Florian, 9 maanden.

Lieve Florian,

9 maanden in mama’s buik en vandaag 9 maanden op deze wereld. Zie jou daar staan, grote meneer. Mama zit aan tafel te typen en jij staat naast mij in je park, te glunderen. Rechtstaan en weer gaan zitten, rechtstaan en weer gaan zitten. Je straalt. Zo trots ben je. Je was al een tijdje aan het proberen en een tweetal weken terug was het jou eindelijk gelukt en natuurlijk doe je nu niet liever. En ook al kun je het nu al twee weken je glundert nog elke keer alsof het de eerste keer is dat je jezelf kan rechttrekken.
Vorige maand was een zware, meneertje maar ik steek dat nog steeds op je acht maanden sprong in combinatie met de last die je af en toe nog hebt. Deze maand was het stukken beter. Je was vrolijker en vooral terug erg ondernemend. Je hebt je niet alleen leren rechttrekken, je gaat ook vlot van liggen naar zitten en je neemt een aanzet om te kruipen. Het lukt je nog niet want je valt op je buik als je wil vertrekken maar dan sleep je je vooruit op je eigen manier. Dat gaat niet snel maar al rollend en je vooruit trekkend geraak je wel waar je wil geraken.
Je nieuwe favoriete speelgoed is zowaar het keukentje van je grote zus geworden. Je doet de oven open, haalt er vanalles uit, doet de oven weer dicht en daarna richt je je op de frigo… Je maakt er een boeltje van, meermaals per dag, en mama maar opruimen. Het is goed dat ik je zo graag zie!
Buiten het slapen en je dagen bij de onthaalmoeder ben je dus eigenlijk wel flink geweest de voorbije maand. Vorige week mag ik daarin niet meerekenen want dan was je ziek, het noro-virus (nog nooit van gehoord), en natuurlijk kon je dan niet je vrolijke zelf zijn. Je maakt erg duidelijk wanneer je het beste in je vel zit: in je eigen omgeving. Dat is leuk maar dat maakt het ook soms erg zwaar. Met lood in mijn schoenen breng ik jou naar de onthaalmoeder. Als ik nog maar aanstalten maak om weg te gaan, begin je te wenen en zo moet ik je dan achterlaten. Je bent niet de enige daarin, dat weet ik wel maar de meeste baby’s zijn na een kwartier al vergeten dat mama weggegaan is en gaan gewoon vrolijk spelen. Maar kijk, gisteren opperde de onthaalmoeder voorzichtig dat het iets beter was geweest en ja hoor, je had zowaar een half uur geslapen. Ik merkte het ook aan je: je zag er niet doodmoe uit. Ik hoop echt, echt, echt dat je verder die richting uitgaat want na vorige week was de moed me nog dieper dan diep in de schoenen gezonken. Een lichtpuntje aan het einde van de tunnel: dat heb ik hard nodig.
En dan je slapen, kleine vriend. We waren in een vreselijk ritme gekomen waarbij je om 8 uur ’s avonds bij mij in de zetel sliep, om 10 uur je melk dronk en dan samen met ons naar bed ging. Vorige week deden we zelfs geen moeite meer om je in je eigen bed te krijgen omwille van je ziek zijn en dat we sowieso al wisten dat het niks ging worden. Afgelopen maandag had ik er plots helemaal genoeg van. Hoe graag we je ook zien, mama en papa zien elkaar ook graag en geen avonden en nachten meer voor onszelf hebben, welja, er zijn leukere dingen. Dus bedacht ik dat je nu wel groot genoeg was voor een vast avondritueel en als we nog langer zouden wachten het misschien te moeilijk ging worden om je nog in je eigen bed te krijgen. En nu doen we het zo: pyjama aan, melk om half acht, dan naar boven en samen een boekje lezen in de schommelstoel. Licht uit, nachtlampje aan en in bed. Dat in bed is niet evident: je huilt en ik moet bij je blijven en je telkens opnieuw platleggen en instoppen omdat je steeds terug gaat zitten. Ik moet over je hoofdje wrijven tot ik merk aan je ademhaling dat je rustig wordt en gaat inslapen. Dan pas kan ik je kamertje verlaten. En het duurt zolang het duurt… Eergisteren was dat zelfs anderhalf uur. Een waar mirakel. En ja, uiteindelijk beland je weer bij mij in de zetel maar na je laatste melk van 10 uur stoppen we je opnieuw in je eigen bed. En ook hier: het duurt zolang het duurt en dan is het de rest van de nacht weer tussen mama en papa in. Maar goed. We kunnen geen mirakels verwachten en ik ben maandag begonnen met het idee dat het een werkje van maanden zal zijn om je uiteindelijk een volledige nacht in je eigen bed te laten slapen. We gaan het heel stapsgewijs doen, vriend. Dat is het beste voor zowel jou als mij, denk ik. Maar daarnaast wordt het ook dringend tijd dat je buikje wat meewerkt want vorige nacht was weer zo lastig voor jou dat ik best wel snap dat je 20 keer per nacht wakker wordt.
Maar kijk, kleine vriend, ik trek mij enorm op aan dagen waarop je vrolijk bent en dus hoop ik dat er nog veel van die dagen volgen. Ik hoop dat je je draai bij de onthaalmoeder gauw vindt en ik hoop dat je snel went aan je eigen bed. Maar vooral hoop ik dat de natuur doet wat ze moet doen en dat je verlost raakt van je reflux en je krampjes.
Ik ben benieuwd naar de komende maand. Waarschijnlijk ga je leren kruipen. Misschien een eerste tandje? We zien wel. We gaan het nemen zoals het komt. Count your blessings: dat past wel bij ons leven met jou.

Mama houdt van je, klein meneertje. Dat is het enige wat belangrijk is, vind je ook niet?

Tags: , , ,

Het is weer bijna zover…

over exact 2 dagen word ik 31 lentes!

a86b2343e5f56debd0b7c2d2665a6de5

Gisterenavond heeft mijn lieve man mij daarvoor al verrast met een etentje (alhoewel, het woord etentje is hier niet echt op zijn plaats) in A’Qi. Een tweesterrenrestaurant, hier tussen de vele andere in de buurt, die wij prijs-kwaliteit onvoorstelbaar de moeite vinden. Ons etentje bestond uit een waar zevengangenmenu oftewel drie uur zaligheid op een bordje. Kijk maar even mee:

WP_20150124_001

Sint-Jacobsnoot, gesmolten foie gras en een polderaardappeltje

WP_20150124_002

Tarbot en een mousselinesausje.

WP_20150124_003

Duif, boschampignons in een sausje op basis van citroengras.

WP_20150124_005

Chocomousse, banaan, speculaas en karamel.

WP_20150124_006

Vanille-ijs, pistache en Granny Smith.

WP_20150124_007

Lekkers bij de koffie…

Alles was écht, écht superlekker. Voor de wakkere lezers onder jullie: ja, het derde voorgerecht ontbreekt. Ik was al drie happen ver toen ik me realiseerde dat ik eigenlijk van alles foto’s wou nemen…

c171bcd03086c4c1d8e5faecb889ab53

Onlangs gaf ik deze mevrouw een liedje als verjaardagscadeau. En dat bracht me op een idee. In het prille begin van het jaar schreef ik in mijn goede voornemens dat ik meer boeken wou lezen dit jaar. Eén boek per maand leek mij een haalbare kaart maar voorlopig ben ik nog niet zo goed bezig moet ik eerlijk bekennen. Woesten staat op mijn Kindle en ik ben nog niet voorbij hoofdstuk één… Ik moet dus dringend beter mijn best doen en vandaar mijn vraag: welk boek zou je mij geven voor mijn verjaardag?

Tags: , , , , ,

Naast de emmer en een filmtip…

Afgelopen zaterdag werd ik nog half slapend onder gespogen door mijn lieve babyzoon. Als iemand me nu vraagt naar een nadeel van co-sleeping, dan ga ik antwoorden: “als ze ziek zijn dan heb je geen klein babybed te verversen maar je volledige eigen bed”. Het was het begin van een kleine week waarin iedereen hier in huis het zitten had. Dochterlief klaagde maandagnamiddag van buikpijn en net toen papa thuiskwam, besloot ze hem te verwelkomen door de inhoud van haar maag op ons parket te ledigen. Heel gezellig allemaal. ’s Avonds hadden we haar in bed gestopt en een emmer ernaast geplaatst. Als je nog moet overgeven, doe het dan in de emmer was de boodschap. De eerste keer dat onze lieve meid moest overgeven, deed ze dat overal in haar kamer behalve in die emmer. De tweede keer was onze trap de slachtoffer. Laat ons eens van boven naar beneden overgeven en kijken wat er gebeurd, moet ze gedacht hebben. Heel gezellig allemaal. En meteen een verklaring ook waarom het hier al een kleine week stil is.

En dan de filmtip: Locke.
Een man in zijn auto. That’s it. Hoe origineel is dat? Je zou kunnen denken van niet en je zou kunnen denken wat een saaie film. Neem het van mij aan: saai wordt het nooit. Of hoe je van iets simpels toch iets heel moois kunt maken.
Als je zin hebt in eens iets anders dan anders dan is deze film zeker en vast een aanrader.

Hier is alvast een voorsmaakje:

Tags: , , , ,

Dag kleine, lieve zoon.

Ik wou dat het een echte was, jouw eerste tablet. Ik wou dat ik je een mailtje kon sturen om te vragen hoe het met je gaat en om te zeggen dat ik aan je denk. Mijn echte werkdag begint pas deze middag en toch heb ik je vanmorgen al bij de onthaalmoeder afgezet. Dat heb ik zo beslist omdat ik dacht dat het geen kwaad kon voor jou, dat je zo wat sneller zou wennen aan de onthaalmoeder. Dat heb ik ook beslist om mezelf eens wat extra tijd te geven om iets gedaan te krijgen. Je zal nogal kijken als je thuis komt vanavond, jongeman. Mama’s huis ligt proper. Speelgoed aan de kant, gestofzuigd en de ramen zijn weer eens gepoetst geraakt. De strijk moet nog gedaan worden en mijn agenda voor school moet ook nog gemaakt worden. Maar dat doe ik straks. Eerst even dit. Ik weet dat je het lastig hebt, lieve jongen, dat is nu alweer twee weken zo. Er is nog geen dag geweest waarop de onthaalmoeder zei dat je flink bent geweest. Je weent en je slaapt bijna niet waardoor je het alleen maar nog lastiger maakt voor jezelf. Ik weet, dat als je zou kunnen praten dat je dan zou zeggen: “mag ik bij jou blijven, mama?”. En ik zou zo graag willen dat ik gewoon “ja” kon zeggen. Thuis kan je zo flink zijn, waarom toon je dat ook daar eens niet? Je zou het jezelf zoveel makkelijker maken en mij ook. Ik zou zo gelukkig zijn om te horen dat je een leuke dag hebt gehad als ik je kom halen. Ik vind het jammer dat je bestempeld wordt als een lastige baby. Dat je een speciale bent. Dat de onthaalmoeder in haar 30 jaar nog nooit een baby als jij gezien heeft. Ja, je bent zeker en vast speciaal. Dat weten wij ook wel. Maar tegelijkertijd kun je ook zo fantastisch zijn. Ik zie je hier nog staan, vorige weekend, te blinken van trots omdat je zelf was rechtgestaan in je park.
Nog een uur of vijf en ik kan je weer komen ophalen. Ik weet dat het lange uren zullen worden. Ergens wou ik dat ik niet beslist had om je op vrijdagvoormiddag ook weg te doen. Ook al weet ik dat ik die voormiddag erg goed kan gebruiken. Als ik weet dat jij ondertussen ongelukkig bent dan heb ik er niks aan. Ik kom je straks weer halen, lieve jongen. Om precies vijf minuten over vier spring ik in mijn auto en ben ik de eerste van de ganse school die de parking afrijdt. Eerst je zus ophalen en dan jou. En dan gaan we weer spelen samen: je zus, jij en ik. In ons blinkende huis.

Tot straks, je mama.

Tags: , , , ,

“We gaan daar nog eens een stoot mee tegenkomen…”

“Waarover zal je volgende blogbericht gaan?” vroeg mijn man gisteren.

“Geen flauw idee,” antwoordde ik.

De zoon besloot daar een stokje voor te steken.

Eigenlijk zou ik dit beter niet schrijven want ik vrees een beetje voor een bezoek van de dienst kinderbescherming… Mijn babyzoon is helemaal niet mijn babydochter van vier jaar geleden. Babydochter Elisa die zat. Daarmee bedoel ik: je zette haar ergens neer en die bleef ter plekke zitten en dit veranderde niet tijdens de eerste 13 maanden van haar leven. Op 18 maanden had ze eindelijk door hoe ze zelfstandig moest stappen. Maar draaien, haar rechtop trekken, van lig terug naar zit komen… Korte samenvatting: haar grove motoriek, dat was een ramp. Vreselijk. Ze kon het gewoon niet. Afin, het is helemaal goed gekomen. Om maar een beeld te schetsen van wat voor baby ik gewoon ben. Florian, dat is andere koek. Dat had ik al behoorlijk snel door maar ik geraak er maar niet aan gewend. We hadden het de laatste weken al zo vaak tegen elkaar gezegd, mijn man en ik: “we gaan daar nog eens een stoot mee tegenkomen…”

We waren hier thuis te voet met de buggy richting Brugge vertrokken en kregen algauw een hongertje. Het werd de tapasbar, die ik hier nu niet bij naam ga noemen, waar we vaak komen en waar het meestal wel goed meevalt qua drukte. Dat het er gisteren in tegenstelling tot anders wel druk was, dat ga je natuurlijk nooit anders zien… We hadden een paar tapas besteld en voor mijn laatste, een vleeskroket, besloot ik de zoon eventjes in zijn buggy te zetten met een boterhammetje in zijn hand om hem mee bezig te houden. Die vleeskroket opeten, dat was een kwestie van hoogstens twee minuten en dus deed ik de zoon niet vast. De kroket was op en Elisa’s eten werd juist dan voor haar neus gezet en dus ging ik eerst vlug nog even haar vlees voor haar snijden… En dat was het moment waarop Florian besloot dat er naast zijn buggy beslist iets interessants ging te zien zijn op de grond. Dus meneer ging helemaal voorover leunen om over de rand van zijn buggy te kunnen kijken… Veel te ver… En daar ging hij, in duikvlucht naar beneden. Ik zag het wel gebeuren maar je begrijpt hoe snel zo’n dingen gaan. Ik kon hem nog net aan zijn ene voetje grijpen maar hoorde toch zijn hoofd op de grond bonken. Wat een vreselijk moment. Hij huilde direct en ik wist: er is niks aan de hand maar mijn leven is alvast weer met een jaar ingekort en ik heb mijn lesje nu wel geleerd. Florian is het waarschijnlijk al weer lang vergeten maar ik ben er nog altijd niet goed van. En dan nog een klein detail: er zat ook nog eens een BV in het restaurant om het helemaal goed te maken. Oh, en niet te vergeten: ook nog drie andere gezinnen met kinderen in de leeftijdscategorie van Florian. Ik wil niet weten wat ze over me dachten.

7e11119ce762cf65ae6a0d926e1d60ce

Tags: , ,

Sollicitatie

Lieve lezers,

Vandaag gooi ik het eens over een totaal andere boeg. Deze morgen werd ik onverwacht uitgedaagd door Mr. Pannenkoek om mijn sollicitatiebrief online te zetten. Het was natuurlijk grotendeels mijn eigen fout aangezien ik een grote mond had opgezet in mijn reactie. Ik heb er echter niet lang over moeten nadenken want het leek mij eigenlijk wel een leuke schrijfuitdaging en mijn creatieve geest mag ook wel eens aan het werk gezet worden.

Natuurlijk ben ik er mij van bewust dat niet al mijn lezers deze aardige meneer kennen, vandaar een kleine introductie: Mr. Pannenkoek gaat dit jaar op zoek naar één van zijn voorvaders, Hiëronimus Pannecoucke. Deze heer zou geleefd hebben in de 17de eeuw. Bij het blootleggen van zijn graf eind vorig jaar zou echter een man zijn opgestaan uit de kist en daarna mysterieus verdwenen… Je kunt het volledige verhaal achter de zoektocht hier lezen. Het eerste deel, waarvan deze post het gevolg is, vind je hier.

En dan nu, waarrond het allemaal draait, mijn sollicitatiebrief:

Beste heer Pannenkoek,

Ik had mij graag kandidaat gesteld voor uw reservelijst van speurders in de zoektocht naar uw vermeende voorvader Hiëronimus Pannecoucke. Als inwoner van een Brugse suburb ben ik natuurlijk gefascineerd naar het mysterie rond deze heer.

Ik zag dat u reeds banden hebt met de FBI en CIA, mijn persoonlijke connecties bij de NSA lijken mij daarop een mooie aanvulling. Daarnaast heb ik ook enkele connecties bij de Brugse politici.

Het feit dat ik een jonge mama ben van twee kleine kinderen laat me toe mij op geheel anonieme wijze door Brugge te verplaatsen. Mijns inziens zal ik niet snel herkend worden als zijnde een speurder of spion.

Afgaande op de foto’s van uw andere medespeurders weet ik dat de uiterlijke kenmerken voor u nogal van belang zijn. Ik wou u dan ook graag een foto van mijzelf bezorgen. Het enige probleem hiermee is dat ik liever geen herkenbare foto’s online plaats. Dit is gewoon een kwestie dat mijn man niet wenst dat er teveel aanbidders aan onze deur zouden staan. Ik wou u echter toch niet volledig in het ongewisse laten dus leek het mij geen slecht idee een silhouet te plaatsen:

Op deze manier verplaats ik mij meestal door Brugge.

Op deze manier verplaats ik mij meestal door Brugge.

Hopelijk heb ik u met deze brief voldoende geïnformeerd. Mijn CV met contactgegevens worden u nog via mail bezorgd. Mocht u nog verdere vragen hebben, ik hoor het graag!

Met vriendelijke groeten,

Inge

Tags: ,

Dan toch nog: goede voornemens voor 2015.

Goede voornemens: ge doet eraan mee of niet. Normaal ben ik niet zo van de goede voornemens, ik vind die omschrijving ook niet echt passend trouwens maar dat is een ander verhaal. Ik zag op een andere blog het woord “doelstellingen” verschijnen en eigenlijk vind ik dat wel wat beter passen maar het klinkt niet zo goed natuurlijk.

Afin, het doet er eigenlijk niet toe. Doelstellingen, wensen, verlangens, voornemens… Nu ik een blog heb, lijkt het me wel leuk om die dingen toch eens op te schrijven in plaats van ze gewoon in mijn hoofd te hebben. Zo kan ik op 31 december 2015 eens zien wat er van gekomen is…

1. Opnieuw wat meer lezen.

ba2328f2b077631238b52a93bb93ba6e

Ik lees graag. Als tiener verslond ik wekelijks een tweetal boeken. Als volwassene werd dat iets minder maar de grote boosdoener in het bijna-niet-meer-lezen, is toch wel: mama zijn. Geen tijd hebben om naar de bibliotheek of naar een boekenwinkel gaan, is niet het excuus want ik heb een Kindle. Een boek kopen kan dus gewoon vanuit mijn luie zetel. Het grote probleem is dat ik bijna voortdurend moe ben… En in 2014 stond beginnen lezen gelijk aan in slaap vallen. Vreselijk, vind ik dat. Maar ik zag al zoveel tips voor boeken op andere blogs verschijnen dat de zin om toch nog eens een poging te wagen aan lezen en niet in slaap vallen groot is. Ik hoop in elk geval dat ik in 2015 toch meer lees dan de vier boeken die ik in 2014 las.

2. Opruimen, opruimen en nog eens opruimen.

721a2da879dd10a14958cd28a4b6b490 (2)

Keukenkasten, kasten in de bureau en vooral kleerkasten: van de kinderen, van mijn man en van mij. Zoveel kasten die dringend weer eens op orde moeten gebracht worden. Weg, alles wat weg mag en structuur brengen in hetgeen wat overblijft.

3. Werk zoeken.

Work Life Balance signpost

We zijn nog maar begin januari en toch hou ik mijn hart al vast voor september… Ik schat de kans dat ik niet meer in dezelfde school aan het werk ga kunnen als waar ik nu werk in op 99%. Omwille van dit maar ook omwille van het M-decreet (dat staat voor meer inclusie in het onderwijs, met andere woorden: het leerlingenaantal in het buitengewoon onderwijs zal naar beneden gaan). Los daarvan wil ik zelf ook liever aan het werk in een andere school. Maar dan… Naar mijn gevoel heb ik twee opties: ik geef het nog 1 schooljaar, doe weer interims en hoop dat er iets meer “blijvends” uit de bus valt of ik gooi het totaal over een andere boeg. Beide opties hebben enorm veel voor- en nadelen en ik wil daar niet teveel over uitweiden maar het wordt beslist een harde noot om te kraken, deze. Als ik hem al gekraakt krijg.

4. Relaxter zijn.

35eda7eaf90d25be6acce2db1c21ce5d

Als het huis niet zo ordentelijk ligt als ik zou willen. Als de zoon een slechte dag heeft. Als ik de strijk weer eens niet gedaan krijg. Als ik een blogbericht minder schrijf dan dat ik zou willen. En nog zoveel dingen meer… Ik wil de dingen meer nemen zoals ze komen ook al loopt mijn planning daardoor in het honderd. “Als het niet perfect is, is het ook goed”: misschien maak ik daar wel mijn mantra van voor dit jaar. Dit wordt echt een moeilijke!

5. Gezonder eten.

Oei! Nu lijkt het waarschijnlijk alsof hier elke dag frieten en hamburgers en pizza op het menu staan. Zo erg is het gelukkig niet gesteld. Het gaat vooral over kleine aanpassingen in het menu. Ik eet bijvoorbeeld hoogstens twee keer per week fruit en dat moet beter kunnen en van twee keer per dag groenten eten is ook nog nooit iemand gestorven, denk ik. En water drinken, veel meer water drinken. Meer bewegen, dat zou hier eigenlijk ook bij moeten staan maar ik weet dat ik dat toch niet haal dus laat ik het maar. Dat we elke week een grote wandeling in Brugge maken als het weer het toelaat dat is voorlopig genoeg.

Tags: , , , ,

Onze wintervakantie in een Lief!-huisje.

Sedert een tweetal jaar kiezen wij ervoor om met de kerstperiode een weekje te ontsnappen aan alle drukte. Kerst vind ik zo’n feestdag om gewoon gezellig met het gezin te vieren. De geboorte van onze kinderen zorgde er ook voor dat onze vakanties van de laatste jaren ons niet meer heel ver leidden en Nederland staat absoluut op de eerste plaats qua bestemming. Ik had het al eens over de parken van Landal als onze favoriet qua verblijf dan. Vorige zomer ontdekte ik in een boekje dat in ons vakantiehuis in Landgoed ’t Loo lag dat Landal in samenwerking met het merk Lief! twee vakantiehuisjes had ontworpen volledig in dat thema. Een kijkje op de website naar de foto’s van het huisje en ik was verkocht. Tegen het einde van augustus lag onze winterbestemming vast: een lief!-huisje in Landal Coldenhove. En wat bleek: de foto’s op de website hadden niet gelogen. Gezelligste vakantiehuis ooit! Bovendien kreeg Elisa kort voor ons vertrek een postkaartje van Bollo de Beer himself in de brievenbus: dat er een cadeautje op haar lag te wachten… Ik laat jullie even meegenieten aangezien beelden soms meer zeggen dan woorden:

De keuken met alles erop en eraan, vaatwas incluis.

De keuken met alles erop en eraan, vaatwas incluis.

IMG_2170

De woonkamer

IMG_2175

Nog eens de woonkamer maar dan vanuit de andere hoek.

IMG_2180

De speelkamer

 

De meisjesslaapkamer.

De meisjesslaapkamer.

Continue reading →

Tags: , , , , , , , , , , , , ,