We deden eens van Paleo…

We zijn op Paleo-dieet. Het woord Paleo doet ondertussen al geen wenkbrauwen meer fronsen (denk ik toch). Simpel gezegd is het Paleo dieet: eten zoals de oermens at. In hoeverre we perfect kunnen gaan verifiëren wàt die oermens dan precies allemaal at, is nog de vraag… Maar goed. Het was eigenlijk het idee van mijn man om het Paleo-dieet te volgen en aangezien ik ’s avonds geen zin heb om drie verschillende menu’s te maken, besloot ik om mee te doen.

image

Twee weken geleden bestelden we het boek Let’s go Paleo via bol.com. Het eerste dat we leerden bij het lezen van de introductie is dat Paleo eigenlijk geen dieet maar een levenswijze is. Het boek bevat recepten om vier weken lang Paleo te eten. Ontbijt, lunch, avondeten, dessert en twee tussendoortjes. Gesneden brood dus. Ook mijn vrees dat ik amper nog iets zou mogen eten bleek nogal ongegrond.

Wat mag?

Groenten, fruit, vlees, vis, noten en kokosnoot. Lijkt weinig? Ja en neen. Het boek pleit ervoor om het Paleo principe in een verhouding 80/20 te volgen. Dat idee gaf mij ook al meer moed om eraan te beginnen. De echte strenge Paleo-diëten verbieden zelfs tomaten, persoonlijk vind ik dat erover. Ons boek verbiedt het niet.

Wat mag niet?

Pasta, rijst (koolhydraten dus), brood (en andere gluten), aardappelen en zuivel. En voor de rest: alles wat bewerkt is. Logisch want in de oertijd hadden ze uiteraard geen supermarkten. Gelukkig is ook ons boek niet te streng wat betreft de zuivel. Yoghurt als ontbijt kan en ook een smoothie met wat melk bij als lunch of tussendoortje.

Mijn ervaringen na één weekje…

Het lijkt moeilijker dan het is. Ik dacht dat ik vooral mijn boterham met Nutella (correctie: drie boterhammen) als ontbijt ging missen maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn. De eerste ochtend heb ik mij er wat moeten overzetten maar mijn twee spiegeleieren met tomaatjes smaakten eigenlijk wel en vanaf dag twee dacht ik al niet meer aan boterhammen.

Het is meer werk. ’s Ochtends heb ik meer tijd nodig om mijn lunch te prepareren (weer die boterhammen die wegvallen) en ook ’s avonds heb ik iets meer werk. Je kookt sowieso altijd vers. Gedaan met eens snel snel spaghetti van de beenhouwer of lasagne op te warmen.

Is het nu een dieet of niet? Zoals ik al zei, het boek beweert van niet maar ik ben op één week tijd toch 2kg kwijt en mijn man vijf. Dus eigenlijk toch wel een beetje, juist?

Wordt eten saaier? Ik vind van niet. Er staan heel veel lekkere recepten in het boek. Wij volgen de weekmenu’s niet strikt maar halen eruit wat ons lekker lijkt en dat is heel veel.

Conclusie: het is zeker het proberen waard. Volledig op Paleo overschakelen zou ik nooit doen, daarvoor moet je toch iets te veel laten. Maar het is zeker een principe dat je regelmatig in je menu kunt stoppen. Zeker wat het avondeten betreft. Bak gewoon je vlees in kokosolie en eet er verse groenten bij, geen aardappelen, en je bent al helemaal Paleo bezig. Paleo is eigenlijk gewoon een manier om gezond te eten en dat is iets wat we allemaal wel kunnen gebruiken… Met af en toe eens de nodige portie zonde tussendoor.

image

 

Tags: , ,

Nieuwe buren.

89142812_BadNeighbors

Ik werd daarstraks een beetje met lede ogen aangekeken toen ik vriendelijk goedendag zei tegen onze nieuwe buurman. Hij stond in zijn deuropening een sigaret te roken. Eind de vijftig, schat ik hem (alhoewel ik er evengoed met tien jaar naast kan zitten want als er iets is waar ik niet goed in ben dan is het wel in leeftijden schatten), grijs haar, dikke buik, trainingspak. Hij verplaatst zich met een brommer, kwestie van het plaatje compleet te maken. We hebben er nog geen zicht op, op wie onze nieuwe buren dit keer zijn. Ze zijn met vier. Denken we. Man, vrouw, zoon en dochter. Of misschien is die jonge gast (de enige van het viertal die wel vriendelijk goedendag zei onlangs) wel een lief van de dochter? Of omgekeerd? Of misschien wonen ze maar met drie want die vrouw zag ik tot nu toe nog maar één keer.

Het huis naast het onze wordt al jaren verhuurd. De eigenaar is een oudere man die redelijk wat bezittingen heeft. Het huis er trouwens nog eens naast is ook van diezelfde eigenaar. Het is een totaal verloederde, leegstaande hoekwoning. Een schande, eigenlijk. Maar daar ging het nu niet over.

Toen we hier vijf-en-een half jaar geleden kwamen wonen, woonde er een koppel in het huurhuis. Iets jonger dan ons (of niet). We hadden daar geen miserie mee. Ze waren vriendelijk, maakten geen lawaai en waren wel te vinden voor het occasionele, verplichte burenbabbeltje. Een tweetal jaar later kochten ze een huis en zo kwam de huurwoning opnieuw te huur te staan. De eerste huurder was een huurster. Een zwarte vrouw die vanuit Nederland naar België verhuisd was. Denken we. We google’den ooit eens haar naam toen we een pakketje van bol voor haar in ontvangst namen. Ze had in Nederland deelgenomen aan The Voice. Nog voor we wisten dat ze een ex-deelneemster was van dat programma wisten we al dat onze nieuwe buurvrouw een zangeres was. We hoorden haar namelijk héél vaak zingen en gitaar spelen… Ze hield van The Fugees maar ook van Afrikaanse gezangen. En het liefst van al zong ze midden in de nacht. Je moet weten dat die huurwoning nogal een rare indeling heeft. Naast onze voordeur zit een grote garagepoort en daarboven de woonkamer. De woonkamer van dat huis grenst dus eigenlijk aan onze slaapkamer en aangezien ons huis hier al staat van het jaar 1910 is de isolatie niet zo denderend. Een paar maanden later verdween onze zangeres-buurvrouw als een dief in de nacht. Letterlijk. We zagen het toevallig gebeuren. Een auto met de letters luchthavenvervoer op stopte voor onze deur. De buurvrouw kwam buiten met één koffer en verdween voorgoed. Een week later stond de woning opnieuw te huur.

b7ccf93257f072b3e4299a7d96a272c3

De woning stond een paar maanden te huur en daar waren we niet rouwig om. We waren blij dat we onze normale nachtrust terug kregen en tegelijkertijd hielden we ons hart vast voor de komst van eventuele nieuwe buren. Plots verscheen er een ambulance in onze straat. Elke dag stond die ambulance wel ergens in de buurt van ons huis geparkeerd. Soms stond het ding voor ons raam. Dan hadden we een mooi fluo-geel uitzicht. Al gauw werd duidelijk dat het onze nieuwe buurman was, die met de ambulance reed. Een alleenstaande dertiger (denk ik). In het weekend nodigde hij al eens graag zijn maten uit. Dan zaten ze in het weekend tot het gat in de nacht te pintelieren en lawaai te maken. In de woonkamer, uiteraard. Hij heeft er toch wel een klein jaar gewoond. Kort nadat hij vertrokken was, kregen we plots water binnen in onze achterkeuken. Dat water bleek via de gemeenschappelijk muur met de huurwoning bij ons binnen te sijpelen. We namen contact op met de eigenaar. Op een avond kwam hij aanbellen dat hij het probleem had opgelost. De ambulancier-buurman had er niet beter op gevonden om een afvoerleiding vol te proppen met lege plastiek flessen. Blijkbaar was de ambulancier-buurman nogal in onvrede geraakt met de eigenaar. De eigenaar vroeg ons of we alles wilden opschrijven voor hem: dat van het lawaai en dat van het water in onze achterkeuken. Uiteindelijk hebben we dat maar niet gedaan. We wilden niet betrokken geraken in hun ruzie. We waren al lang blij dat we weer even buurloos waren.

Dat buurloos zijn duurde toch weer een paar maanden. Tot we toevallig eens de eigenaar zagen. Vrolijk kondigde hij aan dat de woning opnieuw verhuurd was. Deze keer is het een fatsoenlijke man, zei hij triomfantelijk. De fatsoenlijke man bracht een vrouw en een hond mee. Van de man zelf en zijn vrouw hadden we hoegenaamd geen last. Van de hond wel. Ik denk dat de man ergens in een late ploeg werkte. Hij zag er alleszins uit alsof hij in een late ploeg zou kunnen werken. In elk geval kwam hij ’s avonds (of moet ik zeggen ’s nachts) pas laat thuis. De momenten dat hij er niet was, werd de hond opgesloten in de grote garage naast onze hal. Die hond jankte non-stop elke keer als hij alleen gelaten werd. Ik weet niet hoe het kwam maar dat gejank weergalmde door heel ons huis. Lang heeft dat niet geduurd. Na al het burengeduld dat ik met de vorige twee (de zangeres en de ambulancier) had uitgeoefend, was het op. Na een paar dagen geluisterd te hebben naar het hondengejank, stond ik rond middernacht eens op en schreef ik een briefje dat ik in zijn brievenbus achterliet. Het was een vriendelijk verzoek om de hond ergens anders op te sluiten dan in de garage. De fatsoenlijke buurman deed gelukkig wat ik vroeg maar is niet lang meer gebleven in de huurwoning. En nu hebben we dus weer nieuwe buren. Voorlopig is er geen gezang, zijn er geen nachtelijke zuippartijen en is er geen hond. Alleen onvriendelijkheid. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar voorlopig wel mee kan leven.

Tags:

Feestweek, deel 2.

Een blogpost vol foto’s, dat gebeurt hier ook niet veel maar voor alles is een eerste keer natuurlijk.

Onze feestweek zit er hier ondertussen helemaal op. Hij eindigde met de laatste taart die ik maandagavond bakte zodat Elisa op dinsdag kon trakteren in haar klas. Ik kan u zeggen, ik heb nog nooit zoveel aan verjaardagsfeestjes voorbereid als dit jaar. Niet dat ik dat al zo lang doe maar toch… Ik wou dit jaar ook per sé de verjaardagstaarten zelf bakken en daar ging toch heel wat oefening aan vooraf aangezien ik wat heb moeten zoeken naar het perfecte recept voor een lekkere biscuit. Maar het resultaat mocht er zijn. Elisa kreeg haar regenboog / ballerina taart en Florian kreeg een dino-taart. Ook de rest van de decoratie stond volledig in het teken van ballerina’s en dino’s. Ik (we) waren eigenlijk best wel trots op het resultaat.

IMG_5781

IMG_5786

IMG_5788

IMG_5790

IMG_5794

IMG_5798

image1

Tags: , ,

Feestweek, deel 1.

Vorige week vrijdag, op 29 april, zijn we hier begonnen aan een heuse feestweek. Florian werd op die dag 2 jaar en komende donderdag, op Hemelvaartsdag, wordt Elisa 6 jaar. Ik had deze post online willen zetten op Florian’s verjaardag zelf maar een heuse bronchitis bij mijn kleine man gooide wat roet in het eten… Gelukkig beseft hij het zelf nog niet helemaal want ziek zijn op je verjaardag is toch echt wel niet leuk.

Het wordt/werd hier dus een drukke week. Wordt/werd omdat we ondertussen al één verjaardagsfeestje achter de rug hebben. Nog twee te gaan. Het voordeel aan het feit dat onze kindjes zo kort na elkaar verjaren is dat we het maar één keer per jaar druk hebben met verjaardagsfeestjes. Het nadeel is dan weer dat Elisa het niet eerlijk vindt “dat broer eerst jarig is”. En een ander nadeel is dat mama thematisch gezien met een probleem zat. Afin, een probleem is een groot woord (alhoewel ik laatst toch een uur stond te twijfelen bij AVA papierwaren) want hoe breng je dino’s en ballerina’s samen? Het antwoord is: niet. We maakten er hier dus gewoon een mengelmoes van… Een geslaagde mengelmoes, kan ik ondertussen wel zeggen. Meer sfeerbeelden volgen binnenkort.

Wat de voorbereidingen betreft, heb ik ondertussen een ganse weg afgelegd. Van taarten en cupcakes bakken tot het vinden van leuke feestaccessoires. Zoals ik al zei, aangezien we de twee verjaardagen combineren in één feest (dat we dan twee keer herhalen), moest ik ook nog een manier vinden om dat feest ook écht van hen allebei te maken. Naast het getreuzel in de AVA en een leuke caketopper via Etsy botste ik onlangs ook op een leuke feestslinger. Op Webprint kun je namelijk een gepersonaliseerde feestslinger maken. Dat vond ik meteen stukken origineler dan de typische feestslingers die je in de meeste winkels kunt kopen.

Om de feestslinger zelf te maken, kun je kiezen uit een thema of een eigen ontwerp. Ik ging voor een eigen ontwerp, koos twee foto’s uit en plaatste er een tekstje bij (hiep hiep op de eerste foto en hoera op de tweede – hoe origineel is dat wel niet-). De website zelf beloofde een supersnelle levering en het moet gezegd worden: ze hebben niet gelogen! De dag nadat ik de bestelling had geplaatst, kreeg ik al een mail met de mededeling dat mijn bestelling klaar was: van supersnel gesproken! De feestslinger wordt wel niet kant en klaar geleverd: je moet de slinger zelf nog maken met het bijgeleverde 6 meter lange touw en lijm. Maar veel knutselskills heb je daar niet voor nodig. Er zit trouwens ook een duidelijke instructie in het pakket zelf:

image3 [203780]

Ik had een plaatsje aan het raam voorzien voor de slinger en had daarvoor geen 6 meter nodig waardoor ik wat slingervlaggetjes overhad. En eigenlijk kwam dat nog goed uit: ik gebruikte ze als extra tafeldecoratie en vond het resultaat bijzonder geslaagd.

image1 [203778]

image2 [203779]

De foto’s zijn bewust iets donkerder uitgevallen omdat ik liever geen al te herkenbare foto’s online zet maar ik jullie toch een idee van het resultaat wou geven… Deze post kwam trouwens tot stand door een samenwerking maar mijn mening is uiteraard geheel de mijne.

Tags: , , , , ,