Cleaning op z’n Marie Kondo’s: de eindconclusie.

Ergens eind maart ontdekte ik Marie Kondo en haar opruimmethode. Omdat ik al een tijdje nood had aan eens een grondige opruimbeurt in huis en daarbij wel een duwtje in de rug kon gebruiken, haalde ik haar boek in huis.

We zijn nu een klein halfjaar verder en op mijn kelder na (die ik trouwens van plan ben volgende week aan te pakken als de kindjes weer naar school/onthaalmoeder zijn) is ons volledige huis opgeruimd aan de hand van enkele simpele Marie Kondo basisprincipes. Mijn eindconclusie van de methode: ja, het werkt (voor ons dan toch) en Marie Kondo heeft geen kinderen in huis!

Eindconclusie 1: ja, het werkt!
Heb ik het boek letter voor letter gevolgd en alles gedaan wat Marie voorschrijft? Neen, zeker en vast niet. Wat onze papierwinkel betreft, bijvoorbeeld, de meeste facturen en Visa-afschriften zitten nog steeds netjes in mappen.

Wat heb ik er dan wel uitgehaald?

  1. Weggooien. Doen! Daar ben ik nu ook van overtuigd. Je kunt je huis niet netjes krijgen voor je een hoop overtollige spullen hebt weggegooid. Zoals Marie het in haar boek omschrijft: eens je al die spullen hebt weggedaan die toch maar achteraan in je kast liggen of die je nooit meer gebruikt, voel je je zoveel “lichter”. Het klinkt gek maar ik kan het alleen maar beamen.
  2. Opbergen per categorie. Zo handig! Als je dan toch aan het opruimen bent, kun je je haast niet voorstellen hoeveel spullen die tot eenzelfde categorie behoren toch op verschillende plaatsen in je huis liggen opgeborgen. Om maar een voorbeeld te geven: mijn bakspulletjes hebben nu plaats gekregen in één grote curverdoos. Dat is zoiets kleins en simpels maar een ongelooflijke improvement in vergelijking met vroeger toen alles verspreid stond (keukenkasten, berging,…). Wil ik bakken? Gewoon de curverdoos gaan halen en ik heb direct alles bij de hand. En dan heb ik het nog niet gehad over boeken, schoenen, rugzakken en tassen en zo kan ik nog even doorgaan. Het lijkt een onbegonnen werk om alles bij elkaar te krijgen maar gun jezelf vooral de tijd… Je hoeft echt niet alles in één keer bij elkaar te brengen. Kies gewoon voor alles een plaats en doe het geleidelijk aan. Zo hou je het voor jezelf ook aangenaam.
  3. Alles heel bewust een (nieuwe) plaats geven. Dit sluit aan bij puntje twee. Denk goed na over wat je waar gaat zetten. Het grote voordeel hieraan is dat de dagelijkse opruimronde sneller gaat. Of als je iets hebt uitgehaald, ga je het ook heel bewust terug op zijn plaats leggen. Of als je boodschappen gedaan hebt… En als je dan toch bezig bent, hou dan in je achterhoofd dat het altijd heel handig is om een kast of lade open te trekken en daarbij in één oogopslag de inhoud ervan te kunnen zien.
    Mijn Konmari-badkamerkast. Een goed voorbeeld van wat ik bedoel in punt twee en drie.

    Mijn Konmari-badkamerkast. Een goed voorbeeld van wat ik bedoel in punt twee en drie.

  4. Schoendozen gebruiken! Aangezien onze schoenen een nieuwe plaats kregen (uitgestald op een rekje in de kast) hadden wij plots heel wat lege schoendozen. Gelukkig hoefde ik die niet bij mijn papier en karton te gooien want ik heb ze bijna allemaal een nieuwe functie kunnen geven. Marie is tegen de aankoop van opbergsystemen en raadt schoendozen aan. She couldn’t be more right. Ik gebruikte ze als extra onderverdeling in onze ladekasten. Sjaals, onderbroeken, mutsen,… allemaal zitten ze nu netjes in schoendozen! Zonder het deksel erop welteverstaan want anders zie je niet in één oogopslag wat er in je kast ligt. Maar ook de schoendoosdeksels kregen een nieuwe functie: als kruidenrekje in mijn kast, in mijn badkamer…

 

Eindconclusie 2: Marie Kondo heeft geen kinderen in huis!
Neen, ik heb het niet opgezocht en dus neen, ik ben het niet 100% zeker maar toch wel 99%… Marie Kondo is geen mama! Nadat je het bovenstaande las, zou je misschien de conclusie kunnen trekken dat mijn huis hier spik en span ligt… Think again! Er lopen hier twee kleine pagadders rond en dat brengt de nodige rommel met zich mee. Maar aan de andere kant: kun je speelgoed echt rommel noemen? Het oogt rommelig, dat wel, maar an sich staat het volledig los van mijn kasten die wel op orde liggen. Maar het feit dat Marie Kondo nergens in haar boek vermelding maakt van speelgoed betekent toch wel wat. Het is simpelweg niet mogelijk om met kinderen in huis een blijvend opgeruimd huis te hebben. Haar leuze: “wat als je nooit meer hoeft op te ruimen?” kun je trouwens ook onmogelijk toepassen bij kinderen. Ze groeien en dat betekent dat je heel regelmatig hun kleerkasten en hun speelgoed opnieuw moet opruimen. Maar het is ook allemaal maar tijdelijk natuurlijk… Misschien daarom dat het onderwerp gemeden wordt in het boek?

Nu mijn Marie Kondo project er bijna volledig opzit, heb ik beslist dat mijn volgende project het budgetprogramma YNAB, waarover ik al een aantal keer las bij Kelly, wordt. Een werkloze periode ingaan, zal waarschijnlijk ook met zich meebrengen dat ik iets beter ga moeten opletten met wat ik uitgeef. Aangezien mijn man degene is die alle betalingen doet en ik meer dan de helft van de tijd geen flauw idee heb van de stand van zaken van onze rekening, wordt het toch wel tijd hier eens verandering in te brengen. Méér dan tijd. Want echt waar, vraag me hoeveel er op onze spaarrekening staat en ik zal het wel ongeveer kunnen antwoorden maar ik zou er evengoed meer dan 1000 euro naast kunnen zitten. Hoe erg is dat nu weer niet?

Mocht je trouwens een reactie achterlaten, Marie Kondo of YNAB gerelateerd, schrijf er dan ook eens bij wat je van mijn nieuwe hoofding vindt? U vraagt, wij draaien, dacht mijn man en hij maakte er gisterennamiddag zijn werk van. Het is niet helemaal geworden wat ik in mijn gedachten had maar dat bleek nogal technisch onmogelijk te zijn… De “nieuwe” wolken zijn trouwens degene die hier gisteren, zo rond de middag, boven ons huis passeerden.

Tags: , , , , , , ,

1 jaar la vie en mama!

0000001335

Dat typeert mij nu wel weer: ik ben echt een vergeetkous. Toen ik nog klein was, zei mijn oma altijd: “ge gaat nog eens uw hoofd vergeten”. Wat haatte ik die opmerking… Geef toe, dat slaat nu toch echt op niks? Maar goed. Het is dus wel een feit dat ik enorm veel vergeet en nu nog het toppunt: ik vergat mijn eigen eerste blogverjaardag!

Wie had ooit gedacht dat ik het ging halen? 1 jaar bloggen (1 jaar en 23 dagen om precies te zijn maar ssst, doe maar alsof je van niks weet)! Om eerlijk te zijn? Ik had echt niet gedacht dat ik het zo lang ging volhouden.

Oei, “volhouden”… dat klinkt zo negatief en dat is het helemaal niet. Ik doe het bloggen nog altijd heel graag. Al moet het soms eens tussen de soep en de patatten gebeuren. Al zou ik het graag wat professioneler aanpakken allemaal mocht ik wat meer tijd hebben.

Op 2 augustus vorig jaar ging mijn eerste post online. Die ging (hoe kan het ook anders?) over Florian. Op dat moment had ik echt geen flauw idee dat er al zoveel andere blogs bestonden. Ik heb dat eigenlijk pas ontdekt toen ik zelf een paar maanden bezig was. Een demotiverende ontdekking, eigenlijk, want ik zat met het idee dat ik eens iets origineels ging doen. Tja… Het is een blogjaar met veel ups and downs geweest. Er zijn de inspiratieloze momenten geweest. Er zijn momenten geweest waarop ik het veel te tijdrovend vond. Er zijn momenten geweest waarop ik enorm baalde dat ik bijna geen reacties kreeg (in vergelijking met andere blogs)… Maar telkens opnieuw won het plezier dat ik beleef aan het schrijven het van de rest. Voor ik met mijn blog begon, was ik het schrijven wat uit het oog verloren. Nochtans is schrijven altijd een uitlaatklep voor me geweest. Een hobby ook. En ik ben blij dat ik door een blog te beginnen het schrijven opnieuw ontdekt heb.

Wat zijn mijn toekomstplannen voor lavieenmama?
Ik denk dat ik in de eerste plaats vooral ga blijven verder doen zoals ik bezig ben. Ik lap daarbij waarschijnlijk toch een aantal ongeschreven of geschreven blogregels aan mijn laars maar dat typeert mij al evenveel als mijn vergetelheid dus laat ik het maar zo. Ik hoop vooral dat ik de tijd blijf vinden om te bloggen (tijdens mijn werkloze periode zal dat alvast geen probleem zijn…). Herkenbaarheid vind ik nog altijd één van de belangrijkste kenmerken van mijn blog. Want dat is ook wat ik zelf zoek op andere blogs. Anonimiteit wil ik ook blijven behouden, al is het dikwijls anonimiteit met een serieuze hoek af, dat besef ik ook wel. Staat er dan helemaal niks nieuws voor de deur? Toch wel. In de nabije toekomst wil ik graag werk maken van een nieuwe hoofding. Ik heb al een ontwerp in mijn hoofd maar ik heb mijn man nodig om dat ontwerp uit te voeren… En dat kan waarschijnlijk nog eventjes duren. Ik wil ook proberen mijn foto’s wat professioneler aan te pakken, niet elk blogbericht omvat persoonlijke foto’s dus dat moet eigenlijk wel haalbaar zijn. Maar ik beloof niks! Ook mijn over-pagina wil ik onder handen nemen… Het is mijn meest bekeken maar ook mijn meest verwaarloosde pagina.

En dan moet ik als laatste misschien ook wel eens al mijn lezers bedanken. De trouwe, de minder trouwe en de sporadische. De toevallige voorbijganger. De mede-bloggers en de mede-mama’s. En mijn man, die eigenlijk ook de technieker achter mijn blog is en waarschijnlijk ook wel mijn trouwste fan. En mijn kindjes natuurlijk. Want zonder hen bestond mijn blog niet maar ook voor het geduld die zij moeten uitoefenen tijdens de momenten dat mama op de computer bezig is…

BEDANKT ALLEMAAL!

2f75185a0514296429d73bd60a8461f8

Tags: , , ,

Florian, bijna 16 maanden.

5e4658fc46039814a9f3bab4eb220531

Lieve Florian,

Volgende week word je al zestien maanden mijn klein venteke. We zijn eindelijk aan het punt gekomen waarop ik denk: het is goed zo, blijf jij maar voor eeuwig mijn klein ventje van zestien maanden. Je slaapt eindelijk goed en je bent over het algemeen heel vrolijk. Om nog maar te zwijgen over wat voor knapperd je bent met je blauwe ogen en je blonde haartjes.

Je eerste woordjes zijn eindelijk een feit. “Kijk” was het allereerste. Je wijst en je zegt “kijk”, tegenwoordig is dat trouwens één van je voornaamste dagdagelijkse bezigheden want alles is natuurlijk het kijken waard en ja, ik weet het, er is veel te zien in de wereld. Wat je tweede woordje “kaka” betreft, tja, ik had liever gehad dat je wat anders gekozen had: mama of papa bijvoorbeeld? Maar goed, gaan slaan op de toiletbril en daarbij luidop “kaka” roepen is veel leuker natuurlijk, dat snap ik ook wel. Maar die keer dat je moest ververst worden op restaurant was het echt niet nodig dat je daarbij heel luidop KAKA riep: niet iedereen hoeft te weten wat er in je pamper ligt, kleine vriend.

Je blijft ook nog steeds mijn kleine onbevreesde manneke. Je gaat en staat het liefste waar je wil. Je klimt op de zetel en op de salontafel. De salontafel is trouwens de meest recente favoriet van alle dingen waar je op klimt. Dan sta je rechtop, vol trots en maar lachen, je wil gewoon de show stelen, ik weet het wel. Als we op stap gaan, wil je nog steeds geen hand geven en dat ergert mij. Het zou niet alleen veiliger zijn, we zouden ook misschien beter overeen komen wat betreft de richting die we uitgaan. Als ik naar links wil, ga jij naar rechts of omgekeerd. Of we zijn rechtdoor aan het stappen en jij beslist plots te draaien en gewoon terug te stappen in de richting waar we vandaan kwamen. Dat is niet zo handig en nadat ik je dan een stuk of drie keer duidelijk heb gemaakt welke richting het is dat we moeten nemen, smijt jij je zoals een echte drama queen op de grond. (Ik zie een serieuze terrible two in aantocht bij jou met de nodige supermarkt scènes en zo inbegrepen…)

Spelen houdt nog steeds in: de speelgoedbak omkeren, alles zoveel mogelijk rondgooien en dan op naar de volgende locatie om daar weer hetzelfde rommeltje te creëren. En mama maar achter uw gat lopen. Ik vermoed dat je denkt: “when will she learn?”. Mama weet het wel, ventje, ik moet wachten tot je in je bed ligt en er dan pas aan beginnen maar ik kan het gewoon niet laten. Aan de andere kant ben je dan wel enorm behulpzaam geworden. Te pas en te onpas breng je onze schoenen. Je doet niet liever of helpen met lege flessen naar de PMD-zak brengen, de was insteken of de vaatwasmachine weer leeg te maken… Kleine voetnoot hierbij: dit hoeft enkel nadat de inhoud gewassen werd en het is heel vriendelijk van je om regelmatig de vaatwasmachine in gang te zetten maar we doen dit ook enkel maar als hij vol zit! Still much to learn… Alhoewel wat dat leren betreft ik regelmatig verwonderd sta te kijken, zoals laatst, toen je spontaan je speelgoed op de salontafel begon te zetten omdat ik de stofzuiger bovenhaalde. Uw vrouw zal later content zijn.

Wat je toekomstige vrouw betreft: naast de grote huishoudelijke hulp die ze aan jou zal hebben, zal ze zich ook gelukkig prijzen dat haar man graag danst! Vanaf het moment dat je een deuntje hoort dat je wel ligt, haal je je dansmoves boven. Eén klein dingetje is dat ik je zotte moves graag eens zou filmen dus gelieve in de toekomst gewoon verder te dansen als ik mijn gsm bovenhaal.

Het gaat snel, kleine vriend. Ondertussen drink je je melkflesje niet meer in mijn armen maar ga je netjes klaar zitten in de zetel. Je leert ook zo snel en zoveel. Soms kleine dingen, zoals daag zwaaien of je grote teddybeer gaan knuffelen die in de hoek van je kamer staat. Dat zijn dingen die je plots uit het niets doet en dat maakt deze periode ook zo leuk. Binnenkort moet je weer naar de onthaalmoeder na twee maandjes non-stop bij mama te zijn. Ik hoop dat je snel terug je draai vindt daar. Ik zal blij zijn met de momentjes stilte die ik krijg maar ik zal jou (en je zus) ook wel enorm missen.

Doe maar flink verder zoals je bezig bent maar als er één ding is waarmee je me een groot plezier zou kunnen doen dan is het dat je iets voorzichtiger moet zijn, meneertje want anders staan er je nog veel blauwe plekken te wachten!

Ik hou van je, klein ventje.

Je mama.

Tags: , , ,

Knopen doorhakken #2

Ongeveer acht jaar geleden begon ik aan een missie: vermageren. Ik woog 68kg en zat niet goed in mijn vel. Het één had eigenlijk niets met het ander te maken. Ik was net gaan samenwonen met iemand bij wie ik eigenlijk niet gelukkig was. We hadden een huis gekocht en ik werkte als leerkracht godsdienst in vier verschillende scholen. Ik wist dus verdorie maar al te goed waarom ik niet goed in mijn vel zat maar omdat ik het gevoel had dat ik “vast” zat in die situatie deed ik er ook niks aan. Het was het voorjaar van 2007 en ik weet nog dat ik buikgriep kreeg en dat ik daardoor op drie dagen anderhalve kilo kwijt was. Op één of andere manier was dat voor mij een trigger om te beslissen dat ik wilde vermageren en daarbij meteen uit te testen hoever ik daarin kon gaan. In de maanden die volgden bestond mijn ontbijt uit een tas thee vergezeld met één blokje chocolade, mijn middagmaal was een potje yoghurt, een tasje soep of één boterhammetje. ’s Avonds at ik een kommetje Special K met halfvolle melk. Dat was op de dagen dat ik alleen kon eten en niemand zich dan ook vragen stelde bij de samenstelling van mijn menu. Als ik moest eten in gezelschap dan at ik ofwel heel traag zodat het niet teveel zou opvallen dat ik eigenlijk heel weinig at of ik zei gewoon dat ik niet veel honger had. Op den duur was het natuurlijk wel te zien aan me en begon mijn naaste omgeving zich wel vragen te stellen maar dat wuifde ik weg. Want ik had een missie en niemand had daar zaken mee. Tegen de zomer woog ik 58kg. In de grote vakantie van dat jaar besloot ik dat ik in september niet opnieuw in het onderwijs wou stappen en zocht ik ander werk. Begin augustus kon ik starten in een bedrijf and the rest is history…

Work Life Balance signpost

Waarom ik dit verhaal vertel? Simpel. Twee weken geleden vermagerde ik op ongeveer dezelfde manier als zeven jaar geleden twee kilo in één week tijd. De hele vakantie lang al is mijn werk een spook dat door mijn hoofd blijft zweven. Het schooljaar eindigde niet zo goed in de school waar ik de voorbije drie jaar ongeveer gewerkt heb en tegen mijn verwachtingen in kreeg ik daar toch een aanbod om in september opnieuw fulltime aan de slag te gaan. Weliswaar in drie verschillende vestigingen van de school en met een daarbij passend vreselijk uurrooster. Ik had dat aanbod eigenlijk direct moeten afslaan. Maar dat deed ik niet want het betekende immers een jaar lang zekerheid van inkomen. In de loop van de vakantie hield ik steeds een aantal opties in mijn hoofd:

1. Gewoon nog een jaar op mijn tanden bijten, zekerheid van inkomen hebben en volgend jaar op zoek gaan naar iets anders.
2. Hopen dat er een andere school belt met een aanbod. Yeah right.
3. Totaal iets anders doen (opnieuw gaan studeren? zelfstandig beginnen? werk zoeken in een firma in de buurt?)
4. Euromillions winnen en mij geen zorgen meer moeten maken.

Tegen begin augustus begon het mij meer en meer te dagen dat optie één het zou winnen van de andere. En het minste dat ik daarvan kan zeggen, is dat ik er doodongelukkig van werd. Bovendien kon ik niet meer slapen want ’s nachts werd het gespook in mijn hoofd alleen maar erger. Ik maakte de fout er met niemand over te praten…
Tot gisteren. Tot mijn man het er eindelijk uitschudde en ik op de vraag “hoe graag wil je daar opnieuw gaan werken?” “3%” antwoordde en we allebei begonnen te lachen.
“Wat is die 3% dan?” vroeg mijn man.
“Die 3% is ik die niet durf bellen naar de directeur om te zeggen dat ik niet terugga,” was mijn antwoord.

Ik lijk wel gek want eigenlijk was ik ondertussen goed op weg om vast benoemd te raken in die school en met andere woorden mij te kunnen wentelen in eeuwige werkzekerheid. Maar het feit dat ik afgelopen nacht weer goed heb geslapen, bewijst dat ik een goede keuze maak en dus raapte ik al mijn moed samen en belde ik vanmorgen naar school om dat aanbod alsnog af te slaan. Het enige wat me nog restte te doen, was dit:

WIN_20150817_135903

To be continued…

Tags: ,

De valkuilen van twee maanden zomervakantie!

Een blogpost vol contradicties…

Al de tijd van de wereld hebben maar geen tijd hebben om naar de tandarts te gaan. Een paar maanden geleden had ik een afspraak vastgelegd bij de tandarts om in juli op jaarlijkse controle te gaan. Uiteindelijk heb ik die afspraak afgezegd omdat ik tot de conclusie kwam dat één, Florian het kabinet van de tandarts waarschijnlijk zou afbreken en twee, ik waarschijnlijk een zenuwinzinking zou overhouden aan dergelijke onderneming. Hetzelfde probleem heb ik met een bezoek aan de pedicure en de kapper. Kortom, ik heb zeeën van tijd om dingen in te plannen maar het feit dat ik fulltime babysit op mijn kinderen, zorgt ervoor dat ik voor heel veel dingen gewoon geen tijd heb. Of dat ik anderen moet lastig vallen met de vraag of ze op mijn kinderen willen passen.

Niet continue anderen willen lastig vallen terwijl je toch ook wel nood hebt aan wat contact met volwassenen.
Mijn man heeft geen twee maanden verlof, ’s ochtends is hij vroeg weg en ’s avonds is hij laat thuis. Dus zijn er heel wat dagen waarop het enige contact met volwassenen die ik overdag heb bij de beenhouwer of in de supermarkt is. Dan denk ik soms: misschien moet ik nog eens met die of die afspreken. Maar dan denk ik ook: je moet anderen niet lastig vallen omdat je behoefte hebt aan een volwassen gesprek want meestal hebben die anderen geen twee maanden vakantie en tijd is voor iedereen kostbaar. En dan is de grootste grap van allemaal nog dat tegen de tijd dat mijn man thuis is, ik eigenlijk helemaal niks te zeggen heb.

Het te lang uitstellen van je “to-do-list”.
Aan het begin van de vakantie heb ik altijd een to do list in mijn hoofd. Dat gaat van fotoalbums maken tot het herorganiseren van mijn badkamer en kelder à la Marie Kondo. We zijn bijna half augustus en mijn to-do-list is nog steeds altijd even lang. Op de badkamer na dan, daar heb ik twee dagen geleden eindelijk eens werk van gemaakt.

Soms eens stiekem jaloers zijn op mensen die tijdens de grote vakantie gewoon aan het werk zijn en je daar dan schuldig over voelen.
Vooral op de dagen dat het hier in de soep draait, heb ik last van het fenomeen “aaaargh-waarom-werk-ik-eigenlijk-niet-in-een-sector-zonder-al-die-vakantie?”. Want mijn huis is een rommeltje. Echt. De ganse dag door, de hele vakantie door.

Veel te lang op voorhand denken dat je vakantie er bijna opzit.
Dit vind ik nog bijna het ergste van al… Nu al denk ik soms: “verdorie, we zijn half augustus, voor ik het goed en wel besef is het weer september!” Terwijl ik in werkelijkheid nog bijna drie weken vakantie heb. Nog bijna drie weken! Dat is wat een ander gemiddeld aan vakantie heeft.

Te veel geld uitgeven.
Vakantie is geld uitgeven. Twee maanden vakantie is twee maanden geld uitgeven. Ik probeer er wel op te letten natuurlijk maar je kan er moeilijk onderuit dat als je iets wil doen je daar meestal voor moet betalen. En net nu moet ik het hebben van mijn “uitgestelde bezoldiging”, dat was nog geen 700 euro vorige maand…

Als je uiteindelijk dan toch weer aan het werk gaat, is de aanpassing heel groot.
Twee maanden is lang. Gedurende een lange periode zit je in een gans ander ritme en na twee maanden ben je goed gewend aan dat ritme. De aanpassing is dus heel groot. Bovendien weet ik nu al dat ik mijn twee pagaddertjes de eerste dagen enorm ga missen. Je was gewaarschuwd… Deze blogpost staat vol contradicties: nu wens ik soms dat ik hen eens een dagje zou mogen missen maar in september zal ik de eerste dagen vooral aftellen naar het moment dat ik mijn kinderen terugzie!

Tags: ,

Oreo-YUM-cupcakes.

Proloog:

Interviewer: “Amai, lavieenmama, ga je het eens beginnen professioneel aanpakken, uwen blog?”
Lavieenmama: “Wat bedoel je?”
Interviewer: “Awel, schone foto’s voor een keer…”
Lavieenmama: “Ah, dat… Tjah, het was zondag en mijn man was thuis. Sedert hij van mij een workshop fotografie voor zijn verjaardag cadeau kreeg, experimenteert hij al eens graag met zijn fototoestel. Ik zei dus tegen hem: experimenteert eens een keer met foto’s van mijn cupcakes en dat deed hij.”
Interviewer: “Ahzo, het is dus maar éénmalig?”
Lavieenmama: “Ik vrees er een beetje voor… Maar ik zou zeggen: geniet er vooral van en checkt mijn kleedje op de laatste foto!”

Free-Oreo-Cookies

Oreo-wat?!? Een paar jaar geleden had ik nog nooit gehoord van Oreo-koekjes tot ze sedert een paar maanden niet meer uit onze winkels zijn weg te slaan. Plots duiken ze overal op en dus kocht ook ik mij een pak Oreo-koekjes. Aangezien ik eigenlijk helemaal geen koekjes-eter ben en het pak dus maar wat bleef rondhangen in mijn kast besloot ik er een klein experimentje mee uit te voeren: ik maakte er Oreo-cupcakes mee!

Stap 1 was natuurlijk een receptje zoeken dat mij zowel lekker als vooral haalbaar leek. Ik kan je verzekeren dat er enorm veel recepten te vinden zijn voor Oreo-cupcakes. Je hebt er die chocolade bij het beslag doen maar ik wou een redelijk “puur oreo”-recept. Ik schreef een grote maand geleden al eens over mijn eerste cupcake-met-extra’s experiment dat toen, tot mijn eigen grote verbazing, zeer geslaagd was maar dit recept is zowaar nog simpeler.

Hoe ga je te werk?

Het beslag.

Meng 125gr boter (op kamertemperatuur) met 125gr suiker tot een gladde massa. Naast de gewone suiker voeg ik ook nog altijd een zakje vanillesuiker toe.

IMG_4132

Voeg 2 eieren en twee soeplepels melk toe en mix het geheel.

IMG_4134

Voeg 125gr zelfrijzend bakmeel toe en mix een vijftal minuten op lage stand tot je een luchtig deeg krijgt.

IMG_4137

En dan last but not least, gezien we Oreo-cupcakes maken: verkruimel een 8-tal Oreo koekjes, voeg ze bij het deeg en mix het geheel nog eens goed door elkaar.
IMG_4138IMG_4141

Vul twaalf bakvormpjes en bak de cupcakes en twintigtal minuten op 170 graden.
IMG_4142

De Oreo-topping.

Terwijl de cupcakes aan het bakken zijn, heb je de tijd om uw keuken wat op te ruimen én om de topping te maken. Mix voor de topping 250gr zachte boter met 250gr poedersuiker, hoe langer je mixt, hoe smeuïger het geheel wordt. Voeg daarna vanille-extract (dit kan je ook weglaten), twee lepels warm water en 8 verkruimelde Oreo koekjes toe. Mix het geheel opnieuw goed door en je bent klaar!

IMG_4143

Als de cupcakes uit de oven komen, laat je deze eerst afkoelen. Daarna kun je met een spuitzak de Oreo-topping op de cupcakes aanbrengen. Smakelijk!

IMG_4145

IMG_4148

Tags: , , , ,

Kletskous.

Mijn dochter is een kletskous. Ze zal wel niet uniek zijn daarin. Het is waarschijnlijk een eigenschap van dochters. Of het zit gewoon in de vrouwelijke genen. Ze kletst haar oren van haar lijf en vertelt verhalen die zo accuraat zijn dat ik er dikwijls versteld van sta te kijken. Het enige probleem is… Ze vertelt niks aan ons.

35.%20Kletskous

Vorige week zat mijn man voor een kleine computer-herstel-opdracht bij zijn ouders. Hij had Elisa meegenomen. Terwijl hij in de bureau het internet weer up and running poogde te krijgen, hoorde hij mijn dochter in de keuken non-stop kletsen tegen haar oma. Wat ze daar allemaal aan het vertellen was, weet ik niet, zei mijn man thuis tegen mij maar ze zweeg gewoon geen minuut.

Deze week dan. Het viel mij voor het eerst ook echt op. Maandag had ik afgesproken met mijn mama in ’t Kakelende Kippenmuseum. Terwijl we daar iets aten, vertelde Elisa aan oma over haar vakantie. Dus, oma, eerst zijn we naar een vakantiehuis geweest en dan naar de Efteling. Daar sliepen we in een hoteletje… Terwijl zij zo aan het vertellen was, was ik voornamelijk bezig met de achtervolging op Florian in te zetten. Mama’s met peuters herkennen het misschien wel: voorkomen dat hij niet ontsnapt naar buiten of voorkomen dat hij de eieren die je daar kon kopen niet op de vloer gooide. Telkens als ik weer een momentje vond om toch even te gaan zitten, was mijn dochter daar niet zo gelukkig mee. Nee mama, niet luisteren. Als ik neerzat, moest ik dus vooral ergens in de ruimte staren en doen alsof ik niet aan het luisteren was, anders kreeg ik gewoon onder mijn voeten van mijn eigen dochter.
Gisteren had ik afgesproken met een collega-vriendin. Eerst op het speeltuintje aan het Astridpark en daarna gingen we nog een korte wandeling maken met een koffiepauze in Vero Caffe. Op de wandeling had Elisa de hand van mijn vriendin vast en besliste ze dat het haar moment was om ook eens iets te vertellen.

IMG_3850

Als je in de Efteling bent dan ga je naar het sprookjesbos. Eerst zie je het kasteel van Doornroosje. Je gaat naar boven en dan zie je Doornroosje slapen achter glas. Dan heb je ook nog een deur die je niet open kan doen. Dan kom je uit het kasteel en ga je terug naar beneden. Dan… euh, mama wat is het volgende dat je tegenkomt? Daar heb ik haar eventjes halt gehouden want het kind was werkelijk van plan om elk detail van het sprookjesbos met mijn vriendin te delen.

’s Avonds kwam papa thuis en vroeg aan Elisa wat ze vandaag gedaan had. Gewoon. Naar de speeltuin en een beetje gewandeld was haar antwoord. Daar moeten wij het dus als mama en papa mee doen. Er is nu geen school maar tijdens het schooljaar is haar favoriete antwoord op onze wat-heb-je-vandaag-gedaan-vraag: dat weet ik niet meer. We gaan het maar niet persoonlijk nemen, zeker?

Tags: , ,

Leuke adresjes in Brugge.

Deze week gaf ik een medeblogster, Sabrina een rondleiding in Brugge. Haar verslagje van onze uitstap kun je trouwens hier lezen. Daardoor realiseerde ik me ook dat ik op mijn blog al heel veel tips voor leuke adresjes in Brugge gaf maar dat die zo wat hier en daar over mijn blog verspreid staan en dus leek het me wel leuk (en handig) om alles eens in een overzichtje te gieten.

Lunchen

Gingerbread

WP_20150412_001

Een paar maanden geleden ontdekte ik Gingerbread, gelegen in de Sint-Amandstraat. De verleidelijke taartjes in hun etalage trokken me naar binnen. Aangezien die taartjes ook to go zijn, nam ik toen een stukje brownie mee en eerlijk waar, ik heb sedertdien nog nergens geen betere brownie gegeten dan bij Gingerbread. Ook de extreme vriendelijkheid van de eigenaars maakt dat we vaak teruggaan. Je kunt er terecht voor ontbijt, lunch of voor een portie zoetigheid in de namiddag en ze zijn er bovendien ook nog eens kindvriendelijk.

Sanseveria
Niet zo er van de Vismarkt, in de Predikherenstraat ligt Sanseveria, een klein bagelsalon. Je kunt er terecht voor zowel ontbijt als lunch. Als je zeker wil zijn van een plaatsje is reserveren wel de boodschap want zoals ik al zei, het is er erg klein en bijgevolg zijn ze heel snel volzet.

Phare de Vie
Denk: meer uitgebreid gaan lunchen in een gezellig kader. Net buiten de Smedenpoort, op de hoek van de Gistelsesteenweg en de Torhoutsesteenweg ligt Phare de Vie waar je erg lekker kunt lunchen. Persoonlijk vind ik het iets minder geschikt om met kinderen te doen maar als je een gezellige têteà-tête wil, is dit zeker een place to be.

Books and Brunch
Iets anders dan anders: lunchen tussen de boeken. Boeken, die je bovendien kunt kopen. Books and Brunch moet je weten zijn want dit adresje ligt ook net iets buiten het drukke centrum, op de Garenmarkt niet ver van het Koningin Astridpark.

Dineren

Bistro De Schaar
De all time favourite van mijn man en mezelf. In een klein hoekhuisje langs de Brugse reien vind je bistro De Schaar. Hun specialiteit zijn grillades maar je kunt er evengoed een stukje vis eten. Brugse gezelligheid ten top.

Laissez-faire
Onze meest recente ontdekking. Laissez-faire ligt een klein stukje buiten de Ezelpoort, in de Scheepsdalelaan. Je waant je in een sterrenrestaurant als je de bordjes voor je neus krijgt. Het enige nadeel hier is misschien dat je het menu van de chef moet eten. Maar toch. Toen wij gingen stond er bijvoorbeeld makreel en eend op het menu… Twee dingen waarvan ik dacht bwah…Tot ik proefde! Een ander positief punt is dat ze ook wel heel flexibel zijn als je iets wil aanpassen. Een adresje waar wij zeker nog eens terug gaan.

Uit het vuistje

Babette

IMG_2897

Je kunt bij Babette terecht voor een slaatje of een broodje to go. Altijd heel verzorgd en lekker. Ideaal voor als het mooi zomerweer is: je ergens op een bankje neervlijen met een slaatje en ondertussen de toeristen gadeslaan. Meer moet dat soms niet zijn.

Sanseveria, die hierboven al aan bod kwam past trouwens ook bij “uit het vuistje”. Je kunt de bagels namelijk ook to go nemen en gezien de ligging niet ver van het Koningin Astridpark heb je gauw een rustig plaatsje gevonden om je bagel op te eten.

Koffie en thee

Vero Caffe

WP_20140813_007

Een adresje waar ik graag terugga. Pal in het centrum en toch enorm rustig gelegen. Een easy going sfeer, lekkere koffie, thee of zelfs ijsthee en als je zin hebt, kun je er nog een huisgemaakt gebak bij eten.

Blackbird
Een gezellig plaatsje aan het Jan van Eyckplein. Zeker als je een theeliefhebber bent, is Blackbird meer dan de moeite waard.

In dit lijstje kan ik trouwens nog eens alle lunch adresjes herhalen…

Parkeren

Parking station
Goedkoop parkeren doe je absoluut hier! Toen ik met Sabrina afgesproken had, stond mijn auto mij daar op te wachten. Ik betaalde iets van een 3,60 euro voor een zestal uur parkeren. Je kunt vanaf hier bovendien een gratis bus naar het centrum nemen alhoewel ik dat voor Brugge een beetje zot vind gezien je te voet in een kleine tien minuten in het centrum staat.

Parking Langestraat
Staan alle ondergrondse parkeerplaatsen in Brugge vol? Dan maak je een grote kans dat er in parking Langestraat wel nog plaats is. Bovendien zijn er speciale gezinnen-met-baby’s plaatsen die extra breed zijn.

To do

Boottocht
In een half uurtje heb je de mooiste plaatsjes van Brugge op een andere manier gezien! Een aanrader, als je voor het eerst in Brugge bent maar ook als Bruggeling zelf vind ik zo’n tochtje de moeite waard.

Historium
Wil je kennismaken met het Brugge van de Middeleeuwen? Dan is Historium echt de moeite waard. De ingang van het museum ligt op de Markt. Zelfs als je het museum zelf niet bezoekt, is het wel leuk om even gewoon het gebouw binnen te gaan. Ben je trouwens op zoek naar een deftig openbaar toilet? Dan is het ook hier te doen.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,