Florian, 7 maanden

Mijn lieve jongen,

Zeven maanden ben je ondertussen al. Soms lijk je al zo groot als ik terugdenk aan die eerste levensmaanden van jouw maar tegelijkertijd ben je nog zo klein. Zo hulpeloos ook. De laatste drie dagen heb je weer veel last gehad van je buik waardoor je weer enorm onrustig was. Nog steeds voel ik me even hulpeloos als jij bent op die momenten. Ik kan je niet helpen. En het feit dat ik je niet kan helpen, is voor mij het ergste wat er is. We hebben beslist dat we er nu eindelijk eens werk van gaan maken: alles wat je eet, gaan we opschrijven in combinatie met wanneer je last hebt en wanneer niet. Ik had altijd het idee van “het zal er wel uitgroeien” maar je bent tenslotte al zeven maanden en het is er nog steeds niet uitgegroeid. Ik heb ook geen flauw idee of we een patroon gaan ontdekken maar iets doen is beter dan niks doen, zeker?
Het slapen, klein meneertje, ik begrijp nu ook wel dat zolang jouw buik niet meewil en je om de haverklap wakker wordt van “iets” (reflux? krampjes?) jij niet zal doorslapen. En tot het zover is, mag jij gerust nog eventjes in het grote bed slapen. Dat is misschien het minste dat ik ondertussen voor jou kan doen.

Ik heb eventjes moeten lezen wat ik vorige maand geschreven had want je zevende levensmaand is absoluut een bewogen maand geweest. Vorige keer had ik geschreven dat je al twee weken aan het aerosollen was omwille van een aanhoudende hoest. En dan was er natuurlijk ook het crèche verhaal… Deze maand had je RSV en ben je ondertussen “verhuisd” naar een onthaalmoeder. De RSV en de daarbij horende pijnlijke hoest daar ben je gelukkig helemaal vanaf geraakt. De verhuis naar de onthaalmoeder is zeker en vast een goede beslissing geweest. Ik voel me iets geruster. Je eerste dag daar ging behoorlijk. Ik was blij. De tweede dag kreeg ik jammer genoeg de mededeling dat je heel veel gehuild had. Een beetje het crèche verhaal dus maar met dat verschil dat ik ervan overtuigd ben dat er tenminste naar je gekeken wordt en dat je niet aan je lot wordt overgelaten. Mijn hart breekt nog evenveel als ik hoor hoe verdrietig je geweest bent maar gewoon al weten dat je niet ergens neergezet wordt en alleen maar huilt en huilt en huilt maakt het voor mij toch iets draaglijker. Je derde dag, gisteren, was weer redelijk en ik hoop dat het verder die richting zal uitgaan.

Je zit! Dat was je grootste prestatie de afgelopen maand. Ik weet nog dat je aan het begin van je zevende levensmaand slechts een aantal seconden zelfstandig bleef zitten terwijl je nu op het begin van je achtste levensmaand gerust een kwartier of nog langer kan zitten. Ik hou van de mogelijkheden die het zelfstandig zitten met zich meebrengt. Je speelmat is nu echt een speelmat. Je bent eindelijk niet meer gebonden aan je sitter. Ook voor je zus is het zo makkelijker om echt met je te kunnen spelen. En nu is het uitkijken naar wanneer je gaat kruipen of je rechttrekken. Voorlopig ben je alvast “mee” met alles die je zou moeten kunnen.

En dus zijn we vandaag begonnen aan je achtste levensmaand. We hebben vanmorgen de fotosessie gehad voor het eerste kerstkaartje waar je zus niet meer alleen op staat. Ik kijk uit naar deze maand: je eerste Sint, je eerste Kerst… Allemaal leuke dingen. Cadeaupapier openscheuren: dat wordt de topactiviteit van de maand.

Tags:

Het leven is een snelheidstrein

“Ik wou dat ik al groot was”, zei mijn vierjarige dochter onlangs. Ik dacht: kind, je bent vier, geniet ervan en tegelijkertijd dacht ik: kind, je bent vier, waar haal je het?

En dan plots, wist ik het: het moet iets in de genen zijn. Terug naar mijn kindertijd. Ik herinner me maar al te goed dat ik gans mijn kindertijd alleen maar wou dat ik groot was. Dat ik op mijn eigen benen stond. Hoe klein ik ook was of hoe ver mijn herinnering daarvan ook gaat: ik wou altijd groot zijn. Kind zijn duurt lang. En dan plots is het voorbij dat kind zijn en start het echte leven. En dat echte leven dat gaat rap. Dat gaat als een snelheidstrein en als ik mensen moet geloven die nog ouder zijn dan ikzelf dan betert het er niet op.

Ik herinner mij een gesprek tussen mij en een vriendin (en de vriendin in kwestie zal het zich ook nog wel herinneren als ze dit leest), het zal ondertussen wel al tien jaar geleden zijn maar we hadden het erover dat we het ons niet konden voorstellen dat we ooit misschien gingen getrouwd zijn, een huis hebben laat staan kinderen. En kijk eens aan, daar zijn we dan, tien jaar verder, allebei een man, een huis en twee kinderen. Het echte leven is begonnen. We zijn groot.

Het is niet makkelijk, dat groot zijn. En als ik naar mijn dochter kijk, druk in de weer met haar poppen dan zie ik mezelf en dan denk ik (clichématig): kind, wat een fantastische tijd heb jij toch. Maar ik weet ook dat ik niet met haar zou willen ruilen. Want ik vind het wel goed, zoals het nu is. Ik kijk niet met weemoed terug naar mijn kindertijd, nog naar mijn tijd in het middelbaar, nog naar mijn tijd op kot. Misschien klinkt dat alsof al die tijd alleen maar saai was. Dat was het niet. In de drie laatste jaren van het middelbaar had ik een vriendin, een andere, waarmee ik mij zot amuseerde in klas. Wij plakten aan elkaar en we waren verre van “stout” in de les maar we vonden altijd wel een manier om ons door de saaie lessen heen slepen. Dat zijn van die momenten die ik maar al te graag eens opnieuw zou overdoen. Maar ook niet meer dan dat. Gewoon, even terug naar een saaie les en dan terug naar nu. En zo zijn er nog talloze momenten. Ik zou graag nog eens terugkeren naar niet zo lang geleden, toen mijn man en ik nog kinderloos waren, bijvoorbeeld.

Soms is het goed dat ik daar aan herinnerd wordt dat ik het goed vind dat ik groot ben want het leven gaat als een snelheidstrein vooruit en doordat Florian niet altijd even goed in zijn vel zit en wij niet weten wat het probleem is, verlang ik nu erg naar het moment dat hij geen baby-baby meer is. Maar aan de andere kant komt dat baby’tje ook nooit meer terug eens we daar zijn. En dus moet ik nog meer genieten van het nu ook al is het niet altijd even plezant want zoals ik al zei: ik vind het wel goed zoals het nu is. Mijn man en ik en onze twee kindjes in ons eigen huis.

Tags: ,

Knopen doorhakken

De kogel is door de kerk. Dinsdag start Florian bij een onthaalmoeder. De laatste keer dat Florian naar de crèche ging, dateert ondertussen van twee weken terug maar ik heb van die keer een trauma overgehouden denk ik. De gedachte dat ik hem ook nog maar een keer daar ging moeten achterlaten, vond ik vreselijk. Het beeld van mijn kleine jongen, huilend in die schommelstoel, zijn armpjes naar mij uitstrekkend en ik die hem daar zo achterliet… Het staat op mijn netvlies gebrand.
Degenen die het hier een beetje volgen, hadden het ondertussen wel al door dat het moeilijk was in de crèche want waar het hart van vol is daar liep in dit geval de blog van over. Al vanaf de eerste crècheweek ging ik op zoek naar een alternatief voor Florian. In eerste instantie was dat een andere crèche. Dat was al een heel gedoe: geen vrije plaatsen of verplichte aanwezigheden tijdens schoolvakanties… Uiteindelijk schreef ik hem in hier in de buurt, een plaats waar ik wel een goed gevoel bij had maar waar hij pas kon starten september volgend jaar. Ik dacht dat de periode van nu tot dan makkelijk te overbruggen was wegens ik die maar parttime werk en het aantal opvangdagen die dus heel beperkt is. Maar zoals ik al zei: ik heb een crèche trauma opgelopen en dus stonden de afgelopen twee weken volledig in het teken van zoeken naar een andere oplossing in afwachting van september volgend jaar. Een klein geluk bij een ongeluk was dat Florian RSV kreeg en dat hij dus sowieso moest thuisblijven. Ik combineerde zelf thuisblijven met grootouders die kwamen oppassen. Ondertussen kwam het crèche avontuur van Florian ook al eens ter sprake op het werk en er was een collega van wie de mama onthaalmoeder was. Diezelfde avond ben ik naar de mevrouw gereden om de opvangmogelijkheid voor Florian te bespreken. Om een lang verhaal kort te maken, was de opvang vrij snel geregeld en moest ik eigenlijk maar gewoon nog een contract gaan tekenen bij de overkoepelende organisatie van de onthaalouders en de crèche opzeggen en dat was dat. Het leven kwam echter onverwacht uit de hoek en de man van de onthaalmoeder overleed diezelfde week.
Wij zijn het contract toch gaan tekenen en de organisatie had gelukkig een alternatief en zo zaten mijn man en ik afgelopen woensdag bij een andere mevrouw thuis. We hadden beiden een goed gevoel (gelukkig maar) en dus mag Florian over twee dagen naar de onthaalmoeder. Ik heb gemengde gevoelens. Ik doe mijn best er vertrouwen in te hebben dat een huiselijke sfeer meer Florian zijn ding zal zijn. Dat de onthaalmoeder meer tijd aan hem zal besteden dan in de crèche het geval was: dat kan bijna niet anders. Ik hoop dus echt dat hij daar wel gelukkig is en dat ik met een gerust hart kan gaan werken. Dat ik niet meer als een halve gek na mijn werk naar de opvang rij om maar zo snel mogelijk bij mijn zoon te kunnen zijn want zijn geluk is mijn geluk.

95cade7f71fee749bb769717d95ef760

Wordt ongetwijfeld nog vervolgd…

Follow my blog with Bloglovin

Tags: ,

Een nieuwe kersttraditie.

Samen met de stapel kledij, kwam er ook nog een kersttraditie uit Amerika mee overgewaaid: the elf on the shelf. We kregen deze cadeau van de collega van mijn man en zijn vrouw. The elf on the shelf is hier weliswaar niet te krijgen maar het idee erachter is zo eenvoudig en toch zo leuk dat ik het de moeite vond er een blogbericht over te schrijven. Je hebt namelijk het origineel niet per se nodig om de traditie ook bij jou thuis te starten.

IMG_1892

Dit is dus het origineel.

Binnenin: rechts het elfje en links een voorleesboek.

Binnenin: rechts het elfje en links een voorleesboek.

De traditie houdt in dat er een elfje bij ons is komen wonen. Het elfje is een scout van de Kerstman. Een tijdje voor Kerstmis stuurt de Kerstman zijn elfen uit. Het elfje gaat dan bij een gezin wonen en houdt daar in de gaten of de kindjes een beetje braaf zijn. Elke avond vliegt de elf terug naar de Kerstman om aan hem verslag uit te brengen over de dag van de kindjes. Ze vertelt wat er verkeerd liep maar ook wat er goed was. Als het bijna tijd wordt om op te staan, keert de elf terug naar het huis en gaat ergens plaatsnemen. De volgende ochtend kunnen de kindjes dan gaan zoeken waar de elf “nu weer zit”, om het op z’n Elisa’s te zeggen. Na Kerstmis gaat het elfje terug bij de Kerstman wonen tot het volgende jaar.

IMG_1895 IMG_1914 IMG_1915

Kerstmis is absoluut mijn favoriete feestdag en dus hebben wij het elfje hier met veel plezier in ons gezin opgenomen.

Tags: , ,

Kleertjes uit Amerika.

Mijn man is terug thuis! Mijn zoon is grotendeels genezen van zijn RSV en ik voel me eindelijk terug een beetje normaal. Wat een gelukzaligheid. Ik weet dat jullie het niet kunnen zien maar toch: zie mij hier nu zitten. Man-, dochter- en zoonlief zijn boven samen in het grote bed gaan rusten en dat betekent rust hier beneden. Een blogbericht schrijven zonder constant gestoord te worden: waar is de tijd?

Mijn man is terug thuis met een valies die twee keer zoveel weegt als toen hij vertrok. De reden is dat de mama daar al eens van profiteert als papa naar Amerika moet om wat kleertjes te bestellen. Met wat kleertjes bedoel ik eigenlijk een hoop kleertjes, yup, letterlijk een hoop:

4

Ik bestelde kleertjes bij GAP en Janie and Jack. GAP, dat behoeft geen uitleg, er is niemand die nog nooit van de GAP heeft gehoord. Janie and Jack misschien wel. Dat is een iets duurder Amerikaans merk. Mijn man botste toevallig eens op een Janie and Jack in een winkelcentrum, hij kocht daar een aantal stukjes voor onze toen tweejarige dochter en sindsdien ben ik verkocht aan het merk. Janie and Jack is niet goedkoop naar Amerikaanse normen (naar Belgische normen valt dat nog mee) maar de meeste stukken die ik bestel komen uit hun sales en dat in combinatie met de omzetting van de wisselkoers zorgt ervoor dat ik toch steeds koopjes doe. Op mijn bestelling bij GAP kreeg ik dan ook nog eens een korting van 40% en zo betaalde ik een kleine 200 dollar voor 18 stuks! De rest van de hoop kocht mijn man in Amerika zelf: bij Carter’s en Marshalls. Individuele foto’s nemen van alles leek me nu toch wat overdreven maar ik wou toch een aantal van mijn favoriete stukjes met jullie delen.

Een greep uit de buit voor Florian:

12

Twee broekjes met print, van GAP.

3

Een longsleeve, ook GAP.

Continue reading →

Tags: , , , , ,

Tv-series: mijn tips

Een goede serie, ik verkies het nog altijd boven de gewone tv programma’s. Ondertussen zijn er hier al heel wat de revue gepasseerd als ik er zo eens over nadenk. En dus, voor de geïnteresseerden, hieronder een lijstje van de series die ik momenteel volg of recent gevolgd heb en die ik wel de moeite vond:

1. The Walking Dead

Ondertussen is deze serie al aan zijn vijfde seizoen bezig en hij blijft me boeien. Eerlijk, toen mijn man voorstelde naar een serie over zombies te beginnen kijken, dacht ik eerst yeah right, een serie over zombies, i-n-t-e-r-e-s-s-a-n-t zeg maar omdat hij per se wou kijken, had ik iets van “oké dan maar”… En tot mijn eigen grote verbazing: ik heb me nog geen enkele aflevering verveeld. Sterker nog, ik ben echt geboeid en kijk telkens uit naar een nieuwe aflevering. Dus: als je zoals ik denkt dat een serie over zombies je nooit zou kunnen boeien, geef het toch maar een kans, bijna zeker dat je het je niet zal beklagen… De serie is trouwens genomineerd voor een Golden Globe, heeft blijkbaar 31839302 (!) likes op Facebook (en mocht ik Facebook hebben dan zouden dat er 31839303 zijn) en voor diegenen die zich een abonnement op Netflix hebben aangeschaft, de eerste drie seizoenen zijn beschikbaar.

untitled (2)

2. Fargo

Er is Fargo, de film en er is Fargo, de serie. Beiden behoren tot mijn favorieten. De film vind ik zo fantastisch dat ik hem al meerdere keren gezien heb. Vooral de acteerprestaties van deze mevrouw kunnen me eindeloos boeien. Ze acteert trouwens ook in Burn After Reading nog een film van de Coen Brothers die ik schitterend vond.
Maar terug naar Fargo, de serie. Ik heb eventjes mijn hersenen moeten pijnigen over hoe ik de serie het beste kan omschrijven en waarom ik hem zo fantastisch vond. Hier komt het: veel scènes met een serieuze hoek af, enorm veel grappige momenten (als je houdt van wat droge humor) maar eigenlijk ook erg veel geweld en als je er verder over nadenkt: een triest verhaal. Maar toch, de manier waarop alles in beeld gebracht wordt, heeft gewoon iets. De trailer is het topje van de ijsberg van wat je kan verwachten… Te zien ook op Netflix.

untitled (4)

3. Orange is the New Black

Ik heb getwijfeld om deze wel of niet in mijn lijstje te zetten want ik twijfel eigenlijk nog of deze serie bij mijn favorieten hoort. De reden dat hij er toch bijstaat, is het feit dat je er zoveel over hoort, een gevolg van Netflix die in België gelanceerd is. Dat het gaat over het leven in een vrouwengevangenis, dat is waarschijnlijk overbodige informatie… Het eerste seizoen vond ik leuk om naar te kijken maar ook niet meer dan dat. Het tweede seizoen vond ik persoonlijk beter maar de soms heel expliciete scènes hoeven voor mij eigenlijk niet. Ik denk dat het een serie is die me op lange termijn niet zal bij blijven, in tegenstelling tot de andere twee hierboven. Maar veel hangt af van de komende seizoenen. Ik ben benieuwd.

untitled (3)

Continue reading →

Tags: , , , , , ,

En dan komt dat moment…

Ik had gehoopt op een betere dag vandaag. We hadden een betere nacht en dus dacht ik dat Florian in een beter humeur ging zijn. Maar dat was niet het geval en toen weigerde hij ook nog eens te drinken terwijl de dokter gezegd had dat hij moest blijven drinken en toen viel zijn fles op de grond en verspreidde de melk zich over mijn parket en dan bereik je dat moment waarop het allemaal teveel wordt…

Ik ga onder de douche staan en laat het water stromen samen met mijn tranen en hoop dat mijn dochter het niet hoort. Ik heb mijn zoon in zijn bed gelegd. Ik moet eerst kalm worden maar ik word het niet. Als ik uit de douche kom, hoor ik hem nog steeds huilen (in een oud huis zijn de muren veel te dun). Ik ga naar beneden en begin fanatiek op te ruimen. Alles werkt plots op mijn zenuwen. Kleine melkvlekjes op de vloer, kruimels op de tafel, speelgoed die overal rond ligt. Ik voel me plots de slechtste mama van de hele wereld.

Ik kan het eventjes niet meer aan.

En dus schrijf ik. Ik hoor mijn zoon nog steeds huilen, ook al ligt hij twee verdiepen boven mij. Ik zet muziek aan. Het helpt allemaal niet. Ik ga dus stoppen met schrijven. Ik ga naar mijn zoon toe en ik hoop dat hij in slaap valt in mijn armen. Want dat zal het enige zijn die zal helpen. Ik heb een complete mama-melt-down.

Tags:

How’s life?

Het is hier wat stil geweest en dat was met reden. Florian sukkelt ondertussen al drie weken met een hoest en afgelopen maandag leek hij er eindelijk vanaf en dacht ik nog: ” joepie, morgen de aerosol terug naar de apotheek dan is hij eindelijk weg vanop de hoek van mijn zetel”.

Want, geef toe, echt een schoon zicht is dat toch niet?

Want, geef toe, echt een schoon zicht is dat toch niet?

Think again, mommy Dinsdag is Florian weer serieus beginnen hoesten en toen deze morgen de hoest nog steeds in alle hevigheid aanwezig was in combinatie met wat koorts was het tijd voor mijn derde ziekenhuis bezoek in drie weken tijd (een klantenkaart, dat hebben ze daar blijkbaar niet, ik ben nochtans een heel goede klant de laatste tijd). Diagnose: RSV virus. Ik kan niet zeggen dat ik verrast was… En dus mag de aerosol zijn verblijf op mijn zetel nog wat verlengen.

Wat nog deze week? Het was mijn eerste week terug parttime op mijn “oude” school. Het was niet echt een blij weerzien (op een paar collega’s na dan). Maandag avond kwam ik volledig in stress thuis. De directeur had namelijk beslist dat wie donderdag (vandaag dus) niet zou staken verplicht op school moest aanwezig zijn en dat telde ook voor diegenen die op donderdag vrij waren (wat bij mij natuurlijk het geval is). En dus ben ik vandaag aan het staken omdat de directeur me geen andere keuze geeft want niet staken, ging betekend hebben: gaan werken op mijn vrije dag en iemand anders betalen om voor Florian te zorgen op mijn vrije dag. Volgens mij is het volledig niet wettelijk maar wie ben ik om al vanaf mijn eerste werkweek buiten de lijntjes van de school te kleuren?

En dan had ik ook nog wat denkwerk te doen… Nadat ik Florian woensdag ochtend weer in tranen had moeten achter laten nadat de kinderverzorgster hem weer eens in de schommel had gedropt (is het dan zo moeilijk om wat langer dan een volle minuut met mijn zoon bezig te zijn?) en ik hem al huilend op de speelmat terug aantrof op woensdag middag was de maat vol. En dus gaat mijn zoon hopelijk heel snel naar een onthaalmoeder. Ik hoop dat de huiselijke omgeving voor hem misschien beter is en dat de mevrouw in kwestie nog minder aandacht aan hem gaat schenken dan in de crèche dat is haast onmogelijk… Maar eerst de praktische zaken nog regelen en helaas betekent dat waarschijnlijk ook nog eens een maand opzeg doen in de crèche.

En om er helemaal een topweek van te maken, sta ik er momenteel twee weken alleen voor. Ik ben dat ondertussen al wat gewoon maar toch… Ik mis mijn man en Elisa mist haar papa. Ik mis het moment dat hij ’s avonds thuis komt en dit weekend zal ik mijn boterkoeken moeten missen want dat doet mijn man altijd. Ik mis het om ’s avonds aan iemand te kunnen vertellen hoe mijn dag is geweest (en ja, we bellen natuurlijk wel maar dat is hetzelfde niet).

En om het allemaal een klein beetje draaglijker te maken, kleeft Elisa elke dag trouw een sticker.

En om het allemaal een klein beetje draaglijker te maken, kleeft Elisa elke dag trouw een sticker.

Maar zoals dat gaat in het leven zijn er ook de kleine dingen geweest die een slechte week toch weer iets minder slecht maakt. Er waren mijn schoonouders die spontaan aanboden om Florian morgen namiddag op te vangen ook al moeten ze werken. Er was die mooie glimlach van Florian, die hij naar me lachte toen hij wakker werd na een dutje in mijn armen. Er was de juf, die Elisa complimenteerde omdat ze zo snel een gedicht had aangeleerd. En er was de geur van verse koffiebonen die vandaag geleverd werden en de daarop volgende cappuccino… Was er maar de computer met geur…WP_20141106_004 WP_20141106_005

Tags: , , ,

Tijd voor mijn dochter en De Piepkes

Ongeveer een jaar geleden wandelden we de Fnac in Brugge binnen en daar speelden die namiddag toevallig De Piepkes in het Fnac Café. Er was weinig reclame geweest voor het optreden en wij kwamen te weten dat het zou plaatsvinden omdat een medewerker iedereen met kinderen in de winkel aansprak. Normaal happen we niet zo snel toe op dat soort van dingen maar omdat we hoorden dat Frederik Sioen één van de leden van de groep was besloten we toch een kijkje te gaan nemen. Na afloop van het mini concert, die we overigens erg mooi vonden, kochten we hun cd. De cd belandde in de cd-speler van onze auto en is sedertdien – op vraag van Elisa – grijs gedraaid. Doordat ze de liedjes ondertussen vrij goed kent en er nog steeds gek op is, hielden we al een tijdje de website van De Piepkes in de gaten voor een concert in de buurt. En zo kwam het dat ik een tweetal maanden terug tickets bestelde voor hun concert van deze namiddag in Zedelgem. Front row seats nog wel! Elisa was super enthousiast toen ze hoorde dat we gingen. Het leuke aan De Piepkes is dat het geen typisch optreden voor kinderen is. Ook voor volwassenen is het echt plezant om naar te kijken en vooral om naar te luisteren. Mijn persoonlijke favorieten zijn Tante Selle, Graaf De Graef en De Stad. Ik brul ze ondertussen zelf mee met Elisa in de auto… Op het einde van het concert mochten de kinderen mee marcheren door de zaal op Matroos Viane en daarna bleven ze op het podium staan om mee te dansen op Tante Selle, zoals je in de clip kan zien. Elisa, de heldin, durfde natuurlijk niet meegaan maar danste naarstig mee vanop haar stoel. En zo hadden wij nog eens een mama-dochter namiddag en hoor ik nu al de ganse avond Tante Selle in de versie van Elisa (dat betekent een eindeloos herhalen van het refrein). Maar dat vind ik niet erg want we hadden een leuke namiddag en ik kan een optreden van De Piepkes alleen maar aanraden. Klik ook vooral eens op de link van de liedjes, op het einde van de clip van Tante Selle bijvoorbeeld, krijg je een goed idee van hoe plezant het optreden is…

untitled

Tags: ,

Mama-verwen-moment

Dat het er de laatste tijd nogal eens van tussen schiet, mezelf verwennen, daar heb ik het al eens over gehad. Ik denk dat het sowieso heel herkenbaar is voor jonge mama’s. Deze mama had het er ook al over… De combinatie van een maandenlang slaaptekort en mijn leeftijd die ondertussen al een drie in zijn tientallen heeft staan, zorgde ervoor dat ik vond dat het nu wel eens dringend tijd werd dat ik op zoek ging naar goeie verzorgingsproducten… Het is niet dat ik me al oud voel of zo met die drie ervoor maar ik vermoed dat het nu toch wel hoogst tijd is om wat extra zorg te dragen voor mezelf. Ik en dag- en nachtcrèmes, wij hebben geen zo’n goede geschiedenis samen. In het verleden had ik wel al enkele keren geïnvesteerd in een of ander product maar het probleem daarmee is dat ik meestal maar wat aanmodder met het gebruik ervan. En dat kan nu ook weer niet de bedoeling zijn. Tot ik een paar weken terug Nuxe ontdekte dankzij een adviesmoment bij mijn apotheker. Heel goedkoop is het natuurlijk niet maar het is wel een product dat je blijft gebruiken gewoon omdat het zo fantastisch ruikt… Voor mijn mini-verwen-moment van elke dag kocht ik voorlopig deze producten uit het gamma:

1. Voor ’s ochtends:

fp-nuxe-creme-fraiche-light-face-2014-04

Deze voelt heerlijk fris aan. Net wat ik nodig heb ‘s ochtends.

2. Een extraatje:

fp-nuxe-huile-prodigieuse-50ml-34-2014-04

Deze olie kun je over gans het lichaam en zelfs in je haar gebruiken. Ruikt subtiel lekker.

3. Voor mijn kleur:

fp-nuxe-poudre-eclat-prodigieux-face-2014-04

Ik heb sowieso al een bleke huid dus een beetje kleur kan nooit geen kwaad. Deze is niet te, voor mij is dat perfect, ik heb niet graag dat anderen ook daadwerkelijk zien dat je zoiets aanhebt. Laat ze maar denken dat ik gewoon zo’n gave huid heb…

4. Voor het slapengaan:

fp-nuxe-revedemiel-creme-visage-nuit-fermee-face-2014-04

De geur is echt subliem van deze… Dit is eentje die je zeker niet vergeet aan te brengen. Ik ben ondertussen zelfs lichtjes verslaafd aan de geur denk ik…

Voor wie zichzelf ook eens wil verwennen… Gisteren zag ik bij mijn apotheker geschenkverpakkingen van Nuxe met hierin een aantal producten voor 20, 30 of 40 euro… Wat geen geld is als je bedenkt dat de prijs die ze voor de producten apart vragen bijna het driedubbele is dan die van de geschenkverpakking. Ik weet niet of ze dit bij elke apotheker hebben maar als je het adres van de mijne wil, stuur me gerust een mailtje.

Tags: , , ,