“Hoe is het nu toch weer mogelijk?” dacht ik gisteren. Mijn tikker ging aan meer dan 120 slagen per minuut en ik moest mij inhouden om mijn kar niet gewoon achter te laten in de wachtrij aan de kassa en zonder boodschappen te vertrekken maar dat zou zonde geweest zijn van het half uur daarvoor. Een half uur, ik weet niet eens of ik er zolang overdeed, om mijn boodschappen te verzamelen en ondertussen honderdduizend keer mij te ergeren aan mijn zoon. De eerste vijf minuten verlopen meestal vlot maar daarna heeft Florian het gehad met flink in de winkelkarretje te blijven zitten. Dan haal ik hem eruit en laat hem naast mij stappen. Dan al begint mijn hartslag ietsje omhoog te gaan want dan heb ik met een peuter aan de ene hand nog welgeteld één andere hand vrij om met de kar te manoeuvreren. Geen evident taakje, dat kan ik je garanderen. Als ik geluk heb, blijft Florian aan mijn hand stappen maar meestal heb ik dat geluk niet. Boodschappen doen, langer dan tien minuten, is echt mijn zoon’s dingetje niet. En als er hem iets niet aanstaat dan heeft hij de gezellige gewoonte van op de grond te gaan liggen. Hij roept daarbij gelukkig nog niet. Nee, het is gewoon zijn stille protest om zijn mama duidelijk te maken dat hij het ermee gehad heeft. Op dat punt doe ik een tweede poging om hem terug in het kinderzitje van de winkelkar te plooien. Meestal slaag ik wel in die missie maar na welgeteld 1 seconde gezeten te hebben, staat Florian alweer recht. Wegens heel gevaarlijke situatie haal ik er hem dan maar weer uit en kunnen we opnieuw beginnen met het op de grond gaan liggen gedoe. Herhaal het tafereel dat ik net beschreef maal ongeveer twintig en je kunt gaan denken in welke staat ik in de wachtrij aan de kassa moet gaan aanschuiven.

image

Gisteren was echt de druppel. Ik heb het ermee gehad. Nooit ga ik nog boodschappen doen met mijn zoon.

“Hoe is het nu toch weer mogelijk? Waarom doe ik mezelf dit eigenlijk aan?” dacht ik gisteren, toen ik eindelijk naar buiten stapte met mijn kar en de Collect&Go passeerde. Is het gierigheid om geen gebruik te maken van die dienst. Bah nee, het is gewoon een vreselijk slechte gewoonte waarmee ik al kan op de sukkel ben.

image

Als ik boodschappen ga doen, heb ik

  1. zelden een boodschappenlijstje mee
  2. zelden een idee van wat er niet meer in huis is
  3. zelden een idee van wat ik de komende dagen ga klaarmaken om te eten

Het gevolg is dat ik lukraak boodschappen doe en steeds dingen vergeten ben. Zo stelde ik vandaag vast dat ik gisteren eigenlijk ook nog vochtige doekjes en papieren zakdoeken had moeten meenemen. Een ander gevolg is dat ik de laatste tijd (lees: sedert begin januari want ik werk weer fulltime en heb nog minder tijd voor lukrake boodschappen) nogal snel verval in snelle opwarmmaaltijden van bij de slagerij. En dat is zo gigantisch nefast voor het huishoudbudget.

De oplossing is nochtans simpel en voor de hand liggend: weekmenu’s en Collect&Go. Of hebben jullie nog andere tips die ik over het hoofd zie? Of concrete tips voor een weekmenu? Want wat me altijd weerhoudt van zo’n dingen vol te houden, is inspiratie. We zien wel, is mijn motto wat eten maar met ondertussen twee kinderen in huis in combinatie met weer fulltime te gaan werken is we zien wel echt geen goede methode om de boel draaiende te houden. Ik moet echt dringend mijn leven beteren. Op vlak van boodschappen en weekmenu’s dan toch.

 

Tags: , ,