Het verhaal van mijn dochter en haar deuren…

closed-door

Gisteren hadden we dan eindelijk het langverwachte communiefeest in onze familie. Herinner je je nog de jumpsuit discussie die ik had met mijn man? Om even een kleine zijweg in te slaan van wat ik hier eigenlijk wil vertellen… Het is uiteindelijk geen jumpsuit geworden voor gisteren. Alhoewel ik een jumpsuit nog altijd heel mooi vind, ik heb er geen gevonden waarvan ik dacht: “deze staat me nu”.

Maar goed. Op het communiefeest van gisteren had mijn schoonzus een heel tof springkasteel met klimtrap en glijbaan voorzien voor de kindjes. Deze stond buiten. Wij waren binnen. En de grens tussen buiten en binnen was een deur. Uiteraard. Er lag de ganse tijd een klein borsteltje tussen de deur zodat die op een kier bleef en de kindjes makkelijk konden switchen tussen binnen en buiten. Het was namelijk zo’n deur met een duwstang die anders niet zo makkelijk te openen is voor kindjes. Na een tijdje gespeeld te hebben, kwam Elisa plots steeds maar vragen om met haar mee naar buiten te gaan. Ze wou in geen geval meer naar buiten zonder dat er een volwassene met haar meeging. Ik ging een paar keer met haar mee, papa ging mee, opa ging mee… Maar vanaf het moment dat de volwassen metgezel aanstalten maakte om terug naar binnen te gaan, ging onze dochter ook weer naar binnen. Waar ze weer een nieuw slachtoffer zocht om met haar mee te gaan naar buiten. Het ging zo eventjes door en uiteindelijk maakte ik mij een klein beetje kwaad op haar omdat ze daarvoor de ganse tijd al zo flink had gespeeld. En toen kwam de aap uit de mouw (zo zeggen ze dat toch?): de deur was eventjes daarvoor dicht gevallen waardoor de kindjes niet meer naar binnen konden. Dat was mijn aha-moment want mijn dochter en gesloten deuren… Die relatie zit al heel lang stroef.

De eerste keer dat een gesloten deur voor haar een probleem vormde, dateert al van in de tijd dat ze nog naar de crèche ging. Ik weet niet meer hoe oud ze toen was. Waarschijnlijk toch wel al een maand of 20, vermoed ik want ze kon in elk geval al een klein beetje praten. Elisa ging behoorlijk graag naar de crèche. Ze was niet super enthousiast maar het is niet zo dat ze weende of een drama maakte als ik haar afzette. Een paar weken nadat ze van kamer veranderd was, veranderde ook dat. Naar de crèche gaan, was plots een drama geworden. Niemand die er iets van begreep. Dat het met de verandering van kamer te maken had, hadden we wel heel snel door. Maar wat dan precies? We hebben er eventjes het raden naar gehad… Ik weet niet meer hoe we er uiteindelijk achter kwamen (het was waarschijnlijk een combinatie van Elisa die het zelf wat duidelijk probeerde te maken en de mensen van de crèche die het in de gaten hielden) maar het ganse probleem lag eigenlijk bij een jongetje die steeds maar de deur van de kamer toesmeet. Die stond normaal open terwijl de kindjes sliepen maar die jongen deed blijkbaar niet liever of die toesmijten. En dat veroorzaakte een panische angst bij mijn dochter.

Een hele tijd geleden, bleef Elisa eens bij haar oma en opa slapen. Die avond bleef ze maar uit haar bed kruipen en oma had uiteindelijk haar kamerdeur op slot gedaan omdat ze bang was dat Elisa van de trap zou tuimelen. Het gevolg was dat Elisa maanden aan een stuk, voor het slapengaan, tot tien keer toe vroeg: “jullie gaan de deur toch niet op slot doen?”

Ondertussen vraagt ze dat dan wel al een hele poos niet meer maar in tegenstelling tot die tijd, waar haar deuren (van haar slaapkamer kom je eerst in de speelkamer en dan pas in de hal, dus deurEN is wel degelijk correct: ze heeft er twee) nog gewoon toe waren om te slapen, is het nu al een hele tijd zo dat haar deuren allebei wagenwijd moeten openblijven om te slapen. Toen papa drie weken terug naar Amerika vertrokken was en ik Elisa ’s avonds dus in bed moest stoppen (normaal stop ik Florian in en papa Elisa) en uit macht der gewoonte haar deuren dichttrok, hoorde ik haar schreeuwen. Ik had het niet onmiddellijk door en wist niet goed wat er gebeurde… Maar dat schreeuwen was dus gewoon omwille van die deuren die ik dicht deed.

Mijn dochter en haar deuren… Als het aan haar lag dan schafte ze deuren waarschijnlijk gewoon af.

il_fullxfull.654620230_olgh

Tags: , ,

Florian, 1 jaar, 1 maand.

Lieve Florian,

Dertien maanden ben je vandaag. De baby is nu echt wel weg. Stilletjes aan zien we je meer en meer in een peuter veranderen. Het is ongelooflijk hoeveel nieuwe dingen je weer geleerd hebt de voorbije maand. Laten we beginnen met de grootste stap: je kunt stappen! Je was al een tijdje de aanzet aan het geven door bijvoorbeeld heel lang los rechtop te staan of door af en toe ministapjes tussen de zetel en de salontafel te zetten. Maar nu kun je het dus écht. Alleen jammer dat je het eerst bij de onthaalmoeder deed en niet thuis. Nu, ik moet dat kunnen stappen ook wel een beetje nuanceren. Ik weet nog dat je zus, toen ze met haar 18 maanden eindelijk vertrokken was, ook echt vertrokken was. Ze deed ganse wandelingen door het huis en was niet meer te stoppen. Jij, daarentegen, stapt nog voorzichtig een vijftal stappen met je armen voor je uitgestrekt kwestie van je evenwicht te bewaren en gaat daarna terug op je poep zitten. Eigenlijk kruip je nog steeds het liefste want dat gaat het snelst en je wandelwagentje, dat blijft een topper. Maar je hebt nog alle tijd om je techniek te verfijnen, kleine man, dus doe maar rustig aan.

Dansen. Dat behoort ondertussen ook tot één van jouw favoriete activiteiten. Alhoewel ik ook hier weer moet nuanceren: laten we het op en neer op je poep wippen op muziek noemen. Maar je bent zo grappig als je dat doet. Ook het praten begint wat meer op gang te komen. Je zegt duidelijk mama en het woord tata link je aan weggaan. Je doet niet liever dan in al onze kasten zitten en je probeert ons meer en meer op je eigen manier dingen duidelijk te maken. Maar dat luid roepen als je je eten niet snel genoeg krijgt, hoeft voor mij echt niet hoor, lieve zoon. Het is niet dat je al ooit zonder hebt gezeten, hé.

Je gaat nog steeds met plezier naar de onthaalmoeder en hebt er zelfs vriendjes gemaakt. Je slaapt (meestal) in je eigen bed. Je slaapt door. Het is echt onvoorstelbaar wat een ander kind jij geworden bent. Hadden ze het mij twee maanden geleden gezegd dan jij plots zo’n ommekeer zou maken, ik had het nooit geloofd.

Alleen je oorontstekingen blijven je momenteel plagen en zorgen voor soms hangerige dagen. Het zorgt er ook voor dat je bijna elke nacht neurofen nodig hebt om te kunnen slapen.

Maar blijf voor de rest maar verder doen zoals je nu bezig bent. Je bent een ongelooflijke knuffelbeer en dat vind ik echt fantastisch. Aan knuffels van jou geen gebrek. Ik vraag mij af of het binnen tien jaar ook nog zo zal zijn…

Je mama.

Tags: ,

Some you win, some you lose…

Ik weet eigenlijk niet goed waarom ik die titel koos. Ik vond hem toepasselijk. Het was een zinnetje die in mijn gedachten zat toen ik daarstraks behoorlijk overstuur naar huis reed en dus voilà: het werd mijn titel.

Ik ging sowieso geblogd hebben vandaag. Het is hier behoorlijk stil geweest de afgelopen week(en). Of toch stiller dan normaal. Ik had al een klein beetje uitgelegd hoe dat kwam. Vandaag was het plan om te bloggen over solliciteren. Ik moet namelijk weer gaan solliciteren. Het schooljaar zit er bijna op en ik ben nog steeds niet vast benoemd. Vanmorgen was ik mijn papieren gaan indienen bij de hoofdzetel van de scholengroep waarin ik momenteel lesgeef om mijn TADD aan te vragen. TADD word je als je 720 dagen in dezelfde school of scholengroep hebt gewerkt en betekent dat je voorrang krijgt op tijdelijken. Een klein stapje in de richting van vaste benoeming dus en meestal een kleine zucht van opluchting ook. Het feit dat je ergens TADD bent, betekent meestal dat je al behoorlijk op je gemak bent naar het volgend schooljaar toe. Dat je weer werk hebt en dat het eindelijk gedaan is met die eindeloze vervangingen en wachten op een telefoontje dat ze je ergens nodig hebben…
Betekent meestal dus. Want laat het nu net zo zijn dat vanaf volgend schooljaar het M-decreet in werking treedt, kort gezegd, dat leerlingen die normaal gezien naar het buitengewoon onderwijs doorstromen langer in het gewoon onderwijs blijven hangen. Aangezien ik in het buitengewoon onderwijs werk, betekent dat voor onze school minder leerlingen. Minder leerlingen, minder leerkrachten. Nogal logisch. En dus ben ik eigenlijk niks met mijn TADD. Daar komt het op neer. Daar ging ik dus over bloggen, vandaag. Over het weer moeten gaan solliciteren. Over het niet weten of ik eigenlijk wel nog in het onderwijs wil blijven (als ik weer eerst zeven jaar moet werken om weer eens ergens anders TADD te worden…). Over dilemma’s en knopen moeten doorhakken maar eigenlijk niet weten welke knopen… Maar dat wordt het dus niet. Ik heb nog alle tijd om me zorgen te maken over de toekomst.

Er was klassenraad op school, deze avond. Klassenraad valt altijd na schooltijd en normaal gezien worden mijn kindjes dan opgevangen door hun oma en opa. Als oma en opa niet thuis zijn, zorgt mijn man dat hij van thuis uit kan werken zodat hij er is voor hen. Een behoorlijk strak plan dus. Ware het niet dat oma en opa nogal redelijk last minute beslisten om een weekje op vakantie te gaan. En dat mijn man nog steeds in Amerika zit. Dus ik dacht: ik neem ze voor één keer gewoon mee. Ik heb het nog collega’s weten doen in noodgevallen. Zelfs toen ik deze avond aan school stopte, zag ik een collega met haar twee kindjes toekomen en ik dacht nog: kijk eens aan, ik ben niet alleen. En om nu helemaal eerlijk te zijn die klassenraden zijn meestal behoorlijk nutteloos, tenzij er echt een probleem is met één of andere leerling. Maar meestal zit iedereen gewoon wat zijn of haar achterstallige administratie in te halen. We zitten ook altijd met groepjes leerkrachten apart, in verschillende lokalen, per opleidingsgroep. Ik heb de directeur van gans het schooljaar op nog geen enkele klassenraad weten binnenkomen…

Je hoort het al aankomen.

Ik zat dus met mijn kindjes in de refter. Mijn kindjes waren braaf. Elisa was een vieruurtje aan het eten en Florian was met zijn wandelwagentje aan het rondrijden. Dat maakte wat lawaai, ja, maar ik was ondertussen wel mijn leerlingen aan het bespreken met een collega. En dan plots komt de directeur met een ganse bende in zijn kielzog de refter binnengestapt. Ik kreeg onmiddellijk de mededeling dat ik de klassenraad moest verlaten en dat ik morgen in zijn bureau verwacht wordt om dit te bespreken. Hij was behoorlijk kwaad. En ik was behoorlijk overstuur. Dat zal nu al de tweede keer in twee weken tijd zijn dat ik in zijn bureau mij mag gaan verantwoorden voor situaties waar ik zelf niet veel aan kan veranderen. Ik kan mijn kinderen toch niet op straat zetten omdat ik naar een klassenraad moet? Elisa kon nu nog in de avondopvang van haar school gebleven zijn. Maar Florian was sowieso een probleem. Mijn collega’s zeiden dat ik het mij niet moest aantrekken. Dat ik toch wel wist wat voor zot het is. Ja, ik weet het. Maar ik mag ondertussen morgen weer in de bureau van de zot gaan zitten.

Fantastisch toch? Zo'n dingen geven me altijd een klein beetje een beter gevoel.

Fantastisch toch? Ook al voel ik me totaal het tegenovergestelde: zo’n dingen geven me altijd een klein beetje een beter gevoel.

Tags: , , ,

De 3 tag.

Eind april werd ik door Sabrina genomineerd voor de blog top 3-tag. Mijn eerste tag sedert de opstart van mijn blog! En geen makkelijke om zo mee te beginnen. Wat houdt deze tag in? Kortom: alles wat te maken heeft met bloggen en het getal drie (behalve die eerste vraag dan).

Een foto die te maken heeft met het getal drie. 

Het was toch eventjes nadenken maar het is deze geworden:

IMG_0633

Je denkt: dit heeft toch niks met drie te maken? Laat me eventjes toelichten. De foto hierboven dateert van maart 2014, genomen in Disneyland. Het was voor ons de laatste uitstap als gezinnetje van drie. Toch wel een bijzondere herinnering en vandaar krijgt deze foto toch zijn verdiende plaats in deze 3-tag!

1. Welke 3 dingen zijn voor jou onmisbaar bij het bloggen?
– Mijn Microsoft Surface.
– Inspiratie.
– Tijd.

2. Welke 3 dingen mogen niet op een blog ontbreken?
– De manier van schrijven. Of het nu om een serieus of een banaal onderwerp gaat: als het leuk geschreven is, lees ik het.
– Inhoud. Zelfs als het over een banaal onderwerp gaat, er moet toch iets van inhoud in zitten. Dit vind ik een mooi voorbeeld. Het gaat over een weekmenu… Maar wat een systeem! Dat bedoel ik dus met inhoud.
– Een mooie lay-out. Dat spreekt toch nog altijd net iets meer aan.

3. Over welke 3 onderwerpen schrijf je het liefst?
– Over mijn kindjes (ja, natuurlijk, kan ook niet anders als je je blog la vie en mama doopt…)
– Over heel dagdagelijkse dingen waarvan ik denk dat ik er misschien iemand mee kan helpen, inspiratie geven, … Of, dat iemand gewoon nog maar denkt van: “ah, het is niet alleen hier dat het soms eens in de soep draait…”
– Tips. Als ik ergens een leuk adresje ontdek dan wil ik dat met iedereen delen! Deze berichten vind je allemaal terug in de categorie: let’s go outside.

4. Wat zijn de 3 populairste posts op je blog?
Hiervoor ben ik eventjes moeten gaan neuzen in mijn statistieken, de plugin daarvoor heb ik trouwens maar begin januari geïnstalleerd dus misschien klopt het wel niet helemaal… Maar goed, volgens de statistieken:
1. Brief aan mijn jongere zelf
2. Co-sleeping
3. Het is weer bijna zover

Nu ik trouwens toch een kijkje ging nemen, zag ik dat de post over Marie Kondo het ook wel heel goed doet: die is in no-time op de vierde plaats belandt en staat er toch nog maar een grote maand op. En wat dat co-sleeping betreft, binnenkort volgt the sequel!

5. Welke 3 dingen wil jij uitstralen/bereiken met je blog?
1. Aansluitend op mijn antwoord bij vraag 3: ik hoop dat mensen die op mijn  blog terecht komen er iets uit halen: een tip, een idee, een klein beetje troost, een lach… Het is mij eender zolang ze er maar iets aan hebben.
2. Méér schrijven: als tiener deed ik niet anders. Er lag een schrijfblok en een balpen naast mijn bed en soms stak ik midden in de nacht mijn nachtlampje aan en begon ik te schrijven. Ik deed mee aan wedstrijden, ik schreef op wat me bezighield, ik verzon personages en verhaallijnen. Ik deed niet anders. En plots stopte dat. En ik vond dat jammer. Maar ik vond ook geen nieuwe draai van wat ik nu precies kon lezen… Tot ik de blogosfeer ontdekte en meer en meer met het idee begon te spelen om zelf met een blog te starten. And the rest is history.
3. Originaliteit. Oké ik ben dan wel een mamablog onder de zovele maar ik hoop toch dat ik ergens een klein beetje een eigenheid ben.

6. Via welke 3 sociale media is jouw blog te volgen?
Ja, hallo, la vie en mama en sociale media… Ik ben echt geen grote fan van sociale media. Mijn blog kun je volgen via bloglovin’ maar dat is het dan ook. Dus helaas, hoe hard ik mijn best ook doe om overal drie antwoorden op te geven, voor deze vraag zal het me toch niet lukken.

7. Wat zijn de 3 voor- of nadelen van bloggen?
Voordelen:
– Nieuwe mensen leren “kennen”. Het is eigenlijk een beetje zoals met MSN van vroeger. Je leert iemand via zijn of haar blog kennen die je nog nooit ontmoet hebt en soms lijkt het alsof je die persoon beter kent dan je eigen familie.
– Mijn schrijf “ei” kwijt kunnen.
– Ik vind het gewoon leuk om te doen! Meestal…

Nadelen:
– Het moet nog altijd een hobby blijven en geen uit de hand gelopen hobby worden. Er kruipt veel tijd in. Dat staat als een paal boven water. In het begin maakte ik me er druk in als ik niet om de twee dagen een blogbericht online plaatste. Ondertussen heb ik geleerd dat dat gewoon niet haalbaar is en ben ik al blij met twee blogberichten per week.
– De juiste hoeveel-zet-ik-erop-balans vinden. Vooral de laatste dagen werd me dat heel duidelijk: it’s a thin line.
– Soms wel eens de frustratie: is dit wel het juiste medium om dat schrijf “ei” op te droppen. Er zijn al zoveel blogs…

8. Welke 3 mensen laten de meeste reacties achter?
Dit is natuurlijk niet in mijn statistieken terug te vinden maar ik ben er eens heel vlug doorgelopen en ik denk dat de top 3 er ongeveer zo uitziet:
1. Sabrina
2. Joyce
3. Ik vermoed een ongeveer gedeelde derde plaats tussen Evelien en Silke.

9. Wat zijn jouw 3 favoriete blogs van anderen?
Ai, ai, dit is een moeilijke. Sowieso lees ik liefst van al de blogs van andere mama’s met kindjes van rond de leeftijd van mijn kindjes. Hoe typisch kan ik zijn? Maar herkenbaarheid vind ik heel belangrijk.
1. De blog van Joyce vind ik heel leuk: een mooie lay-out en ook steeds posts boordevol schitterende foto’s (met een fotograferende man heeft ze hier natuurlijk een stapje voor…). Misschien dat ik deze blog zo graag lees omdat haar vele foto’s het gebrek van foto’s op mijn blog compenseert…
2. De blog van Evelien volg ik ook al heel lang. Het is er de laatste tijd wat stiller omdat Evelien niet langer thuisblijfmama naar werkende mama is geworden. Maar voor echte homemade, feel good cuisine receptjes of DIY-  ideeën of gewoon een herkenbaar mama-verhaal zit je bij haar aan het juiste adres.
3. De blog van Sabrina. Net zoals de twee blogs hierboven volg ik Sabrina al bijna van in het begin. Het is fantastisch hoe zij omgaat met haar slechtziend peuterzoontje… En daarnaast, ook gewoon een leuke mama-blog!

10. Over welke 3 onderwerpen lees je het liefst bij andere blogs?
1. Leuke tips of ideeën. Zo heb ik via talesfromthecrib mijn nieuwe, grote heldin Marie Kondo ontdekt!
2. Over kindjes en liefst in de leeftijdscategorie van mijn twee pagadders.
3. Over totaal eens iets anders, dan kleine kindjes…

11. Welke 3 blogtips heb jij voor andere bloggers?
1. Schrijf… omdat je graag schrijft.
2. Schrijf… omdat je wil schrijven.
3. Schrijf… vanuit je hart.

12. Nomineer 3 bloggers.
Weer zo moeilijk! Ik weet dat heel veel bloggers deze al hebben ingevuld, dus ik hoop jullie nog niet:
1. MamaFien van failingtobeasuperwoman. Nog maar recent gestart maar heel leuk!
2. Joyce van Huizeke Sluizeken met haar leuke blog vol foto’s. Al heb ik ergens een vermoeden dat dit niet zo haar ding is… (Dus, Joyce, als ik gelijk heb: je hebt je naam hier niet gelezen).
3. En dan nog een nieuwe madam in de mamablogosfeer: Kim van mamapraatjes.

Tags: ,

Gewoon een “oeps” momentje of slechtste mama ooit?

Ik voel mij nogal dat laatste, vandaag, ook al weet ik dat het juiste antwoord gewoon het eerste is… Het is hier wat geweest, de laatste dagen en dat werpt nu zijn vruchten af (maar dan in de negatieve zin).
Het begon met Elisa die een paar dagen ziek was (óp haar verjaardagsfeestje voor haar klasgenootjes en zelfs nog óp haar vijfde verjaardag zelf). Van een slechte timing gesproken. De dag nadat Elisa genezen was, is Florian aan zijn rondje ziek zijn begonnen. Eerst was er gewoon koorts maar sedert dit weekend kreeg hij ook nog eens vlekjes over zijn hele lichaam. Er is een vermoeden van rode hond (dank u wel, meneer Murphy om ons hiermee nog een plezier te doen zo net voor hij er kon tegen ingeënt worden). En ja, ook ik werd ziek. Niet de ziekte van Elisa en ook niet die van Florian. De ik-weet-niet-wat ziekte. Een virus, vermoedelijk, maar ik heb me een paar dagen ellendig gevoeld. Vorige week moesten we tussen al dat ziek zijn door dan ook nog eens afscheid nemen van de grootvader van mijn man. Iemand van wie het leek alsof hij er voor altijd zou zijn…
En niet alleen thuis verliep het moeilijk. Op mijn werk werd ik op het matje geroepen. Omwille van het feit dat ik er niet was op een bijscholing die doorging op de woensdagnamiddag dat mijn zoon 1 jaar werd en dat mijn dochter naar het ziekenhuis moest om haar oren te laten controleren. Ik had me wel twee keer verontschuldigd voor die bijscholing maar dat deed er niet toe. En ook omwille van het feit dat ik een mail had gestuurd om te vragen of ik echt wel diende aanwezig te zijn op de opendeur van het afgelopen weekend. Ik stond namelijk op de reservelijst (among 10 others…) en ik zat met een opvangprobleem voor Elisa en Florian want mijn man moest zaterdagnamiddag vertrekken naar Amerika, pal in het opendeurweekend van de school. Dat ik nog maar de vraag durfde stellen of mijn aanwezigheid daar dan echt nodig was in combinatie met de gemiste bijscholing was blijkbaar genoeg om heel mijn toewijding aan de school in vraag te stellen. Afin, dat hebben we dan ook weer eens gehad.

bffe94c899f0e1e3befcd7c60b4fd82c

Vandaag voel ik me gelukkig al stukken beter dankzij de ontstekingsremmers die de dokter voorschreef. Ook in Florian begint er stilletjes aan terug wat leven te komen.
En toch… Elisa is vanmorgen op schoolreis naar Oostende vertrokken. Het plan was al een heel schooljaar lang dat ik zou meegaan (aangezien wij na vier dagen verplichte aanwezigheid op school voor de opendeur vandaag ter compensatie toch één dag respijt krijgen en ik bijgevolg vandaag gewoon vrij was). Tot zover het plan. In de uitvoering ervan strooide Florian met zijn rode hond natuurlijk roet in het eten. En dus is het gewoon weer een dagje thuis vandaag… Business as usual.

Gisterenavond besefte ik pas dat ik eigenlijk geen klein rugzakje had voor zo’n gelegenheden en dus is ze gewoon weg met haar boekentas(je). Bovendien was ik gisterenavond nog op zoek naar de brief waarop stond wat de kleuters moesten meenemen. Nergens meer te vinden natuurlijk (en nochtans ben ik altijd zo ordelijk met zo’n dingen…). Ik checkte het bij een andere mama vanmorgen: twee sapjes, lunch, een tussendoortje, zonnecrème en een zonnehoed. Lunch en tussendoortje heeft ze uiteraard mee. De rest niet. Misschien kon ik het wel zelf nog bedacht hebben: dat van die zonnecrème en hoed. Ware het niet dat de weermannen ons weer op het verkeerde spoor hebben gezet en dat het hier al sedert 10u vanmorgen stralend blauwe hemel is en volop zon. Ik voelde me echt vreselijk vanmorgen, toen ik haar uitzwaaide met Florian op mijn armen: met haar boekentas en brooddoos tussen al die “rugzak”-kindjes.

En nog een kleine anekdote (nu ik toch wat aan het zagen en aan het klagen ben, kan ik het maar van de eerste keer goed doen). Was ik meegegaan op schoolreis dan was mijn gsm vanmorgen niet stukgegaan toen hij uit mijn handtas viel omdat ik voorovergebogen stond om Florian in zijn buggy vast te gespen. En dan was ik de sleutel van mijn auto niet in de rioolput verloren terwijl ik mijn huissleutels uit mijn handtas haalde en de autosleutels besloten mee uit mijn handtas te springen… Recht de rioolput in.

Tags: ,

Afscheid nemen.

Mijn hoofd was een mallemolen afgelopen nacht. Ik kon niet anders dan denken aan al die slachtoffers op die vlucht van Germanwings, aan al die slachtoffers in Nepal maar ook aan al diegenen die hen gekend hebben…
Die achterblijven… Die rouwen. Zij hebben geen afscheid meer kunnen nemen.
Want zoals meestal kwam de dood onverwacht.
Ik kreeg die kans wel nog vanmorgen. Die kans om afscheid te nemen. Maar dan die ene vraag die door mijn hoofd bleef spoken vannacht: wat zeg je dan?

Wat zeg je tegen iemand waarvan je weet dat hij er niet meer zal zijn wanneer jij vanavond met je kinderen aan tafel zit? Wat zeg je tegen iemand die straks zal heengaan en waarvan jij niet weet waarnaartoe?
Er zijn zoveel woorden en op dit moment zijn er geen. Op dit moment heb ik alleen maar hoop. Hoop dat er misschien toch nog ergens iets is, hierna. Dinsdagavond zei een van de dokters in het programma Topdokters: “ik denk dat het na de dood een beetje is zoals het was voor onze geboorte.” Ik vond dat heel logisch klinken toen.
Maar nu hoop ik echt dat er ergens toch nog iets is.
Dat we elkaar ooit allemaal terugzien.
Ergens.

Tags: , ,

5 jaar geleden…

Mijn kleine meid is vandaag 5 jaar! Vijf jaar al! Vijf jaar geleden werd ik voor het eerst mama. Ik maak het mezelf makkelijk vandaag want iets minder dan vijf jaar geleden, ongeveer een maand na Elisa’s geboorte, schreef ik haar geboorteverhaal gelukkig al neer:

Ongelooflijk hoe de tijd voorbijvliegt. Het lijkt alsof het pas gisteren was dat je papa en ik naar het ziekenhuis reden om van jou te bevallen. Ik dacht, als ik het nu niet opschrijf, dan vergeet ik het want het is niet te geloven hoe snel dingen slechts een vage herinnering worden. Laat ik eerst eens verdergaan op die dag dus dat je papa en ik naar het ziekenhuis reden. Het was dinsdagavond 4 mei en ik weet nog dat het overdag nooit in mij opgekomen was dat je de volgende dag al in mijn armen zou liggen. Voorweeën en harde buiken waar ik zoveel over las, was iets vaags voor mij en daarmee was ik ervan overtuigd dat je zeker niet uit mijn buik zou komen voor de uitgerekende datum. En toch had ik die avond een soort van voorgevoel want mijn water brak kort nadat ik aan je papa had verteld dat ik dacht dat hij morgen niet meer naar zijn werk zou moeten rijden. Ik had nooit gedacht dat mijn bevalling op gang zou komen doordat mijn water eerst zou breken. Ik was ervan overtuigd dat ik een tijdje voordien weeën zou krijgen en dat ik rustig nog wat thuis zou kunnen blijven afwachten om dan uiteindelijk naar het ziekenhuis te gaan en binnen een tweetal uur te bevallen. Maar gezien het feit dat mijn water gedeeltelijk brak, zijn je papa en ik dan toch maar onmiddellijk naar het ziekenhuis vertrokken zonder weeën. Ik moest aan de monitor en ze kwamen controleren of ik wel degelijk vruchtwater was verloren. Dat bleek zo te zijn en we moesten blijven. Aangezien ik totaal nog geen last had van weeën lagen we allebei op bed – je papa had zo’n veldbedje gekregen om ook wat te kunnen slapen – te luisteren naar Studio Brussel en te babbelen. Beiden hadden we geen zin in een nachtje in die kamer doorbrengen en ik weet nog dat ik zo hoopte dat die weeën snel op gang gingen komen. En dat deden ze ook! Nadat ik rond 22u30 de rest van mijn vruchtwater verloren ben, waren ze daar en ik had nooit vermoed hoe ellendig ik me zou voelen. In de laatste week van de zwangerschap heb ik zoveel verschillende verhalen rond bevallen gelezen en ik was ervan overtuigd dat ik zou kunnen bevallen zonder epidurale en dat het allemaal wel nog zou meevallen. Niets bleek minder waar want de pijn was niet te beschrijven en ik kan me nog altijd niet voorstellen hoe ik door de bevalling zou geraakt zijn zonder die verdoving. De weeën volgden elkaar direct in razendsnel tempo op en voor ik het wist was ik echt uitgeput. Vroeg in de ochtend heb ik uiteindelijk om epidurale gevraagd want ik was doodmoe en met slechts 5 cm opening was het einde ook nog lang niet in zicht. Het was echt onvoorstelbaar maar een tiental minuten later voelde ik niets meer. Je papa en ik hebben zelfs nog wat kunnen slapen en om 7 uur kwam de vroedvrouw nog eens kijken en mocht ik eindelijk beginnen persen. Voordien hadden ze me gezegd dat ik op een half uur mocht rekenen dus dacht ik natuurlijk dat je tegen half acht in mijn armen zou liggen maar dat was buiten jou gerekend want blijkbaar had jij er nog geen zin in. Gelukkig was je papa er op dat moment want ik had veel zin om het op dat moment op te geven. Het leek echt alsof je er nooit zou uitraken. Natuurlijk zou je er wel uitkomen maar ik voelde me redelijk wanhopig in dat anderhalf uur en ik weet nog heel goed dat ik echt dacht dat het nooit zou lukken. Uiteindelijk hebben ze wel beslist om jou en mij een handje te helpen en hebben ze de zuignap op je kleine hoofdje geplaatst. Om 8 uur 36 ben je volgens de klok in het ziekenhuis uiteindelijk geboren. Je weende en ze legden je onmiddellijk bij me en ik weende ook. Vooral van opluchting maar ook van medelijden met jou. Je had een enorme bult op je hoofd van de zuignap maar toch was je perfect. Je was nog glibberig en je had een heel speciale geur. Het is heel moeilijk om op te schrijven hoe je aanvoelde maar ik zal dat moment nooit vergeten. Onze kleine meid was eindelijk geboren en ik vond dat moment echt niet te vatten. Het was zo raar dat jij het ene moment nog in mijn buik zat en het andere moment er echt was en dat ik je kon aanraken en zien en ruiken. Het leek alsof het niet hetzelfde wezentje was dat negen maanden lang in mijn buik had gewoond en had gestampt en mee was geweest naar Nieuw-Zeeland. 

En net zoals bij haar broer maak ik vandaag een uitzondering wat de foto’s betreft. Dit was vijf jaar geleden:

DSCN1394 DSCN1422

Tags: ,