Florian, 11 maanden

Lieve Florian,

Elke maand opnieuw, met de maandbrief in mijn achterhoofd, vraag ik mij af wat er veranderd is bij jou. Soms zijn dat grote leermijlpalen zoals omrollen, leren zelfstandig zitten, je recht trekken, kruipen… Vorige maand nog schreef ik met grote trots dat je het kruipen onder de knie had. Het is haast onmogelijk om elke maand zoiets “groots” te presteren en dus heb ik je gisteren heel bewust geobserveerd, op zoek naar de kleinere dingen. Mijn kleine ventje toch, hoe meer ik erover nadacht, hoe meer dingen ik bedacht die ik kon neerpennen.
Het kruipen, bijvoorbeeld, oké, je kon het al maar toch… Het verschil met toen je begon te kruipen en nu is groot: je bent een kleine Speedy Gonzales geworden en al zeker als je een doel voor ogen hebt. Je recht trekken en een paar kleine stapjes rond de salontafel schuifelen van links naar rechts is geëvolueerd naar volledige toeren rond de salontafel. Daarbovenop heb je de functie van het loopwagentje ook ontdekt. Je crost er maar al te graag mee rond. Het loopwagentje is trouwens niet het enige voorwerp dat je gebruikt om mee rond te toeren. Het kan evengoed een stoel of de stofzuiger zijn. Het enige probleem is dat je het draaien natuurlijk nog niet onder de knie hebt en elke keer als je vast zit aan iets, een stoel of de tafelpoot, dan laat jij dat met een luid gehuil duidelijk horen. Dan denken we dat je je ergens hebt pijn gedaan maar nee hoor, meneertje, je bent gewoon boos omdat je niet meer verder kan.
Hetzelfde doe je wanneer je zus iets van je afneemt als jij ermee aan het spelen bent. Huilen. Maar dan een verdrietig gehuil en meestal nog met pruillip erbij kwestie van het drama compleet te maken.

Voor de rest ben je ook volop vorderingen aan het maken in je fijne motoriek: op de xylofoon van zus spelen, blokjes of andere spulletjes ergens instoppen, er weer uithalen… Mama en papa dachten altijd dat je wat trager ging zijn in je fijne motoriek gezien die grove motoriek van jou zo duidelijk op de voorgrond komt maar nee, hoor, als er al sprake was van enige achterstand dan heb je die de voorbije maand absoluut ingehaald.

Het concept van geven en krijgen is jou ondertussen ook duidelijk geworden of beter nog: het is één van jouw favoriete spelletjes. Voor jou is het momenteel het grappigste wat er is. Topamusement.

Wat praten betreft, voor zover we al van praten kunnen spreken is het vooral dadada of tatata en af en toe horen we een “papa”. Die dada of tata begin je stilletjes aan ook te linken aan effectief weggaan.

Het valt ons vooral op hoe erg je houdt van deugnieterij. Van spelen met dingen die geen speelgoed zijn. Met eten “stelen” uit onze borden. Met kasten en lades open en dicht doen. We houden ons hart toch een klein beetje vast want gij zijt zo ééntje waarmee we in het openbaar absoluut nog in schaamte mee gaan komen. Daar zijn we bijna zeker van.

Slapen doe je nog steeds tussen mama en papa. De moed om weer eens een nieuwe poging te wagen voor de verhuis naar je bed hebben we nog niet gevonden. Mede doordat het de maand van de waterpokken was: eerst je zus en exact twee weken later jij. Mede doordat je ’s avonds en ’s nachts verandert in een klein monstertje dat niet zonder zijn mama kan. Mede doordat jij zo onvast slaapt en zo vaak wakker wordt. Het lijkt alsof jij de ganse nacht moet liggen waken of alles nog oké is. Het is bizar.

Nog exact één maand en je wordt één jaar, klein ventje. Je weet dat je mama geen baby-mama is en ik ben daar dus niet kwaad om dat we al zover zijn. Ik kijk uit naar je eerste verjaardagsfeestje. We gaan dan eens beginnen denken, hé vriend, in welk thema we dat gaan doen?

Je mama

Tags:

Kleine dingen #7

Eerst en vooral is er de blogstilte waar ik me schuldig aan maak deze week… Dat heeft met een paar kleine dingen te maken. Zo was er bijvoorbeeld Florian, bij wie ik maandagavond (exact twee weken na grote zus) de eerste waterpokken zag verschijnen. Dat ik deze week dus vooral rondgelopen heb met een kleine op mijn arm zal je dus wel niet verbazen. Een ander rechtstreeks gevolg is dat ik een behoorlijke achterstand van was en strijk heb opgelopen om nog maar te zwijgen over de administratieve achterstand van mijn schoolwerk. Afin, je moet het mij dus vergeven dat het hier wat stiller is dan gewoonlijk.

Op deze blog vond ik een stukje over Marie Kondo. Aangezien ik al een ganse tijd met ik-moet-dringend-onze-kleerkasten-ordenen in mijn hoofd zit, was mijn interesse direct gewekt. Ik ben het één ander beginnen opzoeken en de eerste tip waar ik op stootte was de tip om t-shirts zo te vouwen dat ze recht in een lade passen. Bij ons thuis liggen de t-shirts niet in een lade maar gewoon in de kleerkast maar dankzij die tip groeide het idee om hetzelfde toe te passen in een plastieken mand die ik dan in de kast kon schuiven. Zo gezegd, zo gedaan en ik ben super blij met het resultaat. Mijn man trouwens ook. Ik denk dat ik mij het boek toch maar ga aanschaffen.

Oké, de foto is niet fantastisch maar je snapt het idee wel.

Oké, de foto is niet fantastisch maar je snapt het idee wel.

 

Een tweetal weken terug ontdekte ik, denk ik, dé lekkerste brownie van Brugge. (Ik ben daar nogal zot van maar lezers die hier regelmatig eens komen piepen, weten dat waarschijnlijk al.) Waar moet je zijn? In Ginger Bread. Ginger Bread is een koffiehuis in de Sint-Amandsstraat, pal in het centrum. Heel vriendelijke mensen ook. Naast brownie hebben ze nog verschillend ander gebak, die er ook allemaal erg lekker uitziet. Je kunt ter plaatse blijven maar je kunt het gebak ook meenemen. Dus elke keer als ik nu in Brugge ben, sla ik een klein voorraadje in. Dan kom ik thuis, maak ik een Latte Macchiato en eet ik er een stukje brownie bij. Feels like heaven.

Tags: , , , , ,

Goed bezig!

Toen mijn man een drietal weken terug aanhaalde dat het tijd werd om een paar kilootjes kwijt te spelen en ik eigenlijk ook al een paar weken met een tweetal kilo teveel zat, besloot ik dat het tijd werd om de goede voornemens eindelijk eens in daden om te zetten. En voorlopig houden we het vol. Hoera voor onszelf!
Mijn twee kilo zijn er ondertussen al af en mijn dagelijkse zonde latte macchiato met stukje chocolade blijf ik behouden. Ik heb dat nodig, namelijk, ik beschouw het als mijn dagelijkse vijf minuten me-time. So please forgive me.

Een hele tijd terug las ik een artikel omtrent gezond eten. Dat we eigenlijk niks zouden mogen eten met meer dan vijf ingrediënten op de verpakking. Leek me heel logisch en naast “mager” eten probeer ik ook dat principe meer dan anders na te leven.

ad19978fd2cb310d42f2f2a47389d03e

Hoe pakken we het concreet aan? Eerst en vooral probeer ik ’s avonds de aardappelen weg te laten. We eten wat meer vis en alleen mager vlees. ’s Middags wordt de typische boterham-met-toespijs vervangen door een slaatje. Het moeilijkste vind ik vooral om genoeg afwisseling in ons menu te houden en het moet vooral ook lekker blijven natuurlijk. Omdat ik mij goed kan inbeelden dat wij niet de enigen zijn die hiermee bezig zijn, wou ik mijn voornaamste “kleine” vondsten (tot hier toe) even met jullie delen. Verwacht hier dus geen spectaculaire, zotte recepten want bij ons is topprioriteit, naast het gezonde aspect, ook nog altijd dat het snel moet gaan. En heel soms zit dat in de kleine dingen.

Ons simpele, lekkere slaatje:
* Gemengde sla, natuurlijk. Ik koop een verse slamix bij onze groetenwinkel. Makkelijker kan het niet.
* Kerstomaatjes. Veel minder snijwerk aan. Gewoon in twee en hup, bij de sla.
* Gekookt eitje. Ik kook er een aantal op voorhand.
* Ovengebakken kipfilet of tonijn uit blik.
* Salademix nootjes en rozijntjes.
Vond ik in onze groentenwinkel en geeft echt die extra touch. Gewoon uw pan goed warm laten worden, klein beetje van de mix erin en twee minuten later op uw slaatje strooien. Echt jummie.

WP_20150321_004
Olijfolie, peper en zout. Ik gebruik geen dressing. Plain and simple.

WP_20150306_001

 

Vis met een light tartaarsausje:
Dit gerecht maakte ik al twee keer. Een eerste keer met homemade fishsticks (gewoon kabeljauw met panko) en een tweede keer met zalm. Als groente koos ik voor groene asperges. Het tartaarsausje, dat trouwens even lekker smaakt als gewone tartaar, maakte ik zo:
* 100 g Griekse yoghurt
* klein beetje light mayonaise (een koffielepel ongeveer)
* 1 sjalotje
* platte peterselie
* bieslook
* 2 gekookte eitjes
* peper en zout
* paar druppeltjes citroensap

Eigenlijk moet je in je tartaar die stukjes nog hebben. Ik heb ze, hetzij minder want om tijd te sparen doe ik alles in een diepe beker en mix. Een “snelle” mix, zodat je toch nog wat het effect van de stukjes in je saus hebt maar je tijd niet moet verdoen aan je sjalotje fijnsnijden, peterselie fijnhakken, enz…

InstagramCapture_256ad675-db05-49a5-bd9d-f84aad0d1669

 

Nog tips of ideeën zijn altijd welkom!

Tags: , , , ,

Niet bepaald een blij weerzien…

Ik weet niet in hoeverre ik veel mannelijke lezers heb maar misschien deze kleine spoiler alert voor je verder leest: onderstaand blogbericht is nogal op vrouwelijke lezers gericht en het is niet altijd even “proper”. Een gewaarschuwd man is er twee waard.

d7160bf300e6d483305dc2561dd4293c

Het was meer dan 18 maanden geleden (9 maanden zwangerschap en dan nog eens 9 maanden borstvoeding) en ik was dat maandelijks gedoe eigenlijk al een beetje vergeten. Tot een paar dagen terug… Of eigenlijk vorige week al… Ik had direct een verklaring voor de enorme dip waar ik in beland was.

Ik kan in alle eerlijkheid zeggen (op de vermoeidheid en de zorgen over Florian in zijn eerste maanden na) dat ik mij emotioneel nog nooit zo goed heb gevoeld als tijdens die 9 maanden dat ik borstvoeding gaf. Ik voelde mij “stabieler”, lees: minder humeurschommelingen en minder onverklaarbare dipjes. Ik kan mij ergens een beeld vormen van hoe mannen zich waarschijnlijk voelen. Zalig. Ik denk dat ik een man wil zijn.

De eerste keer dat ik met heel de zaak te maken kreeg, was ik net dertien geworden en die eerste keer viel eigenlijk wel mee. Ik weet nog dat ik dacht: oh, als het dat maar is. Rond die leeftijd was dat het gespreksonderwerp tussen leeftijdsgenoten: “en, heb jij ze al?” Ik weet nog dat ik stiekem altijd wel jaloers was op de meisjes die ze wel al hadden (wist ik veel) en die eerste keer was ik dan ook oprecht blij dat het eindelijk mijn beurt was. Want zoals ik al zei: dat viel echt goed mee in termen van hoeveelheid. Maar het werd natuurlijk erger. Zo erg zelfs dat ik het geen twee lesuren met dezelfde pamper kon volhouden. Ik weet nog hoe ongemakkelijk ik mij dan voelde in de les. Iedere keer dat ik iets voelde lopen zat ik er zo erg mee in dat het door mijn broek zou lopen. Na de verlossende speeltijdbel was het dan rennen naar het toilet en hopen dat er geen lekken waren. Ik vond het verschrikkelijk. Om dan nog maar te zwijgen over die eerste humeurschommelingen waar je ook nog eens mee te maken krijgt. Ik herinner mij nog heel goed dat ik op een avond aan de keukentafel zat te huilen en dat ik echt niet wist waarom ik huilde. De mama en papa vroegen zich natuurlijk af wat er scheelde en drongen aan dat ik erover zou praten. Maar ik had echt niks om over te praten. Na enige tijd had mijn mama wel door hoe de vork in de steel zat. Mijn papa daarentegen maakte zich enorm kwaad want hoe kon je nu huilen om niks en wanneer ging ik nu zeggen wat er met me scheelde?  Tja… Het maakte dat ik me nog erger voelde en nog meer begon te huilen natuurlijk.

En nu is het dus weer van dat. Ik nam (en neem) nochtans Lueva (de enige soort pil die mag in combinatie met borstvoeding) en ik las dat een leuke bijwerking aan die pil kon zijn dat Tante Marie (zoals mijn oma het zaakje noemde toen ik kind was) volledig uitbleef. Ik dacht al dat ik onder die categorie zou vallen aangezien ik toch al anderhalve maand geleden gestopt was met borstvoeding. Niet dus. De andere bijwerking van die Lueva kan ook zijn dat Tante Marie zich op onregelmatige tijdstippen komt aanbieden. Ik vrees dat ik onder die categorie zal vallen. Echt handig lijkt me dat ook niet. En de humeursschommelingen zijn terug. Dat vind ik eigenlijk nog het ergste.

Damn, I hate being a woman.

b1a07fe0b2868647bb179a0d4971f021

Tags: , ,

Zwitserland

  Ik ben Zwitserland.

Je hebt mensen met een uitgesproken mening, je hebt mensen zonder mening en dan hebt je nog mensen zoals ik: al even neutraal als Zwitserland. Dat komt omdat ik mij meestal wel kan vinden in de mening van iemand anders: soms helemaal akkoord, soms gedeeltelijk akkoord en soms ook een heel klein beetje akkoord. Ik ben daar eigenlijk niet zo trots op want stiekem ben ik wel jaloers op mensen met een uitgesproken mening en als ze die mening dan nog eens goed kunnen onderleggen dan vind ik dat al helemaal fantastisch.

Zo ook met Facebook. Ik ben niet voor maar ik ben ook niet tegen. Misschien vind je het leuk om op die manier je leven te delen met je familie en je vrienden: kan ik in komen. Of misschien vind je het leuk om zo oude kennissen terug te vinden: kan ik in komen. Misschien vind je het allemaal dikke zever and a waste of time: kan ik ook in komen. Want ik ben Zwitserland.

Niks mis mee om Zwitserland te zijn, toch?

Niks mis mee om Zwitserland te zijn, toch?

Dit stukje wilde ik al een hele poos terug schrijven maar deed het op de valreep dan toch niet. De hoofdreden was dat Kelly toen net dit blogbericht had gepubliceerd omtrent het feit dat ze wou stoppen met Facebook. Ik was toen nog niet heel lang bezig met bloggen en aangezien veel mensen Kelly volgen, wilde ik niet dat iedereen dacht dat ik mijn inspiratie bij haar “gestolen” had. Ondertussen ben ik zelfzeker genoeg om mij dat niet aan te trekken. Want kijk, in haar laatste blogbericht stond weer iets over Facebook en zo kan ik blijven wachten natuurlijk…

Mijn invalshoek indertijd was om eens toe te lichten waarom ik geen account heb bij Facebook. Ja, soms krijgt een mens al eens het gevoel dat je je daarvoor moet excuseren ofzo. Alsof het niet algemeen aanvaard is om geen Facebook te hebben. Een beetje hetzelfde Alien-gevoel dat ik in dit bericht beschreef.
Hoofdreden is en blijft dat het concept mij niet ligt. Op mijn vorige job was er bijvoorbeeld een man wiens vrouw zwanger was. Op haar vijf maanden moesten ze het baby’tje al laten afkomen omdat ze een afwijking aan het hartje hadden vastgesteld. Het baby’tjes lot was natuurlijk om te sterven onmiddellijk na de geboorte, wat ook gebeurde en nog geen vijf minuten later had de man het al op Facebook gedeeld. Met de beste wil van de wereld maar daar kon (en kan) ik totaal met mijn verstand niet bij.

En dan is er ook iets wat me al heel lang mateloos irriteert: wedstrijden via Facebook of wedstrijden waarbij je meer kans maakt om te winnen als je het deelt via Facebook. Een lichte vorm van discriminatie tegenover de mensen die geen Facebook hebben, vind ik dat. Soms zeg ik al lachend tegen mijn man: “mocht ik een schadevergoeding kunnen krijgen voor al die wedstrijden waaraan ik al had kunnen deelnemen dan was ik steenrijk”. Zonder overdrijven. Of toch misschien een beetje.

Ondertussen heb ik wel een Instagram account. Misschien ligt dat wel een beetje in contrast met mijn idee om geen Facebook account te nemen. Maar zoals ik al zei: ik ben Zwitserland. Ooit las ik bij Erika dat zij Instagram eigenlijk beter vind dan Facebook aangezien het een beetje hetzelfde is maar met veel minder toeters en bellen. Ik citeer: “vrij van totaal overbodige statusupdates, zonder ondoordacht gezwets…” Ik kan niet vergelijken maar ik kan er wel inkomen want, tja, je weet al wat er volgt natuurlijk…

ad28bb8f580323e6a8ecdb9ad1dcf2d0

Tags: , , ,

Over toet toet auto’s en zo…

Ik zag het al bij andere mama’s met kindjes rond de leeftijd van Florian: de toet toet autootjes van vtech scoren nogal. Bij de geboorte van Florian kregen wij de auto ambulance cadeau en met kerst kreeg Florian er ook nog eens Hetty Helikopter bij en zo ontdekten wij dat Florian nogal gek is op deze dingen. Ze maken muziek, er flikkeren lichtjes en vooral: ze liggen heel goed in de peuterhand.

images (3) images (2)

En wat er ook vooral heel leuk aan is, zeker nu de verjaardag van Florian op kousenvoeten nadert en de vraag “wat wil hij graag hebben?” ons om de oren zal vliegen, er bestaat een hele grote collectie van. Dat gaat van rijbanen tot verkeerstorens tot een hele hoop kleine autootjes in de genre van Hetty… Alles past ook in en op en aan elkaar dus dat is ook mooi meegenomen. Wij kochten alvast de rijbaan voor Florian’s eerste verjaardag, de rest van de familie heeft keuze te over…

Dat Florians verjaardag nadert, betekent vanaf dit jaar ook dat Elisa’s verjaardag niet meer zover af is. Florian was vorig jaar uitgerekend op 5 mei, de dag waarop grote zus ter wereld kwam. Hij besloot haar voor te zijn en kwam 6 dagen eerder. Maar goed, de kwestie van de verjaardag dus. Elisa heeft al speelgoed met hopen en de vraag “wat wil ze graag hebben” is bij haar dus nog moeilijker. Gelukkig kwam de inspiratie vorig weekend terwijl wij aan het wachten waren op dochterlief die boekjes las in de fnac en we dus op verkenning gingen tussen het speelgoed. Ons oog viel op de city life luxe villa van playmobil.

imagesFTIIS1Y4

Ze wordt vijf en dat lijkt ons de ideale leeftijd voor zoiets. We vroegen haar mening en ze was meteen dolenthousiast en al direct accessoires aan het uitkiezen. Dus dit cadeau is al even ideaal als de autootjes kwestie van uitbreidingsmogelijkheden (en meteen ook cadeau ideeën): een keukentje, een living, dressing, poppetjes, … Noem maar op. Het enige dat tegenviel was de prijs. In de Fnac stond het ding aan 120 euro, er was wel 10% korting maar dan nog… Thuisgekomen besloot mijn man een kijkje te nemen op bol: 99 euro, viel al beter mee maar toch, een goedkoop cadeau kun je het niet noemen.

Ik zuchtte en zei: “ach, het kind wordt vijf op vijf vijf tweeduizendenvijftien als dat niet speciaal is? Dan doen we maar een duurder cadeau dit jaar”. Gelukkig bestelden we niet meteen want gisterenavond besloten we nog sushi te halen in de Carrefour Hypermarkt hier in Brugge en guess what: daar stond de luxe villa in snel verkoop: 65 euro! Als wij geen koopje gedaan hebben dan weet ik het ook niet meer!

Tags: , , , ,

Mama-verwen-moment: the sequel

me%20time_0

Een dagje shoppen met een vriendin, voor een uur of twee naar de schoonheidsspecialiste… Klinkt goed, toch? Ware het niet dat er vaak geen tijd voor is of dat het praktisch moeilijk te regelen valt (want die kinderen moeten toch ergens naartoe…). Een mama-verwen-moment zit vaak in de kleine dingen. Voor mij is dat: op mijn gemak een cappuccino drinken. Maar ook: mij in alle rust kunnen douchen en klaarmaken om aan de dag te beginnen. Dat lukt natuurlijk niet elke dag maar wat helpt is dat de producten die ik momenteel gebruik superlekker ruiken en dat vind ik meer dan mooi meegenomen.

Vorig najaar raakte ik verslingerd aan de geur van Nuxe en ik ben er nog steeds verslaafd aan. Ik las ooit ergens in een tijdschrift “dat ze het bij Nuxe slim hadden bekeken door al hun producten een heerlijke geur te geven” en dat is ook echt zo. Ondertussen is mijn gamma, sedert mijn verjaardag en met dank aan mijn schoonmama, weer uitgebreid. Ik kreeg namelijk dit pakket cadeau:

WP_20150304_001

Van links naar rechts:

Douchegel
Een zachte douchegel met amandel- en oranjebloesem, zeepvrij ook. Héérlijk.

24 uur hydraterende bodymelk
Voor een satijnzachte huid lees ik op de website, couldn’t agree more… En ruikt de hele dag lang héérlijk… Maar dat had ik al eens vermeld, zeker?

Parfum
De parfum van Nuxe is qua geur niet te vergelijken met een gewone Eau de toilette. Naar wat ruikt het dan? Ik ben echt niet goed in beschrijvingen geven op dat gebied en dus heb ik het even van de website afgesnoept: “le parfum, een vrouwelijke geur die naar zon en warm zand zweemt, met toetsen van Oranjebloesem, Magnolia en Vanille“, voilà, dat weet je dan ook alweer.

Handcrème
De handcrème vind ik echt een aanrader voor mensen die Nuxe nog niet kennen. Niet zo heel duur, zacht en nadat je de crème hebt aangewreven, weet je onmiddellijk waarom ik niet kan zwijgen over die heerlijke geur…

Dat betekent trouwens dat bijna al mijn verzorgingsproducten ondertussen van Nuxe zijn. Vroeger veranderde ik nogal vaak en dat is nu verleden tijd: ik heb mijn merk gevonden. Die bijna slaat trouwens op mijn deocrème van Louis Widmer: ik kom mijn deur niet uit zonder. Die crème is namelijk geurloos en werkt voor mij veel beter dan gewone deodorant. De geur van gewone deodorant, die je in de supermarkt koopt, vind ik trouwens vreselijk: meestal is die zo allesoverheersend. Maar misschien heb ik hier een verkeerd beeld van. Ik geef namelijk les in een middelbare school en die klassen waar bijna alleen maar tienermeisjes inzitten, wel, die kunnen nogal eens ferm stinken. Maar echt, een stank waarvan je na vijf minuten barstende hoofdpijn krijgt. Dus je begrijpt mijn afkeer van gewone deodorant wel. Nuxe heeft blijkbaar ook een deocrème, ontdekte ik zopas. De kans is dus groot dat er ook hier wordt overgeschakeld naar Nuxe.

En mocht je het je afvragen, na het lezen van dit stukje: nee, ik heb geen aandelen van Nuxe.

Tags: , , , , , ,