Hoe zit dat nog met die goede voornemens?

Een kleine twee maanden terug besloot ik al aan mijn goede voornemens te beginnen. Waarom wachten tot nieuwjaar als je er ook vroeger mee kan beginnen? Juist, toch? Het werkte nu toch al enige tijd op mijn zenuwen dat ik zo goed als niks van lichaamsbeweging deed behalve af en toe eens een lange wandeling en mijn dagelijkse hoeveelheid trappen op en af. Mijn drieëndertigste levensjaar begint te naderen en ook al voel ik mij (nog) niet oud toch begin ik ook meer en meer te beseffen dat ook ik niet eeuwig jong zal blijven. Hoog tijd voor een klein beetje changement décor dus.

Eerste voornemen: wekelijks gaan zwemmen.

Doordat Elisa zwemlessen volgt, is deze piece of cake. Gewoon meegaan met de dochter en een half uurtje rondjes zwemmen. Ik kwam tot de conclusie dat het omkleden-gedeelte (hetgeen me altijd het meest van al tegenhield om überhaupt te gaan zwemmen) eigenlijk al bij al nog meevalt. Het enige obstakel zal zijn om het zwemmen te blijven volhouden nadat mijn dochter haar diploma behaalt zal hebben en het wekelijks gaan zwemmen geen verplichting meer zal zijn.

Tweede voornemen: gebruik maken van onze crosstrainer.

Een kleine twee jaar geleden besloten mijn man en ik om in plaats van een duur fitness abonnement te nemen, zelf een crosstrainer te kopen. Het leek ons alleen maar voordelen te hebben: het was goedkoper en we hoefden ons huis niet uit om te gaan fitnessen. Mijn man deed enige tijd zijn best op het ding maar ik gaf het na twee keer al op wegens doodsaai en eigenlijk ook best wel zwaar. Daarna stond dat ding vooral stof te vangen in onze slaapkamer. Ik besloot het deze keer niet onmiddellijk op te geven. Mijn man had me verzekerd dat het eenvoudiger zou worden als ik even volhield. En effectief, nadat ik me de eerste drie keer al halfdood voelde na 10 saaie minuten op de crosstrainer, beterde het daarna. Ik hield het langer vol en het voelde minder uitputtend. Het feit dat je ziet hoeveel calorieën je verbrand hebt, helpt ook wel om het vol te houden. Pas op, ik moet mezelf nog steeds een spreekwoordelijke schop onder mijn kont geven om eraan te beginnen maar voorlopig hou ik het vol om 2 à 3 keer per week op de crosstrainer aan mijn conditie te werken.

Derde voornemen: 30 days of yoga.

Ik las op een aantal blogs over 30 days of yoga met Adriene. Via YouTube samen met Adriene aan yoga doen. Yoga, iets wat ik ook al heel lang eens wilde proberen maar tegelijkertijd iets dat op mijn to do list bleef staan. Het gemak om het opnieuw van thuis uit te kunnen doen, is iets dat het voor mij erg haalbaar maakt. Het enige nadeel is dat ik het weinig echt in alle rust kan doen zoals dat met yoga eigenlijk wel de bedoeling is. Meestal doe ik mijn yoga met roepende kinderen op de achtergrond. Niet echt bevorderlijk voor het zen gehalte dus. Maar goed. Ik doe het graag en ik voel ook dat mijn lichaam er wel deugd van heeft. Het is verbazend hoe je soms 20 minuten lang amper iets lijkt te doen en achteraf toch wel het gevoel hebt dat je gesport hebt. Ik sta er ook geregeld van verbaasd hoe lenig ik, ondanks alle verwaarlozing, nog ben.

image

Conclusie.

Dikke duim voor mezelf voorlopig. Ik wil proberen om elke andere dag iets te doen. Of zwemmen, of crosstrainer, of yoga… Maar volhouden wordt moeilijk. Dat wéét ik omdat ik mezelf heel goed ken. Maar aangezien het nieuwe jaar in zicht komt, moet ik misschien mijn goede voornemens nog eens vernieuwen. Doe zo verder, lavieenmama. Hou. Het. Deze. Keer. Vol.

Tags: , , ,

De winterefteling: een review.

Als ik één reden zou moeten bedenken om naar Antwerpen te verhuizen dan zou het wel zijn omdat we dan een uurtje dichterbij de Efteling zouden wonen… En dan zouden we ons meteen ook een jaarabonnement aanschaffen en zeker maandelijks in de Efteling te vinden zijn. Naar mijn bescheiden mening kan geen enkel Belgisch pretpark tippen aan de Efteling. Alhoewel wij niet heel ver van zowel Plopsaland als Bellewaerde wonen, gaan wij daar amper naartoe. Nee, wij rijden liever twee uur naar de Efteling. Het enige nadeel is dat we dan meteen ook verplicht zijn om een overnachting te boeken omwille van die afstand. Als onze kinderen binnen enkele jaren wat ouder zijn, is in alle vroegte vertrekken en pas laat terugkomen misschien wel een optie maar nu ze nog zo klein zijn, is dat bijna niet te doen.

IMG_5229

Afgelopen zomer boekten we voor het eerst een overnachting in het Eftelinghotel. De keren daarvoor verbleven we meestal een nachtje in NH Waalwijk, een erg kindvriendelijk hotel op amper vijf minuten rijden van de Efteling, om dan de volgende dag na het ontbijt terug huiswaarts te keren. Het voordeel aan een verblijf in het Eftelinghotel zelf is dat je twee dagen toegang hebt tot het park en de tweede dag zelfs een half uurtje vroeger naar binnen mag. Een nadeel is de prijs: een overnachting in een gewone kamer kost algauw 300 euro, toegangstickets inbegrepen uiteraard. Behalve de prijs kan ik geen enkel ander nadeel aan het hotel bedenken. Of toch nog één: er zijn maar twee liften en dat kan voor behoorlijk wat file zorgen in de drukte van de uitcheckmomenten. Maar de voordelen dus: de kamers zijn super comfortabel, verzorgd en netjes. En ook het ontbijt mag er echt zijn. Na ons zomerverblijf in een gewone kamer kregen we een kortingscode. Bij een boeking binnen de 6 maanden kregen we 25% korting op een volgend verblijf. De uitgelezen kans om ons eens helemaal te laten gaan en meteen een suite te boeken in het hotel. Aangezien Florian nog te klein is om het echt te beseffen, kozen we voor een echte prinsessenkamer: de Assepoester-suite.

IMG_5232

Vorig weekend was het dan eindelijk zover: zaterdagochtend de auto in met bestemming de Winterefteling! Het was eventjes spannend geweest want een kleine week voor we moesten vertrekken slaagde Florian erin het RSV-virus te pakken te krijgen… Dat hij er alsnog in slaagde om op zaterdagmiddag een oorontsteking te krijgen en daardoor het Sprookjesbos bijeen schreeuwde, was een domper op de feestvreugde. Gelukkig was ik gewapend met Neurofen en hadden we op zaterdagnacht eindelijk door wat er met hem scheelde nadat hij een uur had gehuild, zijn zus daar gewoon doorsliep en zijn oor begon te lopen. Op zondag hadden we alsnog een leuke dag. Thank God.

Ik weet niet of het toeval was of niet maar het weekend dat we eruit pikten, was qua drukte zeker aan te raden. Was iedereen gaan kerstshoppen? Of hebben ze in Nederland tijdens die periode ook examens en zat iedereen te studeren? Ik weet het niet maar in elk geval: de wachttijden aan de verschillende attracties hebben nog nooit zo goed meegevallen als vorig weekend. Het langste dat we hebben staan aanschuiven was 15 minuten voor de Droomvlucht. Hadden we ambitie gehad om de Baron 1898 aan te durven dan hadden we 45 minuten moeten wachten (maar in de zomer liep de wachttijd daar zelfs op tot 2 uur dus zelfs dat viel reuze mee). Mijn man en ik konden zelfs een attractie “voor grote” uitproberen: de Vogel Rok. We gingen elke alleen, om de beurt want we konden er gewoon onmiddellijk op. Dat we erna allebei een half uur duizelig rondliepen, laten we even terzijde.

IMG_5257

Naast het erg goed meevallen van de wachttijden is de Winterefteling ook gewoon supergezellig. Er ligt heel veel fake sneeuw waardoor je een echt wintergevoel krijgt. Overal zijn er een soort van kleine pleintjes met bankjes, een haardvuur en kraampjes om iets te eten. In vergelijking met vorige zomer was er ook gewoon veel meer entertainment in de vorm van verklede dansers. Er was zelfs een heuse langlaufbaan ingericht die Elisa overigens superleuk vond.

IMG_5275

Andere voordelen aan de Efteling, los van de winterse gezelligheid, zijn toch ook wel de vele eetgelegenheden (wat een verschil met de meeste pretparken waar je alleen maar frituureten kunt kopen). Er zijn zelfs een meerdere kraampjes waar je superlekkere koffie’s kunt bestellen, om nog maar te zwijgen over Polles’ Kitchen, het donut-kraampje en het Poffertjesrestaurant. Ge zijt gewoonweg twee kilo zwaarder als je terugkeert van de Efteling! 

Heb je tijdens de kerstvakantie nog een dagje niks te doen? Of heb je gewoon zin in een leuke gezinsuitstap? Dan moet je gewoon de Winterefteling bezoeken! Het wil al iets zeggen als zelfs onze huismus van een dochter op zondagavond niet mee wou naar huis, neem het maar van mij aan!

IMG_5223

Tags: , , ,

Trots.

Ze leert zwemmen, die dochter van mij. Ze kan het nog niet (helemaal) maar toch ben ik al trots op haar. Ze is namelijk bang. Ze is bang om te springen en ze is bang om in het diepe te zwemmen. Dat springen deed ze de eerste les twee keer. De tweede keer ging ze kopje onder en daarna durfde ze niet meer. De juf stelde voor om dit geen obstakel te laten zijn en liet haar niet meer springen. Ze denkt dat eens ze zal kunnen zwemmen ze wel zal durven springen ook. Ik weet het zo nog niet. Ik hoop dat ze gelijk heeft. Want om haar brevet te krijgen, moet ze wel springen natuurlijk.

Twee weken geleden zwom ze voor het eerst voorbij de vlaggetjes in het diepe. Daar liep het ook heel eventjes mis. Ze ging een klein beetje kopje onder en kreeg daarbij een grote slok van dat vies zwembadwater binnen. Omdat ik altijd flink ga meezwemmen met mijn dochter zie ik dat allemaal gebeuren. Die slok zwembadwater was er teveel aan. In het terugkeren schreeuwde ze heel het zwembad bijeen “ik wil niet!” Je had ze moeten zien. Wenen, roepen en toch zwemmen. En ze deed het echt wel goed maar dat zag zij zo niet natuurlijk. Achteraf in de auto was het verhaal dat ze bijna verdronken was. Ik dacht ai, dat wordt wat, volgende week. En effectief, vorige week was ze met geen stokken richting diepe te krijgen. Ze sprak af met de juf dat het niet moest, die keer maar dan moest ze wel beloven dat ze het de volgende keer wel ging proberen. Dat was gisteren. Ik hield mijn hart weer vast voor de les. ’s Ochtends was ze al bezig met haar zwemles. “Vandaag ga ik het opnieuw proberen, hè mama, in het diepe.” Op dat moment alleen al was ik zo trots op haar. Tijdens de autorit naar de zwemles was de stemming al een beetje omgeslagen. Ik probeerde haar moed in te spreken, beloofde dat ik naast haar zou zwemmen.

De zwemles begon weer met veel angst. Ze wilde zelfs bijna niet in het ondiepe zwemmen. Nadat ze eventjes geoefend had en haar half uurtje les er zo goed als op zat, moest ze natuurlijk haar belofte aan de juf nog waarmaken. Een keertje in het diepe. Zonder terugkeren. Op het einde mocht ze eruit en gaan spelen in het peuterbad. De juf trok haar een beetje mee tot aan de vlaggetjes, de grens waar het ondiepe in het diepe overgaat. Daar had ze het heel moeilijk. Ze kon daar ook al niet staan maar ze wou ook die grens met de vlaggetjes niet over. Dus ze trappelde wat ter plaatse en ging kopje onder. “Haar niet pakken, hè”, zei de juf tegen mij. “Laat haar maar doen.” Ik moedigde haar aan. “Komaan, meid, zwemmen, gewoon zwemmen en niet denken, je kunt het.” En na een paar seconden die minuten leken te duren ging ze dan toch vooruit, voorbij de vlaggetjes. Ze zwom in het diepe en ze deed het zo goed. Ze ging gelukkig niet meer kopje onder. Ze was zo trots op zichzelf. En ik op haar. Nu nog leren springen…

image

Tags: ,

Juf en mama.

Het is eventjes geleden dat ik nog iets schreef over mijn werk. Na mijn beslissing om niet meer terug aan de slag te gaan in de school waar ik de laatste drie en een halve schooljaren van mijn werkleven sleet… En na de mooie aanbieding van eind september die uiteindelijk toch niet zo’n mooie aanbieding bleek te zijn, schreef ik er niks meer over. Er was niet veel over te schrijven ook niet. Ik deed interims. Uiteindelijk had ik in oktober maar vier werkloze dagen en in november vijf. Ik kon het slechter gedaan hebben…

Ik aasde eigenlijk al een tijdje op een job in Elisa’s school. Want: hoe handig is dat niet? En nu is het sedert twee weken eindelijk zover: ik heb werk op de school van mijn dochter. In eerste instantie mocht ik de zorgjuf vervangen, die geopereerd moest worden en daardoor drie maanden out is. Ongeveer drie weken geleden, kreeg ik daar een extra aanbod bij. De juf van het vierde had namelijk beslist om vanaf januari parttime te beginnen werken en aangezien de vervanging die ik nu doe ook maar parttime is, kan ik de twee perfect combineren!

Juf en mama. De eerste week deed het wat raar. De kleuterjuffen van Elisa, bijvoorbeeld, ge weet wel, als ouder noem je die ook juf-en-dan-pas-hun-naam. Maar een collega spreek je natuurlijk niet aan met juf en dus moet ik daar aan wennen. De andere mama’s van de kleuters uit Elisa’s klas snappen het ook niet helemaal goed “huh? geef jij hier nu ook les?”. Of ze durven het niet vragen en kijken gewoon een beetje raar… En dan zijn er nog de klasgenoten van Elisa zelf. Ook die moesten wennen: wat loopt de mama van Elisa hier nu toch constant te doen? Maar kinderen passen zich snel aan. Op een week tijd ben ik getransformeerd van mama van Elisa in juf Inge. Ze spreken me nu ook echt zo aan en het klinkt voor mij gekker dan voor hen waarschijnlijk. En als laatste is er nog Elisa zelf. Voor haar is het waarschijnlijk ook een grote verandering om haar mama constant over de speelplaats te zien lopen. Of toezicht te zien doen. Of gewoon nog maar het feit dat als ik ’s avonds met haar over de speelplaats loop, er andere kinderen naar me roepen en zwaaien “daag, juf!”. Maar ze gaat er verbazingwekkend goed mee om. Gelukkig maar.

Ik ben aan een nieuw hoofdstuk in mijn werkleven begonnen… That’s for sure… Toch tot eind dit schooljaar…

Tags: ,