Trots, het vervolg…

“Joepie! Dank u wel, mama!” Ik viel vanuit mijn gehurkte positie achterover tegen de deur van het kleedkamertje van het zwembad toen Elisa mij gisterenavond rond de nek vloog nadat ik haar had meegedeeld dat ze haar nieuwe K3-kleedje nu wel verdiend had. Zoals ik eerder in mijn brief aan mijn bijna zesjarige dochter al schreef: wat is ze plots groot geworden. Op bepaalde vlakken, zoals grof motorische dingen en op sociaal gebied hinkte ze gedurende gans haar baby, peuter en kleutertijd toch wat achterop in vergelijking met haar leeftijdsgenootjes en nu zijn al die obstakels de laatste weken plots als sneeuw voor de zon verdwenen.

We hebben een héél lange weg afgelegd wat het zwemmen betreft. Had ik geweten dat het zo ellenlang ging duren voor ze al haar angsten had overwonnen dan was ik er waarschijnlijk nooit aan begonnen. Dan ging ik gedacht hebben: dan moet ze maar tijdens de zwemles op school leren zwemmen. Ik denk dat we ergens in oktober begonnen zijn met de eerste les. Met haar bewegingen was ze redelijk vlot mee maar haar eerste grote angst overwinnen, in het diepe zwemmen, daar gingen toch een behoorlijk aantal lessen over… Haar andere angst, vanaf de rand in het zwembad springen, heeft ze pas gisteren overwonnen. Alle tijd daarvoor weigerde ze resoluut te springen. Met als gevolg dat ze niet mocht zwemmen voor haar zwemdiploma aangezien dit inhoudt dat ze in het diepe springt en dan helemaal tot aan de overkant zwemt. De zwemjuf heeft Elisa heel lang respijt gegeven met dat springen. Ze ging ervan uit dat dit wel vanzelf ging komen maar het kwam niet. De voorlaatste keer dat Elisa naar de les ging, nu twee weken geleden, is de juf pas echt beginnen oefenen op het springen en dat hield in dat Elisa een half uur aan één stuk in het water geduwd en getrokken werd. Achteraf voelde ik me zo slecht in haar plaats dat ik besloot dat het genoeg was geweest. Geen zwemlessen meer. Ze kan zwemmen, dat was het voornaamste en dan was het maar zonder dat verrekte diploma.

Maar zoals ik ook eerder in die brief aan haar schreef, ik zat met een serieus dilemma: het K3-kleedje dat ik haar beloofd had als ze haar diploma haalde… Zou ik het haar toch cadeau doen ook al had ze dat diploma niet of zou ik voet bij stuk houden en het enkel en alleen kopen als ze haar zwemdiploma haalde?

En dus besloot ik gisteren om toch de zwemles nog eens te proberen. Haar toch nog een laatste keer de kans te geven. Naar haar toe heb ik dat natuurlijk niet zo verwoord, ik dacht we zien wel. En na vijf minuten lichte dwang van de juf zag ik haar, eindelijk, voor het eerst in al die maanden, springen. Eerst nog met een buis voor haar, daarna zonder. Na een kwartier sprong ze alsof het niks was en dus mocht ze proberen om haar zwemdiploma te halen. Ze sprong en ze zwom, helemaal tot op het einde. Ik was zo blij voor haar en ook zo trots! De redder had er minder zin in blijkbaar… Toen de zwemles gedaan was, meldde de juf me dat ze haar zwemdiploma nog niet gehaald had. Iets met haar voeten die ze iets te veel naar binnen draaide volgens de redder. Hij mag van geluk spreken dat hij er niet bij was toen de juf me dat vertelde, ik had hem waarschijnlijk een rammeling verkocht. Besef jij dan niet wat mijn dochter hier net heeft gepresteerd?!?

Maar nu is de kogel tenminste door de kerk: vanavond, na schooltijd, gaan we om dat K3-kleed. Want ze heeft het méér dan verdiend.

Tags: ,

Brief aan een bijna 6-jarige.

Lieve Elisa,

Over een kleine twee weken word jij zes jaar. Uiteindelijk nog klein maar in onze ogen al zo groot. De kleuter die je lange tijd bent geweest, is bijna helemaal verdwenen. Als ik je bezig zie en hoor dan zie ik een meid die klaar is om in september in het eerste leerjaar te starten. Een grote stap voor jou maar ook een grote stap voor ons. Binnen een paar maanden begin je al aan je lagere schoolcarrière… Het is haast niet te geloven en toch is het zo. Een paar jaar geleden maakten we ons nog zorgen om je. Omdat je zo gesloten was naar andere kindjes toe. Als we op een speeltuin waren en je had het rijk voor jou alleen dan speelde je honderduit… Tot er één of twee kindjes bijkwamen, dan veranderde je in een angstig peutertje dat niet zonder mama of papa kon. Zelfs van je eigen nichtje en neefje was je als kleine meid bang. Wat heb je grote sprongen gemaakt op dat gebied. Door de kleuterklassen heen hebben we je zien openbloeien en als ik je nu bezig zie op de speelplaats dan ben je haast niet meer te vergelijken met de peuter die je geweest bent. Ik zie jou je vriendinnetjes commanderen alsof je nooit iets anders gedaan hebt. Onze bezorgdheden van toen waren voor niks nodig. Jij hebt gewoon je tijd genomen om sociaal te worden. Net zoals je je tijd genomen hebt met het leren fietsen. Vorig jaar kreeg je van ons een grote fiets voor je vijfde verjaardag met het idee dat het jou zou stimuleren om te leren fietsen. Maar dat was niet zo. Tot twee weken geleden. Het was mooi weer en ik raapte al mijn moed bijeen om het nog maar eens te gaan proberen. Na een half uurtje samen oefenen, was je plots vertrokken en je gezicht straalde van trots. En nu, twee weken later, lijkt het alsof je nooit anders gedaan hebt. Met het zwemmen zijn we er nog altijd niet. Ja, je zwemt maar het is zonder zwemdiploma… Omdat je niet durft springen. Ik had nooit gedacht dat het zo’n onderneming ging worden, heel dat gedoe met dat zwemmen. Ik had je nochtans het nieuwe K3-kleedje beloofd als je zou je diploma halen maar het zit er niet in. En nu denk ik: verdorie, had ik dat kleed maar niet beloofd als beloning. Maar langs de andere kant kom je ook niets te kort op gebied van verkleedkledij.

Je bent een flinke meid en we hebben als mama en papa absoluut bijna niks te klagen met jou. Ik hoop dat het zo blijft. Ja, je hebt wel wat mee van mijn koppigheid van vroeger en als je moe bent, ben je humeurig (ja, ook dat heb je mee van mij) maar voor de rest ben je een lieve meid. Een super grote zus ook voor Florian. Een mini-mama, soms. We mogen in onze handjes wrijven met een dochtertje zoals jij.

Ik heb het al zo vaak gedacht en geschreven maar ik hoop dat je gelukkig wordt. Dat je van jezelf en ook van anderen houdt. Dat je een eigen mening hebt. Dat je later een beroep kan uitoefenen die je graag doet. Dat je een man zult vinden die je gelukkig maakt (zoek er maar zo ééntje als je papa). Dat je gezond blijft. Dat je je door niks laat tegenhouden. Dat je met een glimlach zult terugdenken aan je tijd hier bij ons. Dat je alles kan bereiken waarvan je droomt en dat je altijd kan blijven dromen.

Alvast een fijne verjaardag, lieve meid, ik hou van jou.

Je mama.

Tags: , , ,

Blote-benen-weer

bron: psdoorsanne.nl

bron: psdoorsanne.nl

Het is weer bijna that time of the year… Tijd om de kleedjes, korte rokken en broeken weer uit de kast te halen. Niks is zaliger dan dat, toch? De jassen en truien opbergen en gewoon in een  t-shirt en korte rok of short naar buiten kunnen trekken. De warme zon op je huid voelen en genieten maar! Ik moet eerlijk bekennen dat ik met deze tijd van het jaar toch een beetje een haat-liefde verhouding heb. Pas op, begrijp me niet verkeerd, het is vooral liefde met de grote L zolang ik op mijn eigen terras ben. Vanaf het moment dat ik “naar buiten” moet, heb ik een probleem. Dan buig ik me een beetje voorover en sla een snelle blik op mijn benen. “Zo kan ik toch niet buitenkomen?” denk ik dan. Ja, ik weet het, iederéén heeft op dit moment van het jaar last van het witte benen syndroom. Maar geloof me, er zijn witte benen en dan zijn er ook nog mijn witte benen. Als ik bijvoorbeeld een korte vergelijkingstest doe met de benen van mijn man, die ook in geen maanden zonlicht hebben gezien, dan heeft mijn man naast mijn benen geen witte maar bruine benen. Ik zou geld geven om zijn witte benen te mogen hebben (in de vrouwelijke vorm dan wel). Ik heb al heel veel mooie zonnige dagen nodig om dat klein beetje zelfvertrouwen te krijgen om toch met blote benen buiten te komen. We schrijven dan zeker al eind juli of augustus en met een beetje geluk zijn mijn benen dan net een tintje minder wit dan dat ze nu zijn. Ja, je leest het goed. Tegen de tijd dat de zomer goed en wel op zijn einde loopt, zijn mijn benen één tintje minder wit en durf ik eindelijk met blote benen naar buiten. En dan nog heb ik constant het gevoel dat ik aangestaard wordt. Het zullen wel mijn gedachten zijn (of niet) maar toch… Leuk is anders en ik ben altijd zo blij als ik nog een paar extreem witte benen tegenkom.

MjAxMy1lYmE3OGVkZjIzMmJiMDFi

In de loop der jaren heb ik al veel geprobeerd: zonnebank, zelfbruiners, twee weken Turkije, kousenbroeken in huidskleur… Ja, ik liet ooit zelfs zo’n spray tanning doen waarbij je in een cabine moet gaan staan en ze je letterlijk bruin spuiten. De mevrouw van het schoonheidscentrum snapte er niks van toen ik de dag erna het centrum opnieuw binnen stapte en mijn benen liet zien: even wit as ever. “Dat heb ik nu nog nooit meegemaakt,” zei ze. Ik kan dus niet anders dan mij er gewoon bij neerleggen: mijn benen zijn wit en zullen altijd wit blijven, wat ik ook probeer. De enige oplossing die voor mij een klein beetje werkt zijn uiteraard de kousenbroeken in huidskleur maar op een echte warme dag heb ik daar toch ook niet al te veel zin in. Bovendien kosten ze handenvol geld en gaan ze heel snel kapot.

Toch jammer, vind ik het soms, dat ik niet leefde in de tijd dat wit het schoonheidsideaal was, ik ging nogal een babe geweest zijn.

Tags: , , ,

Aan mijn bijna-2-jarige…

bcbaff47997ca067e6ab6ca891286952

Lieve Florian,

Laten we maar meteen beginnen met het allergrootste cliché dat er bestaat maar wat gaat de tijd toch snel. Eind deze maand word jij namelijk al twee jaar. Twee jaar, kleine vriend, ik kan het haast niet geloven. Niet dat ik baby Florian mis. Iedereen die mij al een tijdje volgt weet namelijk dat ik mijn blog begonnen ben om jouw babytijd van me af te kunnen schrijven. De huilpartijen, de slapeloze nachten, de wanhoop van het niet weten wat het probleem was… Het is allemaal verleden tijd. Zoveel is duidelijk. Je bent in geen duizend jaar nog te vergelijken met de baby die je geweest bent. Als je niet ziek bent dan slaap je prima je nachten door in je eigen bed. Overdag ben je meestal de vrolijkheid zelve. Je bent een ondernemend klein kereltje geworden. Een kereltje dat zijn mama prima weet in te palmen. Mijn zoon. Ik had nooit gedacht dat ik zoveel van je ging kunnen houden. Ten eerste dacht ik dat mijn houden-van-potje al grotendeels was opgebruikt aan je papa en aan je grote zus en ten tweede zag ik het idee van een zoon te hebben toch niet helemaal zitten. Maar dat was allemaal voor jij er effectief was. Een zoon. Ja, dat gaat er bij momenten wilder aan toe dan dat ik het zou willen en ja, ik moet plots interesse hebben in graafmachines en treinen en eigenlijk in alles met wielen maar kijk eens aan: dat vind ik nog niet eens zo erg of moeilijk. Jouw enthousiasme werkt namelijk meer dan aanstekelijk. Je fascinatie voor de wereld die je aan het ontdekken bent. Ik vind het fantastisch. Je papa die een broodje aan het bakken is… Honderd keer per uur trek je mij mee naar de oven om te gaan kijken naar dat broodje. De kruiden die langzaam groeien in ons mini moestuintje, je kan niet naar buiten zonder te kijken hoe het ermee staat. Ja, ook deze leeftijd heeft zijn nadelen maar ik kan niet helpen dat ik heel vaak denk: kon hij maar zo klein blijven als nu. Jouw wereld is namelijk één en al onschuld. Jouw wereld is mama, papa en grote zus. Je oma en opa. De onthaalmoeder. En fascinatie voor al de rest. Ik hoef jouw gelukkig nog niet uit te leggen dat er mensen bestaan die anderen pijn doen. Kon het maar allemaal zo blijven… Meestal geniet ik er dus met volle teugen van, van deze periode met jou. Af en toe begint je eigen willetje de kop op te steken. De eerste ruzies met je zus zijn ondertussen al een feit. En een drietal weken geleden kon je plots ook aangeven dat je iets niet wil: door nee te zeggen en daarbij ook nog eens met je hoofd van nee te schudden. Kwestie van zeker te zijn dat we het begrepen hebben. Daarvoor kende je alleen maar ja en was alles goed voor jou.  Over de woorden ja en nee gesproken trouwens, die woordenschat van jou is toch nog steeds dat niet. Ik kan ze tellen op twee handen, de woorden die je kent en dan reken ik nog de woorden mee die eigenlijk geen woorden zijn. Jouw woordenschat bestaat voornamelijk uit verzamelnamen en geluiden. Kaaaa betekent eten en drinken, of het nu om een boterham of patatjes of een koek of water gaat: het is gewoon allemaal kaaaa. En zo heb je ook een verzamelnaam voor alles met wielen (boeme). Wat honden en katten betreft, spreek je in geluiden. Gelukkig weten wij welk geluid bij welk dier hoort want een echte wafwaf of miauw komt er toch ook niet uit. Laten we het houden op: met een beetje (veel) fantasie lijkt het er in de verte een (beetje) op. Voor de rest gaan we er niet meer over spreken, over dat spreken. Het komt wel… Laten we het daarbij houden, goed?
Er zijn nog zoveel dingen die ik over je zou kunnen schrijven, kleine eigenschappen die jou maken tot wie je bent. Maar het meeste van al hou ik van je hoog knuffelgehalte en van je empathie. Weet je nog die avond toen je zus aan het wenen was in de zetel en je papa en ik dat niet gemerkt hadden? Weet je nog dat je naar de keuken kwam en ons meetrok naar de living? Weet je nog toen ik verdrietig was en je me vastpakte en knuffelde? Ik hoop dat je die eigenschap nooit verliest, lieve vriend.

Ik hou van je, kleine man en binnen drie weken maken we er een groot feest van, afgesproken?

Je mama.

Tags: , , , ,

Over verwaarlozing, op reis gaan en buggy’s.

Toen ik mijn laatste bericht schreef, kon je de hint al wat begrepen hebben: de tijd was mij aan het inhalen en wat overbleef was alleen maar stress. Het directe gevolg daarvan is dat mijn derde kindje, deze blog, er momenteel wat verwaarloosd bij ligt. De grootste boosdoener in die verwaarlozing is het simpele feit dat ik sedert januari terug fulltime aan het werk ben. Dat klinkt misschien als een makkelijk excuus maar dat is het enige excuus dat ik heb. Een goed excuus, weliswaar. Of het kan ook gewoon aan mij liggen. Ik vind dat dagdagelijks jongleren met de tijd gewoon lastig. Ik wil teveel doen in te weinig tijd. Ik voel me schuldig omdat ik niet meer tijd heb voor mijn kinderen. Ik voel me schuldig omdat mijn huis niet genoeg aandacht krijgt. Bovendien ligt er nog een dikke cursus in mijn kast. Af en toe haal ik hem even uit maar niet genoeg om de leerstof die erin staat onder de knie te krijgen. Nochtans had ik mij voorgehouden om in het voorjaar mijn examen in Brussel al te gaan afleggen. Wel, kijk eens aan, het voorjaar is hier en ik ben nog niet halfweg van waar ik zou willen zijn. En zo kan ik nog even doorgaan. Ik was tot hier toe al lang blij dat ik nog mee was met mijn strijk. Misschien moet ik minder streng zijn voor mezelf of misschien moet ik echt wel een cursus timemanagement overwegen maar in elk geval: mijn derde kindje wil ik opnieuw de aandacht geven dat het verdient.

Een blik achter de schermen bij lavieemama… Na twee maanden probeer ik nog eens een blogbericht te schrijven en dan gebeurt er alweer dit…

Maar goed. De peuter zit ondertussen in bed. De kleuter voor de tv. De inhoud van de vuilnisbak terug waar hij hoort.

Mama kan weer verder schrijven. 

Afgelopen woensdag nam ik afscheid van onze buggy. Ik plaatste hem op tweedehands en een paar dagen later was hij al verkocht. Het deed toch een klein beetje pijn. Weer een hoofdstuk afgesloten. De reden van die eigenlijk vroegtijdige verkoop zijn onze reisplannen van komende zomer. We hebben er namelijk voor gekozen om twee weken op reis te gaan in plaats van één week. Het gevolg zal zijn dat we uiteraard meer bagage zullen mee hebben en aangezien dat het tot hier toe al duwen was om alles deftig mee te krijgen, zag ik het komende zomer totaal niet meer haalbaar. Onze wagen mag dan wel veel kofferruimte hebben, een gewone buggy neemt héél veel plaats in beslag. Dus besloten we ons een plooibuggy aan te schaffen. Eéntje dat liefst zo weinig mogelijk ruimte in beslag nam. Drie weken geleden stapten we dus binnen bij Orchestra met als doel om ons de buggy die Erika promoot aan te schaffen. Een plooibuggy die niet veel plaats in beslag neemt en niet veel weegt. Dat waren de voorwaarden. De buggy die we voor ogen hadden, was niet op voorraad maar de verkoper deed ons een ander voorstel: de Recaro Easylife:

Bron: www.kiddies24.comBron: www.kiddies24.com

Voor het prijsverschil moesten we het niet laten en de Recaro Easylife had bovendien toch nog net een paar voordelen tegenover de Quinny Yezz Air van Erika: opbergruimte onderaan en op- en uitplooibaar in één beweging. Een lichtgewicht is hij ook. Drie weken later zijn we nog altijd in shock wat voor verschil zo’n plooibuggy qua gewicht en qua gebruiksgemak maakt. Het “rijden” zelf kun je uiteraard niet vergelijken met onze vroegere buggy Mocht je dus ook zoals ons nog op zoek zijn naar een handige plooibuggy: ik kan de Recaro Easylife echt alleen maar aanraden. En neen, ik werd niet gesponsord.

Zelfs in mijn kleine koffer heb ik nu nog ruimte over voor mijn boodschappen. Een luxe!

Zelfs in mijn kleine koffer heb ik nu nog ruimte over voor mijn boodschappen. Een luxe!

Tags: , , ,