Florian, 10 maanden

Ik ben genoodzaakt om je maandbrief een dagje vroeger te schrijven, lieve zoon van me want een vermaanddag heb je niet in februari. Op die ene dag zal het wel niet aankomen, zeker? Alhoewel… Weet je nog, toen ik vorige maand op 29 januari, schreef: misschien leer je wel kruipen… Awel, vriend, 30 januari was de dag waarop je ermee vertrokken was. Ondertussen ben je er, na vier weken oefenen, prima mee weg. Het was plezant om je ontdekkingstochten mee te beleven deze maand. We moesten er echt aan wennen, je papa en ik, aan zo’n kruipende baby in huis. Het heeft ook zo zijn nadelen, natuurlijk, maar op zich ben je stukken vrolijker geworden. Je kan gaan en staan waar je wil, bij wijze van spreken. Dat staan is trouwens nog steeds jouw favoriete activiteit, kruipen is voor jou een leuke extra maar liefst van al sta je gewoon ergens recht.
Ons huis heeft nu helemaal geen geheimen meer voor jou. Het is gewoon één grote speeltuin geworden. Jouw favoriete speelplekken zijn nogal vaak de plekken waar je eigenlijk niet zou moeten spelen. Zoals onze televisie, bijvoorbeeld, en alles wat daarmee verband houdt. Je ontdekte zelfs al hoe je de posten kunt verzetten. Even voor de duidelijkheid, kleine man: het woord “neen” betekent dat je iets niet mag. Klinkt makkelijk, toch?

Bij de onthaalmoeder is het helaas nog steeds een ander verhaal. Het verloopt nog altijd moeilijk en dat is misschien nog een understatement. Ik heb me neergelegd bij de situatie voor zover dat mogelijk is. Het is nog steeds erg moeilijk voor me om je huilend te moeten achterlaten. Moest ik weten dat je binnen de vijf minuten stopt met wenen dan zou ik daar perfect mee kunnen leven maar het is helaas anders. Gelukkig zijn er ook de iets betere dagen of dat denk ik toch, want eerlijk gezegd, ik vraag er niet meer expliciet naar. Het is wat het is.

Hetzelfde verhaal met je slapen, meneertje. Een zestal weken terug was ik met volle moed begonnen met het Florian leren in zijn eigen bed slapen- plan. Dat ging een tweetal weken goed en daarna waren we terug bij af. Je bent gewoon niet meer in je bed te krijgen of ik moet al haast half bij je gaan liggen wat wel erg moeilijk is in zo’n babybed. Ik krijg je dan wel af en toe in slaap maar als ik nog maar durf aanstalten maken om je kamer te verlaten, sta je alweer recht in je bed en roep je het hele huis bijeen. Ik snap het wel, hoor, tussen mama en papa in slapen is gewoon veel gezelliger. En als je pijn hebt of ongemakkelijk bent dan is mama vlakbij om je te helpen. Ik ga mijn plannen dus voorlopig weer even opbergen en als ik weer de moed heb, gaan we er opnieuw tegenaan.

De krokusvakantie heeft je zus en jou dichter bij elkaar gebracht. Meer en meer lukt het jullie om met elkaar te spelen. Daar heeft dat kruipen van jou zeker toe bijgedragen maar ook gewoon het feit dat je meer en meer een echt persoontje aan het worden bent. En ik hou van dat kleine persoontje. Je kunt zo fantastisch lachen, een echte schaterlach. Eten is ook één van je nieuwe favoriete hobby’s geworden of zo lijkt het wel. Je hebt nu duidelijk door wat wij eten en wat jij te eten krijgt en dat die twee dingen meestal niet aan elkaar gelijk zijn. Je wil alles proeven, desnoods pak je het wel uit mijn bord. We hebben een toekomstige deugniet in huis, zoveel is duidelijk. Ik kan amper geloven dat we binnen twee maanden jouw eerste verjaardag al zullen vieren. Ik kijk er echt al naar uit om weer een peuter in huis te hebben.

Tags:

To drink or not to drink

loveprintable

Ik drink geen alcohol. Echt? Ja, echt, niks. Mijn man trouwens ook niet for that matter.
“Waarom niet?”
Dat is steevast de vraag die ik (of wij) krijgen als het op dat onderwerp aankomt. Voor mezelf is de reden eigenlijk enorm simpel. Ik lust het gewoon niet. Wijn niet, champagne of cava niet en bier al zeker niet. En ja, ik heb het ooit allemaal wel geproefd. Meer dan eens zelfs. Maar niemand heeft er mij ooit een plezier mee gedaan. Mijn man drinkt niet uit principe en ja, ook hij heeft het allemaal wel al eens geproefd. Voor ik mijn man leerde kennen, voelde ik mij op een of andere manier altijd wel verplicht om ook iets te drinken als het erop aankwam. Meestal gewoon om de waaromvraag of de grote verwondering te vermijden. Nu is het makkelijker. Met twee sta je altijd sterker.
En het heeft zo zijn voordelen. Financieel, bijvoorbeeld, is het een enorm voordeel. Vergelijk maar gewoon eens de prijs van een menu met of zonder aangepaste wijnen als je uit eten gaat. Of vul eens je winkelkarretje met een paar flessen wijn en wat bier… We hoeven ons ook nooit af te vragen wie Bob zal spelen als we weggaan en de volgende ochtend moeten we nooit afrekenen met een kater en is onze zondag niet verpest omdat we ons slecht voelen.

Die verwonderde blikken en die “waarom niet”-vraag begrijp ik dus eigenlijk niet zo goed. “Waarom wel” zou de vraag moeten zijn. Begrijp me niet verkeerd: ik heb helemaal niks tegen de occasionele drinker en als je plezier hebt van een glaasje wijn tijdens het eten moet je het voor mij niet laten. Ik heb het vooral moeilijk met het feit dat niet drinken steeds als raar beschouwd wordt. Dat mensen soms doen alsof je van een andere planeet komt omdat je geen alcohol drinkt. Want, neem het van mij aan, zo reageren mensen echt. En waar ik het nog moeilijker mee heb, is, als we al eens gaan eten, met een andere tafel waarvan ik iedereen lustig de alcohol zie naar binnen gieten en daarna in de auto stappen. Het moest maar eens mijn kind zijn die ze straks omver rijden, denk ik dan.

Geef mij dus maar een lekkere tas cappuccino in plaats van een glas wijn. Ik heb niet het gevoel dat ik iets mis en eerlijk gezegd hoop ik dat mijn kinderen er later hetzelfde over denken. Geen alcohol drinken maakt mij echt niet ongelukkig. En bij de volgende waaromvraag ga ik vanaf nu gewoon verwijzen naar dit blogbericht, denk ik, ik heb het er een beetje mee gehad.

Tags: , , , , ,

Aaargh!

Of iets in die aard… Ik heb de laatste dagen veel blogberichten gelezen over hoe je je huishouden kan draaiende (of niet draaiende) houden. Veel goede tips gelezen ook maar als ik heel eerlijk moet zijn: hier draait het nogal in de soep. Hoofdreden daarvoor is dat Florian kruipt.

Ja, hij heeft een speelhoek, onze kleine meneer. En wel deze:

WP_20150222_007

Duidelijk geen gebrek aan speelgoed!

 

Maar nee, meneertje verkiest liever deze plaatsen om te spelen:
WP_20150222_005 WP_20150222_004 WP_20150222_001

Of het keukentje van grote zus. Tot voor kort ruimde ik dat fanatiek en elke dag tot zes keer toe schoon op. Maar enkele dagen geleden heb ik mij gewonnen gegeven en dus nu ruim ik het keukentje zo op:

Gewoon alles in het oventje droppen en ovendeur dicht! Done!

Gewoon alles in het oventje droppen en ovendeur dicht! Done!

En dan botste ik gisteren toevallig op dit filmpje en verscheen er een instant smile op mijn gezicht. Ik wou het alle andere jonge mama’s die mijn “aaargh” wellicht heel goed snappen dus zeker niet onthouden. It made my day:

 

Tags: , , ,

Lente in Brugge: nog meer tips.

WP_20150215_007

Het mooie weer van de afgelopen dagen zorgde ervoor dat we weer wat meer kilometers al wandelend konden afleggen. Ik kijk echt alweer uit naar nog warmere dagen, naar de lente (en hopelijk een mooie). Mooi weer betekent kunnen buitenkomen en soms moet dat niet meer zijn. Een wandeling, eventjes rusten op een bankje en genieten van het zonnetje op je gezicht. Een namiddag naar de speeltuin. De beste herinneringen aan Elisa haar peutertijd hou ik over aan die lentedagen. Dan parkeerde ik mijn auto aan het station van Brugge en wandelde zo via het Minnewaterpark naar het Walplein. Daar konden we dan een uur op een bankje zitten, Elisa kijkend naar de zwanen en als er een mevrouw passeerde met heel-veel-kleurig haar dan zei ze luidop: “kijk, mama, een papegaai”. Of dan reed ik, nadat ik haar van de crèche had afgehaald, direct door naar een speeltuin en zat ze daar nog in het zand te spelen tot het te koud werd en we wel naar huis moesten terugkeren. De emmers en bijhorende schopjes lagen standaard in mijn auto te wachten op zo’n mooie dagen.

IMG_2897

Afgelopen zaterdag ontdekten we twee nieuwe zaken in Brugge. Babette, een broodjes- en slahuis ligt in het begin van de Noordzandstraat. Voor diegenen die ooit mijn pop-up restaurant volgden: de eigenaars zijn het koppel dat deelnam voor West-Vlaanderen en dat het visrestaurant had in Kortrijk. Babette is een mooie zaak geworden, met oog voor detail. Op het eerste zicht is er niet specifiek aan kinderen gedacht maar de eigenares stelde een bagnette (een zacht, rond broodje) voor en die belegde ze enkel met kaas, zonder groenten, speciaal voor Elisa. Er dus even naar vragen en het euvel van er is geen kinderkaart is van de baan. Bij mooi weer is het ideaal: een broodje of slaatje to go en dan ergens een bankje zoeken waar je op je gemak je lunch kan opeten. In ons geval waren dat de bankjes in de Sint-Amandstraat, een zijstraat van de Geldmuntstraat. Er kwam een erg vriendelijke man naast Elisa zitten. “Smakelijk, meisje,” zei hij en hij stak een sigaret op (en mocht je er nog aan twijfelen: dat “vriendelijk” bedoelde ik sarcastisch). Ik moet hier trouwens nog een kleine opmerking geven in verband met de kasseien naast de bankjes. Blijkbaar zijn die heel oneffen want in de tijd dat wij er zaten, hebben we er vier mensen zien struikelen. Bij deze: je bent gewaarschuwd.

 WP_20150215_003 WP_20150215_001 WP_20150215_005

Choco Jungle Bar was de tweede, nieuwe zaak waar we toevallig op kwamen. Wat staat erop de kaart? Warme chocolademelk in alle geuren en kleuren natuurlijk maar ook pannenkoeken, wafels en brownie. Ook al had ik geen echte honger meer na mijn slaatje, ik ben altijd bereid om een brownie te proberen. De presentatie was leuk maar de brownie op zich vond ik geen voltreffer. De chocolademelk mocht er wel zijn. Ook het interieur, een jungle zoals de naam zegt, is heel aantrekkelijk voor kinderen. Je kunt er zelfs in een boomhut je chocomelk opdrinken als je dat wil.

Wil je nog meer tips? Vorige zomer en herfst gaf ik er al heel wat. Je vindt ze hier, hier en ook nog hier.

Tags: , , , ,

Films voor kleine (en grote) meisjes.

Elisa kijkt al reikhalzend uit naar maart en april (en mama stiekem met haar mee). Disney is namelijk weer goed bezig! Het wordt een harde noot om te kraken hier thuis… Wie mag Elisa vergezellen naar de bioscoop en wie blijft thuis om op Florian te passen? Want, zie, binnenkort komen deze twee in de zalen:

Cinderella (25 maart)

Nee, geen vernieuwde versie van de tekenfilm maar een heuse echte film! Het sprookje der sprookjes verfilmd! Als dat niet iets is om naar uit te kijken dan weet ik het ook niet meer. Met Cate Blanchett als de boze stiefmoeder en voor diegenen die de fantastische serie Game of Thrones volg(d)en: Robb Stark, himself, speelt de rol van Prince Charming. Eén ding vraag ik me wel af: hoe gaat de Vlaamse Assepoester heten? In de Amerikaanse versie heet ze namelijk Ella. Assepoester kun je moeilijk afkorten tot iets wat op een naam lijkt. Ik ben benieuwd.

En dan nog een leuke extra: samen met Cinderella gaat Frozen Fever in première. Frozen was zo’n succes dat de makers besloten er nog een klein vervolg aan te breien. Een klein vervolg want Frozen Fever is een zeven minuten durende kortfilm, maar toch, we kijken er naar uit!

 

Tinkerbell and the legend of the Neverbeast (april)

Hier thuis zijn wij allemaal gek op de Tinkerbell films. Vorige winter zaten we nog in de cinema voor Tinkerbell en de piratenfee en ergens in april komt alweer een nieuwe film in de zalen. Altijd mooi geanimeerd, en grappig. Op iMDB krijgen de films meestal geen erg hoge score, iets wat wij hier thuis àbsoluut niet begrijpen.

 

En in 2016 komt dan de verfilming van Belle en het Beest uit.

Tags: , , , , , ,

Kleine dingen #6

Brugge tip: lunch
Zowel Bruggelingen als niet-Bruggelingen weten het al: de Markt van Brugge en ’t Zand zijn beter te vermijden als je een plaatsje zoekt om te lunchen. Maar waar moet je dan wel heen? Plaatsjes genoeg, absoluut maar je moet ze wel weten zijn natuurlijk. Onlangs ging ik lunchen in Phare de Vie, net buiten de Smedenpoort en eigenlijk ook niet zo heel ver van mijn deur gelegen. Heel goed te doen ook in combinatie met een dagje shoppen in Brugge want de zaak ligt op wandelafstand van ’t Zand. Ik was er al vaker geweest voor koffie in de namiddag maar nog nooit voor een lunch. De prijzen hielden me eerlijk gezegd wat tegen. Je mag toch wel rekenen op minstens 25 euro per persoon, drank inbegrepen, afhankelijk van wat je kiest natuurlijk. Je kunt duurder gaan eten, dat wel, maar voor een lunch vind ik het toch wel wat aan de prijzige kant. Maar, belangrijker, het is er wel superlekker en je wordt vriendelijk en snel bediend. Ook het interieur is enorm klassevol. Even reserveren vooraf is ook aan te raden want het zit er meestal bomvol.

images

En nog een Brugge tip: fashion!
Als je dan toch richting Smedenpoort en iets daarbuiten trekt, spring dan zeker eens binnen bij Villa Maria en al zeker in hun outlet. Villa Maria is een heel mooie kledingwinkel maar ook wel prijzig. De outlet, die er vlak naast ligt, geeft het hele jaar door 60% korting. Je moet natuurlijk wel wat geluk hebben. De beste momenten om koopjes te doen (ik spring nogal geregeld binnen aangezien het voor mij echt niet ver is) zijn februari en augustus, dan zijn de solden afgelopen en komt alle kledij die niet verkocht werd binnen in de outlet. Xandres, Hampton Bays, Karl Lagerfeld,… Noem maar op. En niet de stukken waarvan je denkt: “wie koopt dat nu?” maar echt hele mooie spullen. Dus met wat geluk kun je er mooie koopjes doen.

untitled

De jumpsuit discussie
Discussie is een groot woord… Maar vorig weekend werd ik op slag verliefd op een jumpsuit bij het doorbladeren van de Nina. Niks mis mee, natuurlijk, ware het niet dat mijn man een beetje gruwelt bij het woord jumpsuit laat staan bij het idee dat ik er één zou kopen. Maar kijk, in mei hebben wij een Eerste Communie in het vooruitzicht en in augustus een huwelijksfeest en de jumpsuit lijkt me wel een goede investering voor beide evenementen. Hij is wel zwart maar met een jasje in zomerse kleuren en hakschoentjes in diezelfde zomerse kleuren kan dat toch niet misstaan, zeker? En nog een argument is dat mijn ketting, die ik voor onze vijfde huwelijksverjaardag kreeg, er wellicht ook heel mooi op zou passen. Nu nog mijn man over de streep trekken…

Mocht je het willen weten, het gaat dus over deze.

Mocht je het willen weten, het gaat dus over deze.

Florian slaapt…
In de negen maanden brief aan Florian liet ik al weten dat ik een avondritueeltje had ingevoerd. In de hoop dat Florian zou leren wennen aan zijn eigen bedje en er ooit (mijn doelstelling is tegen de zomer) in doorslapen. De eerste twee en een halve week ging dat behoorlijk. Soms sliep hij eens blokjes van een uur, soms maar een half uur maar als ik dan ging kijken en hem even troostte, sliep hij weer wat verder. Hij slaagde er zelfs één nacht in om van 22u30 tot 5u30 door te slapen. Waarom het die nacht wel kon en daarna niet meer, is mij een raadsel. Oververmoeid misschien? Ik maakte dus kleine vorderingen met hem en had een klein beetje hoop dat het wel goed kwam. Maar sedert een viertal nachten is het plots weer gekeerd en niet in de positieve zin. Florian is gewoon niet in zijn bed te krijgen. Of eigenlijk: hij is er wel in te krijgen maar alleen als ik er zowat bij ga liggen, wat helemaal niet evident is in een babybed natuurlijk. Als ik wegga of ook maar aanstalten maak om weg te gaan, volgt er een vreselijke huilbui en wat ik ook probeer: (laten huilen of gaan troosten) niks helpt. Ik ben dus echt behoorlijk moedeloos aan het worden wat dat slapen betreft. En ja, co-sleeping is nog steeds de oplossing als wij zelf ook wat willen slapen maar na 9 maanden heb ik het er eerlijk gezegd een beetje mee gehad. De negatieve dingen eraan zoals je moeilijk kunnen draaien in bed of nog even lezen voor het slapengaan, een babysit laten komen om eens een avondje weg te kunnen, wegen door. Het is doordoen en niet opgeven maar het is zwaar. Tips of ideeën zijn meer dan welkom alhoewel ik denk dat ik al zowat alles geprobeerd heb.

Tags: , , , , ,

Brief aan mijn jongere zelf

Er zijn er heel wat de revue gepasseerd de voorbije week, brieven, bedoel ik. De #boostyourpositivitychallenge heeft heel wat bloggers aan het werk gezet met een reeks uitdagingen. De volledige challenge laat ik aan mij voorbij gaan maar het onderdeel van de brief vond ik toch wel een leuke schrijfuitdaging… En ook omdat Sabrina me het zo lief vroeg in mijn vorige post natuurlijk… De bedoeling is om een brief aan je 16-jarige zelf te schrijven maar ik ga het een klein beetje anders aanpakken en gewoon een brief aan mijn jongere zelf schrijven. Omdat ik wat voor en na mijn 16de levensjaar gebeurde toch ook wel belangrijk vind.

21628bade30f97b1ab307cc71d306033

Dag jongere versie van mezelf,

Een brief uit de toekomst. Wat gaan ze nog allemaal uitvinden? Ik weet het, het klinkt bizar maar het is de toekomst, hé. Binnen hier en het dubbele van de leeftijd die je nu ongeveer hebt, ga je zelfs op het internet surfen met je gsm. Waar en wanneer je maar wil. Ga je kunnen kiezen wanneer je naar welk programma op tv kijkt. Ga je geen videocassette meer nodig hebben om programma’s op te nemen maar heb je gewoon op een rode knop op je afstandsbediening te duwen en is het programma al opgenomen. En die sfeerlamp in de hoek van je latere living, die zet je gewoon aan met je gsm. Jaja, draai maar met je ogen, je gaat het wel zien.

Eerst en vooral wil ik zeggen: ga zitten, lees en vooral: luister naar me. Ik weet dat je het moeilijk vindt om raad van andere mensen op te volgen. Je bent liever je koppige zelve en je gaat liever je eigen gang. Je eigen ideeën zijn de enige juiste. Ik moet je teleurstellen, meid. Je gaat toch wel een aantal foute keuzes maken in je tienerjaren. Uiteindelijk draait het allemaal goed uit, hoor. Maar toch. Nu die mogelijkheid er toch is om je te waarschuwen voor bepaalde misstappen, laten we er dan maar meteen gebruik van maken.

De overgang van het lager naar het middelbaar was moeilijk voor jou. Geen enkele van je vriendinnen koos ook voor de school waar jij nu naartoe gaat en je vond niet direct je draai. Dat zal nog tot aan het begin van het vierde middelbaar zo zijn. Sorry daarvoor. Maar het komt dus wel goed. In het vierde middelbaar leer je je beste vriendin kennen. Je klasgroep ziet er plots volledig anders uit en je lijkt eindelijk je plaatsje te hebben gevonden. Er zijn zelfs momenten waarop je je amuseert op school. Jij en je vriendin, twee handen op één buik, jullie zullen nog wat aflachen tijdens de lessen. Jaren later gaan jullie het er nog over hebben.

Je bent nu een tiener en je bent onzeker. Dat hoort bij de leeftijd, hoor. Ja, zelfs diegenen die met een air van hier tot in Timboektoe over de speelplaats paraderen, zijn onzeker. Trust me. En nee, heus niet iedereen behalve jij heeft een lief. Dat lijkt alleen maar zo. Daar bega je een grote fout, meid. Je leert iemand kennen op je 16de en je vindt dat hij je lief moet worden want stel je voor dat jij geen vriendje hebt. Heus, de wereld zal niet stoppen met draaien. Een paar jaar later zal zelfs blijken dat je een paar stille aanbidders hebt gehad. Maar omwille het feit dat jij al bezet was, heb je dat nooit eerder geweten. Ik wil hier nu niet mee zeggen dat je geen liefje mag hebben, hé, begrijp me niet verkeerd maar wat ik wel belangrijk vind, is dit: bind je niet voor de komende acht jaar aan datzelfde lief. Je zal in de jaren die komen, merken dat die relatie niet van een leien dakje verloopt. En hoe meer jaren er gaan verstrijken, hoe duidelijker dat zal worden. Toch ga je doorgaan. Waarom is me tot op de dag van vandaag nog altijd even onduidelijk. Meer zelfs, het ongelukkigste jaar die je tot nu (we zijn het jaar 2015(!), meid) toe zal hebben, is het jaar waarin je een huis koopt en gaat samenwonen. En als je dan toch niet naar me luistert tot hier toe, luister dan tenminste hier naar: koop geen huis als je per se wil gaan samenwonen, huur alsjeblief eerst iets. Het zal je uiteindelijk al je spaargeld kosten. Hoe dom is dat niet?

Continue reading →

Tags: , , , , ,

Het begin.

Het begin van Elisa en Florian dat was mama en papa die voor elkaar kozen. Een belangrijke voorwaarde. Het begon in de zomer van 2007. Dat was de zomer waarin ik, na twee jaar interims in het onderwijs, besloot er de brui aan te geven en een interimkantoor binnenstapte. Ik had nog geen kinderen, toen, en dus was het voordeel van de lange vakanties niet eens zo’n voordeel. Het was vooral verveling alom. Ze hadden een mooie aanbieding, het interimkantoor, op de douaneafdeling van een grote firma, die deed in airco in een stad aan de zee. Werken in een grote firma… Als 23-jarige sprak me dat onmiddellijk aan. Na enkele testen en een sollicitatiegesprek was ik aangenomen. Een paar maanden daarvoor had mijn man ook een beslissing genomen: hij stopte met zijn studies in Gent en zou gaan werken. Hij had een aantal opties maar moest tenslotte gaan voor de optie van de firma in airco omdat hij toen nog geen rijbewijs had en die firma de enige was die met het openbaar vervoer (of in de zomer zelfs met een lange fietsrit) te doen was. En zo begon onze love-story.

“En, ben je het hier al een beetje gewoon?”
Nog steeds moeten we erom lachen, mijn man en ik, om die ene zin. Die zin was namelijk het begin van het eerste gesprek die we samen voerden. Een kort gesprek, uiteraard, en toch staat die in onze beide geheugens gegrift…
Ik kwam dus terecht op de douaneafdeling van de firma. Afdeling is misschien een groot woord want we zaten aan een eiland met vijf mensen. De douaneafdeling was gevestigd op het eerste verdiep. Een grote vloer bestaande uit allemaal verschillende “eilanden”, gescheiden door rijen kasten. Mijn toekomstige man zat twee rijen verderop. Die eerste middag nodigde Sarah, mijn afdelingsgenoot, me uit om samen te gaan eten. “We hebben een vaste bende waarmee we altijd samen zitten,” zei ze, “als je wil, mag je bij ons komen zitten.” Natuurlijk wilde ik dat want wat moest ik anders? Ik weet nog dat ze me in de trappenhal aan iedereen van de bende voorstelde. Mijn man maakte er ook deel van uit, dus ze moet me ook aan hem hebben voorgesteld maar dat herinner ik mij niet meer. Wat ik me wel nog goed herinner is dat hij me vrij snel opviel daar aan die lange tafel over de middag. Met zijn rake opmerkingen en grapjes was hij altijd een spilfiguur in de gesprekken aan die tafel. Het was ook aan die tafel dat onze gevoelens voor elkaar stilletjes aan zijn beginnen groeien. Dat zijn we pas achteraf te weten gekomen van elkaar. Op dat moment was het nog elk voor zich. Stiekem. Niet goed weten wat aanvangen. Verwarrende tijden. Het was in die tijd dat ik me haastte om voor mijn toekomstige man te kunnen gaan zitten, bijvoorbeeld. Hij at altijd boterhammen en zat daarom als eerste neer terwijl de rest van de groep nog aan het aanschuiven was voor soep of een warm middagmaal. En daarom at ik op den duur ook alleen maar nog boterhammen. Dan hadden we vijf minuten voor onszelf. Ik genoot enorm van die vijf minuten want mijn man en ik, wij maakten een klik, ik had zoiets nog nooit meegemaakt. Hij ook niet. Maar zoals ik al zei dat hebben we allebei pas achteraf geweten.

08d8fa15844e10704413292ef43b00ba
Continue reading →

Tags: , , , ,