Wat Bibi* nu weer tegenkwam…

HLL 2

Dat mooie liedjes soms te mooi zijn om waar te zijn. Ik was goed begonnen gisterenochtend, ik stond zelfs 10 minuten te vroeg op mijn nieuwe werk, om 7u50 al that is. Ik had schoon mijn haartjes de avond van tevoren gewassen zodat een korte douche in de ochtend voldeed, een besparing van zeker 15 minuten op mijn ochtendroutine. De boterhamdozen stonden klaar in de frigo, boterhammetjes gesmeerd en al, weer een besparing van luttele minuten. De ontbijttafel stond klaar. De kledij van Elisa, Florian en mezelf lag klaar. Kortom, ik had er alles aan gedaan om onze ochtendroutine zo vlot mogelijk te doen verlopen en het was me gelukt!

Op het werk kreeg ik een spiksplinternieuwe laptop om mee te werken en meteen toch ook al wat verantwoordelijkheid. Ik ben redelijk goed in nieuwe dingen, al zeg ik het zelf en al zeker als het administratie betreft. Ik zag het volledig zitten: ik legde de personeelsdossiers aan, zowel de ouderwetse manuele gevallen als de digitale en ik mocht ook al meteen een vervanger zoeken voor een leerkracht die gisterenochtend papa was geworden. Ondertussen was er ook de nodige ambiance zoals ik dat gewoon ben in het buitengewoon onderwijs… Zoals bijvoorbeeld een leerling die erin geslaagd was zichzelf de ganse ochtend in de leraarskamer op te sluiten en twee andere leerlingen die wegliepen van school. De collega’s vielen op het eerste zicht goed mee, een aantal vrouwelijke collega’s hadden blijkbaar kindjes in de leeftijd van Elisa en Florian dus dat gaf meteen al stof voor de eerste kennismakingsgesprekken. So far so good, dus.

In de namiddag moest ik nog langs gaan bij de personeelsverantwoordelijke van de scholengroep. Wat op zich al een beetje raar was natuurlijk aangezien ik in principe zelf personeelsverantwoordelijke werd en dus de zendingen (zo worden de aangiftes van het aanwerven van personeel in het onderwijs genoemd) moest doorsturen naar Brussel. Logischerwijs kon ik dus gewoon mijn eigen aanwerving doorsturen naar Brussel. In de vacature waarvoor ik gesolliciteerd had, stond dat de aanwerving gebeurde in het GECO-statuut. Ik had nog nooit gehoord van dergelijk statuut en ook op internet vond ik bitter weinig informatie. Tijdens mijn sollicitatiegesprek vorige week donderdag wist ook de directeur van de school me niet veel meer info te geven dan “goh, je moet minstens één dag stempelgerechtigd zijn om in aanmerking te komen voor de job”. Ik dacht, oké, ik ben ondertussen al drie weken stempelgerechtigd dus dat is inorde. Gelukkig zei een klein stemmetje in mijn achterhoofd me gisterennamiddag, toen ik dus bij die mevrouw zat om mijn contract te tekenen: “vraag toch maar voor de zekerheid eens wat dat GECO-statuut nu juist inhoudt…” 

En ze begint: “gohja, eigenlijk is dat het slechtste statuut dat je kunt hebben.”
Ik: “oei, en wat betekent dat dan concreet?”
Zij: “welja, je bouwt eigenlijk geen anciënniteit op binnen de scholengroep.”
Ik: “ah, oei, dat is inderdaad wat minder.” Maar op zich dacht ik op dat punt eigenlijk nog van ochja, dat is nu ook nog niet zo heel erg…
Gelukkig vroeg ik ook nog: “maar de anciënniteit die ik reeds opgebouwd heb in het onderwijs telt toch mee voor mijn loon?”
Zij: “nee, eigenlijk ook niet. Het is zo dat Brussel met deze job eigenlijk niks te maken heeft. Het feit dat je in dienst bent bij ons wordt zelfs niet doorgegeven aan het departement onderwijs. Eigenlijk word je betaald door de scholengroep.” (Hetzelfde statuut zoals de poetsvrouw en de klusjesman van de school dus maar met de verantwoordelijkheid en de jobinhoud van een administratief bediende). “Dat zal iets van huppeldepup bruto op jaarbasis zijn.” Ik dacht al, oei, dat klinkt gelijk maar heel weinig.

Terug aan mijn bureau begon ik natuurlijk direct te rekenen. Huppeldepup bruto op jaarbasis gedeeld door twaalf is… PEANUTS! Ik zal zelfs meer zeggen want ik heb het nagekeken: ik verdien méér bruto op jaarbasis als ik een volledig jaar PARTTIME lesgeef. Trek daar nog het feit af dat ik Florian voor deze job fulltime naar de onthaalmoeder moest brengen en dan kun je gaan bedenken dat mijn motivatie om de job nog verder te zetten op dat moment tot ver onder het vriespunt zakte. Bedenk daar dan nog eens bij dat mijn dochter gisterenochtend ongelukkig was in de ochtendopvang omdat daar geen kindjes van haar klas waren en ze daar gewoon op een stoel had gezeten (dat had ze gisterenavond aan mijn schoonmama verteld). Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik dan zou samenwerken met twee collega’s die een kleine tien jaar jonger zijn dan ikzelf en die veel meer dan mij verdienen. Afin, je zal wel snappen dat ik snel tot de vaststelling van “waar ben ik in godsnaam mee bezig?!” gekomen was.

We zijn dus terug naar af. Alhoewel.

Deze namiddag mag ik al terug op sollicitatiegesprek naar een school in de buurt voor een parttime job, overmorgen te starten tot aan de kerstvakantie en daarstraks kreeg ik nog een ander aanbod, weliswaar maar voor een vervanging van twee weken maar ook om overmorgen te starten. Dus sowieso, als het nu dat één of dat ander is: overmorgen heb ik werk. En ik zal meer verdienen, véél meer.

*Bibi = moi.

Tags: , , ,

Over dat altijd alles dubbel is.

5aefd026144606c6391a5ba267f91618

Het kan soms snel gaan. De ene dag ben je nog werkloos, de andere dag mag je eindelijk eens op gesprek en nog de dag daarna hoor je dat je mag beginnen. Ja, je leest het goed: la vie en mama heeft opnieuw werk. Voorlopig maar tot eind december maar waarschijnlijk zal dat wel verlengd worden. Want ik vervang niemand zoals dat gewoonlijk gaat in het onderwijs. Ik krijg een totaal nieuwe functie in een school die pas is opgestart. Ik zal grotendeels verantwoordelijk worden voor het personeel en alle bijhorende administratie. Instaan voor het onthaal van nieuwe mensen en zelfs de bijhorende onthaalbrochure opstellen aangezien die er nog niet is. Waarschijnlijk zal ik hier en daar ook wat moeten bijspringen met de boekhouding en ook wel functioneren als de rechterhand van de directeur. Klinkt afwisselend en uitdagend, toch?

Ik blijf dus werken in het onderwijs maar niet meer als leerkracht en dat heeft toch wel enkele gevolgen. Een positief gevolg is dat ik thuis geen voorbereidingen of verbeterwerk meer hoef te doen. Als het tijd is om naar huis te gaan, zal dat ook effectief gedaan hebben met werken inhouden. Maar die 22 uren lesgeven worden wel ingeruild voor een 36 urenweek natuurlijk.

Gisterenavond dan, ging ik nog eens langs op de school waar ik maandagochtend zal beginnen. Naast de uitleg van wat de inhoud van mijn job ongeveer zal zijn, kreeg ik ook mijn uren. Elke dag van 8u tot 17u, behalve op woensdag natuurlijk, dan heb ik om 12u gedaan.

Tot zover de euforie. Want dan kom je thuis en begin je je “nieuwe leven” te plannen natuurlijk. De praktische kant van de zaak. Hoe laat moet ik opstaan om én mezelf én Elisa én Florian op tijd klaar te krijgen? Hoe laat moet ik hier de deur ten laatste uit? Zet ik dan eerst Florian of Elisa af? Ik moet zelf om 8u beginnen dus dat impliceert dat Elisa ruim voor schooltijd al op school zal zijn en ze dus in de vooropvang zal terecht komen (het kind heeft nog nooit in de vooropvang moeten zitten). En oei, ik heb pas om 17u gedaan met werken, dat betekent ook al minstens een uur avondopvang voor haar. Minstens want aangezien de onthaalmoeder eigenlijk ook maar tot 17u werkt, moet ik eerst Florian ophalen en kan ik dan pas om Elisa. En ook nog oei, op vrijdag stopt de school van Elisa al om 15u wat dus inhoudt dat ze op vrijdag zelfs méér dan twee uur in de avondopvang zal zitten. En ah ja, oei, is dat niet komende vrijdag en ook nog de maandag erop dat Elisa geen school heeft? Juist ja.
En dan waren er ook nog de oh nee’s… Zoals in: oh nee, mijn favoriete bakker gaat ’s avonds al om 16u dicht en oh nee, mijn poetsvrouw die één keer om de twee weken komt, komt pas om acht uur toe en dan moet ik al op mijn werk zitten (is het een optie om onze vogel aan te leren om de deur open te doen?). En oh nee, wanneer ga ik de tijd nog vinden om mijn thuiscursus verder in te studeren want die wasmanden gaan zichzelf waarschijnlijk ook niet strijken? Afin, je snapt wel waar ik naartoe wil. En ja, ik weet het: “welcome to the real world” zal je misschien denken als je dit leest of ook nog: “amai, la vie en mama kan nogal een beetje zagen”. Mijn excuses daarvoor maar de realiteit is dat ik een innie minnie beetje veel in paniek ben voor volgende week.

Begrijp je nu waarvoor mijn titel staat?

Tags: ,

Kleine dingen #10

mom-blog-awards

Allereerst is het tijd voor… reclame! La vie en mama is namelijk genomineerd voor de allereerste Belgian Mom Blog Awards ooit! Mocht je ergens twee minuten over hebben, klik dan eens op deze link. Ergens ga je La vie en mama tegenkomen, gewoon het vakje aanklikken en stemmen maar! Ik zal u eeuwig dankbaar zijn.

hellofresh1

Ik ben een Sabrina tegengekomen. Een Sabrina, jawel. Misschien is een kleine verklaring bij deze wel van toepassing. Weet je nog dat Sabrina mij eens komen bezoeken is in Brugge? Ergens in de tijd dat het nog zomer was en de dagen lang en zorgeloos… Wel, toen kwam ook Hello Fresh ter sprake. Zo had Sabrina eens onverwacht een Hello Fresh box bij haar thuis geleverd gekregen. Omdat je, eens je een Hello Fresh account hebt aangemaakt, je eigenlijk automatisch elke week zo’n box krijgt, tenzij je de data waarop je geen box wenst aanklikt. Dat aanklikken kun je pas tot een maand of twee verder en als je daarna vergeet om weer even in te loggen en weer aan te klikken… Dan heb je zo’n box aan je been natuurlijk. Dus moest ik aan Sabrina denken toen ik daarstraks een mail van Hello Fresh kreeg dat mijn box komende maandagavond geleverd wordt. Op zich geen ramp natuurlijk, een mens moet toch eten. Al is de timing niet echt fantastisch. Vanaf zaterdagavond ben ik weer een tweetal weken alleenstaande mama dus heb ik niet bepaald eten voor drie personen nodig. Bovendien staan er onder andere zalm en Japanse noedels op het programma en dat krijg ik, met de beste wil ter wereld, echt niet verkocht aan mijn zindelijke dochter.

WP_20150921_003

Nog in een ver verleden (dat is niet echt zo, ik wou dat gewoon eens schrijven) zag ik bij Joyce een foto waarop haar zoontje een heel tof t-shirtje aanhad. Ik kreeg toen van haar de tip om de website van Next eens te gaan uitpluizen. Daar is een tijdje over gegaan want ik had voor de zomer niet echt iets nodig. Nu de koudere dagen weer in aantocht zijn en Elisa heel wat kleertjes voor de leeftijd van vier jaar heeft die toch wat krap zijn geworden, werd het tijd om tot actie over te gaan… En ja hoor, op Next vond ik heel toffe kleertjes aan kleine prijsjes… Tien stuks voor 115 euro! Vorige week vrijdag besteld en op maandagochtend al geleverd. Nog eens merci voor de tip, Joyce!

En dan om te eindigen: een serie tip, omdat het toch ook alweer eventjes geleden is. Op Netflix zijn wij momenteel Narcos aan het volgen, een serie over het leven van de Colombiaanse drugsbaron Pablo Escobar. Niet altijd volledig naar waarheid maar enorm fascinerend. Na elke aflevering checken wij dan wat echt was en wat niet… En zo leren we ook weer eens wat bij!

Tags: , , , , , ,

Toekomstplannen.

“En, heb je al werk?”

Helaas. Neen. La vie en mama is nog steeds haar werkloze zelf. Pas op, dat heeft natuurlijk ook zijn voordelen, al ben ik bij momenten zo erg bezig met vanalles en nog wat en heb ik nog heel wat op mijn “to do” list staan dat ik me nu al soms afvraag hoe ik alles zal gedaan krijgen als ik wel weer werk heb. Jaja, ik weet het, het klinkt onnozel en alle werkende medemensen willen mij nu hoogstwaarschijnlijk a punch in the face verkopen omdat ik dit schrijf maar het is wat het is. Vloek maar eens op mij als je daar zin in hebt!

Werken doe ik dus voorlopig niet. Solliciteren dus te meer. Elke dag minstens drie keer de website van de VDAB openen om te kijken welke nieuwe jobs er zijn bij gekomen. Bijna om de twee dagen verstuur ik een motivatiebrief en mijn CV. Helaas blijft het bij of geen antwoord krijgen of iets in de trant van helaas, u bent niet weerhouden als antwoord krijgen. Soms snap ik dat laatste wel of soms ook helemaal niet. Maar ook hier weer: het is wat het is. Ik moet vooral proberen om mij er niet te druk in te maken want dat doe ik soms wel en eigenlijk heeft dat geen enkele zin.

En ook al is het voorlopig vooral een teleurstellende zoektocht, toekomstplannen zijn er des te meer. Want ik heb tijd gehad om na te denken. Uiteraard. Ik wil iets doen wat ik graag doe. Wie niet natuurlijk? Maar ik heb nu wel voor mezelf uitgemaakt dat ik binnen dit en een twee à drietal jaar iets wil starten als zelfstandige in bijberoep. Kwestie van het financieel risico van zelfstandig worden wat binnen de perken te houden. Dat zal iets in de voeding zijn, meer dan waarschijnlijk. Wat precies, daar ben ik nog niet concreet uit. Er zijn een paar ideeën en zoals ik al zei, gun ik mezelf wel een paar jaar om alles goed uit te werken en niet overhaast aan iets te beginnen. Het begin van mijn idee werd vandaag onder de vorm van een cursus aan huis geleverd:

 WP_20150921_001 (2)

Als het hier dus wat stiller wordt dan normaal… Ge weet het nu, ik ben aan het studeren!

Tags: , , , ,

Hoe een mug een olifant werd…

mug

Elisa is een slechte eter. Dat is eigenlijk zo goed als altijd al zo geweest. Als baby at ze nog behoorlijk maar zelfs toen al gaf ze de voorkeur aan potjeseten boven mama’s verse patatjes. Dat kwetste mij maar een heel klein beetje aangezien een potje toch sneller en handiger was dan vers. Maar toen kwam het moment van de overschakeling van gemixt naar brokjes en was het afgelopen met behoorlijk eten. Ik heb mij daar niet altijd even druk in gemaakt. Soms had ik iets van ze zal wel eten als ze honger heeft… of het betert wel als ze ouder wordt… of zolang ze maar eens proeft… Maar de laatste tijd begin ik mij er wel behoorlijk in te ergeren. Eerst en vooral omdat het kind nu al zeker een kleine twee jaar 18kg weegt en amper bijkomt. Omdat ze ondertussen al vijf is en nog steeds aan het pruttelen is omdat er brokjes in haar eten zitten. Omdat de winter straks weer voor de deur staat en dat ik wil dat ze haar vitaminen binnen heeft. Omdat ik op restaurant graag iets wil kiezen op de kindermenukaart dat ze dan daadwerkelijk ook opeet. Omdat ik ook eens snoeptomaatjes als tussendoortje naar school wil meegeven… En zo kan ik eigenlijk nog wel een tijdje doorgaan. Een kind hebben dat weinig lust is gewoon niet leuk. Punt.

Tot zover de mug.

Gisterenavond werd dieimagesMARD35F1een olifant.

Elisa krijgt altijd een vieruurtje als ze uit school komt. Omdat wij ’s avonds behoorlijk laat eten. Half acht is geen uitzondering maar eerder een regel bij ons. Gisterenavond was Elisa al van 18 uur aan het zeggen dat ze honger had. Een gekend fenomeen, meestal gevolgd door mama die haar eten dan maar klaarmaakt en dan nog eens gevolgd door Elisa die na vijf happen (als het goed gaat) genoeg heeft. Gisterenavond ging ze het mij niet nog eens lappen tot ze om kwart voor zeven met de boodschap kwam dat ze écht honger had. Ik trapte er natuurlijk met mijn beide voeten in en begon dan maar aan het avondmaal. Wat, tussen haakjes, heel ambetant is aangezien papa dan later thuiskomt en je de boel dan moet warm én eetbaar zien te houden… Maar goed, daar stond ik dus, patatjes te schillen, worteltjes bereiden, vlees bakken. Afin, ik moet het jullie niet uitleggen… Klein maar niet onbelangrijk detail: aan mijn rechterbeen hangde ondertussen een peuter te huilen.

Kwart na zeven. Elisa’s bordje staat op tafel. Misschien nóg een niet onbelangrijk detail: mama had speciaal voor haar de worteltjes en de patatjes fijngestampt zodat ze eigenlijk een soort van wortelpuree voor haar neus kreeg. En dan. Elisa neemt een hap en begint: “maar de worteltjes smaken een beetje raar en het vlees…” Ik greep het bord weg vanonder haar neus en zei: “dan eet je maar niks” gevolgd door “en een hele week geen koeken of snoepen, niks van zoetigheid en geen tv”. Ja, ik weet het. Ik heb misschien een heel klein beetje overgereageerd en misschien ook een heel klein beetje te streng geweest met mijn straf. Zondag moeten we namelijk naar het verjaardagsfeestje van haar nichtje. OEPS!

Gelukkig is Florian een kleine Bourgondiër. Of hoe verschillend een broer en een zus kunnen zijn.

Tags: ,

Ik ontving de Liebster Award!

untitled (3)

Johanna van Two Owlettes gaf me onlangs de Liebster Award. Ondertussen staan er hier nu al drie awards op mijn kast zeg! Two Owlettes is een behoorlijk recente blog waar zowel Johanna als haar collega op schrijven. Samen werken ze in een boekhandel en dat merk je want wekelijks geven ze een boekentip. Liefhebbers van boeken zullen er dus zeker hun gading vinden! Maar daarnaast schrijven ze natuurlijk ook nog over zoveel meer! Zeker de moeite waard om eens een kijkje te gaan nemen dus, boekenliefhebber of niet!

Maar het ging dus over die Liebster Award, die werd blijkbaar in het leven geroepen om andere blogs te leren kennen. Johanna wierp me tien vraagjes toe die ik met alle plezier beantwoord.

  1. Waarom ben je begonnen met bloggen?
    Door Florian. De eerste maanden met hem wist ik me echt geen raad meer en struinde ik zelf het internet af op zoek naar antwoorden. Die vond ik niet maar wat ik wel vond, was een vorm van troost in verhalen van andere mama’s. Initieel ben ik dus met mijn blog gestart om diezelfde troost die ik vond te bieden aan andere mama’s… Ondertussen is dat natuurlijk enorm geëvolueerd al wil ik dat dagdagelijkse er toch nog wel inhouden.
  2. Ben je een ochtend- of avondmens, en aan wat kunnen we dat het best merken?
    Ai, geen één van de twee vrees ik maar als ik dan toch eentje moet kiezen dan ga ik toch voor ochtendmens. Ik hou wel van de ochtend. Een nieuwe dag, op ’t gemak een koffietje en een boterhammetje met choco en liefst nog een tijdschrift ernaast… Daarvoor sta ik speciaal twintig minuten vroeger op!
  3. Wat is je droomjob?
    Mijn droomjob… Laat dit nu net een onderwerp zijn waar ik de laatste tijd behoorlijk veel over nadenk. Maar goed, ik mag hier dus eventjes dromen. Dan denk ik dat ik naar een gezellig stadje trek, niet in België maar liefst ergens waar het beter weer is dan hier en dat ik daar een klein koffiehuisje openhoud waar ik trouwens ook ontbijt serveer.
  4. Wat lust je heel erg graag? En een receptje mag altijd, dankjewel :)
    Och, ik lust veel graag maar laatst las ik op Sabrina’s blog een receptje waarvan ik dacht: dat wil ik proberen! Patatjes, spekjes, rucola en kerstomaatjes samen in de pot en je hebt een heerlijke en gemakkelijke stamppot. Ik probeerde het en vond het helemaal geslaagd! Het komt hier zeker nog op tafel. Het receptje vind je hier.
  5. En wat lust je helemaal niet?
    Mosselen. En oesters.
  6. Ik ga op reis en ik neem mee: drie dingen die je moeilijk kan missen.
    Aangezien mijn man en twee kinderen geen dingen zijn, tellen ze niet mee zeker? Anders had ik er onmiddellijk drie… Eventjes kijken. Zeker een boek. Een bikini of badpak omdat ik hoop dat mijn bestemming nogal exotisch is en mijn Spotify playlist.
  7. Steun je een goed doel? Waarom wel of niet?
    Ja hoor. Elke maand krijgt Plan Belgie tien euro van ons! Wij gaan niet verhongeren van die tien euro minder per maand en als we daarmee een klein verschil kunnen maken, dan is het tien euro well spend!
  8. Wat was je laatste tweedehands aankoop?
    Goh, even in mijn geheugen graven… Het is eventjes geleden dat ik nog een tweedehands aankoop deed maar het zal een peuterboekje zijn geweest en kinderkapstokken (maar die gaven ze gratis dus in principe telt dat niet als aankoop).
  9. Wat is de recentste foto op je smartphone, tablet of fototoestel?
    Dat is een foto van de nieuwe deurknoppen die ik kocht voor aan de kastdeurtjes in ons toilet en daarna op Instagram postte.
  10. Wat is je favoriete internetmeme? Ik bedoel niet je oma :)
    Gelukkig linkte Johanna hier naar de Wikipedia pagina want ik had nooit van een internetmeme gehoord. En zelfs na het lezen van de uitleg moet ik hier helaas een antwoord schuldig blijven want ik zou het echt niet weten. Gelukkig las ik bij Liese dat ze het ook niet zo goed snapte…

En nu is het mijn beurt om vragen te stellen!

  1. Welke huishoudelijke taak vind je absoluut niet leuk?
  2. Wat is je favoriete “bezighouding” op een regenachtige zondagnamiddag?
  3. Van welk seizoen hou je het meest?
  4. Als je mocht een vakantiebestemming kiezen, ongeacht de kostprijs, welke zou dat dan zijn?
  5. Verklap me je favoriete zoete zonde!
  6. Trouwen of samenwonen?
  7. Onthaalmoeder of crèche?
  8. Is er een verzorgingsproduct dat je absoluut niet kan missen?
  9. Heb je een bepaald lied dat je linkt aan een gebeurtenis uit je leven? Welk lied en welke gebeurtennis?
  10. Hoe ziet jouw favoriete ontbijt eruit?

And the award goes to… *tromgeroffel*… Trijnewijn, die momenteel in het verre Dublin zit. Evelien van Mamzella en Ann van de blog entoenwerdikmama. Alle drie hebben ze hele fijne mamablogs, die ik maar al te graag volg!

Tags: , ,

YNAB: so far, so good?

Zoals ik al aankondige: na het succesvol (bijna beëindigen) van mijn Marie Kondo opruimproject, werd het hoog tijd voor een nieuw projectje! Aangezien bij mijn aankondiging de maand september met rasse schreden naderde en ik er heel veel zin in had, ging ik vorige week maandag al van start met YNAB. Ik denk niet dat het veel zin heeft om hier heel dat programma en hoe het werkt uit de doeken te doen aangezien Kelly van talesfromthecrib dat hier al deed. Lees dus zeker haar blogbericht over YNAB als je het wat en hoe ervan tot in de detail wil weten… Ben je meer van de kort en bondige uitleg? Awel, ik zal die eens geven: YNAB is een programma dat je helpt je budget in het oog te houden doordat je elke cent die binnenkomt een doel geeft. Klinkt interessant? Ik vind het tot nu toe alleszins reuze-interessant! Ik kan echt iedereen aanraden het programma ook eens te proberen, je kunt namelijk een free trial installeren en het 34 dagen gratis en voor niks uitproberen!

ynab1

Aangezien ik het programma nog maar één weekje aan het uitproberen ben, wil ik het hier zeker nog niet beoordelen of veroordelen maar wel mijn ervaringen ermee tot hier toe met jullie delen.

Is het echt zo moeilijk als beweerd wordt?
Ja en neen. Om ermee van start te gaan, moet je er zeker voor zorgen dat je een paar uurtjes reserveert om alles wat uit te pluizen. Vorige week ben ik bij de opstart toch wel een drietal uur zoet geweest. Het eerste halfuur dacht ik: “ben ik nu echt zo dom of is dit gewoon te ingewikkeld?”… Op de website van YNAB vind je een paar tutorials die je heel wat wijzer maken. Ik bekeek hoofdstuk twee en zette zo stap voor stap ons budget op. Eens je je door de opstart geworsteld hebt, wordt het alsmaar makkelijker en na een weekje kan ik wel zeggen: piece of cake! Elke dag spendeer ik nog maar hoogstens 10 minuten aan YNAB: onze inkomsten en (vooral) uitgaven ingeven en evalueren hoe het met ons budgetbeheer staat.

Is het écht zo interessant?
Zoals ik hierboven al aangaf: persoonlijk vind ik het tot nu toe reuze interessant. Of dat een reden is om volgende maand tot de aankoop van het programma over te gaan daar ga ik straks verder op in. Maar voor iedereen die zich afvraagt “waar zijn of haar geld toch elke maand in godsnaam naartoe gaat” en hoe het mogelijk is “dat we nu weer niks hebben kunnen sparen”, kan ik de trial zeker en vast aanraden.

Maar wàt maakt het dan zo interessant?
Een voor iedereen herkenbaar scenario: je loon wordt gestort en je weet dat er maandelijks heel wat geld verdwijnt aan vaste kosten. Daarnaast heb je nog je variabele kosten zoals de dagdagelijkse boodschappen. Maar geen probleem so far so good… Maar dan valt je aanslagbiljet inzake onroerende voorheffing (om maar iets te zeggen) en zoals bij ons het geval was in de bus en denk je: “damn, ik ga weer niks kunnen sparen deze maand”. En dat sparen is nu net wat we toch allemaal, ook al is het maar een klein beetje, willen doen? Voor je-weet-maar-nooit-scenario’s of voor grote of kleine renovatiewerken of, of, of…

YNAB gooit dat systeem van denken om. Een uit-het- (niet mijn) leven-gegrepen voorbeeld: een nieuwe maand begint, de lonen zijn gestort geweest. Er staat 3000 euro op je zichtrekening en er staat 5000 euro op je spaarrekening. Kleine rekensom: je bent de trotse bezitter van 8000 euro verspreid over twee rekeningen. Je neemt die rekeningen over in YNAB en je krijgt zomaar 8000 euro om op te soeperen.

Klein beetje gefoefeld om jullie een idee te geven van hoe die 8000 euro er dan in YNAB uitziet.

Klein beetje gefoefeld om jullie een idee te geven van hoe die 8000 euro er dan in YNAB uitziet.

En dan begint het. In plaats van te wachten tot de rekeningen in de bus vallen, geef je elke cent van die 8000 euro een doel. Daarvoor heb je verschillende categorieën en sub-categorieën. Heel veel van de meest voorkomende categorieën staan al klaar in YNAB. Je kunt hiermee zoveel gaan spelen als je zelf maar wil: benamingen aanpassen, (sub-) categorieën schrappen of er juist aan toe voegen. Om je een duidelijk voorbeeld te geven:

ynab3

Dit is maar een stukje want de lijst gaat nog even door…

Een paar vaste kosten kun je heel makkelijk gaan ingeven en terwijl je de bedragen aan het ingeven bent, zie je uw “available to budget” (je weet wel, je 8000 euro) langzaam maar zeker slinken. Naast de maandelijkse en dagdagelijkse kosten voorziet YNAB ook nog een rainy day funds- categorie en een saving goals- categorie. Uiteraard is het niet de bedoeling dat je de 5000 euro die momenteel op je spaarrekening staat, gaat gebruiken voor andere dingen en dus schuif je die 5000 euro maar meteen door naar je saving goals. Aan het opzetten van een rainy day funds zit je wel eventjes. De bedoeling van deze categorie is namelijk dat je elke maand ook iets aan de kant zet waarmee je uiteindelijk je jaarlijkse onkosten dekt. Het is dus eventjes al je jaarlijkse facturen bijeen gaan zoeken, de totalen delen door 12 en gaan onderverdelen:

ynab4

Ook interessant is om gebruik te maken van de subcategorie Emergency Fund en daar elke maand bijvoorbeeld 20 euro aan de kant te gaan zetten voor onverwachte kosten want hoe je het ook draait of keert: die zullen er altijd zijn.

Snap je nu wat ik bedoel met YNAB gooit je systeem van denken of van uitgeven om? YNAB zorgt er namelijk voor dat je je geld verstandig “uitgeeft” zonder dat het al effectief weg is. Zo heb ik deze maand nog welgeteld 13 cent in mijn “available to budget” terwijl ik in werkelijkheid natuurlijk nog veel meer op mijn rekening heb staan.

Waar ik tot nu toe het meest van geschrokken ben?
Mijn daily expenses en dan met name de subcategorie groceries (bakker, Carrefour, Colruyt, slager) echt waar, niet te doen. Om nu toch een écht voorbeeld uit mijn leven te geven: ik had 400 euro toegekend aan die subcategorie. Ge moogt gerust eens de stand van zaken zien:

ynab5

Jaja, we zijn vandaag nog maar de 8ste van de maand.

Is het zijn geld waard?
Een vaak gelezen commentaar op YNAB is dat je gewoon hetzelfde kunt doen in Excel en dat het programma aankopen (voor een kleine 50 euro) dus weggesmeten geld is. Akkoord en niet akkoord. Ik heb momenteel nog niet beslist of ik effectief tot de aankoop van YNAB ga overgaan. Het principe van het budgetteren wil ik zeker en vast blijven doen. Na een week ben ik ervan overtuigd dat het ons budget op lange termijn alleen maar ten goede kan komen. Maar ik kan dat ook in Excel doen. Dat is zeker waar. Het zal er natuurlijk wel niet zo fancy uitzien en ik zal er behoorlijk wat tijd moeten instoppen om een programma’tje te maken in Excel dat toch grotendeels dezelfde functionaliteiten heeft als YNAB. Het al dan niet aankopen van YNAB hangt dus volledig af van hoeveel courage ik heb om in Excel aan de slag te gaan… En van ons budget natuurlijk…

Tags: , , , , ,

Uit het leven gegrepen…

Een week geleden kreeg ik de 25 questions tag gratis en voor niks van Joyce. 25 uit het leven gegrepen vragen… Leuk! Ik had haar beloofd er niet te lang mee te wachten om ze te beantwoorden, dus hier gaan we dan!

maxresdefault

 

1. Heb je huisdieren?

Ja hoor, we hebben een tamme valkparkiet, ooit Falko genaamd. Ondertussen heeft onze zoon hem omgedoopt tot Kalkooo (ja, sorry, dat moest ik er eventjes bij vermelden… Florian zegt nog altijd geen “mama” maar dus wel de naam van de vogel).

Zie hem zitten vanboven op onze keukenkast, ver weg van al het kindergeweld. Onze Kalko.

Zie hem zitten vanboven op onze keukenkast, ver weg van al het kindergeweld. Onze Kalko.

2. Noem drie dingen op die het dichtst bij je zijn.

De printer, een map facturen allerlei (jaja, ik ben volop bezig geweest in YNAB) en een notitieboekje!

3. Hoe is het weer nu?

Zwijg mij over het weer, ik heb zelfs geen zin om door het raam te kijken! Herfstweer alom en het is nog maar begin september…

4. Rij je met de auto?  Zo ja, heb je al eens een ongeluk gehad?

Ja en ja. Een mini-accidentje wel. Te laat geremd en daarbij mijn voorligger nog een tikje gegeven. Gelukkig zonder schade.

5. Hoe laat was je deze morgen wakker?

Elisa was wakker om 6u40 en dus mama ook.

6. Wanneer heb je voor het laatst gedoucht?

Vanmorgen! Zoals elke morgen.

7. Wat is de laatste film die je hebt gezien?

Dat was The Purge, op Netflix, genre thriller. Op imdb krijgt hij een lage score maar ik vond hem best wel oké.

8. Wat staat er in je laatste sms’je?

Ha! Deze ontving ik zopas: twee welgezinde jongens zijn ah spelen. Na deugddoend keppedoen is alle verdriet over. Oef… Florian was nogal aan het huilen toen ik hem vanmorgen bij de onthaalmoeder afzette en het jongetje dat daar al was, had ook verdriet.

9. Wat is je ringtone?

Deze vraag vind ik persoonlijk de minst interessante maar goed, even kijken: Brimful heet mijn beltoon.

10. Ben je al eens in een ander land geweest?

Maar tuurlijk dat! Is het nu de bedoeling dat ik al die landen opsom? Eventjes kijken… Nederland, Frankrijk, Luxemburg, Duitsland, Hongarije, Italië, Spanje, Kreta, Turkije, Denemarken, Noorwegen, Groot-Brittannië, de Verenigde Staten en last but not least: Nieuw-Zeeland! Dan denk ik dat ik ze allemaal heb.

11. Hou je van sushi?

Ja, best wel. Kwaliteit is natuurlijk wel heel belangrijk bij sushi.

12. Heb je ooit medicijnen geslikt om sneller in slaap te vallen?

Nee.

13. Waar doe je je boodschappen?

Zoals het me uitkomt maar meestal is dat bij Carrefour of bij de Colruyt.

14. Heb je broers en zussen?

Ja, ik heb één oudere broer.

15. Heb je een computer of een laptop?

Beide. Alhoewel onze Microsoft Surface eigenlijk geen laptop is maar een tablet. Ik gebruik hem wel als laptop, telt dat ook?

16. Hoe oud zal je zijn de volgende keer dat je je verjaardag mag vieren?

Brrrr, 32 al.

17. Draag je een bril of lenzen?

Beide. Overdag lenzen. ’s Avonds mijn bril om naar tv te kijken.

18. Verf je je haar?

Ja.

19.Wat ben je vandaag nog van plan?

Beetje kuisen, boodschappen doen, kijken welke nieuwe jobs er zijn bijgekomen op de website van de vdab, kindjes ophalen bij school / onthaalmoeder en gaan eten met mijn man!

20. Wanneer heb je voor het laatst gehuild?

Gisteren. Bij het zien van de foto van dat Syrische jongetje op het strand… Ik moet er geen uitleg bij geven zeker?!

21. Wat is je favoriete pizzabeleg?

Sweet Chicken Curry.

22. Eet je liefst een hamburger of een cheeseburger?

Een hamburger. Maar het moet wel kwaliteit zijn. Ik ben daar nogal zindelijk in. Ik heb werkelijk nog nooit maar dan ook nog nooit een hamburger gegeten bij de McDonalds of de Quick.

23. Heb je al eens een nachtje doorgetrokken?

Neen. Ik ben nogal aan mijn slaap gehecht.

24. Wat is de kleur van je ogen?

Blauw zo hemelsblauw…

25. Merk je het verschil tussen Pepsi en Coca Cola?

Ik denk het wel maar ik drink het nooit.

En nu is het de bedoeling dat ik deze tag ook doorgeef: zoals Evelien al zei, heel veel bloggers hebben hem al ingevuld. Ik ga het toch proberen (mochten jullie hem al ingevuld hebben en ik had het nog niet gezien, my apologies…): Sabrina, Falderie en Upje.

Tags: , ,

Ja, het is weer zover…

1 september… De dag dat het weer allemaal opnieuw begint. Gedaan met al die ochtenden waarop niks moet en er niemand interesse heeft in het tijdstip waarop er gedoucht wordt. Elisa gaat ondertussen naar het derde kleuter, Florian mag nog een jaartje onthaalmoederen. Het laatste jaar van de kleuterklas al, ik kan het haast niet geloven. Wat wordt mijn kleine meid groot. Een voordeel aan dat groot worden, is dat wij vanmorgen geen heftige afscheidsscène moesten doormaken maar gewoon op de uitzwaaizone konden gaan staan… en zwaaien uiteraard. Ze was enthousiast, onze meid, om terug te starten. Wat een verschil met drie jaar geleden toen ze voor het eerst naar de peuterklas moest. Het was al november, 5 november 2012 om exact te zijn, Elisa’s échte eerste schooldag. Ze was proper, schoolrijp en enthousiast. En weg waren we…

En weg waren we...

Een splinternieuwe boekentas op haar rug en Nemo in haar handen. Papa was toen net terug uit Amerika en had die voor haar meegebracht. Een sprekende Nemo. Ze heeft hem daarna nog maandenlang meegesleept naar school. We mochten haar afzetten in klas en dat ging behoorlijk goed, die eerste dag.

IMG_0554

Eind goed, al goed. Dachten we. De juf had ons wel gewaarschuwd… De tweede dag is bij de meeste kindjes moeilijker dan de eerste omdat ze dan al, in tegenstelling tot dag één, weten wat hen te wachten staat. Ook bij Elisa was dat zo en niet alleen op dag twee, de dagen en weken daarna ook nog. Elke ochtend moesten we onze dochter naar school dragen. Vanaf het moment dat we op de stoep stonden stak ze haar handjes omhoog en wilde ze gedragen worden. En ze loste niet. Gelukkig ligt haar school op wandelafstand want we moesten haar letterlijk vanuit onze armen afgeven in de armen van de juf. In januari kreeg ze een nieuwe juf. Er waren heel veel nieuwe peutertjes en de klas werd opgesplitst. Haar nieuwe juf was nog niet lang afgestudeerd en hield zich nogal aan haar lessen pedagogie. Elisa was als kleine meid niet het meest sociale kind en draaide meestal rond de juf. Van haar nieuwe juf mocht dat niet. Ze moest dan in de denkhoek staan. Die periode is gelukkig achter de rug. Ons klein peuterke is ondertussen de grootste van de kleuters geworden. Geen traantjes meer, geen Nemo-vis, geen “jullie moeten mij dragen”. Alleen maar zwaaien.

DSC_0540

Tags: , ,