Dingen waar ik niet meer van op kijk #1

Soms besef ik nog altijd niet goed dat ik nu werkelijk aan de andere kant van de Atlantische Oceaan woon maar langs de andere kant is er ook het besef, dat ik na vier maanden al een aantal dingen zo gewoon ben geworden, dat ik er niet meer van op kijk. Zoals daar zijn:

Auto’s op de baan die eigenlijk op de schroothoop thuishoren.

Op restaurant een rietje krijgen bij je drank.

Een gratis tweede drankje krijgen, zelfs als je nog niet halfweg je eerste bent.

Pick-up trucks, pick-up trucks en nog meer pick-up trucks.

Rijden door de sneeuw en af en toe eens een klein slippertje maken.

Grote huizen met minstens twee garages (soms ook wel eens drie).

Kleinere huizen maar dan wel meestal met een mobilhome erbij, die even groot is als hun garage.

Gigantische reclameborden langs de kant van de weg.

Dit beeld:

Florian die ’s ochtends een ijsje krijgt op zijn school.

Tags: ,

4 maanden Midland, Michigan.

Mr Squirrel

Ik weet niet hoe het met jullie zit maar ik dacht dat eekhoorns een winterslaap hielden. Niet dus. Ik zie die beesten hier ganse dagen door mijn Amerikaanse tuin wippen, ploeteren in sneeuw van 20cm en het eten stelen dat we voor de vogels buiten hangen. Tot zover mijn illusie dat ik die beesten niet meer zou zien tot het weer lente wordt…

Ik ben een dief, een leugenaar, een bedrieger en ja, zelfs een moordenaar!

Ik weet nog dat ik als kind in de lagere school elke week een half uur godsdienst kreeg van meneer pastoor. We moesten dan rechtstaan, als meneer pastoor de klas binnenkwam. Maar wat meneer pastoor allemaal te vertellen had, dat weet ik eerlijk gezegd niet meer. Toen ik jaren later zelf les gaf in de lagere school, was ik verbaasd hoe zeer de godsdienstlessen veranderd waren. Natuurlijk werden er nog verhalen verteld over Jezus en zijn gekke avonturen maar het was niet meer enkel dat. Toen wij bijna acht jaar geleden beslisten onze dochter niet te laten dopen, maakte ik mij nog zorgen over hoe ze zich zou voelen, eens ze in het eerste leerjaar zou zitten en iedereen van haar klas zijn of haar Eerste Communie zou gaan doen behalve zij. Vorig schooljaar, toen het eindelijk zover was, bleek mijn zorg van zoveel jaren terug nergens voor nodig. De helft van de klas deed een Eerste Communie en de andere helft deed gewoon een lentefeest. En dat was dat.

Om maar te zeggen: de katholieke kerk en het geloof is bij ons toch niet meer wat het geweest is.

Hier heb ik soms het gevoel dat ik jaren terug in het verleden gebombardeerd ben. De kerk en het geloof zijn hier zo sterk aanwezig dat je er bij momenten ongemakkelijk van wordt.

Als ik Elisa en Florian naar hun scholen breng (dat is een 10 minuut durende rit) dan denk ik dat ik, zonder overdrijven, een twintigtal kerken passeer (en waarschijnlijk zijn het er nog meer). Ik heb geen idee hoeveel kerken er hier zijn maar het zijn er véél. Heel veel. Je kunt de lijst hier bekijken. Er is een Christian Church en een Church of God. Er is een Reformed Church en een Methodist Church. Er is een Bible Baptist Church en een Trinity Lutheran Church. Ik heb geen idee wat het verschil is tussen al die kerken en ik heb ook de courage niet om het uit te zoeken. Ik weet gewoon dat je hier een beetje een outcast bent als je niet naar één of andere kerk gaat. In 9 op de 10 gesprekken die ik hier met Amerikanen voer, komt het woord church toch minstens één keer aan bod. Zoals ik al zei: het is om ongemakkelijk van te worden.

En oh ja, als je ook eens wil testen of je toevallig een moordenaar bent; ik kreeg vorig weekend dit kaartje in mijn handen geduwd en ik ben toch niet zo goed bezig, moet ik eerlijk bekennen.

 

Elisa en haar public school

Voor we naar hier verhuisden, was ik nogal sceptisch tegenover het Amerikaanse schoolsysteem. Ik had ook geen idee wat ik ervan moest verwachten. Ook bij mijn dochter haar eerste schooldag hier had ik niet direct een wauw-gevoel. Ik wist alleen dat de public schools in Midland een goede score krijgen tegenover bijvoorbeeld scholen in de omringende steden hier. Het was in het begin dus gewoon een kwestie van wat vertrouwen te hebben in de school en haar goede score. Ik heb ondertussen ontdekt dat het grote verschil tussen de scholen te maken heeft met het feit dat schooldistricten hier gewoon hun eigen curriculum kunnen opstellen (waarschijnlijk zijn er wel een aantal richtlijnen maar zijn die heel algemeen). Als een schooldistrict dus beslist dat er in het tweede leerjaar bijvoorbeeld geen maal- en deeltafels aangebracht worden, dan doen ze maar.

Ik ben blij dat ik kan zeggen dat de school van Elisa ondertussen mijn vertrouwen heeft gewonnen. Ik ben zelf een juf, dus ik weet wat Elisa op dit moment zou leren in het tweede leerjaar als we gewoon in België waren gebleven en ze zit op datzelfde schema en hinkt op bepaalde vlakken zelfs een beetje voorop. Ik weet ook dat ze hier heel veel moet schrijven en elke week minstens twee keer begrijpend lezen moet oefenen. Als er één iets is dat waarschijnlijk zo goed als elke onderwijzer(es) in Vlaanderen zal bevestigen, is dat er tegenwoordig bij ons te weinig aandacht aan schrijven en begrijpend lezen wordt gegeven.

 

American Taxes

Ik ben mij tegenwoordig heel erg aan het verdiepen in Amerikaanse taxen. Ook al zit ik hier ganser dagen over ons expat leven te schrijven, in principe zijn wij geen echte expats (het bekt gewoon makkelijker en iedereen weet direct waarover ik het heb). Een echte expat werkt in het buitenland maar blijft gewoon in dienst bij het bedrijf in het land van oorsprong. Dat is bij ons niet zo. Mijn man werd in dienst genomen door de Amerikaanse entiteit van de firma waarvoor hij werkte en wordt dus ook gewoon in dollars op een Amerikaanse rekening betaald. Met als gevolg dat we nu dus uiteraard onder het Amerikaanse tax systeem vallen. Dat is zeker geen nadeel want we weten helaas allemaal hoeveel er in België van ons loon afgaat… Afin. Het had moeten simpel zijn, onze tax invullen hier in Amerika. We bezitten hier geen huis. Ik werk niet. We hebben één inkomen van mijn man en dat is het eigenlijk. Simpel dus. Ware het niet dat ze er hier in Amerika niet beter op gevonden hebben dan een onderscheid te maken tussen een American Resident en een Non-American Resident. Ok, dit is saai, ik weet het maar blijf even bij de les, ik kom direct bij het punt dat ik wil maken… Je wordt beschouwd als een non-resident als je minder dan 183 dagen in Amerika verbleef. Voor het tax-jaar 2017 is dat bij ons het geval. Je kunt gaan denken dat er een verschil is tussen taxen betalen als non-resident en resident (want waarom zou het onderscheid anders bestaan, right?). Juist. Het grote probleem (voor ons dan) is dat je als non-resident je tax enkel kunt indienen als individual. Met niemand ten laste dus. Aangezien mijn man de enige is die werkt, heeft hij in principe drie personen ten laste. Ik heb het berekend. Wat we zouden terugkrijgen als we onze tax-aangifte zouden kunnen invullen zoals het echt is (mijn man met drie personen ten laste dus) in vergelijking met de aangifte invullen als een individu. Dat verschil of bedrag is dus het equivalent van een schone reis, drie maanden huishuur of een kleine tweedehandswagen! Kun je je gaan inbeelden hoe gefrustreerd ik was toen ik tot die conclusie kwam. En dus ben ik mij aan het verdiepen. Want het probleem kan opgelost worden. Ik ga jullie niet vervelen met de details maar het is, op zijn minst, behoorlijk ingewikkeld. En het meest frustrerende van alles nog is, dat ik niemand vind die mij een behoorlijk advies kan geven. We betaalden al 70 dollar voor telefonisch taxadvies en het eindigde met ik die uitleg gaf aan de mevrouw aan de andere kant van de lijn over Amerikaanse taxen.

Countdown: we’re going to Disneyworld!!!

“You must go and visit Disneyworld with the kids,” zei onze interviewer in Brussel toen we daar stonden te wachten op onze goedkeuring om te mogen vertrekken bijna vijf maanden geleden. “That’s definitely on our to-do list,” antwoordden we. En aangezien we niet weten hoe lang we hier zullen zijn, hebben we beslist er maar geen gras over te laten groeien. Binnen een kleine drie weken vliegen we naar Florida! Disneyworld, here we come!

bron: www.frontlinefloridarealty.com