To beugel or not to beugel?

Voor ik begin aan mijn verhaal, heel eventjes deze korte dienstmededeling…

  • misschien hebben alle “nieuwe” lezers van mijn blog, toen ze hier op ontdekkingstocht gingen, ook eventjes mijn over-pagina bekeken en gelezen en heel misschien hebben ze dan gedacht: dat klopt toch niet? Ik kan ze geen ongelijk geven. Ik was me al langer bewust van het feit dat mijn over-pagina dringend aan een update toe was en dat is er dan nu eindelijk van gekomen. ’t Is maar dat je ’t weet. Feel free om het te lezen of om het niet te lezen. 
  • tussen haakjes: mijn onderschrift wordt ook nog aangepast (je weet wel “over gewoon mama zijn”) maar ik ben er nog eventjes over aan het nadenken. Zo’n catchy zin bedenken die deze blog samenvat, dat is nog niet zo simpel als het lijkt.
  • en dan de laatste van mijn dienstmededelingen. Deze blog bestaat al langer dan toen we aan ons expat-avontuur begonnen en ik gebruik hem dus nog voor zoveel meer andere verhalen dan alleen ons buitenland-avontuur. En ook al is dat de laatste maanden natuurlijk “het onderwerp” van de meeste van mijn berichten geweest, dit bericht is eventjes iets anders. Terug naar mijn oude zelf. Dit bericht is eventjes terug naar mijn blog gebruiken als mijn uitlaatklep. Again: feel free om het te lezen of om het niet te lezen.

Mijn tanden zijn al heel lang een issue voor mij. Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen, ik heb wat ze noemen een diepe beet (ze hebben daar blijkbaar geen mooi woord voor). Als je wil weten wat dat precies is, kun je dat hier bekijken maar het komt er eigenlijk op neer dat ik met mijn onderste rij tanden in mijn gehemelte bovenaan bijt. En dat is uiteraard de bedoeling niet. Helaas vond de tandarts die ik in mijn jeugd bezocht het niet echt nodig om daarvoor een beugel te dragen. En als tiener ga je uiteraard niet in discussie en denk je alleen maar: yes, ik heb geen beugel nodig.

Maar het ouder worden zorgde er wel voor dat ik me meer en meer zelfbewust werd van mijn verkeerde beet en dat ik me er ook aan ging storen. Zo hield (en hou) ik mijn glimlach altijd wel wat in als er foto’s worden genomen. Een tiental jaar geleden besloot ik de koe bij de horens te vatten en bezocht ik een orthodontist. Die verwees me door naar een kaakchirurg, die me vertelde dat ik om mijn beet te corrigeren een kaakoperatie zou nodig hebben. Kaak breken dus, herplaatsen en weer aan elkaar vijzen. Letterlijk. Het idee alleen al bezorgd(e) me kippenvel en ik dacht laat het dan maar zo.

Anderhalf jaar geleden besloten mijn onderste rij tanden dan dat het eens tijd werd voor wat anders. Zoals blijkbaar veel voorkomt op “latere” leeftijd begon één van mijn tanden naar voren te schuiven. En dat stoorde mij grandious. Want het was uiteraard één van de voorste twee snijtanden die helemaal naar voren begon te leunen. Op een bepaald moment kon ik niet meer normaal met andere mensen communiceren zonder te denken (zouden ze nu naar dát tandje aan het kijken zijn?). Mijn man verklaarde me voor gek en waarschijnlijk had hij ook wel gelijk. Waarschijnlijk ben ik degene die me het meeste stoort aan het naar-voren-leunende-tandje.

Maar goed. Dat ene tandje zorgde er dus voor dat ik opnieuw bij een orthodontist ten rade ging. Een andere dan die van tien jaar geleden. Dat was december 2016. Die orthodontist zat met een gigantische wachtrij maar zei dat hij me wel kon helpen. In april 2017 mocht ik gaan voor foto’s en in juli 2017 kreeg ik het behandelingsplan voorgeschoteld. Hij kon mijn beet corrigeren (door twee van mijn bovenste kiezen weg te nemen) en kon er uiteraard voor zorgen dat het onderste tandje terug mooi in de rij ging staan. Een kaakoperatie was altijd een optie maar niet verplicht, volgens hem. Afin. Ik had nog wat tijd om erover na te denken want zijn wachtrij zorgde ervoor dat ik mijn behandeling bij hem pas zou kunnen starten in april 2018.

En ondertussen zitten we dus hier. Aangezien ik mijn gedachten er dus had op gezet dat het een beetje nu of nooit was met mijn tanden, ging ik al vrij snel nadat we verhuisd waren op zoek naar een goede orthodontist hier. Ondertussen kreeg ik er nog eens een gratis second opinion bovenop (wat in het geval van de eeuwige twijfelaar die ik ben – toch wat die tanden betreft) mooi was meegenomen.

De othodontist hier in Midland kwam met exact hetzelfde behandelingsplan op de proppen als de laatste die ik bezocht in België. Dat stelde me grotendeels gerust- maar toch ook weer niet helemaal… En dus ging ik naar nog een derde. Same thing. Om helemaal zeker te zijn, vroeg ik dan nog eens de mening van de gewone tandarts. De hoofdreden van mijn eeuwige getwijfel is nog steeds de conclusie van orthodontist nummer 1 van 10 jaar terug. Dat het niet kon zonder operatie. Dat blijft maar door mijn hoofd spoken.

Maar zoals je in mijn vorige post kon lezen, heb ik dus besloten mijn kansen er toch maar op te wagen. Het is dat of me de rest van mijn leven afvragen: had ik toch maar beter… En me ergeren aan mijn gebit natuurlijk. En er is dan ook nog het feit dat een verkeerde beet kan leiden tot kaakproblemen op latere leeftijd.

Het eerste stuk van de behandeling heb ik ondertussen achter de rug. No way back now. Twee van mijn bovenste kiezen zijn getrokken. Als je ooit van plan bent zoiets te laten doen, of móet laten doen… Sla dan even het volgende stuk over… Maar voor mij was de ervaring absolute horror. Het deed geen pijn en het was behoorlijk snel voorbij. En de tandarts was gelukkig heel erg meevoelend maar toch… Ik heb nog net geen paniekaanval gekregen daar op die stoel. Ondertussen zijn we twee dagen verder en ik moet écht wennen aan het gevoel in mijn mond met die twee tanden minder. Ik heb gelukkig amper pijn gehad maar ik heb nog steeds moeite met spreken- en daar maak ik me toch alweer lichtjes zorgen over aangezien ik daar amper iets over terug vind op dokter Google.

Volgende week is het dan tijd voor het echt werk. Dé beugel. Een verschil met België is dat ik hier kon kiezen voor Invisalign, call it “de onzichtbare beugel”. Ik had er nog nooit iets van gehoord of gezien maar de orthodontist hier werkt er al sedert het jaar 2000 mee. Ik dacht dan dat het misschien iets Amerikaans was maar dan ontdekte ik, via een steungroep, dat mensen over de hele wereld Invisalign dragen. Ja, ook in België.

Tags: , ,

Resume.

Ter verduidelijking… De titel verwijst naar de knop, niet de vertaling voor CV.

Deze ochtend, toen ik mij stond te douchen, kwam er een huilerig en paniekerig jongentje de badkamer binnengelopen. “Mama?! Ik moet toch niet naar school vandaag?!”

We zijn 2 januari 2018 en alles begint weer opnieuw. De afgelopen 10 dagen waren dagen van pauze en rust. Onze kerst en nieuwjaarsperiode zag er vanzelfsprekend anders uit dan normaal maar we hebben erg hard genoten. Van het samenzijn. Van de periode van rust na toch wel een aantal hectische maanden.

Wandelen bij -15 graden Celcius… Yes, we can!

Er was tijd voor ons gezin. Er was de verjaardag van mijn man en een eerste keer de kinderen achterlaten bij een babysit. Er was tijd voor een etentje met “nieuwe” vrienden. Er was tijd voor een anderhalf uur durende trip naar een shopping mall en mijn eerste bezoek aan een Cheesecake Factory. Er was tijd voor filmnamiddagen en goed ingeduffelde wandelingen in de bittere kou (waarbij ik tot de vaststelling ben gekomen dat ijskoude temperaturen zonder wind en in de zon best wel doenbaar zijn). Er was tijd voor uitgebreide, rustige ontbijten en tripjes naar de Barnes & Noble.

Dus toen mijn zoon deze ochtend de paniek in zijn stem niet kon onderdrukken, kon ik hem perfect begrijpen. Het is weer gedaan met de pauze. Resuming everyday life.

“The Tridge”, Midland, Michigan.

Ik ben nooit een grote fan geweest van oudejaarsavond. Van aftellen naar 12 uur ’s nachts en dan enthousiast doen. Ik ga eerlijk zijn, de afgelopen paar “nieuw jaren” lag ik meestal in mijn bed tegen de klok van middernacht. Dit jaar was dat niet anders. Wat wel anders was, is dat ik deze keer wel het gevoel heb van: 2018… wat ga je mij (ons) brengen? Vieren we komende ouderjaarsavond weer in Midland? Hoe zal ons leven hier verder evolueren? Laat ik het zo zeggen: ik ben benieuwd naar 2018.

Ik kan alvast dit zeggen. 2018 zal het jaar zijn waarin ik probeer twee keer per week te gaan sporten vol te houden. 2018 zal het jaar zijn waarin we tegen de lente/ zomer hopen om toch grote stukken van Michigan eindelijk te kunnen gaan ontdekken. 2018 is het jaar waarin ik een poging tot homeschooling zal doen voor Florian. 2018 zal het jaar zijn waarin we hopelijk een beetje kunnen beginnen sparen (want met die bedoeling zijn we toch ook wel naar hier gekomen maar met alle kosten die er al geweest zijn, is er helaas nog maar te weinig van in huis gekomen). En 2018 zal het jaar zijn waarin ik eindelijk, na jaren van welles nietes, de knoop heb doorgehakt om iets aan mijn tanden te veranderen (wel, technisch gezien heb ik dat vorig jaar nog – lees: drie weken geleden, beslist). En dat laatste, daar moet ik eerlijk in zijn, daar kijk ik toch met heel gemengde gevoelens naar uit.

De beslissing van een poging te doen om mijn zoon straks te homeschoolen is er gekomen na een grondige research van alle andere opties die er hier voor Florian zijn. Elisa gaat naar een gewone public school en daar ben ik tot nu toe heel content van. Qua kosten is dat te vergelijken met het onderwijs in België. Het enige probleem is dat de startleeftijd voor de lagere school (elementary school) op vijf jaar ligt. Florian moet nog vier worden. Dat betekent dat hij pas ten vroegste in september 2019 kan starten. Voor de leeftijd van 5 jaar kun je kiezen voor een preschool. Dat is ook waar Florian momenteel naartoe gaat. Preschools zijn betalend (hier toch, ik kan niet spreken voor de volledige VS). De preschool waar Florian momenteel zit, is nog behoorlijk “goedkoop”. Momenteel gaat hij vijf voormiddagen van twee en een halve uur naar school en betalen wij daarvoor 65 dollar per week. Twee en een halve uur naar school gaan, ik vind dat eigenlijk maar “peanuts” als je in gedachten neemt dat hij in Belgie uiteraard gewone volle schooldagen ging. Tijdens mijn preschool research van de afgelopen dagen kwam ik al redelijk snel tot de conclusie dat er heel wat andere preschools zijn hier in Midland met mogelijkheden om wel een volle dag naar school te kunnen gaan (Montessori, een eerste echte STEM-preschool en zelfs een preschool van het Nature Center waarin ze echt gericht zijn op in de natuur op ontdekking gaan). Keuze te over dus… tot ik op de betreffende websites de prijzen zag… Dan was er plots toch geen keuze meer want ik betaal geen 7000 dollar per jaar voor mijn zoon zijn kleuteronderwijs. Thanks, but no thanks. Er is hier in Midland gelukkig een grote groep mensen die aan homeschooling doet, dus dat betekent dat er een groot netwerk van mensen is aan wie ik hulp en tips kan vragen. Ik weet dus wat gedaan, de komende dagen (behalve twee tanden laten trekken – maar dat verhaal, lieve mensen, is voor een andere keer).

Tags: ,