2014 in beeld en klank

De laatste dag van het jaar… Het was onvermijdelijk dat daar een lijstje van moest komen in navolging van veel andere blogs. Zoals ik in mijn vorige post al zei, zal 2014 voor mij altijd het jaar zijn waaraan we begonnen als een gezin met drie leden en eindigden als een gezin van vier. Het hoogtepunt van 2014 was voor mij dan natuurlijk de geboorte van Florian. Een absolute nummer twee van hoogtepunten is onze tweedaagse naar Disneyland ergens in maart geweest. Die tweedaagse was een soort van afscheid van ons gezinsleven met 1 kind. Vier jaar lang had onze dochter steeds alle aandacht voor zich gehad maar ze heeft de geboorte van haar broer zo fantastisch opgenomen. Het gekke is dat als we nu spreken over ons leven met ons drietjes van voor de geboorte van haar broer ze raar kijkt… Voor haar is het al alsof hij er altijd bij is geweest en voor ons eigenlijk ook. Gek hoe dingen zo snel een plaats krijgen in je leven.

En dan over tot de orde van de dag want het ging over lijstjes:

2014 in beeld:

1. Upside Down

Geen film van 2014 maar ik zag hem in 2014 en vandaar belandt hij in mijn lijstje. Een aparte film, that’s for sure, eigenlijk is het een liefdesverhaal maar dan heel apart omkaderd. De twee geliefden wonen namelijk in twee verschillende werelden. Onder elkaar of boven elkaar, afhankelijk van hoe je het bekijkt. De twee werelden stoten elkaar af: ze worden elk door de zwaartekracht naar hun kant getrokken. Moeilijk dus voor hen om bij elkaar te komen. Klinkt een beetje als science-fiction? Dat is het wellicht ook en ik moet erbij zeggen dat science-fiction nu echt wel mijn ding niet is en ik deze film toch fantastisch vond.

images (2)

2. Interstellar

Een complexe film om kort samen te vatten maar ik ga mij toch aan een poging wagen. Er is een ziekte op aarde waardoor alle gewassen afsterven en er een einde lijkt te komen aan het leven op onze planeet. De enige mogelijkheid is dat de mensheid een andere planeet vindt waarop we verder kunnen. Uiteindelijk wordt een wormgat gevonden en dit zorgt voor de meeste emotionele scènes van de film want een half uur dààr is gelijk aan een aantal jaar hier. Hoofdrolspeler Matthew McConaughey heeft een dochter en een zoon op aarde die dus plots stukken ouder zijn en hij dus grote delen van hun leven heeft gemist. Misschien geen onbelangrijk detail maar de film is wetenschappelijk accuraat: dat maakt het idee van de film misschien nog beter want zo zou het echt kunnen zijn. Volgens imdb trouwens de film van het jaar…

untitled (6)

3. Her

Oef, deze kan ik wel kort samenvatten: een schrijver wordt verliefd op “de vrouw” achter zijn nieuw besturingssysteem. Misschien nog niet zo onrealistisch als het lijkt… Mooi in beeld gebracht, kijken dus.

4. The Killing

Op de valreep nog een serie. Ondanks het feit dat de nummers 1 tot 3 films waren, zijn series toch een belangrijke bron van ontspanning geweest voor mij dit jaar. Maar omdat ik er al eens een blogbericht over schreef, wou ik het nu vooral over films hebben. Maar kijk, op de valreep toch nog The Killing. In afwachting van het vervolg op The Walking Dead in februari zijn we ergens begin december beginnen kijken naar The Killing (de Amerikaanse versie). Qua insteek niks bijzonders want het gaat over twee inspecteurs die moorden oplossen. “Been there, done that”, denk je? Niet dus. Enorm spannend vind ik deze serie.

untitled (7)

Shame on me: deze lijst is kort, té kort. In een normaal jaar (zonder baby dus) zie ik veel meer films. Misschien komt dit dan maar op mijn lijst met goede voornemens: minstens 12 films kijken. Eén per maand moet toch wel haalbaar zijn?

Continue reading →

Tags: , , , , , , ,

Florian, 8 maanden

Lieve Florian,

Acht maanden ben je al in ons leven. Over officieel 2 dagen eindigt 2014, dat zal voor ons altijd het jaar blijven waarin jij ons gezin compleet maakte. De impact die een nieuwe baby op ons gezinsleven zou hebben, heb ik vooraf zwaar onderschat. Ik heb er de laatste dagen veel over nagedacht, over het jaar dat bijna voorbij is en over hoe het geweest is. Als ik de foto’s van jouw geboorte bekijk, kan ik me al bijna niet meer voorstellen wat voor kleine baby je was. Ik durfde je niet wassen die eerste ochtend, je beentjes waren zo smal dat het haast leek alsof ik ze zou breken als ik ze aanraakte. Ongeveer vijf weken heb ik op een roze wolk gezeten en daarna ben ik er keihard afgedonderd; zo kijk ik erop terug. Alhoewel, een wolk, ik zie het eerder als een bergbeklimming, die babytijd van jouw. We zaten vanboven op de berg, jij en ik en daarna zijn we gevallen en we zijn blijven vallen. Af en toe klommen we weer wat omhoog en zag ik even de top terug maar we geraken er nooit. Het is frustrerend. Ik ben zo blij dat je papa er ook is om het af en toe even over te nemen. Ik had namelijk weer erg veel hoop met de opstart van de Omneprazol want even leek het erop dat we de oplossing hadden gevonden. Maar toen kwamen toch weer een paar onrustige nachten. Nachten waarin je veel huilde en geen blijf wist met jezelf. Nachten waarin je zelf niet wist hoe je nog moest draaien of keren om het voor jezelf comfortabel te maken. Ik was een waardeloze mama voor jou op die nachten want ik kan dan alleen maar meehuilen omdat de top van die berg op zo’n momenten weer zo uitzichtloos ver lijkt. En zoals ik al zei, gelukkig is er dan je papa die je sust en met je rondwandelt tot het weer beter gaat.
Bij de onthaalmoeder is het ook nog steeds met vallen en opstaan maar het is al beter dan de “hij heeft de hele dag gehuild” die ik in de crèche kreeg. Er was zelfs een dag waarop de onthaalmoeder zei: “het was leuk vandaag”. Je kan niet geloven hoe blij ik was om te horen dat ze het leuk vond met jou. Want dat ben je ook, buiten al die andere momenten: een leuke baby.
Zo heb je ook weer erg veel vorderingen gemaakt. Ergens in het midden van deze maand, tussen twee verkoudheden in, was je niet te stoppen. Je rolde dat het een lieve lust was, had je gekund dan was je onze ganse living rondgerold. Bij momenten lag je op je buik je spartelen als een vis op het droge in een poging om vooruit te geraken. Vooruit geraak je nog niet maar je bent goede pogingen aan het doen en dat maakt ons al erg trots. Op een ochtend in je tummy tub, pakte je plots de randen vast en stond je zowaar recht. En dan had je het gevonden natuurlijk. Elke keer als ik je terug liet zitten, hup, randen vast en recht. Nog in diezelfde week begon je plots te brabbelen. Enorm grappig: je vertelde hele verhalen waar we natuurlijk niks van verstonden maar we vonden het fantastisch.
Je bent wat stilgevallen, nu, aan het einde van je 8ste levensmaand en aan het begin van de 9de. Misschien ligt het aan je verkoudheid maar ik vermoed dat het meer te maken heeft met je sprongetje. Volgens het “Oei, ik groei” boek zit je daar volop in. Nog volgens dat boek maak je op die momenten minder vorderingen of lijkt het soms alsof je minder kan dan dat je voor je sprongetje kon. Ik zou het zelf niet beter kunnen verwoorden. Het rollen is gestopt, het brabbelen is ook erg verminderd. Het is alsof je in niks nog zin hebt behalve in dicht bij mama en papa zijn of alles samen met mama en papa doen. Ik hoop dat het gauw weer voorbij is, dat sprongetje want ik mis de Florian die je in het midden van de afgelopen maand was wel.
Op naar het nieuwe jaar nu dus. Het jaar waarin je je eerste verjaardag zal vieren. Het jaar waarin je hopelijk eindelijk van je last zal af geraken. Volgens de dokter is het nog wachten tot je gaat stappen want op dat moment zou je maagje moeten draaien en zou het moeten beteren. Laten we dus hopen dat je snel leert stappen. En wat ik ook hoop is dat je leert slapen in je eigen bedje. Misschien kan dat je goede voornemen zijn voor het nieuwe jaar?

Ik hou van je lieve vriend, hopelijk gaat het snel weer beter met je. Je mama.

 

Tags:

Vijf beelden van vijf jaar geleden…

Vijf jaar geleden waren mijn man en ik vandaag exact 1 dag getrouwd en dag op dag waren we op huwelijksreis vertrokken. We beseften toen nog niet goed wat dat inhield, naar de andere kant van de wereld vliegen maar het was een onderneming die we nooit meer zullen vergeten. Nog minder gaan we Nieuw-Zeeland vergeten. Elk jaar halen we herinneringen boven en elk jaar wensten we dat we terug in de tijd konden keren. Want dit was vijf jaar geleden:

Nog maar net in Nieuw-Zeeland en dit was onze eerste strandwandeling. Christmas in the Summer... Het was onwerkelijk.

Nog maar net in Nieuw-Zeeland en dit was onze eerste strandwandeling. Christmas in the Summer… Het was onwerkelijk.

Onze eerste foto op het Zuidereiland. Deze foto behoort tot mijn favorieten omdat het de verscheidenheid van het land zo goed weergeeft.

Onze eerste foto op het Zuidereiland. We kwamen net van het Noordereiland en de reden dat deze foto tot mijn favorieten behoort is omdat het de verscheidenheid van Nieuw-Zeeland zo goed weergeeft… Dit is een beeld uit hetzelfde land als het beeld hierboven: soms kan ik het nog altijd niet vatten.

Een wandeling waarbij we, letterlijk, tussen de zeeleeuwen liepen. Ik moet er niet bij vertellen dat dit een wandeling was die ik nooit zal vergeten.

Een wandeling waarbij we, letterlijk, tussen de zeeleeuwen liepen. Ik moet er niet bij vertellen dat dit een wandeling was die ik nooit zal vergeten.

 

Stel je maar voor dat dit de straat is waar je in woont... What a view!

Stel je maar voor dat dit de straat is waar je in woont… What a view!

Op dit strand hebben we een uur gewandeld en zijn we geen levende ziel tegengekomen.

Op dit strand hebben we een uur gewandeld en zijn we geen levende ziel tegengekomen.

 

We kunnen alleen maar hopen dat de teletijdsmachine ooit nog wordt uitgevonden… En als kleine voetnoot aan mijn man: ik hou van je, lieve schat, je bent nog steeds de man van mijn leven.

Tags: , ,

Co-sleeping

Bij ons wordt aan co-sleeping gedaan, zo blijkt. Dat was geen bewuste keuze, dat was een noodzaak. Als je alle tips and tricks hebt geprobeerd en er is maar één ding dat werkt, dan doe je dat dan maar. Toen ik nog zwanger was, hadden we natuurlijk alles in gereedheid gebracht: meubeltjes gekozen, hier en daar wat bijgeverfd… Ik had zelfs een heuse schommelstoel gekocht voor de nachtelijke voedingen. Schoon in theorie, allemaal: zoon in bed, opstaan, voeden en terug in vrede verder slapen. Vanaf nacht één in het ziekenhuis bepaalde mijn zoon echter dat dit niks voor hem was. Hij was onrustig en vond enkel rust in mijn armen. Gedaan met de schone theorie. Het was het begin van een maandenlange zoektocht… Mijn zoon en zijn nachtelijke escapades: meer dan eens heb ik met mijn handen in mijn haar gezeten. De enige constante in heel dat slaapverhaal bleek te zijn dat het beter ging als ik hem bij me nam. Hij kijkt me dan aan, mijn zoon, legt zijn hand op mijn gezicht en doet zijn ogen dicht alsof hij lijkt te zeggen: dit is waar ik moet zijn, nu kan ik slapen.

2acaf5c9652d414c2e4cbc91a0dac7bf

Het andere aspect van de nachtelijke ongemakken van de zoon kan worden herleid tot zijn reflux… Denken we. Op aanraden van de kinderarts zijn we overgestapt op Omneprazol in plaats van Zantac. De nachten verlopen sindsdien rustiger maar het neemt niet weg dat de zoon tussen mama en papa in blijft slapen. En ja, ook ik ben een Westerling en vroeg me tot voor kort af waar we in godsnaam aan begonnen waren… Dit verhaal vertellen aan collega’s en vrienden levert steevast rare blikken of de “nu ben je aan iets begonnen” reactie op.

Maar kijk, een kleine zoektocht op Google bracht me bij dat in grote delen van de wereld co-sleeping de standaard is. Zelfs in onze Westerse wereld begin je meer en meer voorstanders te vinden van co-sleeping. En dan is er nog het logisch denkvermogen waar wij als mens trotse bezitter van zijn. Voor zoveel aspecten van ons menselijke zijn, keren we terug naar onze roots. Al onze instincten kunnen we terug pinnen naar onze primitieve voorouders en wat zij moesten doen om te overleven… En de baby in een aparte kamer leggen waar hij opgegeten kon worden door wilde dieren, om het maar zo te zeggen, behoorde waarschijnlijk niet tot één van die overlevingsinstincten. Er zal wel diep in onze hersenen iets overgebleven zijn van deze instincten, denk ik dan maar?

71f7a498d5366a89dfbbb85de466b1b2

Continue reading →

Tags: , , , , , ,

Kleine dingen #5

Het is al een heel eindje geleden, de vorige kleine dingen maar de inspiratie komt zoals ze komt natuurlijk. En nu is het eindelijk zo ver, inspiratie genoeg, here we go:

1. Het is weer die tijd van het jaar… Cadeautjes-stress! We doen het onszelf aan maar dan is dat maar zo want ik vind het leuk: cadeautjes geven en krijgen en dus doen we mee aan dat zotte gedoe. Vorige week zaterdag ontdekten we de tijdelijke pop-up Bliss in Brugge, net buiten het centrum, weg van alle drukte. Echt de moeite maar ik heb dan ook wel een serieuze boon voor Scandinavisch design dus misschien ben ik wat bevooroordeeld… Vanaf 15 december gaat ook hun webwinkel online. Wij kochten er dit voor onze dochter en ik geef het meteen ook mee als cadeautip:

WIN_20141214_110129

Opbergdozen

Leuk voor kinderen maar ook de ouders doe je er een plezier mee: in plaats van extra speelgoed geef je extra opbergruimte voor speelgoed.

2. Van tips en Scandinavisch design gesproken: bij Erika kun je momenteel een leuk bad-bootje winnen.

3. Op dezelfde blog vond ik trouwens een cadeautje die ik wel eens aan mezelf wil geven: nl. deze ketting.

4. Elisa is een echte West-Vlaming aan het worden. Haar favoriete woordje op dit moment: “nint” (voor de niet-West-Vlamingen: “nint” is een vervoeging van “neen”).

5. Deze week maakte ik vijftien-minuten-pasta, een snel, simpel en vooral lekker recept volledig in de sfeer van koken ‘in a hurry’.

6. Vorige week bracht weer een doktersbezoek voor Florian met zich mee. Hoofdreden was een nieuwe verkoudheid die hij van zus gevangen had maar ik nam van de gelegenheid gebruik om nog maar eens zijn onrust te bespreken. En dus zijn we nu met Omneprazol gestart, de sterkste medicatie tegen reflux. Voorlopig nog geen overweldigende resultaten maar we hebben wel de indruk dat hij ’s nachts rustiger slaapt (op 1 nacht na: dinsdag op woensdag heeft hij gans de nacht gehuild, bij momenten begrijp ik er echt niks meer van…). Het feit dat hij rustiger slaapt, betekent jammer genoeg nog steeds niet dat hij doorslaapt. Nee hoor, meneer slaapt drie kwartier in zijn eigen bed na zijn laatste melkfles en daarna de rest van de nacht in het grote bed tussen mama en papa in.
Ik hoop natuurlijk dat de Omneprazol de oplossing is voor Florian, dat we de zoektocht naar de oorzaak van zijn onrust na 7 en een halve maand nu eindelijk kunnen staken. Langs de andere kant ben ik er absoluut geen fan van om hem zo’n zware medicatie te moeten geven.

7. Dan is er ook nog de zaak van mijzelf vs de directeur. Ondertussen heeft de vakbond een brief geschreven en was de directeur blijkbaar niet onder de indruk. Hij had zijn dienstnota betreft de staking van morgen aangepast: diegenen die niet staakten, moesten hem nu ook nog eens persoonlijk mailen. In respons op mijn mail waarin ik aangaf dat ik niet staakte en ook niet aanwezig ging zijn, kreeg ik als antwoord: “met alle respect maar ik wijk niet af van mijn dienstnota”. Die met alle respect mocht hij gerust weggelaten hebben want in mijn opzicht is het respect ver te zoeken in dit geval.

8. En tenslotte: ik was onvoorstelbaar geschokt door dit bericht. Het beangstigd me enorm dat er zo’n mensen rondlopen. Ik hoop dat ze hem voor de rest van zijn dagen opsluiten.

Tags: , , , , , , ,

Brief aan Elisa

Lieve Elisa,

Als ik eens vlug doorheen mijn eigen blog lees, lijkt het soms alsof ik maar 1 kindje heb. Elke maand opnieuw schrijf ik een brief aan je broer, schrijf ik over zijn mijlpalen en over de leuke en minder leuke momenten van de voorbije maand met hem. Laten we rechtuit zijn: het is niet eerlijk tegenover jou. Want niet alleen je broer verandert, ook jij verandert. Vorige week hadden we oudercontact. En ook al heb jij nog geen toetsen of examens, toch hechten wij er veel belang aan om op de hoogte te blijven van jouw schoolse vorderingen. Dat je flink bent op school, dat wisten we eigenlijk al maar dat de juf zei “dat ze eigenlijk niets over jou te vertellen had omdat alles zo super is”, daar konden we een jaar geleden alleen nog maar van dromen. Niet dat je niet flink was, een jaar geleden maar je was nog behoorlijk stil en teruggetrokken op school. Nu ben je volledig open gebloeid en natuurlijk kunnen wij dat alleen maar toejuichen. Thuis ben je ook veel mondiger geworden. Bij momenten vind ik je te mondig en zeg je dingen die ik niet verwacht van een vierjarige. Koppigheid, dat is ook iets wat plots bij jou verschenen is. Je papa zegt dat je het van geen vreemde hebt en ik kan hem geen ongelijk geven natuurlijk. Maar ik kan me niet inbeelden dat ik als vierjarige al zo koppig was. De silent-treatment, iets waar ikzelf jarenlang behoorlijk vaardig in ben geweest, dat kun jij nu al. Laten we hopen dat je niet, zoals ik, wacht tot je 30 bent om in te zien dat dat allemaal niet veel zin heeft, zo’n dingen. Maar goed, ik neem het je niet kwalijk natuurlijk, je zal het wel op een of andere manier van mij hebben meegekregen. Stilletjes aan krijg je een eigen willetje en durf je al eens tegen ons in te gaan. Wij winnen nog altijd, natuurlijk maar er komt een tijd dat daar ook een einde aan komt. Als het dat maar is. Je bent een super dochter… Al maanden heb ik te weinig tijd voor jou en toch neem jij dat allemaal zo goed op. Jij hebt jouw broer nog geen seconde kwalijk genomen dat hij bijna al mijn tijd opslorpt en dat hij grotendeels mijn humeur bepaalt. Maar ik verlang oprecht naar de dag dat ik weer meer tijd voor jou kan maken. Sinds ik kortgeleden pinterest ontdekt heb, heb ik al zoveel leuke dingen gezien die ik graag eens met jou zou knutselen maar ik heb er gewoon geen tijd voor. Zoals ik al zei, jij neemt dat allemaal goed op en jij houdt jezelf prima bezig maar ik wil niet de mama zijn die geen tijd heeft voor jou. Ik wil een mama zijn waar je later goede herinneringen aan zal overhouden. In de zin van: “weet je nog, mama, die namiddag dat we een taart bakten en daarna kerstkaarten knutselden?” Ik stel het me misschien allemaal te romantisch voor maar ik wil er in elk geval zijn voor jou. Je bent de ideale dochter, lieve meid, op enkele kleine werkpuntjes na, zoals je eten en het feit dat je momenteel weer elke dag “een ongelukje” hebt (ik heb al was genoeg, kleine miss). Maar dat is het dan ook. Blijf vooral zoals je bent en die kleine werkpuntjes, tja, je hebt nog een heel leven voor je om aan die te werken. Jij bent mijn dochtertje en ik wil dat je weet dat ik trots ben op jou, meid.

Je mama.

Tags: ,

Ben ik nu een rebel… of niet?

Voor je verder leest, moet je misschien maar eerst dit verhaal eens lezen…

Om te beginnen even kort de achtergrond van wat volgt nog schetsen…Want ik besef ook wel dat je hier alles moet aandachtig gelezen hebben of mij persoonlijk kennen om helemaal mee te zijn in mijn verhaal en dan vooral in mijn huidige werksituatie. Dus: ik werk in het onderwijs en had in principe dit schooljaar nog geen werk. Net voor de herfstvakantie kreeg ik een aanbod van mijn “oude” school (ik zal de school misschien De Bloesems noemen voor het gemak want ik heb de naam nog een aantal keer nodig verder in dit verhaal). De Bloesems bood mij een parttime job aan voor het ganse schooljaar. Alhoewel ik niet stond te springen om terug in De Bloesems te herbeginnen (omwille van dat andere verhaal obviously), nam ik het aanbod toch aan. Vooral de parttime was een enorm voordeel in combinatie met een baby en een kleuter. Afin, dat doet er eigenlijk allemaal niet zoveel toe. Wat wel erg van belang is, is dat ik niet werk op maandag en donderdag.

And so the story goes… Er wordt de laatste tijd nogal veel gestaakt in het land. Ik denk wel dat iedereen daarvan ondertussen op de hoogte is. In het onderwijs wordt er ook gestaakt. In De Bloesems wordt op maandag 15 december ondertussen al voor de derde keer gestaakt. De eerste keer was een donderdag ergens in november en de tweede keer was afgelopen maandag met de provinciale staking. Staken is een recht en geen plicht en bijgevolg wordt een paar dagen voor de staking in de leraarskamer van De Bloesems een lijst uitgehangen met de namen van alle leerkrachten  en daarnaast moet je een “ja, ik staak” of een “neen, ik staak niet” invullen. Eventjes een korte, logische redenering maken: zou ik dit blad moeten invullen? Wetende dat ik op nog geen enkele dag waarop er stakingen waren moest werken? Mocht dit het verhaal van iemand anders zijn en ik lees dit dan zou ik “neen” antwoorden. Maar nu komt het… Jawel ik moet het blad wel invullen met dit als gevolg: als ik “ja, ik staak” invul (waarom zou ik dat nu doen want ik moet niet werken maar misschien wel uit sympathie ofzo???) dan verlies ik mijn loon voor 1/360ste van mijn bruto jaarsalaris. Als ik “neen, ik staak niet” invul dan moet ik die dag om 8u15 aanwezig zijn op school en de ganse dag instaan voor de opvang van de leerlingen, kleine voetnoot daarnaast is dat ik dan nog eens opvang voor mijn zoontje zou moeten betalen ook. Lijkt heel dit verhaal onlogisch? Awel, dat is het ook. Het is onlogisch en meer nog: het is totaal niet wettelijk. Een leerkracht die deeltijds werkt, kan enkel opgevorderd worden voor de eventuele uren die hij of zij die dag moet werken. Bij mij is dat dus: nada, noppes, niks. Niet veel leerkrachten in De Bloesems stellen zich hierbij vragen of degenen die dit wel doen, vullen toch maar voor de lieve vrede in dat ze staken die dag ook al moeten ze normaal niet of slechts een paar uur komen. Als enige van heel het korps heb ik vorige week “neen, ik staak niet” ingevuld en ben ik ook niet gegaan afgelopen maandag. Ik was natuurlijk niet de enige die niet staakte maar de rest die niet gestaakt heeft was dus wel heel de dag aanwezig voor de opvang van de leerlingen ongeacht het aantal uur die ze normaal die dag moesten werken. Dinsdagochtend kreeg ik de melding van de secretaresse dat ze “van de directeur heeft moeten doorgeven aan het departement onderwijs dat ik die dag gestaakt heb”. Dat dit aanvoelt als complete onrecht is misschien wel duidelijk. De reden dat ik dit verhaal opschrijf, is omdat ik graag eens meningen van “buitenstaanders” hierover zou krijgen. Wat zouden jullie doen? Het is namelijk erg raar om je een rebel te voelen ook al ben je het niet.

Tags: ,