Chocolade “uitsteek-koekjes” recept.

Het wordt kouder buiten… Het weer bij uitstek dus om uw bakmateriaal nog eens van onder het stof te halen. Vorige zondag bakten wij hier for the first time ever koekjes! Dat kwam door een samenloop van omstandigheden. Op onze rampuitstap naar de Ikea op zaterdag (ja, dat was onze schreeuwende peuter die je hoorde, mocht je daar toevallig ook geweest zijn) had Elisa uitsteekvormpjes gevonden die ze wou meenemen. En op zondagmorgen kreeg ik met een maand vervroeging mijn kerst- en verjaardagscadeau al! Mijn man had in de Carrefour namelijk de laatste Kenwood kMix gespot aan een sterk verlaagde prijs. Hij belde mij, ik checkte de laagste prijs die ik vond op het internet en ja hoor, in de Carrefour stond hij nog eens 45 euro goedkoper dus dat konden we niet laten liggen.

Ik ging aan de slag met een recept die ik vond voor chocolade uitsteek-koekjes.

Wat heb je nodig?
220gr patisseriebloem
2gr bakpoeder
een snuifje zout
145gr suiker
120gr boter (op kamertemperatuur)
5ml vanille-extract
1 ei (op kamertemperatuur)
40gr cacaopoeder (goeie!)

Hoe ga je te werk?
Begin met het zout, bakpoeder en bloem samen in een kom te voegen.
IMG_4357
In een andere kom mix je de suiker en de boter tot ze mooi een geheel vormen. Voeg het ei en de vanille-extract toe, mix nog even door en voeg tenslotte ook nog de cacaopoeder toe en mix alles nog een laatste keer goed door.

IMG_4371

Spatel nu de bloem in twee keer door het chocolademengsel. Verpak het deeg in plastiekfolie, maak er een dikke vierkante vorm van en laat 30 minuten hard worden in de koelkast. Misschien kunt ge ondertussen uw keuken wat opruimen! Of niet.

Daarna kan de pret beginnen: bestrooi eerst je tafel of werkblad met wat bloem en rol het deeg uit tot een halve centimeter dikte ongeveer.
IMG_4380

Als je deeg klaar is, kun je beginnen met het uitsteken van de vormpjes. Als je geen vormpjes liggen hebt, kun je ook gewoon ronde koekjes maken natuurlijk door bijvoorbeeld een glas te gebruiken. Vergeet ook hier niet de rand wat in te bloemen zodat je deeg niet in de vorm blijft plakken. Bij dit gedeelte kun je natuurlijk ook je kroost betrekken. Dolle pret dit!
IMG_4386

En dan, hup, de oven in: 9 à 10 minuten op 175 graden en ze zijn klaar!
IMG_4394

Wij kozen ervoor om eens helemaal zot te doen en dus smolt ik wat chocolade en versierden we de koekjes verder met wat snoepjes:

IMG_0045

Tags: , , ,

Netflix-tips: wat wij de laatste tijd zo allemaal gezien hebben…

Ik hou eraan om regelmatig eens een paar Netflix-tips online te gooien… Omdat het aanbod zo groot is dat je soms het bos door de bomen niet meer ziet en ook omdat wij een beetje verslaafd zijn aan Netflix (en series kijken in het algemeen).

  1. Fargo seizoen 2
    FARGO -- “The Myth of Sisyphus” -- Episode 203 (Airs October 26, 10:00 pm e/p) Pictured: (l-r, front-row) Patrick Wilson as Lou Solverson, Jeffrey Donovan as Dodd Gerhardt, Keir O'Donnell as Ben Schmidt. CR: Chris Large/FX

    Ik heb enorm uitgekeken naar het tweede seizoen van Fargo en ze hebben me niet teleurgesteld! Wat een fantastisch verhaal en schitterende acteurs weeral! Love it, love it, LOVE IT! Rond Fargo hangt een bepaalde sfeer die je in geen enkele andere serie terugvindt. Ik weet niet goed hoe ik Fargo moet beschrijven. Misdaadserie? Detective? Thriller? Het zit er een beetje allemaal in. Het seizoen begint met een drievoudige moord en zoals we het al een beetje gewoon zijn met Fargo blijft het daar niet bij. Een onschuldig koppel waarvan de vrouw gespeeld wordt door Kirsten Dunst wordt bij de moorden betrokken… Verwacht je maar aan heel wat spanning, situaties met een hoek af en top-acteerprestaties. Deze serie moet je gewoon gezien hebben.
    Een handig weetje: je hoeft het eerste seizoen niet gezien te hebben om het tweede te bekijken. De twee seizoenen staan totaal los van elkaar.
    images

  2. The Fall
    3cf031aa-6e52-4884-bc5a-0ee2c78ff991-2060x1236
    Deze tip las ik bij Mamzella en groot gelijk had ze om deze serie in haar lijst van Netflix-picks op te nemen… De reeks draait eigenlijk rond twee hoofdpersonages: een seriemoordenaar met uiteraard een dubbel leven en niemand minder dan Gillian Anderson (ooit hoofdpersonage in The X Files, weet-je-nog-wel?), de rechercheur die naar de seriemoordenaar op zoek gaat. Elke aflevering opnieuw zit de spanning er goed in! Als je houdt van dit soort series zijn trouwens Broadchurch en The Bridge ook twee aanraders. Al denk ik dat ik The Fall dan toch de beste van de drie vond… Ze zijn alleszins aan elkaar gewaagd.
  3. Rita
    untitled
    Is je echtgenoot van huis? Dan is dat misschien wel het uitgelezen moment om eens een aflevering van Rita te bekijken. Rita is een Deense serie over een rebelse leerkracht. Leuk om naar te kijken en je hoeft er niet teveel bij na te denken. Ook niet een typische vrouwenserie maar toch wel iets voor een relaxte single sofa-avond, vind ik. Je kunt de afleveringen ook redelijk “los” van elkaar bekijken. Ik hou deze altijd in reserve voor als mijn echtgenoot het land uit is.
  4. The Iceman

    Omdat het niet altijd een serie hoeft te zijn… En omdat op een winterse vrijdagavond een film ook wel eens leuk kan zijn… The Iceman vertelt het verhaal van de contractuele seriemoordenaar Richard Kuklinski, hij werd the iceman gemoemd omdat hij de lichamen van zijn slachtoffers invroor om zo speurders op het verkeerde spoor te brengen. Kuklinski zelf beweert verantwoordelijk te zijn voor zo’n 250 moorden. Sommige van zijn beweringen, zoals een aantal grote maffiamoorden worden in vraag gesteld. Toch is het zeker dat deze man heel wat doden op zijn geweten heeft. Hij leefde zijn dubbelleven twintig jaar lang, familieman langs de ene kant, seriemoordenaar aan de andere. Winona Ryder speelt in deze film trouwens de rol als vrouw van.

Tags: , , , ,

Quality time #boostyourpositivity

Het laatste thema voor #boostyourpositivity is quality time met de kinderen. Ik denk niet dat ik iets wereldschokkends neerschrijf als ik zeg dat quality time met de kinderen bij ons heel vaak in kleine hoekjes zit. Of op heel onverwachte momenten komt. Het is niet omdat we quality time inplannen dat we die dan ook effectief krijgen. Want als we een uitstapje hebben gepland en dat loopt een beetje faliekant af omdat er een bepaalde peuter te moe is of omdat er een bepaalde kleuter echt geen zin heeft in een uitstapje, dan kan ik het woord quality die in mijn agenda voorzien was wel schrappen.

ca299ee60a22eb253c68c13a6771e961

Quality time met de kinderen kan een onverwachte zonnige namiddag in een speeltuin zijn. Kan zitten in dat korte moment dat we na school samen aan tafel zitten om een vieruurtje te eten. Kan zijn wanneer mijn man onverwacht wat vroeger thuiskomt en we allemaal samen op de grond zitten en met Duplo spelen. Kan samen met mijn dochter naar de zwemles rijden zijn terwijl zij honderduit kletst op de achterbank. Ik hou wel van al die kleine, onverwachte dingen die het leven brengt.

En daarnaast is er nog de agenda-quality-time. Periodes of uitstapjes die lang vooraf gepland staan en waar we altijd heel erg naar uitkijken. Zo gaan wij twee keer per jaar op reis. Niks spectaculairs. Meestal Nederland. Meestal een Landalpark. Ook de Efteling staat minstens één keer per jaar op de planning. Na zo’n geplande uitstap moet ik meestal weer even wennen aan het “gewone” leven. Aan het “moeten”. Aan het minder tijd hebben voor elkaar. En dus probeer ik af en toe om tijdens de moet momenten quality time te maken. Zoals de was sorteren en insteken samen met Florian. Of winkeltje spelen, terwijl ik kook, samen met Elisa. Als ik de tijd niet heb dan wil ik de tijd maken. Omdat ik het zo belangrijk vind en omdat ze, hallo cliché, toch zo snel groot worden. Ik hoop dat er van al die kleine en grote quality time momenten heel veel mooie herinneringen zullen blijven plakken bij Elisa en Florian.

Tags: ,

Geruis…

het eerste wat ik hoor als ik wakker word. En het laatste wat ik hoor voor ik in slaap val. Geruis. Een grote drie jaar geleden kreeg ik net voor de zomervakantie een oorontsteking. Ik was toezicht aan het houden op de speelplaats en van het ene moment op het andere had ik oorpijn en hoorde ik een “tuut”. ’s Avonds ging ik naar de huisdokter. Ik kreeg oordruppels en de oorpijn passeerde. Maar ik kreeg andere problemen. De tuut die begonnen was, veranderde in een ruis. Ik kon plots nog moeilijk geluid verdragen. Geluiden die stil moesten klinken, zoals een sleutel in een slot steken, klonken plots honderd keer luider. De geluidswereld rondom mij was volledig vervormd. Ik was in paniek. Ik raadpleegde een oorarts en kreeg drie soorten medicatie waaronder een pil tegen de ziekte van Ménière. Het haalde niet veel uit. Ik raadpleegde nog een andere oorarts maar ook daar kreeg ik niet echt antwoorden. Op aanraden van de huisarts ging ik uiteindelijk naar relaxatietherapie. Ook dat hielp niet veel. Uiteindelijk bracht het voorbijgaan van de tijd wat soelaas. Het geruis minderde naar iets wat min of meer aanvaardbaar was. Maar het bleef. En het is er nog steeds. Het gaat op en af en nog steeds ben ik bang dat het ooit weer erger wordt. Soms zit het op een niveau dat ik het alleen hoor als ik in bed lig en het bijna volledig stil is. Soms hoor ik het ruisen nog zelfs als er ander achtergrondlawaai is. Dat zijn de momenten waarop ik het er heel moeilijk mee heb. Omdat ik niet snap vanwaar het komt. Ik ben nooit veel naar concerten geweest, heb altijd goed zorg gedragen voor mijn gehoor en toch heb ik problemen. Het is iets waarmee je moet leren leven, lees je overal. Je moet het aanvaarden. Ik vind dat moeilijk. Soms kan ik zo verlangen om nog eens gewoon de stilte te horen.

Tags: ,

twee verschillende handen op een buik

Proloog:

“Een cappuccinootje?” vroeg de mevrouw achter de toonbank van Vero Caffè toen ik daar gisterenmiddag binnenstapte.
“Doe maar,” zei ik. Ik bekeek het taartaanbod van de dag. “En doe er ook maar een appelgebakje bij.”
Dat komt er dus van, als je een interim doet in een school op wandelafstand van je favoriete koffiebar… Mijn middagmaal bestaat de laatste twee weken (de herfstvakantie niet meegerekend dan) uit cappuccino en gebak. Ik had niet beloofd dat ik gezonder zou eten, hé, in mijn vorige blogpost…

Dat gezegd zijnde… Mocht je je trouwens op het einde van deze post afvragen wat het verband was tussen de proloog en de rest van de post. Er is geen verband. None, whatsoever.

fe5128820f87dcec3a92b9179c17f876

Als je zwanger bent van je tweede dan vraag je je af of je bij de geboorte je eerste zult herkennen. Zelfs als je tweede een zoon blijkt te zijn terwijl je eerste een dochter was… “Zouden ze op elkaar lijken?” Vanaf het eerste ogenblik dat ik mijn zoon zag, wist ik meteen dat het antwoord neen was. Ze leken totaal niet op elkaar, die twee van ons. Toch niet bij de geboorte. Ondertussen is Florian al even blond geworden als zijn zus was op peuterleeftijd en hebben ze diezelfde blauwe ogen. De uiterlijke kenmerken dat ze broer en zus zijn, zijn er ondertussen dus wel. Maar op sommige andere vlakken, konden ze niet méér verschillend zijn…

Deugniet Florian vs flinke Elisa.

Toen Elisa de leeftijd had van Florian hebben wij ons zelden of nooit moeten boos maken op dat kind. Of ons zorgen moeten maken over wat ze nu weer aan het uitspoken is. Elisa hield zich bezig met rustige dingen. Zoals kleuren en boekjes lezen. Florian is een deugniet. Punt. Sedert een paar weken moet hij al eens in de hoek staan. Elisa was de twee jaar al gepasseerd toen ze voor het eerst met de hoek kennismaakte.

Muis Elisa vs Florian, de Bourgondiër.

Als er één verschil is dat er bovenuit springt, dan is het deze wel. Florian eet meestal twee keer warm per dag. ’s Middags bij de onthaalmoeder en dan nog eens ’s avonds samen met ons. En niet een klein beetje, nee, gewoonlijk eet hij minstens drie keer de hoeveelheid van wat zijn zus eet. Zonder overdrijven.

Durfal Florian vs voorzichtige Elisa.

Elisa is geen held. Gisteren, bijvoorbeeld, deed ze het supergoed in de zwemles. Het zwemgedeelte dan toch. Springen in het water durft ze niet en als ze op het einde van de kleine glijbaan mag dan durft ze dat ook niet. Zelfs niet voor twee snoepen. En dat is maar één voorbeeld. Ik kan er zo nog tonnen geven. Florian has not a care in the world als het op waaghalzerij aankomt.

Huismus Elisa vs wereldreiziger Florian.

Als we ook nog maar aanstalten maken om te vertrekken dan wordt Florian laaiend enthousiast. Hoe sneller hij naar buiten kan, hoe liever. Spontaan begint hij onze schoenen uit het rek te halen en bij onze voeten te zetten. Alsof hij wij zeggen: “trek maar snel aan, dan zijn we weg.” Hij trappelt aan de voor- of achterdeur, geeft een kreetje van vreugde wanneer die eindelijk opengaat en trekt de wijde wereld in. Hij kijkt op nog om. Vorige week waren we nog een strandwandeling gaan maken, er was weinig volk en dus liet ik Florian maar wat doen, ik volgde hem op een kleine afstand en vroeg me ondertussen af of hij zich ooit zou afvragen waar zijn mama was. Het antwoord was: niet. Elisa is liefst van al gewoon thuis. Als we aankondigen dat we gaan wandelen of dat we ergens naartoe moeten, wil ze alle details van de uitstap kennen. Met als hoofdvraag: wanneer gaan we terug thuis zijn en zal ik dan nog tijd hebben om te spelen?

b6230dc7efb520f638fb7614869b37d5

En toch…

Nu Florian wat ouder wordt en ze steeds meer en meer aan elkaar hebben, merk ik hoe ze langzaam aan twee handen op één buik aan het worden zijn. Elisa kan niet zonder haar broer en visa versa. Florian neemt zijn zus vaak bij de hand en trekt haar mee. Als ze alleen aan het spelen is, vraagt hij haar aandacht. Elisa van haar kant, is een echte grote zus. Ze zorgt voor haar broer en is gek op hem. En wij kunnen alleen maar hopen dat dat zo blijft. Dat, als wij er ooit niet meer zijn, ze elkaar nog hebben.

Tags: , , ,

Me, myself & my body #boostyourpositivity

Om te beginnen, moet ik dit bekennen: ik word knettergek van het nieuwe thema van #boostyourpositivity. Ik heb ongeveer al drie concepten staan rond het thema en nog altijd ben ik niet tevreden en weet ik eigenlijk niet goed wat ik moet schrijven. Er is maar één constante als het gaat over de relatie die ik heb met mijn lichaam en dat is:

ik ben een cliché”.

Mijn huid is te bleek.
Mijn haar is te dun.
Mijn buik is niet strak genoeg.
Ik heb spataders (yup, op mijn witte benen zodat je het extra goed kunt zien!).
Ik ben niet tevreden over de BBB-verhouding van mijn lichaam (iets met te brede heupen naar mijn gedacht).
De weegschaal geeft 2kg te veel aan.
Ik ben niet sportief genoeg.
Ik eet teveel suiker.
Ik drink teveel koffie.
Ik ben een cliché.

Ik kan mij voorstellen dat mijn man serieus met zijn ogen zal zitten draaien. Of met zijn hoofd schudden. Of zuchten. Serieus zuchten, als hij dit leest. “Je hebt twee kinderen gekregen en het is er verdorie niet aan te zien.” Hij heeft gelijk. Ik heb geen striemen en het feit dat mijn buik net niet helemaal plat is, is omdat ik niet sport. De enige zichtbare schade die ik aan mijn twee zwangerschappen heb overgehouden zijn twee extra spataders. Valt eigenlijk best wel mee, niet? Ik denk dat ik verdorie de dag na mijn bevalling een foto kon hebben laten nemen à la Kate Middleton (indien ik een kapster en een visagiste ter mijn beschikking zou hebben gehad natuurlijk). Mijn BMI is goed. Mijn confectiemaat is 36/38 (36 vanboven en 38 beneden, ge weet wel, brede heupen enzo…).

Ja, ik ben het. Die vrouw die zit te zagen en te klagen en waarover andere vrouwen denken “get a life”. Ze hebben gelijk.

untitled (8)

Maar toch. Zolang ik mij al kan herinneren ben ik nooit tevreden geweest over mijn lichaam. Niet altijd om dezelfde redenen. In de zomer bijvoorbeeld kan ik mij enorm ergeren aan het feit dat iedereen lijkt bruin te zijn behalve ik. Op andere momenten schommelt de weegschaal dan eens naar de verkeerde kant en zie ik dat onmiddellijk aan mijn buik. En zo kan ik nog even doorgaan maar ik wil jullie niet vervelen. Daarom dus, dat ik het moeilijk vond om over dit thema te schrijven. Ik zou kunnen gezegd hebben dat ik best wel tevreden ben maar dat is meestal niet zo en dus ga ik er ook niet om liegen voor de schone schijn.

untitled (7)

En toch heb ik er iets positiefs uit gehaald, uit deze challenge. Ik wil al jaren wat meer bewegen en het komt er maar niet van. Er zijn zoveel dingen die ik zou kunnen doen maar ik doe het niet. Ik ben geen sportief type en ik haal er ook geen plezier uit. Maar toch wil ik er iets aan doen. Aan mijn conditie en aan fit blijven. Ik kwam al snel tot de conclusie dat ik mits een paar kleine aanpassingen toch wel iets kan veranderen. In onze slaapkamer bijvoorbeeld staat een crosstrainer stof te verzamelen. Als ik nu eens drie keer per week tien minuten op dat ding spendeer?
Elisa volgt momenteel zwemles. Als ik nu eens meezwom in plaats van in de cafetaria wortel te zitten schieten?
Ik las op een aantal andere blogs over Adriene en haar 30 days of yoga. Aangezien ik al heel lang eens yoga wil uitproberen en het er maar niet van komt, heb ik gisteren beslist om met de hulp van Adriene gewoon vanop mijn livingvloer aan yoga te beginnen. Gisteren was de eerste sessie en voor het eerst sedert mijn postnatale oefeningen bij de kinesiste voelde ik weer dat ik buikspieren heb. Met dank aan Adriene dus.

imagesGAETP58M

Het lijkt wel Nieuwjaar, met al die goede voornemens. Ik hoop alleen maar dat ik het volhoud, deze keer.

Tags: ,

To Primark or not to Primark?

Regelmatig gaan wij naar Gent, zo eens om de maand of twee. Als ik heel eerlijk moet zijn dan vind ik Gent op bepaalde vlakken veel leuker dan Brugge. Zeker als het gaat over het winkel- en leuke plekjes om te eten- aanbod dan wint Gent het absoluut van Brugge. Ofwel zijn wij het aanbod in Brugge zodanig gewend geworden… Dat kan ook de reden zijn natuurlijk.

Zo ook vorig weekend. Het beloofde mooi weer te worden en het was toch alweer van net voor de Gentse feesten geleden dat we in Gent waren, hoog tijd voor een nieuwe citytrip dus. Gewoonlijk parkeren wij op de Reep en gaan wij dan richting het Sint-Baafsplein, waar we één van de zijstraatjes inslaan en zo verder onze gang gaan. N’ importe, we vinden het allemaal leuk. Behalve de Veldstraat dan. Niks mis met de Veldstraat maar voor het winkelaanbod moeten we het niet doen (daarvoor kunnen we evengoed in Brugge blijven) en voor de gezelligheid ook al niet. Tegen de middag kun je ons meestal vinden in Bo’drams, voor een belegd boterhammetje that is. Simpel, lekker en bovendien zit onze buik niet propvol zodat we in de namiddag nog ons dessertje kunnen halen in Julie’s House. Nog een pluspunt (of minpunt voor onze portefeuille) is dat de Belgische ontwerpster Nathalie Vleeschouwer ook een winkel in Gent heeft en zo kwam het dat ik ondertussen een tweede kleedje uit haar collectie in mijn kleerkast heb hangen… Sorry, YNAB

Het werd dit kleedje...

Het werd dit kleedje…

En dan… Ik had er niet meer aan gedacht tot ik plots overal papieren bruine, volgepropte zakken zag opduiken… Juist ja, in Gent opende begin augustus een vestiging van Primark, je weet wel, die Ierse, super goedkope winkelketen. Mijn man nog ik wisten langs geen kanten waar de winkel gelegen was maar we hoefden maar in te gaan op de stroom van bruine zakken om de winkel te lokaliseren.

primark11

Ook al had ik mijn (onze) centen al opgedaan bij Nathalie, toch wou ik de Primark eens binnengaan. See what all the fuss is about. Om te beginnen was ik al verwonderd dat er überhaupt nog kledij lag in die winkel. Het tweede dat mij opviel: de grote plastieken zakken (beetje genre Ikea) die aan de ingang lagen. Als ze konden spreken dan hadden die zakken “vul mij!” geroepen. Ik zag massa’s mensen tussen de kledij, niet eens de moeite nemend om een pashokje op te zoeken… Vijf minuten later had ik ongeveer het midden van de winkel bereikt en werd ik haast onwel van de hitte… En op dat punt gaf ik het al op, ik ben gedraaid en heb me terug richting uitgang gerept. Het werd not to Primark. Ook al had ik voor het geld van mijn kleedje misschien vier of vijf zakken kunnen vullen… Het is niet aan mij besteed. Ik ben al lang superblij met mijn ene kleedje waarvan ik weet dat ik ten eerste, de Belgische economie een klein beetje heb gesteund en ten tweede, ik kwaliteit in mijn kast heb hangen. Ten derde ben ik er ook zeker van dat niet één of ander onderbetaald kindje in Bangladesh mijn kleedje heeft genaaid. Money well spent, denk ik dan.

Tags: , , , , , ,