Mijn persoonlijke stijladviseur.

“Wat?” zul je denken, “heeft la vie en mama een persoonlijke stijladviseur? Heeft ze geld teveel misschien?” Het antwoord is ja hoor, ik heb wel degelijk een persoonlijke stijladviseur en nee hoor, niks geld teveel. Hij werkt helemaal gratis! Ik ben namelijk met hem getrouwd.

Of mijn man dan misschien een sterk uitgesproken vrouwelijke kant heeft? Bah nee, mijn man is niet anders dan die van u. Mijn man haat shoppen. Ik trouwens ook. Al doe ik het toch iets liever dan mijn man maar toch… Een namiddagje shoppen, winkel in, winkel uit, is echt niet aan mij besteed. Al koop ik wel heel graag kleren. Wat een utopie.

1344732818286_8637671

Of mijn man dan een professionele stijladviseur is die het voor mij gratis doet? Ook niet, nee, al ben ik van mening dat hij gerust die carrière switch zou kunnen maken. Echt.

Het is al meer dan eens bewezen dat hij een goede smaak heeft. Dat hij een winkel binnengaat en er onmiddellijk iets uitpikt waarvan hij zegt: “daarmee zou je wel staan,” en dat ik denk van “hmmm, ja misschien…” waarna ik nog de ganse winkel ondersteboven haal om dan uiteindelijk datgene wat mijn man er direct uitpikte, te passen en dan ook effectief te kopen.

Zo was het mijn man die vorig jaar op citytrip in Nederland voor het eerst zijn oog liet vallen op een kleedje uit de collectie van Nathalie Vleeschouwer. “En die botjes zouden daar ook wel goed bij passen,” zei hij. Hij had helemaal gelijk. Jammer genoeg waren de botjes nogal aan de dure kant en daar heb je meteen al het enige nadeel aan zo’n stijladviseur die je niet professioneel hebt ingehuurd: de prijs kan een issue zijn. Uiteindelijk kocht ik alleen het kleedje.

Ondertussen kan ik toch zeggen dat ik minstens twee stuks in mijn kleerkast heb hangen die ik zonder mijn man nooit zou hebben gekocht. Sterker nog: ik heb een broek liggen waarvan ik letterlijk tegen mijn man heb gezegd: “toch niet die broek? Dat is een clownsbroek.” (Ik had het over het zwart met wit patroon op de broek.) En mijn laatste aankoop, een kleedje, had ik al voor mijn man zei: “doe dit eens aan” in de rekken zien hangen en bij het zien ervan had ik gedacht: “wat een gordijn”. full34659787

Maar aangezien het mijn man was die zei: “pas dit eens” en ik ondertussen al weet dat ik op zijn smaak kan vertrouwen, deed ik het toch maar aan en effectief: het stond me! Meer nog: ik heb er ondertussen al veel complimentjes over gekregen.

En zo komt het, dat er in mijn kleerkast kleren hangen die toch wat anders zijn dan de “veilige” stukken waarvoor ik zelf zou gaan. Getrouwd zijn met een stijladviseur is best wel handig! Mocht je hem eens willen lenen, ik kan het altijd eens vragen maar doen er niet langer over dan een uur of twee want dan wordt hij knettergek.

 

Tags: ,

Een kort lontje en een kapot rolluiklint.

Ik was een beetje vergeten hoe gelukkig een voltijds werkende mens op vrijdagavond kan zijn. Sedert de geboorte van Florian, nu toch al een kleine twee jaar geleden, heb ik niet meer voltijds gewerkt. Drie weken geleden kwam daar verandering in. Ik combineer twee halftijdse jobs in het onderwijs. Beide in Elisa’s school. Echt een leuke school, toffe collega’s en bovenal… Een directeur zoals een directeur hoort te zijn. En hoe content ik ook ben om ook weer in het gewoon onderwijs (na vier jaar buitengewoon onderwijs) te staan, ik was het allemaal een beetje vergeten, hoe energie-zuigend kinders van het lager onderwijs kunnen zijn. Muggen worden olifanten, honderd keer per dag en overal moeten er kleine brandjes geblust worden, ook honderd keer per dag. En dus was ik blij toen de bel ging, ik mijn dochter ging halen en met haar naar mijn klas ging om daar nog wat te werken (hoe handig dat is daar kan ik na drie weken nog steeds niet over…) om dan een groot uur later de schooldeur achter ons dicht te trekken en Florian te gaan ophalen bij de onthaalmoeder. Yes, it’s Friday!

Mijn feestvreugde was echter van korte duur. Thuisgekomen voelde ik plots hoe moe ik eigenlijk was (daar zit mijn verkoudheid ook voor iets tussen) en Florian had blijkbaar hetzelfde probleem. Een peuter die moe is (en ook nog wat ziek), is gelijk aan een zeurende, huilerige peuter, daar moet ik waarschijnlijk geen tekeningetje bij maken… Een mama die moe is, is er eentje met een heel kort lontje. En mijn potje geduld, dat ik elke ochtend voor schooltijd vul, is tegen 16u meestal meer dan op. En zo kwam het dat mijn vrijdagavond waar ik zo had naar uitgekeken eindigde in een stresserende avond. Mijn dochter die per sé een zakdoek wou toen ik net neer zat om te eten, mijn zoon die steeds maar wilde bij zijn mama zijn terwijl diezelfde mama eigenlijk nog dringend een stapel wasgoed wilde sorteren… Elk klein dingetje was er teveel aan. Een kort lontje is eigenlijk nog een understatement. Het topje van de ijsberg was het rolluik dat niet meer naar beneden wou. Vanmorgen geen vuiltje aan de lucht en vanavond doet dat ding het plots niet meer. Ik snap er niks van. En ik weet het wel, het is maar een rolluik maar ik ben nogal gehecht aan het moment dat ik het rolluik ’s avonds naar beneden mag laten. Dat is mijn de kinders zitten in bed en nu ga ik in de zetel zitten en Rita kijken (ja, het is weer Rita-tijd aangezien the husband in Amerika zit) -moment. En dan is er ook nog de prangende vraag: wie moet je in hemelsnaam vragen om een rolluiklint te herstellen?

image

Tags: ,

Ik ontving een tweede Liebster Award!

Begin januari kreeg ik van Joni de Liebster Award. Die dient om nieuwe blogs in de schijnwerpers te plaatsen. De blog van Joni ontdekte ikzelf doordat Joni hier kwam reageren… En dan ben je natuurlijk nieuwsgierig! Haar blog heet hoofdstuk drie en ik ben alvast fan! Ga dus zeker eens een kijkje nemen!

Liebster-Award

En dan de vraagjes:

1. Heb je een ‘happy place’ en welke?

Mijn happy place is gewoon thuis. Thuiskomen is mijn favoriete moment van de dag. Ik hou van ons huis en de mensen die erin wonen. Maar als ik zou kunnen dan zou ik wel een kraan pakken en ons huis opnieuw neerplanten ergens in een groene omgeving. Of aan een meer, dat lijkt me ook wel bijzonder fijn.

2. Als je een heel jaar lang maar 1 drankje mag drinken, wat zou dat zijn?

Mijn excuses maar ik ga hier eens heel erg saai zijn. Mijn antwoord is gewoon water. Dat drink ik echt het liefste van al.

3. Waar kan je echt van genieten?

Tijd met het gezin. Onverwachte leuke momenten. Dagen waarop alles kan en niets moet. De zon.

4. Wat vinden vrienden/familie van je blog?

Niet elk familielid en niet al mijn vrienden weten dat ik een blog heb. Collega’s al zeker niet. Maar degene die het wel weten komen altijd trouw lezen dus dat betekent ook wel iets, denk ik.

5. Wat staat er op nummer 1 op je bucket list?

Goh, eigenlijk heb ik geen bucket list maar ik zou heel graag onze huwelijksreis naar Nieuw-Zeeland nog eens opnieuw doen.

6. Als je mij een goeie raad zou geven over mijn blog, welke zou dat zijn?

Doe vooral je eigen ding!

7. Wat is je favoriete vakantiebestemming?

De laatste jaren zijn we vooral naar Nederland geweest en eigenlijk was dat wel een ontdekking. Nederland heeft echt heel veel leuke streken en stadjes! Een echte favoriete bestemming heb ik niet echt maar om mij te amuseren op reis heb ik een mix nodig van leuke stadjes, mooi weer en schone stukjes natuur.

8. Je wordt voor een jaar ‘verbannen’ naar een onbewoond eiland. Welke 10 dingen neem je mee?

Mijn espressomachine en lots of koffiebonen uiteraard! Foto’s van mijn kindjes en echtgenoot. En dan misschien nog zeven boeken want met wat moet ik mij daar anders gaan bezighouden op dat eiland?

9. In welk gangpad zou je racen als je één minuut gratis mocht winkelen in een supermarkt?

Dan zou de beste beslissing misschien wel zijn om heel veel Pampers en groeimelk in te slaan. Of was- en kuisproducten. Al die dingen kosten heel veel geld en kunnen in mijn voorraadkast staan zonder (snel) te bederven.

10. Winter of zomer?

Geef me dan toch maar de zomer! Minder gedoe met sjaals en mutsen en dikke jassen.

11. Wat is je favoriete kledingstuk?

Als je mijn blog af en toe leest dan ga je misschien al kunnen raden dat ik een zwak heb voor kleedjes.

Oef, ik ben door de vragen maar ik vond ze wel leuk om te beantwoorden! Eigenlijk zou ik nu 10 nieuwe vragen moeten bedenken maar ik ga Joni’s vragen behouden! Ik zou ze graag doorgeven aan Samaja. Samaja is heel recent gestart en heeft een heel leuke blog: Samajatalk.

Tags:

Making A Murderer: een Netflix-must-see!

Sedert we zijn beginnen kijken, afgelopen woensdag, zijn we hier volledig in de ban van een nieuwe serie op Netflix : Making A Murderer. Nog nooit hebben we zoveel keermoh gow zeg, dit kan toch niet?” gezegd tijdens het kijken naar een serie en het beste van al is: het kan wel want Making A Murderer is niet zomaar een serie. Making A Murderer is een documentaire reeks. Een waargebeurd verhaal dus. Een ongelooflijk, zot, bijna ongeloofwaardig waargebeurd verhaal…

Making%20A%20Murderer

Het begint allemaal in 1985, wanneer Steven Avery beschuldigd en veroordeeld wordt voor een brute aanranding. Hij gaat 18 jaar de gevangenis in. De eerste aflevering focust volledig op dit verhaal. Dat hij uiteindelijk voor de aanranding de gevangenis in moet, op basis van het weinige bewijs dat er toen zogezegd was, is op zich al onvoorstelbaar. Na die eerste aflevering denk je dat je alles al gezien hebt maar er volgen nog 9 andere afleveringen en je valt van de ene verbazing in de andere. De eerste aflevering eindigt met de vrijspraak van Steven in 2003 omwille van nieuw DNA-bewijs. Maar eigenlijk moet het dan pas beginnen…

Twee jaar na zijn vrijlating wordt Steven opnieuw beschuldigd en veroordeeld, deze keer voor moord. Zijn arrestatie vindt plaats wanneer hij midden in een rechtszaak tegen het onderzoeksteam zit die hem onterecht beschuldigde in 1985. In die rechtszaak eist hij 36 miljoen dollar van hen ter compensatie voor de 18 verloren jaren in de gevangenis. Tijdens die rechtszaak verdwijnt de 25-jarige Teresa Halbach en de laatste plaats waar ze levend gezien werd, is bij Steven Avery…

In de afleveringen die volgen, zie je hoe het onderzoek naar de moord zich onmiddellijk volledig op Steven focust. Wij zitten momenteel aan aflevering 4 en ik wil hier ook niet te veel van het verhaal verklappen maar om jullie toch maar te overtuigen van hoe bizar het hele verhaal is, ga ik hier toch iets uit de doeken doen.

In aflevering drie bijvoorbeeld zie je op een bepaald moment de originele beelden van een persconferentie waarbij de politie uitlegt hoe Teresa door Steven Avery om het leven werd gebracht. Alle details van de moord zijn ze te weten gekomen via de neef van Steven Avery, Brendan Dassey, die volgens de politie ook bij de moord betrokken was. Nadat ik de beelden van die persconferentie zag, dacht ik even: “oei, zou hij het dan toch gedaan hebben?” en ik kan me inbeelden dat heel veel mensen door die persconferentie toen ook overtuigd waren dat Steven schuldig was. Maar dan… Krijg je de originele beelden te zien van de ondervraging van de 16-jarige Brendan waarin hij zijn betrokkenheid in de moord zogezegd bekend. Daarbij moet ik ook nog even vermelden dat die jongen een IQ ergens tussen 69 en 73 had, heel laag dus. Tijdens de ondervraging is het zo overduidelijk dat alles wat de jongen bekend had, voorgekauwd werd door de ondervragers of dat de jongen maar wat zit te gissen om hen maar iets van antwoord te geven. Zo wisten de ondervragers bijvoorbeeld dat Teresa een kogel in het hoofd had gekregen en wilden ze dit graag uit de mond van de jongen horen komen. Dat gesprek ging ongeveer zo: “Brendan, we weten dat er iets met het hoofd van Teresa is gebeurd, kun je ons zeggen wat?” en dan raadt Brendan en zegt bijvoorbeeld: “ze is geslagen in haar gezicht” en “ze is met een mes gestoken in de keel”. Niet de antwoorden die de politie wil horen. Hij blijft aandringen over wat er met haar hoofd is gebeurd en als Brendan maar niet op het goede antwoord komt, zegt de ondervrager uiteindelijk: “ze is in haar hoofd geschoten. Wie heeft dat gedaan? Hij of jij?” waarop Brendan antwoordt: “hij”.

Iets later in de documentaire krijg je ook nog een telefoongesprek tussen Brendan en zijn moeder te horen. Zijn moeder vraagt hem om de waarheid te vertellen en Brendan antwoordt dat hij niks gedaan heeft. “Waarom heb je dan al die dingen tegen de politie gezegd?” vraagt zijn moeder. Waarop hij antwoordt: “ik heb niks gezegd. Ik raadde maar wat net zoals ik doe met mijn huiswerk.”

Brief van Brendan Dassey

Brief van Brendan Dassey, verspreidt via Twitter.

Dit zijn nog maar twee kleine voorbeelden. Heel de documentaire zit vol van heel bizarre en onvoorstelbare gebeurtenissen tijdens het moordonderzoek. Zoals ik al zei, je valt gewoon van de ene verbazing in de andere. Rep je dus maar gauw om te kijken. En als je nog geen Netflix hebt, is dit misschien wel het moment om het een maand gratis uit te proberen. Je zult geen maand nodig hebben om deze documentaire uit te kijken, dat kan ik je garanderen.

Tags: , , , ,

Onze wintervakantie in Landal Miggelenberg.

Kerst in een Landalpark… Het is haast een traditie aan het worden in ons gezin. Toen we onze wintervakantie afgelopen zomer boekten, waren we eigenlijk van plan om opnieuw in het Lief!-huisje van vorige winter te verblijven. Maar daar hadden anderen helaas al een stokje voor gestoken: de twee Lief!-huisjes op Landal Coldenhove waren al niet meer beschikbaar tijdens de kerstperiode. Aangezien we absoluut terug naar de streek van Veluwe wilden, gingen we dus op zoek naar een alternatief. Het oog van mijn man viel op Landal Miggelenberg. “Midden in de bossen bij Hoenderloo ligt Landal Miggelenberg als centrale uitvalsbasis voor leuke uitstapjes” stond op de website te lezen en dat is absoluut een feit. Niet alleen liggen er heel wat gezellige stadjes in de buurt, tevens zit je niet ver van verschillende dierenparken, Paleis Het Loo en het nationaal park De Hoge Veluwe. Ge moet echt al veel moeite doen om je te vervelen.

Wij verbleven in een 6-persoonskinderbungalow. Zes personen? Juist. De kinderbungalows zijn eerst en vooral enkel voor zes personen beschikbaar en bovendien hadden we gelezen dat de vierpersoonsbungalows aan de kleine kant zijn. We zijn nogal gehecht aan ruimte. We hadden de mogelijkheid om een kerstboom te bestellen in onze bungalow en dat hebben we dan maar ook meteen gedaan. Kwestie van de kerstsfeer mee te nemen op vakantie. De versiering moet je uiteraard zelf meenemen.

image3

Kerstavond brachten we door in onze bungalow – met wat hapjes en een vleesschotel die we vooraf besteld hadden. Op kerstdag kwam een pluimstaart ons gezelschap houden op het terras van onze bungalow en na ons ontbijt gingen we een stevige wandeling maken in een stukje natuurgebied waar je vanaf het park rechtstreeks kon inwandelen. ’s Avonds gingen we eten in het restaurant op het park waar het Bollo-buffet een groot succes was bij onze beide kinderen.

image3 - Copy (2)

image1 - Copy (2)

Absolute rust midden in de natuur. Zo kan ik onze vakantie het beste omschrijven. Op tweede kerstdag gingen we de Loenense waterval a.k.a. de hoogste waterval van Nederland bezoeken. Veel moet je je daarbij natuurlijk niet voorstellen maar de waterval was een hit bij Elisa en Florian. Vooral bij Florian dan. Want verderop had je nog een mooie wandelroute naar het schijnt maar met Florian kwamen we geen stap meer verder. Hij moest en zou bij de waterval blijven zoals alleen een echte peuter dat kan eisen.

image2

Derde kerstdag dan… Een wondermooie dag. Het leek lente en we bleven de ganse voormiddag rondhangen op het buitenspeelplein van het park. Florian was vooral gefascineerd door het kippenhok en was er net als bij de waterval niet meer van weg te slaan. Landal Miggelenberg heeft trouwens een fantastisch buitenspeelplein, moet ik zeggen. Zeer schoon en leuk aangelegd.

Zoals ik al zei, er is heel wat te doen in de buurt van het park, toch bleef ons aantal uitstapje eerder beperkt. Zo hadden we heel graag het Paleis van Loo nog eens bezocht maar met Florian een paleis gaan bezoeken, zagen we nu niet bepaald zitten. De eerste keer dat we het paleis bezochten was hij amper drie maanden oud en kon hij weinig schade aanrichten. Deze keer was dat enigszins anders. Het zal voor volgende winter zijn. Ook het nationaal park hebben we jammer genoeg niet bezocht. Je moest namelijk toegang betalen en met het risico van een zagende kleuter (“moeten we nu weer wandelen?”) en een peuter waarmee we amper vijf meter per uur vooruit geraken, vonden we dat verloren geld. Volgende winter, misschien. We zullen het druk hebben…

Wat we dan wel deden? Gaan zwemmen. Bij het kippenhok rondhangen. Iets drinken terwijl Florian en Elisa in de speelhoek speelden. Genieten van de rust. Arnhem, Deventer en Zutphen bezoeken. Zutphen, waar we appelbollen en appelbeignets en oliebollen proefden. Zutphen, waar ik een kleedje van een Iers merk kocht. Een Iers merk, begot. Nadat ik bij Trijnewijn las dat het zo moeilijk is om in Ierland deftige kleren te vinden… Dat  moet ik haar vertellen, dacht ik. En dan: ah, nee dat gaat niet want ik ken haar natuurlijk niet echt dus moet ik het hier maar neerschrijven.

image2 - Copy (2)

En helaas kwam ook aan deze schone reis afgelopen woensdag weer een eind. Maar het staat zo goed als vast dat we volgend jaar teruggaan… Om al die dingen de doen die we nog wilden doen… En om misschien nog een kleedje te kopen van dat Iers merk!

image1

 

 

Tags: , , ,