Kleuterliefde en een peuter met een missie.

Kleuterliefde.

tumblr_m5rxib4GD11ryyr0eo1_500

Al kort na de geboorte van Florian had Elisa beslist dat ze met haar broer wilde trouwen. In het begin probeerden we haar nog uit te leggen dat een broer en een zus technisch gezien niet samen in het huwelijksbootje konden stappen maar onze dochter was daardoor niet van haar stuk te brengen en bleef volhouden dat ze met Florian zou trouwen. Sedert een week ofzo heeft ze echter een andere verloofde, een klasgenootje. Het is grote liefde tussen die twee al heeft het jongentje in kwestie het nog een stukje erger te pakken dan Elisa zelf. Verder dan sporadisch even te vermelden dat ze verliefd is op A. en met A. gaat trouwen en niet meer met Florian gaat het niet. De rest van het ganse liefdesverhaal moest ik van de juf vernemen toen ik de twee eens betrapte op een stevige knuffel: “jaja, ’t is grote liefde, ze spelen de hele dag samen in het huisje van mama en papa”. 
Aangezien A. heel plots de liefde van haar leven is geworden en de grote vakantie nu wel heel dichtbij komt, besloot ik vanmorgen aan Elisa’s schoonmama-in-spé te vragen of A. eens mocht komen spelen in de vakantie. De mama van A. reageerde blij want haar zoon kan blijkbaar niet over Elisa zwijgen. “Elke avond is het Elisa dit en Elisa dat en ik mis Elisa. Hij zei dat hij het jammer vond dat hij geen foto van Elisa heeft en ik zei: ze staat toch op de klasfoto? En nu loopt hij ganse dagen rond met de klasfoto in zijn handen.” Ik kreeg haast medelijden met het ventje… Maar ik vind het ook wel heel schattig. Benieuwd of het in september nog altijd grote liefde zal zijn.

Een peuter met een missie.

WP_20150629_003

Het zal Florian worst wezen dat zijn zus verliefd is op een ander. Want Florian heeft een missie. Nu hij kan stappen, wil en zal hij absoluut de wereld ontdekken. Hij krijgt veel oooh’s en amai’s, stapt hij al? Ja, het is rap en ja, het is leuk maar verdorie… Het heeft ook zo zijn nadelen! Binnenshuis vind ik het leuk en handig: hij gaat en staat waar hij wil en hij doet wat hij wil (of toch ongeveer). Maar zodra ik een voet uit de deur zet, wil monsieur Florian de wereld ontdekken.

Zo bedacht ik vorige week dat hij best het stukje van de auto tot aan onze voordeur kon stappen maar meneer weigert resoluut aan de hand te stappen dus was ik wel verplicht van hem toch te dragen. Waarop hij natuurlijk reageerde alsof ik hem aan het vermoorden was toen ik hem terug oppakte.

Of moet ik vertellen over die keer dat ik in de Standaard Boekhandel iets moest ophalen en het me amper lukte om in de wachtrij aan de kassa te gaan staan omdat Florian de rekken wou gaan reorganiseren?

Of misschien kan ik nog even vermelden hoe moeilijk het geworden is om bijvoorbeeld in de wachtzaal van de huisarts of het ACV te zitten? Ik kan het zelfs geen zitten noemen. Achter de kleine aanlopen, is een betere omschrijving. En ondertussen op mijn klok kijken en hopen dat het snel aan ons is.

Onze kleine man is 14 maanden geworden vandaag en hij is onbevreesd. De wereld ligt aan zijn voeten. En mama?Mama vraagt zich af hoe ze de komende grote vakantie zal overleven…

Tags: , , , ,

Over leeftijdsverschil.

ad067226eeb2743e9d00cdfdae4c0647

Het kan een persoonlijke keuze zijn of het kan de natuur zijn die het voor jou bepaald heeft… Wanneer begin je aan een tweede? In ons geval was het een combinatie van de twee. Elisa en Florian schelen bijna dag op dag vier jaar en eigenlijk vind ik dat, in onze situatie, perfect.

Elisa was al ruim de leeftijd van twee en een half gepasseerd voor we met het idee begonnen spelen om dan toch maar voor een tweede te gaan. Al de tijd daarvoor waren we er steevast van overtuigd dat we het bij eentje wilden houden. Dat had te maken met het feit dat Elisa nooit geen grote slaper was geweest en al zeker geen makkelijke baby maar ook met het financiële plaatje van twee in plaats van één hielden we rekening. Dus het duurde even voor de zin in een tweede kwam. Tegen de tijd dat die zin er was, hadden de meeste mensen in onze nauwe omgeving zich bij het idee neergelegd dat we het bij één zouden houden. Ik vind het trouwens onvoorstelbaar hoe snel na de geboorte van je eerste mensen al beginnen vragen: “en, komt er nog een tweede?”. Dus toen Elisa in de familie aankondigde dat ze een grote zus zou worden, reageerde iedereen verrast.

Toen ik in eerste instantie niet onmiddellijk zwanger raakte na onze beslissing om toch voor een tweede te gaan, leek het leeftijdsverschil plots een grote barrière voor me. Ze zouden maar een grote drie jaar schelen en dat vond ik prima maar dan verstreken de maanden en kwam die grens van vier jaar eraan. Dat leek me plots zo onoverkomelijk veel. Ik weet niet of er statistieken bestaan van een gemiddeld leeftijdsverschil tussen een eerste en een tweede maar als ik zo in mijn nabije omgeving kijk dan vermoed ik dat het gemiddelde toch wel rond de twee à drie jaar ligt. Voor ons was die mogelijkheid weg en toen de gynaecoloog de uitgerekende datum van 4 mei 2014 aankondigde was een leeftijdsverschil van vier jaar tot bijna dag op dag bereikt.

30672970725924b8498143ef1b7d3993

Uiteindelijk ben ik blij met dat leeftijdsverschil van vier jaar. Ik zie er bijna alleen maar de voordelen van in. Dat het voor een stuk herbeginnen is omdat je eerste ondertussen al uit de pampers is, ja dat is waar. Maar of dat nu per sé een nadeel is dat weet ik zo nog niet.

De voordelen:
* ik heb mijn dochter heel veel exclusieve aandacht kunnen geven tijdens haar baby- en peuterjaren. Doordat zij ondertussen groter en zelfstandiger is, kan ik nu hetzelfde doen voor Florian.
* Elisa is groot genoeg om al eens een handje toe te steken.
* als ik ga winkelen of thuiskom met een hoop boodschappen heb ik maar één kleintje waar ik rekening mee moet houden. Ik kan mij in de verste verte niet inbeelden hoe ik met twee kleine pagadders een tripje naar de supermarkt zou overleven…
* onlangs las ik dat bij een leeftijdsverschil van twee of drie jaar de kans op jaloezie tussen broers en zussen het grootst is. Bij grotere leeftijdsverschillen is die kans blijkbaar veel kleiner. Ik kan dat alleen maar beamen. Hout vasthouden maar tot nu toe is Elisa nog geen enkele seconde jaloers geweest op haar broer.
* ik heb niks van babyspullen of autozitjes in tweevoud moeten kopen. Tegen de tijd dat we de spullen die we voor Elisa gebruikt hadden voor Florian nodig hadden was Elisa er al lang uitgegroeid. Andere financiële voordelen zijn: geen dubbele crèche of pamper rekeningen en als ze later gaan verder studeren zal dat normaalgezien ook niet tegelijkertijd zijn.

Voor mij is het voorlopig dus perfect zo.

En hoe zit dat bij jullie?

Tags: , , , , ,

Huizenjacht.

Nee, we zijn niet op huizenjacht. Maar ik wou eens schrijven over die keer dat we wel op huizenjacht waren. Nu ongeveer vijf jaar geleden. Voor we ons huis kochten, woonden we op een appartement. Een ruim appartement. Maar wel wat verouderd. Toen ik zwanger werd van Elisa kregen we zin in ons eigen huisje en begon ook de bijhorende huizenjacht. Immoweb was mijn favoriete website daarvoor. Elke dag struinde ik het ding af of zoek naar iets nieuws en betaalbaars die voldeed aan onze “eisen”. Dat was niet evident. En vooral frustrerend. Of het was te klein of het had geen garage of geen tuin. Het was te duur, er was nog teveel werk aan, de ligging was niet goed…

Af en toe zat er een misschien tussen en dan maakten we een afspraak voor een bezoek. Meestal hadden we het wel snel gezien. Ik denk dat er in al die maanden dat we op zoek waren een tweetal huizen tussen zaten die we een paar keer gaan bezoeken zijn. Huizen waarin we potentieel zagen maar waar nog veel werk aan was. Zo was er, in Veldegem, geloof ik, een oude villa met een grote tuin waarvan we overtuigd waren dat we er iets heel leuks van konden maken… Maar de vraagprijs in combinatie met de jaren renovatie waar we zouden voor staan (om nog maar te zwijgen over het totale kostplaatje) deed ons uiteindelijk ook afhaken.

Toen werd Elisa geboren en lag onze zoektocht een paar maanden stil. Ergens in de zomervakantie waagden we ons aan een nieuwe poging. Al vrij snel botste ik op het huis dat uiteindelijk het onze zou worden maar ik maakte oorspronkelijk geen afspraak voor een bezoek wegens “te duur”. Ergens begin augustus vonden we een woning in loft-stijl ontworpen door architect Huppeldepup… Het had geen tuin maar zag er aan de binnenkant fantastisch uit. We werden enthousiast en waren er van overtuigd dat dit een grote kanshebber was om onze toekomstige woning te worden. Ik belde het immokantoor op en maakte een afspraak voor een bezoek. Doordat het huis (waar we nu dus in wonen) bij datzelfde immokantoor te koop stond en ik ondertussen de foto’s al zoveel keer had bekeken en al een beetje verliefd was geworden, maakte ik ook maar een afspraak voor een bezoek.

Op een warme zomeravond begin augustus trokken we dus naar de loft. De veelbelovende loft was in werkelijkheid een woning voor kabouters. Maar echt. Ik denk dat de vakantiehuizen van Landal groter waren dan de loft. Vreselijk teleurgesteld trokken we richting huis nummer twee. “Ja, dit is totaal iets anders,” zei de mevrouw van het immokantoor. Dat was nog maar een understatement. We hebben de foto’s die toen op het internet stonden van ons huis altijd bewaard. Ik zet ze liever niet allemaal online maar om je een klein idee te geven:

De inkomhal.

De inkomhal.

Ons terrasje.

Ons terrasje.

Dit is ondertussen Elisa's kamer. Volledig herschilderd en herbehangen.

Dit is ondertussen Elisa’s kamer. Volledig herschilderd en herbehangen.

Dit was lang onze reservekamer. Ondertussen Florian's kamer geworden...

Dit was lang onze reservekamer. Ondertussen Florian’s kamer geworden…

 

Zeg nu eerlijk... Wie wil nu geen bad op pootjes?

Zeg nu eerlijk… Wie wil nu geen bad op pootjes?

Ons huis is van het type herenhuis, een type waar ik zelfs als klein meisje al dol op was. We hebben geen tuin, dat vind ik bij momenten jammer maar ons terras is zeker ruim genoeg. En we hebben er bijna geen onderhoud aan. Dat is ook wel een pluspunt. Een garage hebben we ook niet. Maar wel een fietsgangetje dat rechtstreeks op ons terras uitkomt en dat vind ik dan ook weer een groot pluspunt. Een herenhuis met tuin en garage, in de staat waarin wij ons huis kochten, is simpelweg onbetaalbaar in Brugge.
Maar op die warme zomeravond in augustus wisten mijn man en ik direct dat dit ons huis moest worden. We hadden zelfs de boven nog niet gezien. We stonden buiten, met onze blote voeten (want we moesten onze schoenen afdoen van de eigenares) op de warme blauwe tegels en mijn man en ik keken elkaar aan met een veelbetekenende blik. Terug op ons appartement hebben we al onze euro’s geteld en dankzij de lage rentevoet op dat moment konden we een deftig bod doen. Dat zijn we diezelfde avond nog officieel gaan doen. Half augustus was het compromis getekend en uiteindelijk zijn we eind december in ons nieuwe huis getrokken. We hebben nog geen seconde spijt gehad van onze (uiteindelijk impulsieve) aankoop. We hebben nog grootse plannen maar dat is toekomstmuziek. We zijn hier gelukkig. De rest is opsmuk.

 

Tags: , , ,

Een ballon levenswijsheid.

c0735422099ab67fda801635fcf297a1

 

Mijn dochter heeft geluk. Ze hoeft bijna nooit in de naschoolse opvang te blijven. Behalve op woensdag. Op woensdag stopt haar schooldag al om half twaalf terwijl bij mij op school de bel pas gaat om tien na twaalf. Zo ook gisteren. Het was mooi weer en dus vond ik mijn dochter buiten op de speelplaats. Ik zag haar eerst op haar rug. Een typisch tafereeltje: mijn dochter en twee jongens uit haar klas, aan het spelen met een ballon. Er was nog een behoorlijke afstand tussen mij en dat tafereel en mijn eerste idee was om wat op afstand te blijven zodat ze vijf minuutjes kon blijven verder spelen. Maar toen draaide ze zich om en zag ik aan haar gezichtje dat het verkeerd zat. Dus ik riep haar naam. Ze zag mij en kwam op mij afgelopen, haar armen naar mij uitgestrekt en ze vloog, letterlijk, huilend in de mijne.

Zij had de ballon gekregen van de juf, zo bleek en de jongens hadden hem van haar afgepakt. Het simpelste kinderakkefietje uit de geschiedenis van de mensheid. En toch. Het hield me bezig en ik wist niet goed waarom. Het zal wel niet de eerste kinderruzie geweest zijn die ze op school had en het zal zeker ook niet de laatste zijn. Het was wel de eerste keer dat ik er getuige van was. Ze wordt groot, mijn kleine meid en meer en meer zal ze geconfronteerd worden met situaties die ze niet altijd de baas kan.

Het was maar een ballon” maar die ballon deed me dubbel en dik beseffen dat ik er niet altijd voor haar zal kunnen zijn. Dat ik haar niet altijd zal kunnen beschermen tegen de grote, boze wereld. En daarom hield die ballon me bezig. Het hoort allemaal bij het leven en ook mijn dochter zal wel niet gespaard worden. Ook zij zal kwetsen en gekwetst worden. Ik hoop alleen dat ze weet dat ze altijd huilend in mijn armen mag vallen. Ook al is zij dertig en ik zestig.

bcac234a2b4104d0d7ae53f95b61c486

 

Tags: , ,

Some you WIN, some you lose… het vervolg.

Veel sneller dan ik zelf verwacht had, kan ik jullie toch al het vervolgverhaal vertellen op some you win, some you lose. Nog geen uur nadat ik mijn vorig blogbericht had gepubliceerd, kreeg ik een mail van de juridische dienst van mijn vakbond: mijn evaluatie onvoldoende was ingetrokken.

Wat was er gebeurd?

Ik wil hier ook geen ellenlang blogbericht van maken dus ik zal heel eventjes proberen om kort te recapituleren (leuk woord, vind ik dat: recapituleren…). Ik vermoed dat het conflict met de directeur waarin ik terecht ben gekomen veel zal te maken hebben gehad met de stakingen in december vorig jaar. Ik schreef daar toen ook een blogbericht over. Ik kan het namelijk moeilijk verdragen als ik vind dat ik ten onrechte word behandeld en dan gebruik ik mijn blog als uitlaatklep natuurlijk…
In december waren er bij ons op school namelijk twee stakingsdagen, telkens op maandag. Ik werk dit jaar deeltijds en heb geen lesopdracht op maandag. De directeur eiste wel iedereen die niet staakte op. Wat betekende dat ik ofwel ging moeten gaan werken op een dag waarop ik normaal thuis was of dat ik mij moest opgeven als stakende en dus ook mijn loon verliezen. Omdat ik dit nogal bizar vond, zocht ik het wettelijk kader hieromtrent op en mijn logica bleek inderdaad te kloppen: je kunt alleen opgeëist worden voor de uren waarop je anders ook werkt. Ik gaf mij dus in school op als “niet-stakende” en was uiteraard ook niet aanwezig. Later bleek dat de secretaresse de opdracht had gekregen van de directeur mij door te geven aan Brussel als zijnde “stakende” en verloor ik dus voor twee dagen loon. Ik ben daarmee toen naar de vakbond gestapt. Anyways om een lang verhaal kort te maken: begin mei was dit nog altijd een discussiepunt en weigerde de directeur nog steeds om dit naar Brussel toe recht te zetten. Begin mei kreeg ik nog een mail van de vakbond dat de enige optie nog was om er een dossier van op te stellen en deze over te maken naar de juridische dienst in Brussel. Ik dacht toen nog: “ah laat het maar” want ik had geen zin in juridisch gedoe.

Maar goed. Terug naar de donderdagavond waarop ik mijn kindjes meenam naar de klassenraad. “Ik verwacht je daarvoor morgen op mijn bureau,” had hij gezegd. Ik daarnaartoe. Op vrijdagochtend. Ook al heb ik pas in de namiddag les. Ik dacht: ik ga eerst, ik ben er dan vanaf. Ik verwachtte mij aan een onder-mijn-voeten-krijgen-gesprek. Maar dat was het dus niet. Ik kreeg onmiddellijk de mededeling dat “dit niet kon in een professionele omgeving en dat hij mijn evaluatie zou opmaken en mij een onvoldoende geven”. Slik. Ik zei: “mag ik nog uitleggen waarom ik mijn kindjes meehad?”. Het antwoord was “ja maar het is voor mij een uitgemaakte zaak.” Ik werd kwaad. “Als het voor jou een uitgemaakte zaak is”, zei ik, “dan leg ik het al niet meer uit.” Ik ben opgestaan en heb zijn bureau verlaten.
’s Namiddags kwam hij dan 10 minuten voor het einde van de lesdag mijn lokaal binnen met de mededeling dat ik nog even bij hem langs moest gaan voor ik vertrok. Ik dacht nog dat hij misschien wat afgekoeld zou zijn en er alsnog een deftig gesprek ging volgen. Niet dus. Ik kreeg mijn evaluatie met als eindconclusie onvoldoende voor mijn neus geschoven. Hij zei nog leukweg dat dit zeker geen invloed had op mijn toekomstige aanstellingen. Yeah right.
“Prettig weekend,” zei ik en ik verliet zijn bureau.

Mijn evaluatie omvatte een kleine helft van een A4’tje tekst. Het kwam erop neer dat ik pedagogisch goed functioneerde maar dat de problematiek rond de opvang van mijn kinderen dit schooljaar een groot probleem vormden. De concrete voorbeelden die hij aangaf, was het opendeur-weekend (Weet je nog? … Ik stond qua taakverdeling op de reservelijst, mijn man vertrok die zaterdagnamiddag naar Amerika. Ja, ik had het “lef” gehad om aan de directeur te vragen of mijn aanwezigheid echt wel nodig was… Maar uiteindelijk waren we overeen gekomen dat ik op zaterdag een uurtje moest gaan helpen en dat ik op zondag in de kinderopvang mocht helpen en mijn eigen kinderen meenemen) en een info-namiddag die hij had ingericht voor tijdelijke personeelsleden op woensdag. Klopt. Ik was niet op de info-namiddag. Omdat ik ten eerste, als ik het woord “info” lees, niet onmiddellijk de link leg met een “verplichte aanwezigheid” en ten tweede, deze namiddag op een woensdag viel, ook nog in diezelfde twee weken dat mijn man in Amerika zat. Het doorslaggevende feit voor mijn onvoldoende was dat ik geen opvang kon regelen voor mijn kinderen voor de klassenraad (Moet ik het er nog bij zetten? Ook dit feit viel in die twee weken.)
Onderaan de uitleg stonden dan nog eens een lijstje van tien punten waarvoor ik voor zeven punten een “goed” of “voldoende” kreeg. Puur mathematisch gezien had ik dus 7/10.

Ik nam contact op met de vakbond. Stuurde de onvoldoende en mijn versie van de feiten door. Mijn versie was dan vooral dat mijn onvoldoende gebaseerd was op gebeurtenissen in een tijdspanne van twee weken. De juridische dienst van mijn vakbond bekeek het dossier en stelde dat er vooral ook heel wat procedure fouten in de opmaak van de onvoldoende zaten. Zo is de school bijvoorbeeld verplicht om verschillende evaluatiegesprekken met je te hebben, om twee evaluatoren aan te stellen, om een evaluatie te baseren op een geïndividualiseerde functieomschrijving. Allemaal dingen die niet aan de orde waren. Zij waren er dan ook behoorlijk van overtuigd dat mijn onvoldoende zou geschrapt waren alleen maar op basis daarvan. Goed nieuws dus. De vakbond stelde voor dat de juridische dienst van de scholengemeenschap eerst een persoonlijk gesprek zou aangaan met de directeur om hem hierop te wijzen en hem hopelijk de onvoldoende zo te doen schrappen. De volgende stap was een beroepsprocedure opstarten in Brussel. Je hebt van die mensen die zo overtuigd zijn van hun gelijk. Altijd en overal. Zolang je in hun voetstappen volgt, mag je er zijn. Het moment dat je afwijkt, heb je afgedaan. De directeur is zo iemand. Dat hij de onvoldoende dus zomaar zou schrappen: that was not gonna happen.

En dus werd mijn dossier naar Brussel doorgestuurd. Waar iemand van de juridische dienst van mijn vakbond een beroepsprocedure opstelde. Op woensdag kreeg ik daarvan een kopie. Toen ik deze las, wist ik dat ik een sterke zaak had. Blijkbaar kreeg de directeur die woensdag ook een kopie van die beroepsprocedure en zal hij ook ingezien hebben dat het een verloren zaak zou worden. En dus stelde hij een brief op. Van die brief kreeg ik een kopie op vrijdag. Mijn evaluatie onvoldoende was ingetrokken. Ik had gewonnen.

Toch zijn er nog een aantal zaken waarmee ik het moeilijk heb. De brief over de intrekking van mijn onvoldoende omvatte een volledige A4. Daarin gaf de directeur toe dat er inderdaad fouten in de procedure van de evaluaties op school zaten. Daarnaast moest hij natuurlijk nog eens benadrukken dat hij wat het inhoudelijke aspect van de onvoldoende volledig in zijn recht was. Zo was het onjuist dat mijn onvoldoende zich beperkte tot feiten die in een tijdspanne van twee weken plaatsvonden (concrete voorbeelden stonden er echter niet bij). En het feit dat ik geen evaluatiegesprek had gekregen was te wijten aan “de combinatie van mijn deeltijds werken en een groot aantal gewettigde verlofstelsels” m.a.w. ik ben dus uitzonderlijk veel afwezig geweest dit schooljaar… Tja. Als vier dagen veel zijn (drie voor mijn kinderen en één dag ziekteverlof voor mezelf) dan zal dat wel zo zijn zeker?! Maar wat mij nog het meest van al stoorde was de zin dat de relatie met mijn leerlingen moeizamer verliep dit schooljaar… (Als dat zo was waarom haalt hij dat er dan nu pas bij? Waarom stond dat dan al niet in mijn evaluatie?) én vooral de zin “dat dit nog maar de tweede evaluatie onvoldoende was die hij in 15 jaar had gegeven”. Die kwam echt aan als een rechtstreekse slag in mijn gezicht. Amai, wat moet ik een slechte leerkracht zijn om nog maar de tweede te zijn in vijftien jaar tijd… Ik heb mijn vragen bij de waarheid ervan maar toch.

Ik heb gewonnen en toch ook weer niet.

Tags: , , ,

Kleine dingen #9

6a0c04d3338d933979ce478d930ab4a2

Het weer is eindelijk wat aan het beteren en daarom probeer ik op elk vrij moment die ik vind eventjes te profiteren van onze nieuwe tuinmeubelen… Het zonnetje op mijn gezicht, Kindle in de linkerhand, cappuccino in de rechter. Meer moet dat niet zijn. Al hoop ik wel op wat standvastiger weer binnenkort. Want die temperatuurschommelingen, het niet weten wat je moet aandoen ’s ochtends: het is al een beetje te veel van dat geweest de laatste weken, vind ik. Ondertussen blijven de blogideeën wel wat meer in mijn hoofd hangen dan dat ze effectief op mijn blog komen. Daar ben ik niet zo trots op of blij mee maar we wonen nog altijd in België en dus als het mooi weer is, moet je ervan profiteren.

Het afgelopen weekend was super. Ik las voor het eerst over het bestaan van een foodtruck festival in de summer bucket list van Joyce en kijk, vorig weekend was het hier in Brugge ook van dat: het Barrio Cantina foodtruck festival stond in het Koning Albertpark. Het was leuk, we hebben lekker gegeten en bovendien waren we volledig in vakantiestemming omwille van het mooie weer. Echt een aanrader! Het Barrio Cantina festival staat binnenkort ook nog in Gent en Antwerpen. Als je de kans krijgt, ga er zeker eens naartoe. De data vind je op de website.

Kleine kindjes en hun gezondheid: het is altijd iets. Ook al had Florian zijn eerste winter uitermate goed doorstaan (in tegenstelling tot zijn zus vier jaar geleden), midden april zijn we uiteindelijk ook met hem op de sukkel geraakt. Hij deed oorontsteking na oorontsteking en de afgelopen twee maanden is er bijna geen enkele nacht geweest waarin ik geen pijnstilling moest toedienen zodat hij toch een beetje kon slapen (en wij ook). Vorige week werd dan uiteindelijk beslist dat hij buisjes moest krijgen. En zo zat ik gisterenochtend terug in de wachtzaal van het operatiekwartier. Ik vind het goed zo. Twee keer op een jaar daar zitten, is genoeg.

Mocht je je afvragen hoe het afgelopen is met die keer dat ik bij de directeur moest gaan omdat ik mijn kindjes had meegebracht naar de klassenraad: niet zo goed, eigenlijk. Als je mij op Instagram volgt dan heb je al een beetje een idee… Er komt nog een vervolg. Maar ik moet nu eerst even afwachten. Je weet ook maar nooit wie allemaal op deze blog terecht komt. Maar het komt dus nog: het vervolg. Ik hou jullie nog even in spanning (want voor mij is het voorlopig ook nog even in spanning afwachten).

En dan nog: een boektip en een filmtip. Je kiest zelf maar wat je het leukste vindt… Als ik dan toch in de zon zit te lezen dan is het momenteel in het meisje in de trein van Paula Hawkins. Het is niet dat ik al zoveel boeken heb gelezen, dit jaar maar ik vermoed dat dit toch wel een goede kanshebber is om op nummer één te komen (in de veronderstelling dat ik op het einde van het jaar een top 10 zou maken ofzo).het-meisje-in-de-trein
De film dan. Niet zo heel gekend waarschijnlijk maar erg de moeite waard, is I Origins. Wij huurden hem via het film a la carte menu van Telenet. In grote lijnen gaat het over liefde, reïncarnatie en wetenschap. Een wetenschapper vindt de liefde van zijn leven en doet ondertussen onderzoek naar het oog. En dan gebeurt er iets en lijkt het alsof je plots naar een andere film aan het kijken bent. Eentje om bij na te denken. En daar hou ik wel van.MV5BMTQ0MTAwMDI1OF5BMl5BanBnXkFtZTgwNjUwMTA2MTE@._V1_SX214_AL_

 

 

Tags: , , , , , ,

The Millionaire’s Cupcake.

We zijn hier dan (meestal) wel gezond bezig maar eerlijk is eerlijk: er wordt ook al eens gezondigd. Degenen die hier regelmatig eens komen piepen of mij op Instagram volgen weten het ondertussen al langer: mijn espressomachine maakt voor mij hier elke dag trouw een cappuccino of een latte macchiato. Ik kan er echt niet aan weerstaan. En toegeven, het is nog lekkerder met iets zoets erbij.

Toen Elisa ongeveer een maand geleden verjaarde, kreeg ik het in mijn vel om eens te experimenten met cupcakes. Ik wou iets maken met vulling en topping en alles erop en eraan. En dus ging ik op zoek naar iets wat me lekker én haalbaar leek voor iemand als ik, die uiteindelijk weinig bakt. Zo kwam ik toevallig op de Nederlandse site Cupcakes & Muffins terecht. Echt de moeite voor als je ook eens wil experimenteren… Ik besloot voor de cupcake te gaan met de fantastische naam “The Millionaire’s Cupcake”… En ondertussen zijn we hier thuis verslaafd! Deze namiddag heb ik mijn vierde reeks van twaalf cupcakes gemaakt. Het recept zelf heb ik een klein beetje naar mijn hand gezet en wel wat betreft de topping, de rest (het recept voor het deeg en voor de caramel-vulling) volg ik letterlijk van de website.

De topping dus. Als je het recept van de website volgt, maak je de chocolade-topping met melkchocolade. De eerste keer heb ik dat gedaan maar ik vond dat de smaak van chocolade niet echt doorkwam… De tweede keer besloot ik de melkchocolade te laten voor wat ze was en te gaan voor fondant en zo werd hij voor ons echt een Millionaire’s Cupcake want zoals ik al zei: we zijn hier ondertussen verslaafd!

En dan nog een paar kleine tips om het nog haalbaarder te maken (en vooral de tijd die je erin stopt om hem te maken een beetje in te perken):
– de hoeveelheid deeg die je bekomt als je het recept volgt, past perfect in zo’n schaal voor 12 cupcakes, geen gedoe dus met overschotten.WP_20150430_006– de foto boven nam ik toen ik de cupcakes voor het eerst probeerde. De afwerking met de streepjes chocolade laat ik ondertussen voor wat het is… Het oogt wel leuk en mooi maar neemt toch wel wat tijd in beslag en heeft in feite weinig meerwaarde voor de smaak.
– de caramelvulling is heel snel gemaakt maar je hebt te veel. Ik laat de rest afkoelen in een Tupperware potje en bewaar de vulling in de frigo. Zo maakte ik vandaag mijn tweede reeks van 12 met mijn vulling van afgelopen zondag.

En zo ziet mijn cupcake er ondertussen uit:

 

WP_20150603_009

Toegeven, als je geklikt hebt op de link voor het recept, de vergelijking is misschien wat ver te zoeken… Maar ik overdrijf ook niet met mijn topping, kwestie van de calorieën toch nog een klein beetje binnen de perken te houden!

Tags: , , , ,