Florian, 1 jaar!

Lieve zoon,

1 jaar ben je vandaag… 1 jaar al! Gisteren schreef ik jouw geboorteverhaal. Je kwam even na middernacht in ons leven. Ik weet niet of het er wat mee te maken heeft maar, die nachten, dat is toch wel wat geweest het aflopen jaar. Vanaf die eerste nacht al. Nadat we onze kamer hadden gekregen en de vroedvrouw mij had gezegd dat ze ons zeker drie uur ging laten slapen, besloot jij al na één uur terug van je te laten horen. Veel geslapen hebben we niet, die nacht… En de vele nachten die daarop volgden trouwens ook niet.

cupcake-birthday-cake

Maar goed, hier zijn we dan. Eén jaar verder. Wat ben jij verandert, zeg! Heeft het te maken met het feit dat je een peuterke geworden bent of  met de lente die in het land is? Ik weet het niet maar in elk geval: je doet het goed! Je doet het meer dan goed, zelfs. Een weekje voor de paasvakantie begon, maakte je een klik bij de onthaalmoeder: je werd er zowaar een vrolijk ventje dat overdag in zijn bedje wilde slapen. Ik dacht: als dat lukt bij de onthaalmoeder moet dat ook lukken thuis. De eerste keer dat ik je overdag in je bedje stopte, heb je anderhalf uur gehuild en kwam van het slapen zelf niks in huis. Gelukkig heb ik volgehouden en probeerde ik in de namiddag opnieuw en wonder boven wonder (al was je ook wel heel erg moe): je sliep! Ik ben blijven volhouden en het ging alsmaar beter. Ondertussen huil je al zo goed als niet meer als ik je overdag in je bed stop. Ik moet nog altijd wat wennen aan de zeeën van tijd die ik nu heb overdag.

’s Avonds bleef het echter een ander verhaal. Ik dacht: als het lukt overdag moet het toch ook lukken ’s avonds maar ik had het mis. Tot je uit logeren ging bij oma en opa vorige week. Oma stopte je ’s avonds in je bedje en na een klein half uurtje huilen, sliep je. Rond middernacht moet je nog even gehuild hebben maar daarna sliep je door tot ’s ochtends 7 uur. Daardoor kregen wij weer wat nieuwe moed om ook thuis weer een nieuwe poging te wagen. Bij ons duurde het wel wat langer dan een half uur voor je in slaap viel maar uiteindelijk lukte het en gedurende de nacht werd je nog een aantal keer kort wakker maar uiteindelijk sliep je door tot ’s ochtends. We waren dus al een paar dagen goed bezig al moet ik er wel bij bekennen dat mijn hart elke avond serieus breekt omdat jij al huilend in slaap moet vallen. Een ideale situatie is het niet en nu heeft een nieuwe oorontsteking (de tweede al in drie weken tijd) ook roet in het eten gegooid. Je bent nu al twee nachten toch weer in ons bed belandt en ik hoop dat al die moeite nu niet voor niets was. Maar al bij al zijn we dus een reuzenstap vooruit gegaan als ik het moet vergelijken met waar we vorige maand nog stonden. Ik heb er wat moeite mee om dit te schrijven alsof ik de poorten van de hel ga openzetten en alles plotsklaps weer zal zijn zoals het een maand geleden was. Een beetje net zoals met je oorontstekingen: de week voor je zus moest geopereerd worden, dacht ik nog: Florian is toch al serieus gespaard gebleven van die vervelende oorontstekingen en ja hoor, een dag of drie later was het van dat.

We zijn trouwens ondertussen ook volledig gestopt met Omneprazol, je medicatie tegen reflux en wonderwel lukt ook dat goed. Je vier eerste tandjes zijn er eindelijk doorgekomen. Je wil ook al meestappen aan de hand maar toch is je loopwagentje nog altijd je favoriete stapgezelschap. Het probleem van ergens vast te zitten of niet kunnen draaien in de richting die je wil heb je nu ook opgelost: je heft gewoon de loopwagen op en zet hem terug neer in de nieuwe richting die je voor ogen hebt. Slim hoor, kleine vent. En ook leuker voor mij. Naast dat loopwagentje blijven je autootjes voorlopig je favoriete speelgoed. Je rijdt die dingen rond in huis gelijk een echt jongetje. Ja, ik weet het, je bent ook een echt jongetje en toch blijf ik ervan versteld staan hoe jij uit al jouw speelgoed toch de autootjes als favorieten eruit pikt. Op je eerste echte woordje zitten we nog altijd wat te wachten. Verder dan gagaga en tatata en alles in die reeks gaat het voorlopig nog niet. Maar ik merk wel dat die woorden voor jouw betekenis hebben. Eigenlijk wil jij ons iets vertellen alleen weten wij nog niet wat.

1 jaar al, kleine man. Van kleine, hulpeloze baby naar ondeugend peuterke. We hebben het overleefd, wie had dat gedacht? Ik kijk zo hard uit naar het komende jaar… Een jaar waarin je hopelijk meer en meer je draai zal vinden in je eigen bed. Een jaar waarin je zal leren praten, stappen en wellicht ook ruzie maken met je zus. Ik zie jullie zo graag bezig, samen, de één kan niet zonder de ander. Weet je wat je zus zei toen ze net wakker was in ziekenhuis en wat triest was omdat ze pijn had? “Ik wil naar Florian.” Dat zei ze. Zo lief, toch?

Fijne verjaardag nog, mijn klein bolleke de beer (en nee, vraag me niet waarom ik je zo graag bolleke de beer noem want je bent eigenlijk een mager sprietje). Mama houdt van jou!

Tags:

1 jaar geleden…

Vandaag, precies een jaar geleden, zaten mijn man en ik ’s middags een broodje te eten aan tafel. Het was een maandag, dus Elisa was naar school en mijn man ging die week voor de zekerheid maar van thuis uit werken. De dag voordien hadden we nog Elisa’s verjaardagsfeestje gevierd. Meer dan een week te vroeg maar aangezien Florian voor 4 mei was uitgerekend, wilden we het risico niet lopen dat er geen verjaardagsfeestje zou kunnen zijn voor Elisa. En gelukkig maar…
Mijn man was die middag aan tafel aan het verzuchtten dat hij die namiddag nog veel conference calls had tot laat op de avond en ik zei al lachend: “zeg dat je niet kunt, zeg dat we naar het ziekenhuis zijn.” Wist ik toen veel dat het daadwerkelijk ook zo zou zijn…

Ik was nog een strijkmand aan het wegwerken toen mijn water rond half twee brak. Ik dus naar boven: verse broek, ondergoed en een maandverband. Dan kloppen op de deur van de bureau waar mijn man al volop aan het bellen was om hem duidelijk te maken dat het zover was. Aangezien het mijn tweede bevalling zou worden en ik nog niks van weeën had, had ik eerlijk gezegd nog niet veel zin om al naar het ziekenhuis te gaan. Dus belde ik eerst met de vraag of ik nog even de weeën mocht afwachten. Helaas gaven ze er de voorkeur aan dat ik toch binnenging. Dus pakte ik een tas voor mezelf en één voor Elisa. De tas voor Elisa gingen we eerst nog afzetten bij oma en opa en ik vermoed dat we tegen 16u in het ziekenhuis arriveerden.

Ik moest dit verhaal veel eerder hebben neergeschreven want nu ik eraan begonnen ben, realiseer ik me hoeveel er weg is uit mijn geheugen. Ik denk dat ik rond 18u weeën ben beginnen krijgen en dat ik daarvoor alleen maar aan eten kon denken. Ik had honger maar, écht, reuze honger. Omdat de vroedvrouwen en de gynaecoloog dachten dat ik pas de ochtend erop effectief zou bevallen, kreeg ik gelukkig nog een avondmaal. Ik denk echt dat ik mijn man anders naar de cafetaria had gestuurd om iets binnen te smokkelen in de arbeidskamer… Ik kon om één of andere reden alleen maar aan eten denken. En het is daarom dat ik vermoed dat mijn weeën zijn begonnen rond zes uur of half zeven ’s avonds want ik weet nog dat ik een paar keer mijn eten moest onderbreken om een toertje te wandelen om die eerste weeën op te vangen.

Daarna werd het natuurlijk alleen maar erger… Maar draagbaar. Ik was vooral in mezelf gekeerd, herinner mij dat ik heel de tijd die koude spijlen van dat bed vast had. Mijn man legde wat muziek op via zijn iPhone en dat hielp ook enorm: dan concentreerde ik mij vooral op de tekst van de liedjes en ging het allemaal. Tot het plots niet meer ging. En weer: ik weet echt niet meer hoe laat het toen moet geweest zijn. Ik vermoed dat het rond 23u was of misschien nog later. Het moment die volgde, leek in elk geval ellenlang te duren en was enorm pijnlijk. Vrouwen die zeggen dat het allemaal nog wel meeviel, die snap ik niet want ik vond dat het verschrikkelijk veel pijn deed. Het begon natuurlijk met het gevoel van naar het groot toilet te moeten. Daarna volgde een onderzoek en stelde de vroedvrouw vast dat ik 8 cm had. Ik weet nog dat ze zei: “ik ga eerst nog huppeldepup gaan doen en dan kom ik terug bij je en ga niet meer weg.” Toen ze weg was, had ik vooral mijn man vast en heb ik hem eindeloos meegedeeld “dat ik dit niet ging kunnen”. Voor epidurale was het op dat moment te laat. Ik besefte dat ik het zou moeten doen zonder en dat in combinatie met de pijn maakte dat ik volledig in paniek was.

Ik had geluk met mijn vroedvrouw want die heeft me eerlijk gezegd heel goed door dat laatste lange uur heen geholpen (of was het geen uur?). Ze nam me vast, keek in mijn ogen en zei me dat ik moest mee puffen met haar en dat was inderdaad het enige wat hielp want had het enkel en alleen aan mij gelegen dan had ik, echt waar, het ganse ziekenhuis bij elkaar getierd.

Na middernacht werd mijn bed naar de verloskamer gereden en werd ik vriendelijk verzocht mij van bed te verplaatsen. Op dat moment had ik zin om iedereen de nek om te wringen. Het leek mij een onmogelijke opdracht om van dat ene bed naar dat andere te verhuizen. Op één of andere manier heb ik het klusje toch geklaard. De assistent-gynaecoloog en de gynaecoloog kwamen de verloskamer binnen en ik mocht beginnen persen. Ik was nog steeds volledig in paniek en ik kon alleen maar denken: dit moet ik goed doen want hoe sneller hij eruit is, hoe sneller ik van die pijn verlost ben. Op dat moment was dat het enige wat ik namelijk wilde: van die pijn verlost zijn. Ik had geluk: na drie keer persen was hij er al.

Om 00u49 kwam hij ter wereld… Onze zoon!

Normaal komen er geen (herkenbare) foto’s op mijn blog. Alleen deze ene keer (en volgende week nog eens) maak ik een uitzondering:

Zijn typische houding... Wij hebben geen enkele mooie 3D echo van onze zoon omdat hij altijd met zijn hand voor zijn gezicht lag.

Zijn typische houding… Wij hebben geen enkele mooie 3D echo van onze zoon omdat hij altijd met zijn hand voor zijn gezicht lag.

IMG_0982

Lekker ingeduffeld dicht bij mama.

And the next morning...

And the next morning…

Tags: ,

Cleaning op z’n Marie Kondo’s #2

Ik weet het… Jullie zijn allemaal razend benieuwd hoe het zit met het opruimen van mijn huis à la Marie Kondo… Eigenlijk wel goed. Al moet ik er eerlijk bij zeggen dat het toch wel een weekje stilgelegen heeft. Wegens het mooie weer, wegens Florians’ oorontsteking, Elisa’s operatie… Maar goed, dat is geen ramp, van Marie Kondo krijg je zes maanden de tijd om je huis op orde te krijgen. Ik ben er zeker van dat ik geen zes maanden nodig zal hebben. Toen ik mijn eerste post schreef over de Konmari-opruimmethode had ik enkel nog maar Elisa’s kleerkast aangepakt en had ik het boek bovendien nog niet volledig uit. Ondertussen wel en in huis is er ook nog één en ander gebeurd… Tijd voor een update dus!

Hoe ver staan we ondertussen?

1. Kledij

Volgens de Konmari-methode start je met kledij. Na het opruimen van de kledingkast van mijn dochter volgde nog die van mijn zoon (waar overigens stukken minder werk aan was) en dan die van ons! Nadat ik alles op een grote hoop had gegooid, zag ik het eerlijk gezegd even niet meer zitten. Maar het is helemaal goed gekomen. Het moeilijkste vond ik vooral om af en toe eens out of the box te denken. Want tenslotte ben je meestal al jaren gewoon dat je kledij zus en zo in je kast ligt en heb je nogal de neiging alles terug te leggen zoals het lag. Ik ben dus een paar keer op mijn bed gaan zitten, heb gekeken naar de ruimte die ik had en wat er terug in moest passen.

Voor (de mand mag je eigenlijk niet meerekenen want daar had ik al mijn t-shirts in geordend)

Voor (de mand mag je eigenlijk niet meerekenen want daar had ik al mijn t-shirts in geordend)

Na - zelfs mijn handtassen kregen nu een plaats in de kast.

Na – zelfs mijn handtassen kregen nu een plaats in de kast.

De ondergoed lade.

De ondergoed lade.

2. Boeken

Na de kledij ga je aan de slag met je boeken. Done:

IMG_3115

We hebben ook nog een aparte boekenkast, daar staan al onze leesboeken in. Dit zijn meer onze informatieve boeken zoals bijvoorbeeld kookboeken…

Continue reading →

Tags: , , ,

Onverwachte quality time.

Net twee weken paasvakantie achter de rug… Als je weet dat ik in het onderwijs werk dan zou je zowaar denken dat ik zeeën van quality time met mijn kinderen heb gehad. Ik vind het vreselijk om dit te schrijven (aangezien anderen die al die vakantie niet hebben waarschijnlijk gaan denken “waar zit jij nu over te zagen, zeg?”) maar ik bleef een beetje met een onvoldaan gevoel achter aan het einde van de vakantie. Ik vind het namelijk nog steeds erg moeilijk: dat verdelen van mijn aandacht tussen mijn zoon en mijn dochter. De energie die het me kost. Het huishouden erbij. Geen moment voor mezelf… Die schoolvakanties zijn toch ook niet alles, hoor! Op het einde van de vakantie had ik dus het gevoel dat ik niks bereikt had. Ik vond dat ik te weinig aandacht had gegeven aan mijn dochter. Te weinig leuke dingen had gedaan met mijn kinderen ondanks het feit dat het toch wel mooi weer was geweest. Het was een beetje verdrinken in zeeën van tijd. Heel raar. Maar zo was het.

En toen kwam dinsdag. De dinsdag waar ik al meer dan een maand lang echt niet naar uit keek. Dinsdag, 21 april, de dag waarop Elisa binnen moest voor een operatie aan haar oor. Al sedert het uitvallen van haar buisjes toen ze een jaar of twee was, zat ze met een gaatje in haar rechtertrommelvlies. Normaal groeit zoiets spontaan dicht maar als je pech hebt niet. Elisa had pech. Ik dacht altijd: ach, het is maar een gaatje dicht maken tot de dokter mij uitlegde dat het toch wel een delicate operatie was met een overnachting in het ziekenhuis. En dat was dus afgelopen dinsdag.
Ik zette Florian ’s morgens bij oma en opa af en om 9u moesten we ons aanmelden in het ziekenhuis. We kregen een kamer op de pediatrie en even later stonden we al in het operatiekwartier. Mijn dochter lag in haar bed met haar knuffelkonijn. Ik mocht een mooi groen pak en paars mutsje aan. Dan was het wachten. Dat vond mijn dochter het leukste. Ze kreeg een uitleg in verband met de operatie die zou volgen en hoe de verdoving werkte en daarna speelden we samen met een verpleegster een spelletje. Tegen 10u reden we naar de operatiekamer. Ik had er wat schrik voor maar Elisa gaf geen kik. Ze mocht op mijn schoot zitten als ze dat wilde voor de verdoving maar ze zei: “nee hoor, ik ga wel op het bed liggen.” Ik zag toch een bepaalde angst in haar ogen toen het masker op haar gezichtje werd gezet en het duurde toch nog een tiental tellen tegen dat ze in slaap viel maar ze gaf nog steeds geen kik. Ze was bijna flinker dan haar mama. Want het doet toch wat met je om je dochter op de operatietafel te zien liggen. “We gaan goed voor haar zorgen, mevrouw,” zeiden ze en ik mocht gaan. Ik ben in de cafetaria gaan zitten en heb wat schoolwerk ingehaald want ik had echt veel te weinig voor school gedaan in de vakantie. Dat hielp mij om er niet teveel aan te denken dat mijn kleine meid op dat eigenste moment geopereerd werd. Na een klein uurtje ging ik terug naar de wachtzaal tot ik de naam van mijn dochter hoorde afroepen. Toen mocht ik doorlopen naar de ontwaakruimte waar Elisa langzaam wakker aan het worden was. De uren die volgden waren uiteraard niet de meest aangename van de dag. Het ontwaken verliep behoorlijk. Ze huilde een klein beetje maar lag daarna vooral wat voor zich uit te staren. Het was toen we terug op de kamer waren dat het even minder leuk werd. Ze klaagde van pijn en ze had dorst. Ik belde de verpleegster die zei dat ze nog niet mocht drinken en dat ze moest rusten. Ze begon te huilen en ik merkte dat er terwijl ze huilde maar één kant van haar gezicht bewoog. Ik belde weer de verpleegster. Ze keek het na, vroeg aan Elisa om haar beide ogen te sluiten waarbij ze merkte dat haar oogje aan die kant ook niet helemaal sloot. Ze ging weg met de boodschap “dat komt wel in orde, ze moet eerst rusten” maar ik maakte mij toch zorgen. Dat er daarna nog twee andere verpleegsters kwamen om de situatie te controleren en vroegen aan Elisa om “eens te proberen glimlachen” enzoverder, hielp uiteraard niet. Allemaal zeiden ze dat ik me geen zorgen moest maken maar ik zag toch aan hun blik dat zij zich ook zorgen maakten. Ze viel uiteindelijk in slaap en toen ze wakker werd, zag ik inderdaad lichte beterschap in haar gezicht. Een stukje later in de namiddag mocht ze dan eindelijk wat drinken en een koekje eten en stilletjes aan werd ze terug de “oude”.

Continue reading →

Tags: , , ,

Wat hou ik toch van boodschappen doen!

205611bfdd2a2b04044a21a8fc86cf51

Alleen met twee kinderen boodschappen gaan doen, is sowieso al niet plezant maar vandaag moest ik eens extra hard nadenken over hoe ik dat boodschappen doen praktisch zou aanpakken. Florian is namelijk nog maar net naar zijn “grotere” stoel verhuisd en dat betekent dat ik niet meer de optie heb om de Maxi Cosi in de winkelkar te hijsen. Ik zie je denken: maar die winkelkarren hebben toch van die kinderzitjes? Klopt, maar op één of andere manier lukt het Florian nog niet om daar deftig in te zitten. In de auto op weg naar de winkel kwam mijn dochter met de oplossing voor mijn praktische probleem op de proppen: “mama, mag ik dan met het kinderkarretje rijden?”. “Tuurlijk,” antwoordde ik en mijn probleem was meteen van de baan. Elisa kon rijden met de kinderkar, ik kon ondertussen Florian op een arm dragen en met mijn andere arm de winkelkar vullen. Het boodschappenlijstje die ik in gedachten had, kon namelijk perfect in zo’n kinderwinkelkarretje passen.
Zo gezegd, zo gedaan. Wij naar de kassa, betalen en weg. Of dat dachten we toch…
Ik hoor plots “mevrouw!”. Ik kijk om en ja hoor, ik ben de mevrouw waarop geroepen wordt. Het is een madammeke van een andere kassa. “Mevrouw, u mag niet met die kar naar buiten!” Ergens wist ik dat wel maar ik had daar natuurlijk totaal niet meer aan gedacht. Ik begin razendsnel na te denken. Ik kan moeilijk al die boodschappen in mijn armen nemen want daarvoor heb ik te veel. Ik kan ook die kar niet onbewaakt in de winkel achterlaten. Mijn box om de boodschappen in te doen, ligt in mijn wagen. Dus ik denk: we rijden met die kar tot aan de schuifdeur, ik laat Elisa daar wachten bij de kar en loop ondertussen vlug over en weer naar mijn auto achter die box. Dat was namelijk de enige optie die ik kon bedenken om die kar niet mee naar buiten te nemen en toch een oogje in het zeil te houden op mijn dochter (die op haar beurt op de boodschappen kon passen) terwijl ik vlug naar de auto liep.
Dus we stappen verder. Weer: “mevrouw!”. Ik draai me, deze keer al licht geërgerd, weer om. “U moet die kar binnen laten.”
Ik antwoord: “ik weet het, ik rij even tot aan de deur en loop dan om de box.”
Zij: “Ah ja, u hebt een box nodig.”
Ik: “Ah ja want ik heb maar twee handen.”
Zij: “ja maar, ik wil niet moeilijk doen maar u moet die kar hier aan de kassa laten staan.”
Op dat moment ging ik van een licht geërgerd naar enorm geërgerd en ik zei: “awel, ’t is goed maar dan blijf jij hier bij mijn dochter staan om op haar te passen.”
Je moet namelijk weten dat het madammeke in kwestie op dat moment niet meer bij haar eigen kassa stond maar bij mij, op een meter of vijf van haar eigen kassa (ik was naar de Hypermarkt Carrefour geweest, het is daar nogal groot).
Ik zei dat nogal redelijk kortaf en weg was ik, met Florian op mijn arm naar buiten. Terug binnen stond ze al terug aan haar eigen kassa met Elisa en de kar naast haar maar ze keek niet meer op of om. Ze was een beetje bang van mij geworden, vermoed ik. Ik vulde de box, zette de kinderkar aan haar kassa en sukkelde met de box in een arm en Florian nog steeds op mijn andere arm naar buiten. Ik moet toch dringend eens werk maken van de Collect&Go en al zeker tijdens schoolvakanties! Wat een gedoe, zeg.

Tags: , ,

Kleine dingen #8

Zopas was ik aan het bedenken dat ik deze reeks eigenlijk beter “van alles en nog wat” had gedoopt maar dat klinkt natuurlijk niet…

De gedachte dat een bed delen met je baby verkeerd of abnormaal zou zijn, is gewoon onzin.”
Met dank aan mijn collega Els en haar zus maar het is bewezen: mensen die rare gezichten trekken als ik zeg dat onze zoon van 11 maanden nog altijd bij ons slaapt, hebben ongelijk! Ik kreeg vanmorgen namelijk deze link door. Al moet ik er eerlijkheidshalve wel bij zeggen dat mijn man en ik toch wel verlangen naar het moment dat ons bed weer echt van ons is.

Een vervroegd verjaardagscadeautje voor Florian. Gekocht in de Magische Poort in Hasselt.

Een vervroegd verjaardagscadeautje voor Florian. Gekocht in de Magische Poort in Hasselt.

Onze minitrip naar Hasselt zit er alweer op. Vrijdag was een fantastische dag, mede dankzij het prachtige weer natuurlijk! Mijn man deed vooraf wat research naar leuke adresjes. ’s Middags gingen we eten in Tarte Tatin, de taartjes in de toonbank zagen er daar zo lekker uit dat we er in de namiddag al terug zaten voor koffie en taart.
Ik vond ook eindelijk een mooie broeksriem, ik was daar al maandenlang (no kidding) naar op zoek!
We spendeerden natuurlijk ook wat tijd In den Olifant, een heel leuke speelgoedwinkel, vergelijkbaar met de Krokodil in Brugge.
In Eigenwijs kon ik de verleiding niet weerstaan om iets van kleertjes te kopen voor Florian. Aangezien ik nu, dankzij Marie Kondo, goed weet wat hij nog exact nodig heeft, was het daarenboven ook nog eens een nuttige aankoop.
Overnachten deden we in de Holiday Inn. We verbleven er in een familiekamer en ’s avonds besloten we ook in de brasserie van het hotel te eten. Het hotel is erg kindvriendelijk, zo staat er bijvoorbeeld een springkasteel in de inkomhal en in de brasserie is er een kleine speelhoek, ideaal dus voor een verblijf met kinderen.
Zaterdagmorgen gingen we nog naar De Magische Poort, wilden we iets drinken in Boon maar konden we niet omdat het stampvol zat en besloten we rond de middag, wegens vreselijk slecht weer, al terug huiswaarts te keren. Een kleine domper op de feestvreugde maar we gaan zeker nog eens terug (maar dan nog liefst zonder de kinderen).

WP_20150412_001

Gisteren konden we eindelijk eens de tearoom van Gingerbread in Brugge uitproberen. Echt de moeite waard! Ten eerste hebben ze daar de lekkerste brownies ever maar daarnaast kun je er ook ontbijten, lunchen of in de namiddag, zoals wij gisteren deden, een koffie gaan drinken en kun je daarbij kiezen voor gebak, ijs, wafels of pannenkoeken! Mocht je speciaal naar Brugge komen om deze tearoom uit te proberen, reserveer dan best eventjes op voorhand.

WP_20150409_006

En dan last but not least: een receptje natuurlijk! Lekker, gezond en supersnel klaar, off course want anders komt het niet op mijn blog.

Wat heb je nodig?
Speltpasta: hebben we recent ontdekt, is beter voor het behouden van de lijn, gezonder en wij vinden het smaakverschil met gewone pasta erg miniem tot onbestaand.
Groene pesto: die van Miracoli vinden wij erg lekker.
Zalm
Slamix
Trostomaatjes: dat bereidt gewoon sneller dan gewone tomaten en ik vind trostomaten bovendien beter van smaak.
Olijfolie, peper en zout.

Hoe bereid je het?
Je kookt water voor je pasta (uiteraard) en ondertussen kruid je de zalm. Ik bakte de zalm op een laag vuurtje maar het kan natuurlijk ook in de oven. Terwijl je aan het wachten bent op je zalm en je water kun je het slaatje al bereiden op het bord: ik kruid mijn sla altijd af met peper en zout en doe er een beetje olijfolie over.

WP_20150409_003

Mijn mise-en-place.

Daarna is het wachten tot de pasta gaar is, afgieten en er de pesto onder mengen. Ik gebruik ongeveer de helft van het Miracoli potje: ik meng onder totdat de pesto zo’n beetje overal aan de pasta kleeft. De pasta op het slaatje scheppen, zalmmootje erbovenop en opeten maar!

Tags: , , , , , ,

Twee keer mama

Binnen een kleine maand ben ik al één jaar mama van twee kinderen. Hoog tijd voor een evaluatie dus!

Voor de tweede keer zwanger… Het hebben van een baby begint weliswaar met een zwangerschap. Een tweede zwangerschap is niet hetzelfde als een eerste. Dat kan ook niet want tenslotte heb je het al allemaal eens meegemaakt. Vooraf had ik dan ook bedacht dat ik er misschien wel minder van zou gaan genieten als het ooit lukte om voor een tweede keer zwanger te raken tenminste… Want dat was alvast een groot verschil: de eerste keer was ik bijna onmiddellijk zwanger, de tweede keer duurde het ongeveer negen maanden voor het lukte.
Toen ik de eerste keer wist dat ik zwanger was, heb ik heel hard moeten wennen aan het idee dat er echt een baby in mijn buik aan het groeien was. Het maakte mij op één of andere manier enorm nerveus die eerste maanden. Dat beterde naarmate de zwangerschap vorderde maar toch ben ik nooit helemaal op mijn gemak geweest. De tweede keer had ik dat niet. Ik was veel meer relaxed. Maar ik heb er niet minder of meer van genoten omdat het de tweede keer was. Net als bij de eerste keek ik telkens opnieuw uit naar elk bezoek aan de gynaecoloog en de bijhorende echo en net als bij de eerste had ik het de laatste weken voor de bevalling wel gehad met het zwanger zijn.

Voor de tweede keer bevallen… Hier volgen nog twee uitgebreidere posts over maar om het kort samen te vatten: ik had twee totaal andere bevallingen. Wel, totaal anders is niet helemaal juist want allebei mijn bevallingen begonnen met het breken van mijn water en niks van weeën what so ever maar daar houdt de vergelijking dan ook op. De eerste keer zag ik er ook niet tegenop, ik wist wel dat het beslist geen pretje kon worden maar eerlijk… Hoeveel verhalen je ook leest of hoort, je weet niet wat bevallen is tot je het zelf eens gedaan hebt. De tweede keer daarentegen zag ik er enorm hard tegenop: omdat ik toen natuurlijk al wist dat het écht geen pretje is.

Voor de tweede keer een baby in huis… De babyfase is voor mij een fase waar je gewoon door moet. Elisa was ruim een jaar voor ik echt begon te genieten van mijn rol als mama. Dat Elisa reflux had als baby speelt daar zeker een grote rol in. Ook het feit dat ze pas begon te kruipen op 13 maanden was heel vervelend want dat maakte haar 13 maanden lang heel afhankelijk van ons en was voor haar frustrerend. Heel het verhaal heb ik ooit al eens beschreven en kun je hier lezen.
Keek ik dus uit naar een tweede keer een baby in huis? Ja en neen. Ja omdat ik vooraf heel positief probeerde te zijn en dacht: “hoeveel pech zouden we niet hebben als die tweede nu ook reflux heeft?”. Maar ergens was er wel een stemmetje in mijn achterhoofd die zei: “het kan natuurlijk wel…” De eerste drie a vier weken leek het heel goed te gaan met Florian en genoot ik van mijn baby’tje. Het was mooi weer en ik ging enorm veel wandelen met hem. Het enige wat toen ook al niet goed ging, waren de nachten. Maar goed, toen had ik nog de hoop dat het wel ging beteren binnen een paar weken dus ik trok mij dat nog niet te hard aan. Dat ik redelijk snel keihard van mijn roze wolk viel beschreef ik in mijn eerste blogpost ooit.

Het is een dochter! Het is een zoon! … Wat ben ik gezegend. Ik heb een dochter en een zoon. Een koningswens heet dat zeker? Maar dan moesten ze waarschijnlijk in de omgekeerde volgorde gekomen zijn? Voor mij doet het er niet toe. Ik ben nogal cliché-matig super blij met een dochter en een zoon.
De eerste keer hoopte ik stiekem op een dochter en toen de gynaecoloog op 20 weken mijn hoop bevestigde kon mijn geluk niet op. We hadden al lang een naam voor een dochter in gedachten en dus leek voor ons het plaatje te kloppen dat we eerst een dochter kregen.
De tweede keer was het mij min of meer gelijk want die dochter waar ik zo op hoopte had ik tenslotte al. En toch. Toen mijn tweede zwangerschap heel gelijkaardig als de eerste verliep, raakte ik er meer en meer van overtuigd dat ik weer een dochter zou krijgen. Tegen de tijd dat we te weten kwamen dat we een zoon kregen, had ik mij dus al volledig voorbereid op een tweede dochter. Ik had een naam in gedachten. Ik had een volledig beeld van ons gezin met twee dochters, twee zusjes. Toen de gynaecoloog zei: “het is een jongen”, moest ik eventjes slikken. Daar ging mijn voorstelling van hoe ons gezin er binnenkort zou uitzien. En dat heeft mij voor de rest van mijn zwangerschap wat achtervolgd, moet ik eerlijk zijn. Ik was pas écht blij met een zoon op het moment dat hij er ook daadwerkelijk was. Nu zou ik ze voor geen geld van de wereld kunnen missen: mijn dochter en mijn zoon. We zijn compleet.

 

5c51354e05004735e240716b21edd2e2 7700ccdaca520e1cee121220b03c8bd4

Tags: , , , ,

Brief aan Elisa #2

Lieve Elisa,

Eergisterenavond zijn we eens iets uit jouw leven te weten gekomen: in het kringetjes zitten op school vind jij niet leuk. Liedjes leren ook niet. Omdat het teveel herhaald wordt. Dat kan ik mij inbeelden want als er iets is waar jij goed in bent dan is het wel in het memoriseren van liedjesteksten. Je hebt dat talent trouwens van je mama, mocht je het je afvragen…
Het was bij toeval dat we zoiets te weten kwamen. Het ging namelijk over proeven en soms eens iets moeten doen dat je minder leuk vindt. Jij was namelijk van mening dat als je iets niet leuk vindt, je het dan ook niet moet doen. Zoals proeven van je ratatouille, bijvoorbeeld. Mama en papa keken elkaar aan en onze blik sprak boekdelen: tijd voor een kleine levensles. En dus gingen we van start met onze uiteenzetting over hoe je later waarschijnlijk nog heel vaak dingen gaat moeten doen die je niet zo graag doet. Omdat je een beetje vol ongeloof keek, besloot ik er je school bij te betrekken en zo kwamen we te weten dat er toch wel dingen zijn op school die jij niet leuk vindt. Ook al ga je graag en klaag je nooit over school. Elke namiddag na schooltijd maak ik tien minuutjes tijd voor je. Dan eet jij een vieruurtje en drink ik meestal mijn broodnodige koffietje en vraag ik hoe het was op school. “Goed”, is dan jouw standaard antwoord en als ik verder nog iets wil weten dan moet ik ernaar vragen. Helaas is één van jouw andere standaard antwoorden “ik weet het niet meer”. Er moet al iets groots gebeurd zijn vooraleer ik wat te weten kom over jouw dag. En dan nog… Meestal kom ik dingen uit jouw klasgebeuren pas enkele dagen later te weten. Via een andere mama of via de foto’s op je klasblog. Het zal wellicht wat aan de leeftijd liggen of misschien verwacht ik teveel maar toch merk ik, als ik met andere mama’s praat, dat jouw vriendinnetjes toch dat tikkeltje meer vertellen thuis.

Over een klein half jaar ga jij al naar je laatste jaar en studeer je af op de kleuterschool. Ik kan het niet helpen maar nog steeds heb ik het gevoel dat ik iets gemist heb. Dat heeft wellicht met de komst van je broer te maken. Toen ik afscheid nam van onze tijd met z’n drietjes stond jij nog op de peuter/kleuter rand en nu ben je echt volledig een kleuter. Heel veel dingen zijn er makkelijker op geworden, dat zal ik niet ontkennen maar het koddige peuterke is toch voorgoed weg.

Doordat je broer toch al wat ouder wordt, krijgen we stilletjes aan terug wat meer tijd voor elkaar. Twee weekends terug konden we voor het eerst in lange tijd nog eens naar de cinema. Het was leuk om nog eens een echte mama-dochter date te hebben.

Over twee weken wordt het gaatje in je trommelvlies dichtgemaakt. In de zomer kunnen we dan hopelijk eindelijk terug eens met jou gaan zwemmen. Niet tegenstaand zie ik enorm op tegen die operatie. Maar eerst vakantie. Ik duim voor wat mooi weer. Voor hopelijk voor het eerst in meer dan een jaar tijd wat speeltuin momenten. Voor het eerst gaan we ook eens terug een weekendje weg. Naar Hasselt met z’n vieren. Het is leuk dat we weer wat meer opties krijgen nu je broer wat groter wordt. Voor jou wordt het ook alleen maar leuker, heb ik het gevoel. Je broer mag van geluk spreken met zo’n grote zus die hem zo graag ziet. Dat je eigenlijk niet echt met hem kunt trouwen, later, dat hou ik nog even voor mezelf…

Je mama.

Tags: , , ,

Cleaning op zijn Marie Kondo’s #1

Het startte met het wordt dringend tijd dat om Elisa’s kleerkast te reorganiseren, om te kijken wat weg mag, de zomerstapel klaar te leggen, enzovoort enzoverder. Afin, je weet waarschijnlijk wel wat ik bedoel. Met die gedachte en het toevallig lezen van deze post begon mijn Marie Kondo – en ondertussen mag ik het zo wel noemen – obsessie. Of beter gezegd: mijn obsessie begon nadat ik zo happy werd van het resultaat van een simpele reorganisatie van de t-shirt stapel in mijn kleerkast. Ik had onmiddellijk geleerd dat je enorm veel plaats kunt creëren en bovendien een overzichtelijke kast kunt krijgen door gewoon slim te plooien en slim op te bergen. Ik struinde Pinterest af met de zoekwoorden KonMari en Marie Kondo. Het is onvoorstelbaar wat je vindt. Eerst dacht ik: ik koop het boek niet, alles wat ik moet weten, vind ik zo wel. Maar de verleiding werd te groot en ik kocht het toch.

9200000036034901

Eerlijk gezegd was ik vrij verrast toen ik het boek effectief in mijn handen had: het bevat namelijk geen énkele foto. Een boek over opruimen met enkel tekst in was totaal het omgekeerde van het boek dat ik voor ogen had. Maar het leest echt als een trein. Ik heb het nog niet volledig uit omdat de kriebels om er in te vliegen te groot waren maar het stuk waarmee het allemaal begon, namelijk dat over kledij, heb ik gelezen. Want dat is ook meteen waarmee je moet beginnen volgens de MariKondo-methode: met kledij.

Continue reading →

Tags: , , , , , ,