeft meer attracties en is qua details veel mooier afgewerkt.

Let eens op de detailafwerking op de gebouwen links en rechts op deze foto.

Ons bezoek aan Magic Kingdom was fantastisch. Onze favoriete rit was de Seven Dwarfs Mine Train, een rollercoaster waar zelfs Florian op mocht maar die toch stukken sneller ging dan waar we ons initieel hadden aan verwacht. Maar ik heb mijn zoon nog nooit zoveel plezier zien hebben op een pretparkenrit.

De grootste verrassing was de Monsters Inc. Laugh Flour-attractie. Welja, attractie is een verkeerd woord. De attractie werd eigenlijk omschreven als een grappige show met uiteraard de figuren uit de Monsters Inc. film. De wachtrij was kort en daardoor besloten we het toch een kans te geven maar we hadden ons eigenlijk verwacht aan een Monster Inc.-figuurtje die een hoop moppen vertelde. Maar dat was het helemaal niet. Het was een heel interactieve show die fantastisch goed in elkaar zat. Heel regelmatig werden mensen in het publiek eruit gepikt en dan op een groot scherm afgebeeld. De eerste die eruit werden gepikt, waren mijn man en onze dochter. Afin, ik kan moeilijk beschrijven hoe de show nu precies in elkaar zat maar als je gewoon even de eerste drie minuten van dit filmpje bekijkt, dan snap je het concept wel:

Dag 2: Epcot.

Het themapark Epcot is gebouwd rond verschillende landen. Je wandelt gewoon van het ene land naar het andere. Elk land heeft een winkel met daarin speciaal ingevoerde producten uit dat land, een restaurant of meerdere restaurants met specifiek eten uit dat land. En sommige landen hebben dan ook nog eens een attractie. Noorwegen bijvoorbeeld, heeft de Frozen Ever After-attractie (erg de moeite waard, als je het ons vraagt) maar ook de mogelijkheid tot een meet and greet met Anna en Elsa.

Een groot pluspunt in dit park vond ik ook dat al het personeel dat er in een bepaald land werkt, ook echt uit dat land komt. We aten hier ook voor het eerst in bijna 5 maanden opnieuw een eclair uit een Franse patisserie. Of hoe een simpele eclair kan smaken als haute cuisine.

Noorwegen.

China.

Frankrijk.

Dag 3: Animal Kingdom.

Animal Kingdom was achteraf gezien ons favoriete park van de drie. Het is het kleinste themapark maar daardoor ook het meest doenbare qua wandelafstanden toch. Het eerste wat wij deden toen het park openging, was naar de wachtrij van de Kilimanjaro Safari gaan. We hadden gehoord dat je deze safari best ’s ochtends vroeg of eerder in de late namiddag doet omdat de dieren in het midden van de dag meer weggestopt zitten omwille van de hitte. We hebben ons die beslissing zeker niet beklaagd want we hebben enorm veel dieren gezien. En ik kan ook wel zeggen, als ik dan toch een dier in gevangenschap zou moeten zijn in een volgend leven… Dan kies ik deze plek.

Animal Kingdom is ook een van de parken waar we het lekkerste hebben gegeten. En dat is dan eigenlijk nog relatief want eigenlijk denk ik niet dat er plekken zijn in Disneyworld waar je slecht kan eten… Het was eens een aangename afwisseling van de toch eerder beperkte keuze hier in Midland.

World of Avatar.

World of Avatar.

We zijn ondertussen alweer een week thuis maar als we de kans hebben, gaan we zeker nog eens terug. Als er iemand toevallig op deze blog belandt, niet omdat je me kent of volgt maar omdat je echt op zoek bent naar concrete tips voor een bezoek aan Disneyworld, stuur me gerust een mailtje want dit blogbericht is slechts een notendop van onze trip. Wij kregen heel veel tips en suggesties van een collega van mijn man die een maandenlange stage heeft gelopen bij Disneyworld en dat was echt een lifesaver. Want zonder voorbereiding moet je toch niet aan Disneyworld beginnen!

Tags: ,