Over Ikea-kinderstoelen en Bumba.

Lieve Florian,

Overmorgen word je 18 maanden! 18 maanden, kleine vriend, dat is de periode dat je in mijn buik zat maal 2! Hoe zot is dat niet? Heel dikwijls denk ik: hoe was dat ook alweer met een kleine hulpeloze baby in huis? Dat je een grote vent aan het worden bent daar twijfelt niemand die je kent nog aan. Dat je liever nog groter zou zijn dan je al bent, dat is ook een feit. De twee Ikea-stoelen die we ooit voor je zus kochten, die sleep je momenteel overal met je mee in huis. Tot grote frustratie dikwijls van ons, je mama en je papa. Ondertussen hebben we een verbod ingevoerd op het verplaatsen van de stoelen van de living naar de keuken. Wegens véél te gevaarlijk. Je steekt de magnetron aan, je draait aan de knoppen van het kookfornuis,… Je bent een huishoudelijke duizendpoot maar nog net dat tikkeltje te klein om alles te doen wat je zou willen doen. Ja, je mag helpen met het ledigen van de vaatwas. Ja, je mag helpen met de was te sorteren en die in de wasmachine proppen. Ja, je mag helpen met de tafel dekken in de mate van het mogelijke. Maar van de knoppen van het fornuis, daar moet je van af blijven.

Mama’s lezers hebben geluk, kleine man want vandaag treden we een tikkeltje uit onze anonimiteit en worden er persoonlijke foto’s gepubliceerd! Die moesten er gewoon ook bij. Aangezien jij en je stoel zo één zijn geworden de laatste weken. Dit is zo typisch jij, vriend, op je bijna 18de vermaanddag:

WP_20151027_025

Boterhamdoos van zus leegmaken.

Licht aansteken in de living.

Licht aansteken in de living.

WP_20151027_017

Poging doen om de deur op slot te krijgen.

Mama geeft het toe, kleine man, zo’n Ikea-kinderstoel is niet alleen handig om op te zitten…

Je bent een man van veel daden en weinig woorden. Als ik terug lees wat ik de vorige keer over je had geschreven dan moet ik tot de vaststelling komen dat je woordenschat nog steeds niet erg uitgebreid is. “Kaka” is nog steeds een van je favoriete woorden. Alleen heeft het woord kaka nu nog een extra dimensie gekregen. Als je kaka zegt dan heb je ook bijna altijd effectief kaka gedaan en dan leg je alvast je verzorgmat, een verse pamper en de doekjes voor me klaar. Andere favoriet én ook nieuw in je woordenschat is… “Bumba” ! (Ik heb zo’n vermoeden dat andere mama’s van kindjes uit jouw leeftijdscategorie nu met een glimlach van herkenning op hun gezicht zitten…) Je steekt de tv aan en zegt “Bumba”, je haalt mijn tablet uit de keukenlade (ja, hoor, met je Ikea-stoel) en zegt “Bumba”… En dat de hele dag door. Je bent fan van Bumba, we hebben het ondertussen door, vriend, je hoeft het niet elke keer te herhalen. Naast Bumba is je woordenschat op de valreep ook nog uitgebreid met het woordje “mama”! Joepiedepoepie, eindelijk! “Papa” zei je nu toch al eventjes maar “mama” bleef een beetje uit… Gelukkig kwam het vorige week eindelijk goed.

Wat een leuke peuter ben jij toch geworden, kleine vriend. Meestal dan toch. Je haalt erg veel deugnieterij uit maar dat maak je helemaal goed door de gekke manier waarop je met je eigen deugnieterij omgaat. Je gezicht spreekt boekdelen. Je spookt iets uit, staat erbij, kijkt ernaar en zegt “oooooh” (het soort “ooooh” dat je zegt wanneer je ziet dat je geen prijs hebt in een lotjestrekking ofzo…). En als de deugnieterij te erg is en mama of papa worden boos op je dan kom je ons altijd een knuffel geven achteraf. Je kent de truken van de foor. Nu al. Je steelt de mensen hun hart, overal waar je komt maar het meeste van al nog, heb je mijn hart gestolen. Mijn kleine zoon… Mijn grote liefde. Wie had dat gedacht?

Tags: , , ,

DIY-cadeau-ideetje: pot vol brownies!

Vorige week vrijdag kreeg Elisa voor de laatste keer les van haar interimkleuterjuf en kreeg ik het in mijn vel om voor de verandering eens met een origineel afscheidscadeau uit de hoek te komen… Een doos koeken of pralines is makkelijk maar erg bijzonder kun je dat toch niet noemen. En wat doe je dan in zo’n geval van acute originaliteitsdrang? Pinterest afstruinen natuurlijk! Waar is trouwens de tijd dat je genoodzaakt was om je eigen hersenen te breken?

untitled (6)


Ik botste al vrij snel op de pot vol brownies en was meteen verkocht: dit zou ons cadeautje worden! Niet alleen het idee vond ik heel leuk, het maken van de pot was ook gewoon haalbaar! Want als het op DIY aankomt, ontbreekt het mij toch vaak aan de nodige skills, laat staan dat ik voldoende DIY-tuig in huis heb! De pot vol brownies daarentegen verwacht alleen van je dat je een lege bokaal in huis hebt (of dat je die bij iemand anders gaat schooien zoals ik) en de nodige ingrediënten. Het enige talent dat je ervoor nodig hebt, is dat je die ingrediënten op één of andere manier in die pot krijgt.

Ingrediënten en benodigdheden:
– een bokaal met een inhoud van 700ml
– 2/3 theelepel zout
– 150 gram bloem
– 40 gram cacaopoeder
– 135 gram bruine basterdsuiker
– 135 gram witte basterdsuiker (eventueel gecombineerd met nog 1 zakje vanillesuiker)
– 60 gram pure chocoladestukjes
– 60 gram witte chocoladestukjes
– Een kaartje om aan de bokaal te bevestigen met daarop de bakinstructies:

Voeg zelf toe:

  • 150 ml zonnebloemolie
  • 3 eieren

Leeg de pot in een kom voeg bovenstaande ingrediënten toe. Mix het goed door elkaar tot een smeuïge beslag. Pak een bakblik en vet deze in met boter en bestuif het met bloem. Vul het bakblik met het browniebeslag en bak de brownies in een voorverwarmde oven van 175 graden in ongeveer 20 tot 25 minuten gaar.

Hoe ga je te werk?

Je vult de bokaal laagjesgewijs om een leuke bruin/witte kleurschakering te bekomen. De volgorde van onder naar boven:

  • zout & 75 gram bloem
  • cacaopoeder
  • 75 gram bloem
  • bruine basterdsuiker
  • witte basterdsuiker
  • pure chocoladestukjes
  • witte chocoladestukjes

WP_20151015_001

Pot toe, kaartje(s) bevestigen en you’re done!

WP_20151015_002

 Geef toe, veel makkelijker dan dat kan het haast niet!

Tags: , ,

10 jaar werken in één blogbericht #boostyourpositivity

Eerlijk gezegd had ik eerst heel erg een “oh, nee het is niet waar”-gevoel bij het tweede #boostyourpositivity thema: werk. Werk, ik heb er al genoeg over geschreven de laatste tijd, vind ik. En dus dacht ik eerst: overslaan maar, dit thema. Maar aan de andere kant: (bijna) iedereen werkt en dat werk maakt verdorie een erg belangrijk deel van ons leven uit. We willen allemaal dat het plaatje klopt en in veel gevallen is het een zoektocht naar hoe de puzzelstukken het beste in elkaar vallen. Dat is bij ons niet anders. Dus dacht ik na over hoe ik toch nog iets kon schrijven over het thema werk zonder daarbij in herhaling te vallen. Ergens tijdens het stofzuigen realiseerde ik me dat het dit jaar in juni tien jaar geleden was dat ik afstudeerde en het leek me wel leuk om vanuit die invalshoek het thema werk te benaderen.

Na een bijna feilloos parcours (zonder de deliberaties voor muziek en godsdienst, als ik het me goed herinner, mee te rekenen) studeerde ik in juni 2005 af als Bachelor Lager Onderwijs. Vol goede moed begon ik aan het versturen van mijn (toen nog met de hand geschreven) sollicitatiebrieven. Maar zoals dat ook toen al ging en nu nog steeds gaat in het onderwijs had ik uiteraard geen werk in september. Ik ging dus aan de slag bij de traiteur waar ik altijd vakantiejob had gedaan. Hun vaste verkoopster was op dat moment namelijk hoogzwanger en dus nam ik, in afwachting van een job in het onderwijs, eventjes haar plaats in. Ik denk dat ik ergens rond november uiteindelijk toch een telefoontje kreeg. Dat was om godsdienstlessen te gaan geven in vier verschillende scholen. Niet exact wat ik voor ogen had maar het was een begin. Uiteindelijk ben ik dat een gans schooljaar blijven doen omdat de leerkracht die ik verving maar niet terugkwam. Het schooljaar erop volgde ongeveer een gelijkaardig scenario: ik had geen werk in september en dus ging ik aan de slag als opdienster in de cafetaria van een rusthuis. Het eerste telefoontje dat ik kreeg, was wéér een aanbod om godsdienst te gaan geven en wéér kwam de leerkracht in kwestie maar niet terug en op die manier vervolledigde ik dus mijn eerste twee werkjaren als godsdienstleerkracht.

In de zomer van 2007 besloot ik dat ik geen zin meer had om te wachten op een werkaanbieding uit het onderwijs en stapte ik een interimkantoor binnen. Ze stelden mij een job voor in de douaneafdeling van een bedrijf in Oostende. Na het afleggen van een paar testen en een sollicitatiegesprek werd ik aanvaard en begon mijn nieuwe werkleven als customs assistent. De job zelf deed ik graag en ik leerde er mijn man kennen maar omdat het bedrijf zelf alleen maar vaste contracten gaf aan universitairen besloot ik tegen de zomer van 2008 op zoek te gaan naar iets anders. Dat werd een rederij in Zeebrugge. De verantwoordelijke van de douaneafdeling daar had zijn ontslag ingediend en ze zochten iemand anders om die rol op zich te nemen. Ik weet niet exact waarom ze mij kozen voor die job. Misschien omdat ik een heel klein beetje overdreven had op gebied van mijn douanekennis tijdens het sollicitatiegesprek. Of misschien omdat ze gewoon niemand anders vonden met toch dat klein beetje kennis van douane. Maar ik werd dus aanvaard voor die job. Het was niet makkelijk, in het begin. Ze hadden wel voorzien dat ik een bijscholing zou kunnen volgen (douane van A tot Z, heette die bijscholing) maar die begon pas in het najaar en ik ging daar al aan de slag begin juli. Ik moest dus een aantal maanden zien te overbruggen met de geringe kennis die ik had van in Oostende. Het was niet dat ik er niets van wist maar het werk dat ik in Oostende deed was in geen enkel opzicht te vergelijken met het werk dat ik in Zeebrugge moest doen. Het was echt “al doende leert men” maar het lukte me.

In 2010 was de crisis, en al zeker in de auto-industrie (de sector waarin ik zat) keihard toegeslagen. Het werk minderde drastisch en bij momenten was het echt te kalm. Ik begon mij te vervelen en bovendien had Elisa ondertussen ons gezin vervoegd. Ik begon na te denken over de balans werk-gezin en de voordelen van werken in het onderwijs deden mij beslissen om het onderwijs toch nog een nieuwe kans te geven. Om een lang verhaal kort te maken: het eerste schooljaar deed ik vooral interims en was het weer wat sukkelen maar vanaf het tweede schooljaar had ik vast werk. Weliswaar in dé school, bij dé directeur waar ik al zoveel over geschreven heb…

Dat ik de voorbije zomer besloot om niet meer opnieuw in die school aan de slag te gaan, dat kun je hier lezen.

En de toekomst?
Mijn ideaalbeeld van de toekomst is een parttime vaste job in het onderwijs in combinatie met zelfstandig worden in bijberoep. Maar zover zijn we nog lang niet. Voorlopig heb ik al een paar kortere interims gedaan in de scholengroep van mijn dochter (omdat die scholen allemaal behoorlijk dicht bij ons huis zijn en me dat wel ideaal lijkt) en vanaf eind november doe ik een parttime vervanging van de zorgcoördinator in de school van Elisa en dat voor minstens drie maanden. Ik ben er nog lang niet maar een plan is er dus wel. Zoals ik hierboven al schreef, het is een zoektocht. Alles moet in evenwicht zijn. Mijn man heeft een schone functie bij één van The Big Four (ge moogt zelf kiezen welke) en dat heeft zo zijn voor- maar ook wel zeker zijn nadelen. De voordelen zijn dat we ons financieel gezien niet al te grote zorgen moeten maken als ik beslis om “maar” parttime te werken. De nadelen zijn dan weer dat hij weinig thuis is en het dus vooral ik ben die het tijdens de week allemaal moet zien te regelen.

En ik die dacht dat dit een kort blogbericht zou worden…

Tags: , ,

Waarom ik 30 beter vind dan 20…

944c4ce044275c301a3ef266dec7f032

Ik passeerde aan een studentenkot. Er zat een meisje aan de ingang, nog in haar pyjama, een sigaret te roken (is dat trouwens nog altijd in? Sigaretten roken?). Ik bedacht dat er waarschijnlijk “maar” een leeftijdsverschil van een tiental jaar tussen ons beide zat en hoe verschillend onze levens toch zijn. Zij dus met haar sigaret, ik met mijn buggy. Ik was maar heel even een tikkeltje jaloers op haar. Aan hoe ze daar zo relax kon zitten. Om 9u ’s morgens in haar pyjama. Op een dinsdag.

Uiteindelijk is het allemaal nog niet zo lang geleden, die tijd. Dat ik van de hogeschool naar mijn kot wandelde, dat ik alleen maar mezelf had om me zorgen over te maken, dat ik ’s avonds urenlang kon lezen, ongestoord.

En toch. Ik kijk daar niet met veel heimwee op terug, op die periode. De laatste twee weken is er zo veel op mijn boterham gekomen waardoor ik heel veel heb zitten denken aan hoezeer alles veranderd is. Aan hoezeer ik veranderd ben. Zoals die toestand met dat werk van twee weken geleden… Ergens beginnen werken en diezelfde avond nog bellen om te zeggen dat ik de volgende dag niet meer terugga. Tien jaar of zelfs vijf jaar geleden ging ik dat nooit gedurfd hebben. Maar het enige wat ik twee weken geleden kon denken was: “ik ben te oud geworden om met me te laten sollen.” Te oud geworden… Stel je voor… Ik ben 31!

En dan had ik die interim. Nog zoiets. Vroeger sloeg de schrik me om het hart als ik een interim had. Blij, langs de ene kant dat ik werk had maar ook direct een hele hoop onzekerheden. Zullen de collega’s meevallen? Zullen de leerlingen meevallen? Wat moet ik doen als ze lastig zijn? Als ze niet deftig in hun rij staan en de andere collega’s staan erop te kijken? Als ze maar niet willen zwijgen in de gang? Ik merkte dat al die onzekerheden plots zijn weggevallen. Is het ervaring? Is het omdat ik ondertussen zelf mama ben geworden? Is het doordat ik genoeg toestanden heb meegemaakt na drie jaar buitengewoon onderwijs? Het zal wellicht een combinatie zijn van al die dingen, ik weet het niet maar het is in elk geval veel leuker zonder al die twijfels.

En dan had ik ook nog mijn zieke kinderen, mijn man die weg was. Zeker weten dat ik een aantal jaar terug in een hoekje ging hebben zitten wenen en er niet meer was uitgekomen. Pas op, ik doe dat nog. Maar als ik erover ben en uit mijn hoekje kom, denk ik: oké, het is wat het is. Dit is het probleem en hoe ga je het oplossen?

Het is soms vermoeiend, dertig zijn. Veel vermoeiender dan het was toen ik twintig was. Maar als ik er goed over nadenk dan weet ik dat ik dit alles voor geen geld van de wereld zou willen ruilen voor tien jaar geleden. Soms gaat het eens even downhill maar je grabbelt erdoor, je staat recht en je hebt weer bijgeleerd. Dat heet dan levenswijsheid, zeker?

Tags: , , ,

Korte dienstmededeling.

untitled (4)

Was het maar waar, dat het hier zo stil is omdat ik op mijn lui gat ergens op een exotische bestemming in de zon lig. Het is helaas enkel in mijn hoofd dat ik daar ben. Morgen zal het twee weken geleden zijn dat mijn man naar Amerika vertrok voor zijn werk. Dat ik dat niet zo leuk vind, is vanzelfsprekend maar dat Murphy zich er dan weer mee komt bemoeien en er nog een aantal schepjes bovenop doet, dat is er te veel aan. Go back where you came from, Murphy!

Elisa werd ziek en vanzelfsprekend volgde Florian. Vorige week vrijdag al, zat ik voor de eerste keer bij de huisarts omdat Elisa de nacht voordien de godganse nacht had gehoest en we allebei geen oog hadden dichtgedaan. In het weekend dat volgde, kreeg ze er dan nog eens koorts bij en op maandag zat ik dus opnieuw bij de dokter. Antibiotica dan maar. Dinsdag had ik haar naar school gebracht omdat ik niet al tijdens mijn eerste interim wou bellen naar mijn school om te zeggen dat ik niet kwam omdat mijn dochter ziek was. Toen ik haar dinsdag na schooltijd ging ophalen, zag ik dat ze volledig gesneuveld was van haar dagje school en tien minuten later kreeg ik van de onthaalmoeder het leuke nieuws dat Florian echt niet in orde was en meer dan 39 graden koorts had. Dinsdagavond zat ik dus voor de derde keer bij de huisarts, voor Florian deze keer. Het buisje in zijn rechteroor (of was het nu zijn linker?) zit niet meer goed waardoor het ook zijn werk niet meer doet. Het was een fijne dag, dinsdag.

Florian bleef de dagen nadien gelukkig koortsvrij waardoor hij naar de onthaalmoeder kon blijven gaan en Elisa mocht naar oma en opa. Ze blijft vrij lang ellendig, moet ik zeggen, ondanks haar antibiotica. Vandaag is het de eerste dag dat ze iets minder bleek is maar de nachten blijven tot nu toe vreselijk lastig door haar aanhoudende hoest. Ook Florian maakt er een beetje een potje van de laatste nachten, ik vermoed dat de druk op zijn oor (door het niet meer werken van zijn buisje) wat is teruggekomen waardoor hij wat moeilijker slaapt.

Zelfs een rustige avond zit er hier voorlopig niet in. Meestal is het: kindjes in bed, tv aan, laptop op mijn schoot maar zelfs dat wordt me niet gegund wegens het constant moeten naar boven crossen. Is het niet de ene dan is het de andere wel. Mijn geduld werd de laatste dagen serieus op de proef gesteld, dat kan ik wel zeggen. Want het zijn niet alleen baby’s die hangerig zijn als ze ziek zijn. Vijfjarigen kunnen daar ook wel wat van. En mama snapt dat allemaal heel goed want ik zie wel hoe ellendig mijn dochter zich voelt maar als dat hangerig gedoe zo meer dan een week aanhoudt, tja, dan is het soms eens teveel geweest ook. Zeker als je zelf ook moe bent.

Vandaar mijn korte dienstmededeling van de reden achter de stilte op mijn blog en ook op jullie blogs… Want ja, het moment van ’s avonds met de laptop op de schoot en met een half oog tv kijken, is het moment waarop ik lees wat jullie zo allemaal te vertellen hebben. Als alles goed gaat, komt mijn man trouwens morgen zo rond de middag ergens aan in het station van Brugge dus dit weekend zal er ook niet veel blogschade worden ingehaald.

Maar geen paniek, I’ll be back.

Misschien helpt deze om het leed van de verwaarlozing wat te verzachten.

Misschien helpt deze om het leed van de verwaarlozing wat te verzachten.

Polarn O. Pyret

Polarn O. Wie? Na alle werkperikelen werd het tijd voor eens iets totaal anders. Mocht je er toch nieuwsgierig naar zijn… Ik koos uiteindelijk voor de korte interim omdat die het dichtste bij huis was en omdat ik al in die school had gewerkt. Kwestie van verder mijn anciënniteit op te bouwen binnen die scholengroep. Gisteren was het daar toevallig pedagogische studiedag en eigenlijk was die wel bijzonder fijn. Niet alleen het onderwerp, over weerbaarheid en pesten maar ook het feit dat de directeur tijdens de koffiepauze trakteerde op koffiekoeken en we ’s middags mini belegde broodjes kregen, was voor mij een echte openbaring. Zo kan het dus ook. Daar kan mijn vorige directeur nog iets van leren. Want iets gratis krijgen om te eten dat was daar een serieuze brug te ver, zelfs het water was niet gratis…

Maar goed. Het ging over Polarn O. Pyret. Ik weet niet of de titel bij jullie al een belletje deed rinkelen maar mij ging het tot voor een tweetal maand geleden alleszins niks gezegd hebben. In juli ontdekten we dit merkje voor kinderkledij in Maastricht. Vooral de vele streepjes die ik bij een eerst blik in de winkel zag, trokken mij naar binnen.

Homeparty-klader-banner-940-400

Polarn O. Pyret is een Zweeds merkje dat de filosofie aankleden in laagjes hanteert. Als je klikt op de voorgaande link vind je een uitgebreide info over die laagjesfilosofie en kun je doorklikken naar de kledij die bij elke laag hoort. Zo wordt er bijvoorbeeld uitgelegd dat een kind dat heel actief is beter polyester draagt als eerste laag en een kind dat wat rustiger is of vaker stilzit, meer gediend is met wol.

In de winkel in Maastricht kocht ik voor Florian maar twee stukjes, een longsleeve en een muts:

60277272-244_1 60277272-244_260272701-198_1

Maar ik ben zo tevreden over de kwaliteit dat ik het achteraf gezien wel jammer vind dat ik niet nog een extra longsleeve kocht, of een broekje, of een pyjama’tje, of… Ze hebben echt hele leuke kleertjes in hun collectie en ja, ik geef jullie graag een kleine greep uit het aanbod:

newborn_150507_pop_looks_farrell2150604_pop_looks_01_029150604_pop_looks_14_013150604_pop_looks_05_233

In Nederland zijn er voorlopig maar drie winkels van dit merk te vinden, in België momenteel nog geen enkele! Je kunt wel makkelijk online bestellen tenzij je in de buurt van Maastricht woont natuurlijk. Ook qua prijzen vind ik dit merk ook zeker heel goed te doen. Deze week kreeg ik een mailtje dat er momenteel mid-season sales zijn wat ervoor zorgt dat je prijs-kwaliteitsgewijs echte koopjes kunt doen. Allen daarheen dus!

Ik weet het, dit lijkt wel een gesponsorde blogpost maar helaas voor mij is dat niet zo. ’t Is maar dat je ’t weet.

Tags: , , , ,