Spaargeld

piggy-bank-coin-cartoon-illustration-cute-gold-53969180

Toen wij zes jaar geleden ons huis kochten, zat ons spaargeld er bijna volledig door (zoals dat bij iedereen gaat zeker?). Ons huis was gelukkig in een goede, bewoonbare staat op het moment van onze aankoop anders hadden we met een serieus probleem gezeten… Hoe het er toen uitzag heb ik hier ooit eens gedeeld. Doordat we een lening hadden aangegaan, kregen we vanaf dan wel elk jaar een mooi bedrag van de belastingen terug. Daarmee pakten we eerst de echt noodzakelijke dingen aan zoals een nieuwe CV-ketel en de vier veluxramen in ons dak. Allemaal kostelijke grapjes die op zich niemand behalve wij opmerkten maar die telkens wel een serieuze hap uit ons budget namen. Het gevolg was dat onze spaarrekening maar heel langzaam omhoog ging en ja, we konden ervoor gekozen hebben om een paar jaar niet op reis te gaan maar het moet nog een beetje plezant blijven ook of van dat idee zijn wij toch.

Nu, zes jaar later staat er eindelijk een bedrag op onze spaarrekening waarvan we denken: “hier moeten we toch al iets mee kunnen doen”. Ons eerste idee was om onze woonkamer aan te pakken. Maar we kwamen al snel tot de conclusie dat de ideeën die we voor onze woonkamer hebben, niet overeen komen met onze spaarcentjes. Daarbovenop komt dat Florian nog klein is (en Elisa eigenlijk ook) en dus nog de nodige schade kan aanrichten. Zo zouden we bijvoorbeeld graag ons parket helemaal laten opschuren maar dan moeten de kindjes extra voorzichtig zijn, nu kijken we niet op van een kras meer of minder. De woonkamer wordt dus nog even bij de plannen-op-lange-termijn opgeborgen en zo kwamen we bij onze slaapkamer terecht. Het behang en de gordijnen die we overerfden van de vorige eigenaars zijn verre van onze smaak en zijn eigenlijk ook gewoon dringend aan opfrissing toe. Doordat we toch opnieuw gaan behangen, wilden we eigenlijk ook meteen onze twee slaapkamerramen laten hernieuwen. Een kleine maand geleden, schreef ik al eens over de administratieve rompslomp die dat met zich meebracht gewoon omdat wij een beschermde gevel hebben. In elk geval, onze aanvraag om ramen in PVC te laten steken, werd geweigerd. Dus contacteerden we een aantal firma’s die houten ramen steken om een prijsofferte te laten opmaken. Van de eerste offerte die we kregen, vielen we bijna letterlijk van onze stoel: een kleine tienduizend euro voor twee (weliswaar grote) ramen! Dat was een prijsverschil van zesduizend euro in vergelijking met de PVC-ramen offerte. De tweede offerte was iets goedkoper maar nog altijd dubbel zo duur als de PVC. En dus moeten de ramen maar wachten… Ik vind het jammer maar vooral frustrerend. Alles maar dan ook alles, is tegenwoordig zo pokkeduur. We gaan toch door met het vernieuwen van onze slaapkamer maar dan zonder het vervangen van de ramen. Vorig weekend kochten we alvast een nieuw bed, een boxspring. We moeten nog een offerte laten maken voor het behang en het plafond en eigenlijk hou ik mijn hart al een beetje vast… Hopelijk komen we toe met onze spaarcentjes. Dat ze hierna op zullen zijn, staat bijna vast en dan kunnen we weer opnieuw beginnen.

Tags: , ,

Een werkupdate.

Mijn timing kon eigenlijk beter maar het is lang geleden dat ik hier nog eens iets over mijn werk schreef. Als onderwijzeres over ’t werk schrijven zo aan de begin van de vakantie… Eigenlijk zou ik over mijn vakantieplannen moeten schrijven maar die heb ik niet echt, behalve zien wat de dag brengt, hopen op eindelijk wat zomers weer en een reis van twee weken naar Denemarken in augustus. Veel kan ik daar verder niet over kwijt. Over het werk eigenlijk ook niet maar ik vond het wel belangrijk om er toch nog eens iets over te schrijven. Gewoon om jullie op de hoogte te houden maar ook om mede-onderwijzers die hier op mijn blog belanden omdat ze op de sukkel zijn in het onderwijs een hart onder de riem te steken.

Ik weet nog dat ik vorig schooljaar heel wat van mij heb moeten afschrijven op deze blog. Het ging namelijk allemaal niet zo vlot op de school waar ik toen werkte en uiteindelijk kwam het tot de ultieme botsing met mijn toenmalige directeur. Anyways, ook al kreeg ik ondanks die botsing opnieuw een fulltime job aangeboden in die school, ik was namelijk ook TADD’er (de eerste stap op de lange weg naar een vaste benoeming) geworden, ergens eind augustus besloot ik om terug een sprong in de werkonzekerheid te nemen en die fulltime te laten voor wat hij was… Liever werkonzekerheid dan ongelukkig op het werk.

September bracht me niet veel behalve een job in een slecht statuut. Na één dag nam ik al mijn ontslag. Oktober en november brachten me een aantal interimopdrachten. Maar ondertussen had ik wel een doel om naar uit te kijken. Ik was namelijk de directeur van waar Elisa op school zit al een aantal keer gaan ambeteren. De zorgjuf op haar school zou eind november uitvallen omwille van een operatie aan haar knie en hij beloofde me dat ik die vervanging zou krijgen, tenminste als er niemand met voorrang op mij zonder werk zat. Ik had geluk, de interim bleek eind november de mijne te zijn en ik kreeg nog meer geluk want de juf van het vierde besloot rond die tijd dat ze vanaf januari maar parttime meer zou werken. Aangezien de interimopdracht voor de zorgjuf ook maar om een parttime betrekking ging, kon ik de twee combineren. Na de kerstvakantie was ik dus fulltime aan de slag in de school van mijn dochter en dat is zo gebleven tot het einde van het schooljaar. Het was het eerste schooljaar dat ik kon zeggen dat ik mijn job graag deed. Wat een verschil met mijn vorige school, mijn vorige directeur maar ook met mijn vorige leerlingen (leerlingen van het buitengewoon secundair onderwijs zijn nu eenmaal niet het meest dankbare publiek). Het was trouwens ook de eerste keer in mijn zevenjarige carrière dat ik cadeautjes kreeg op het einde van het schooljaar. Onze voorraad chocolade is aangevuld, dat kan ik wel zeggen.

image

En ik heb nog meer geluk… Ook al kost het me opnieuw nog minstens twee schooljaren om weer TADD’er te worden (werken in een andere scholengroep betekent altijd opnieuw vanaf nul starten), ik heb toch opnieuw werk voor een gans schooljaar. Niet meer de duobaan met de juf van het vierde (iemand met voorrang op mij kreeg die uiteraard) maar ik word parttime co-teacher in het zesde. Het is de eerste keer dat de school het systeem van co-teaching uitprobeert en ik vind het best wel een leuke uitdaging om samen met de vaste juf van het zesde te gaan kijken hoe we het allemaal gaan aanpakken.

Ik heb werk en ik amuseer mij. Dat is het voornaamste. Ik kan nu ook meer genieten van de vakantie want in september wacht mij voor de verandering eens een job en geen onzekerheid.

Tags: , ,