Florian, 6 maanden

Lieve Florian,

Zes maanden ben je al. Voor mij lijkt dat een mijlpaal ook al is het er geen. Zes maanden, dat betekent nog eens de periode van aan je geboorte tot nu overbruggen en we vieren je eerste verjaardag. Ik kan het haast niet geloven. Onze kleine baby is er nu echt wel uit. Je bent nog steeds de lange, smalle baby zoals de gynaecoloog voorspelde dat je ging zijn.
Het is absoluut een vreemde maand geweest. Onverwacht ging ik terug werken en dus moest jij naar de crèche. Ergens wist ik wel dat je daar niet even gelukkig zou zijn als thuis maar dat het zo erg ging worden daar was ik toch niet op voorbereid. Ik hoop dat het betert op het moment dat je kan kruipen want dan ben je niet meer overgeleverd aan de verzorgsters die bepalen waar je zit of ligt. Ik hoop het echt voor jou, lieve vriend, want zo kan het echt niet. Niet voor mij en al zeker niet voor jou.
De winter staat stilaan voor de deur en dat in combinatie met de crèche betekent dat je ondertussen al bijna twee weken aan het snotteren en aan het hoesten bent. Gelukkig heb je er niet constant evenveel last van. Het meeste last heb je nog van mij, als ik probeer je medicatie toe te dienen. Eerst moesten we de puffer proberen en daar was je al geen fan van. Nu moeten we aan de aerosol en aangezien dat langer duurt dan de puffer zijn we eigenlijk gewoon tien minuten aan het “vechten” met elkaar. Ik hoop dat je er snel vanaf bent want dat vechten met jou dat vind ik eigenlijk niet zo fijn.
Je bent weer erg ondernemend geweest. Vorige maand al was je gek op alles vastnemen en in je mond stoppen en deze maand heb je je die vaardigheid volledig eigen gemaakt. Eerst moesten we je alles aanreiken maar nu grabbel je zelf wild om je heen en grijp je alles vast dat binnen je handbereik komt. Als je op je poep zit en je grijpt wat te ver dan val je op je buik. Je draait van je buik naar je rug en omgekeerd. Het is leuk om je bezig te zien. Je bent je ook nog meer bewust van wat er om je heen gebeurd. Als ik je groente- of fruitpap maak, bijvoorbeeld en jij zit in je sitter te huilen dan gaat het huilen direct over in een brede glimlach van zodra ik begin te mixen. Je wipt aan honderd per uur in je sitter, vol enthousiasme, omdat je weet dat je binnen de twee minuten eten zal krijgen.
Nu je wat groter wordt, is je zus ook almaar meer en meer fan van je aan het worden. Stilletjes aan begin ik hier en daar de gemakken van jullie leeftijdsverschil te ontdekken. Zoals gisteren, Elisa was jou beneden aan het entertainen en ik kon op mijn gemak douchen. Het was leuk jullie bezig te horen. Je zus moest plots naar het toilet en ik hoorde haar zeggen: “ik ben zo terug hoor Floriantje, ik moet gewoon pipi doen”… En daarna zat ze vanop het toilet naar je te roepen dat ze “direct ging komen” en dat je “niet moest huilen”.
Je ligt in je park, nu, en mijn hart smelt als ik naar je kijk. Je hebt de ster vast die boven je wieg gehangen heeft en je luistert naar het muziekje. Je bent ontspannen en je glimlacht naar me. Je oogjes lachen mee. Je hebt ondertussen dezelfde blauwe ogen als je zus gekregen. Je hebt daar al veel complimentjes over gehad. Je bent een knappe jongen, zoveel is zeker. Ik vind je perfect zoals je bent. Alleen je slapen, kleine vriend, beloof je me dat je daar nu eindelijk eens je werk van gaat maken de komende maand?

Tags:

Work-life en de balans

Mijn eerste interim zit erop. Oorspronkelijk was het niet mijn bedoeling veel over mijn werk te schrijven op deze blog maar aangezien het ook allemaal bij het leven hoort en ik er toch al redelijk wat over heb geschreven, is vandaag mijn nieuwe categorie geboren: work-life en de balans.
Het gaat heel moeilijk in de crèche met Florian. De voorbije week is hij gelukkig wat gespaard gebleven met dank aan mijn schoonouders die hem een paar extra namiddagen hebben opgevangen. Maar de momenten dat hij er wel is, zijn echt de hel voor hem (en voor mij ook). Na hét avontuur in mijn vorige school schrok ik wel eventjes toen ik afgelopen maandag telefoon kreeg van de directeur daar. Dat er na de herfstvakantie een klas ontdubbeld werd en dat ze iemand zochten om parttime algemene vakken te geven in die klas. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er het eerste moment niet zo happig op was. Dat had natuurlijk grotendeels te maken met datzelfde avontuur maar ook met mijn interim van de afgelopen twee weken. Die was namelijk in een lagere school voor buitengewoon onderwijs en eerlijk gezegd vind ik de lagere schoolkinderen toch wel een leuker publiek om les aan te geven. Maar goed, in het kader van work-life en die balans die goed moet zitten, heb ik ja gezegd op de parttime in mijn oude school. Mijn eerste prioriteit is nu Florian. Dat ene zinnetje zit in mijn hoofd en geraakt er niet meer uit en heb ik te danken aan een collega uit mijn interim-school. Soms heb je eens dat extra duwtje nodig. Iemand die nog eens duidelijk zegt wat je eigenlijk wel weet maar toch op één of andere manier wegduwt. En parttime gaan werken betekent voor Florian ook parttime crèche en dat komt goed uit. De school ligt bovendien op drie minuten van de crèche en dat komt dus ook goed uit. Als ik denk aan Florian in de crèche dan weet ik dat parttime gaan werken de beste beslissing is die ik voor nu kon nemen. Mijn “carrière” staat eventjes on hold nu. Maar dat is niet erg want mijn eerste prioriteit is Florian. Punt.

Work Life Balance signpost

 

Tags: , , ,

Over (niet) slapen… deel 3

Ik had mij voorgenomen om geen blogbericht meer te schrijven over het feit dat wij hier ondertussen al 6 maanden(!) aan het sukkelen zijn met het slapen van Florian… Maar het niet slapen heeft ondertussen een nieuw hoogtepunt (of beter: dieptepunt) bereikt en dus is het nu uit mijn handen: ik moet erover schrijven! Want het is nu eenmaal een enorm deel van ma vie momenteel.
Dat ik ondertussen nog recht sta en nog tot op een bepaalde hoogte functioneer, is gewoon te wijten aan het feit dat Florian elke nacht bij ons in bed belandt. Dat hij ondertussen bijna 6 maanden is en ik overal lees dat dit een behoorlijk kritiek moment is (hij begint nu echt te beseffen dat zijn gedrag gevolgen heeft) baart me toch wel wat zorgen.
Nadat ik dit boek had gelezen, besloot ik aan de slag te gaan met de tip van de pauze: dat wilde dus zeggen dat als Florian ’s nachts wakker werd ik hem eventjes liet huilen voor ik ging kijken. Dat heeft een paar enkele keren zijn effect gehad maar op lange termijn (voor zover we al van lange termijn kunnen spreken natuurlijk) was er geen merkbaar verschil. Het enige positieve aan een paar weken terug was; dat als we hem om half elf na zijn laatste fles in zijn bedje legden, hij toch wel een blok van een uur of vijf sliep. Dat was verre van perfect maar het was al iets en met die vijf uur slaap achtereen die ik zelf ook kreeg, voelde ik me toch al een stuk beter overdag. Sedert hij (sinds vorige week dus) naar de crèche gaat, is zelfs het gaan slapen na zijn laatste melk een volledige ramp geworden.

 MjAxMy1lYjY3MjI3MzExZjJhNzgw

Continue reading →

Tags: , ,

Mijn favoriete plekjes #3

Sedert ik er woon, ben ik al ontelbare keren gaan wandelen in Brugge. Eerst waren er alleen mijn man en ik, toen kwam Elisa erbij en viel het wat stil. Elisa is geen buggyzitter, nooit geweest. Het voordeel daaraan is dat ze nu, op vierjarige leeftijd enorme afstanden te voet kan afleggen. Een buggy meesleuren voor haar hoeft dus al lang niet meer. In de tijd dat we niet anders konden dan haar wel nog in de buggy mee te nemen, was dat een probleem want een mens krijgt nogal veel bekijks als je met een krijsend kind op wandel bent en op de duur pasten we voor een wandeling in Brugge.
Nu Florian erbij is gekomen, zijn we natuurlijk verplicht de buggy terug boven te halen maar gelukkig is het met hem anders. Sedert we zijn buggy omgebouwd hebben zodat hij alles kan zien, horen we hem niet meer. Dat, én het feit dat ik wat langer met hem thuis ben geweest dan met Elisa in de tijd maakt dat ik in Brugge de laatste weken weer wat nieuwe, leuke straatjes heb leren kennen. Ik noem ze “mijn alternatieve route”. Wie Brugge een beetje kent, weet dat het er enorm druk kan zijn en al zeker in de winkelstraten. Omdat ik meestal in geen enkele winkel hoef te zijn en ik dan ook geen zin heb in een hoop geslalom en “excuseer-mag-ik-even-door’s” besloot ik een paar weken terug wijselijk de winkelstraten te mijden en vandaar, ziehier mijn alternatieve route:

Laten we beginnen op ’t Zand, dat is bij iedereen gekend. In plaats van de Noordzandstraat in te lopen, sla ik linksaf, de Speelmansrei in. Eerste stukje is eventjes niet zo super maar dat komt goed… Als je de Speelmansrei ten einde loopt en je slaat dan rechtsaf, over het water dan kom je in de Moerstraat. Dit straatje vind ik bijzonder sympathiek, oordeel zelf:

Brugge_Moerstraat_R01

De Moerstraat met op het einde de Sint-Jacobskerk.

Continue reading →

Tags: , , , , , , ,

Mijn eerste werkweek

Mijn eerste werkweek zit er bijna op en ik kan niet zeggen dat ik daar ongelukkig om ben. Zoveel dingen waren nieuw deze week dat ik blij ben dat het morgen weekend is en dat ik even terug kan naar het oude bekende. Het werk, dat was nieuw, niks van terug naar een vertrouwde omgeving, naar collega’s die je kent en die benieuwd zijn naar hoe het is met de baby en hoe jij je voelt. Niks van terug naar leerlingen die ik ken en zij die mij kennen. Maar de grootste aanpassing was toch wel Florians eerste week in de crèche. Ik had gehoopt dat hij na een paar dagen ging wennen aan de nieuwe omgeving maar niets is minder waar. Nog steeds is het verdict na een dagje crèche: niet geslapen, heel de dag geweend maar hij eet wel flink”. Het snijdt als een mes, recht door mijn hart, als ik dat hoor en als ik overdag op mijn werk aan hem denk, heb ik alleen maar zin om te huilen. Dat ik dus geen collega’s heb die mijn situatie kennen en bij wie ik even mijn hart kan luchten, maakt het er ook niet makkelijker op. Dat is het lot van de nieuwe of de interim te zijn, niemand kent je persoonlijke situatie en meestal vraagt niemand er ook naar. Ik ben dat al gewend en heb er na al die jaren op zich ook geen problemen meer mee. Maar deze keer is de situatie toch wel anders. Gisteren had ik een overleg moment met een andere leerkracht en die vroeg het wel. Het was ook een jonge mama, haar zoontje is ondertussen vijf maar had het in zijn crèche periode ook heel moeilijk gehad. Ze begrijpt dus hoe ik me voel en ondertussen vraagt ze hoe het met me is en het is super dat hier zo iemand rondloopt. Soms helpt het om gewoon eens tegen iemand te kunnen zeggen dat het niet zo goed gaat. Want gewoon de dag doorkomen, was geen evidentie deze week.

Het is een lange week geweest en ik ben moe. De school waar ik een interim in doe, is een type 3 school van het buitengewoon onderwijs. Voor diegenen die niks met onderwijs hebben: type 3 betekent dat er leerlingen zitten met gedrag- en emotionele stoornissen. Een lastige doelgroep dus, die enorm veel energie uit je zuigt. Energie die ik sowieso al niet heb. Gelukkig heb ik ondertussen toch al twee jaar ervaring met de doelgroep en heb ik de gave ontwikkeld om snel te vergeten. Dat is ook nodig want anders hield ik het niet langer dan een lesuur vol. Dat is natuurlijk niet in alle klassen zo. Gelukkig maar. Maar er is altijd wel één klas… en deze interim is dat niet anders. Sommige kinderen zijn zo ver weg dat er geen land mee te bezeilen valt… en dat is eigenlijk nog mooi uitgedrukt. Mijn man merkte deze week op: dus jij gaat gaan werken om beledigd te worden en toch minder te verdienen dan dat je gewoon zou thuisblijven… En het punt is: hij heeft dan nog gelijk ook.

Tags: , ,

De langste dag

Ik kon alleen maar denken vanmorgen, terwijl ik de afstand liep van mijn auto naar de crèche met Florian in mijn armen: “niet huilen, niet huilen, NIET huilen…” Elke vezel in mijn lijf deed pijn vandaag, elke minuut leek een uur en ik kon alleen maar denken waarom heb ik mezelf dit weer aangedaan maar vooral waarom heb ik jou dit aangedaan? Gelukkig kon ik vanmiddag even naar je toekomen, niet lang maar het verzachtte mijn en jouw pijn een beetje om daarna natuurlijk weer dubbel zo hard toe te slaan. En ook al was ik aan het werk vandaag, de tijd ging veel trager vooruit dan een dagje thuis, samen met jou. Jouw dag heeft bestaan uit huilen, zo bleek toen ik jou kwam ophalen. Ik had je vanmiddag nochtans in slaap gekregen maar vijf minuten nadat ik vertrokken was, werd je alweer wakker. Thuis speel je graag, je houdt ervan om even in je park te vertoeven en het speelgoed rond je te verkennen. Dus stelde ik voor dat ze dat even zouden proberen in de crèche in plaats van je alleen maar in de schommelstoel te laten zitten. Ook dat was geen succes, waar je thuis van houdt daar hou je niet van in de crèche. Je moet wennen dat weet ik wel en dat vraagt tijd. Je zus heeft het ook heel moeilijk gehad haar eerste maanden in de crèche en ik was halvelings vergeten hoe vreselijk dat voelt. Ik wou dat ik je gewoon kon thuishouden tot je groot genoeg bent om te begrijpen wat er gebeurt. Een opmerking die ik al veel te vaak hoor, als ik meedeel aan mensen in mijn omgeving dat Florian voor het eerst naar de crèche moet, is: “oh maar ze hebben er zo’n deugd van, van tussen de kindjes te zijn.” Dan wil ik altijd keihard roepen: “NEE, HIJ HEEFT DAAR GEEN DEUGD VAN” maar ik ben nogal een beleefde persoon dus ik doe dat niet. Ik zie niet in hoe Florian deugd zou hebben van een ganse dag te wenen en niet te weten waarom hij is waar hij is. En de andere kindjes zullen hem worst wezen. Mijn hart breekt in duizend stukken als ik aan morgen denk. Morgen is weer een nieuwe dag wil ik mezelf wijsmaken maar eerlijk gezegd laat die nieuwe dag maar zitten… Geef mij maar nu, wij, hier allemaal samen thuis.

Tags: ,

En toen was de wok opnieuw mijn redding!

In deze tijden van echt geen tijd hebben om uitgebreid te koken, was de wok gisterenavond opnieuw mijn redding (had ik dat al eens vermeld? Ja, zeker?). Florian, die was in slaap gevallen in mijn armen en mijn man die ging weer eens niet voor negen uur thuis zijn. En daar zat ik dan, om half zeven ’s avonds gekluisterd aan de zetel te bedenken dat ik nog eten moest maken en dat mijn kinderen nog in bad moesten. Ik had nog anderhalf uur om dat klusje te klaren voor het slaaptijd was voor Elisa. Eerder die dag had ik in de groentewinkel boterboontjes meegenomen. Dat is iets wat ik zelden klaarmaak: boontjes. Maar om een of andere reden had ik zin in die boontjes die daar lagen (waarschijnlijk gewoon omdat ik het woord boterboontjes zo leuk vond). Dus, ik, boterboontjes mee naar huis zonder verder plan van wat ik ermee zou aanvangen.
Terug naar het moment in de zetel dus. In de namiddag had ik de boontjes al gekuist en gekookt en dus zocht ik op internet naar een recept met boterboontjes. Ik vond niet direct iets maar zag wel dat de boontjes veelal in combinatie met bijvoorbeeld kerstomaatjes worden klaargemaakt. Tomaatjes had ik niet liggen. Tomatenstukjes in blik wel (dat hebben we hier altijd op voorraad) en toen kwam ik op het idee om dit gerechtje in elkaar te knutselen: kip in de wok met boontjes en tomatensaus.
Eerst en vooral: ingrediënten. Ik gebruikte: 2 kipfilets, peper en zout, beetje olijfolie, boterboontjes (ongeveer 200gr), blikje tomatenstukjes met groentjes (400gr van het merk Benito) en een potje room.
En dan: de bereiding. Kipfilet kruiden en aanbakken in de wok in olijfolie. De boontjes erbij en even laten bakken samen. Blik tomatenstukjes erbij en een beetje room (op het gevoel). Alles nog even laten sudderen in de wok en klaar! Simpel, lekker en vooral: heel snel klaar. Ik denk dat ik dit gerechtje in een kleine tiental minuten op tafel bracht. In elk geval, Elisa zat maar 5 minuutjes te laat in haar bed. Als dat geen prestatie is!

WP_20141008_005WP_20141008_004

Tags: , , ,

Daar gaan we weer…

Het onderwijs… het is weer een hot topic in de media deze dagen. Twee dagen geleden was er weer dit bericht waarvan mijn tenen gaan krullen en mijn haar gaat rechtstaan (je zou dat eens moeten zien) dat er 60000 (!) leerkrachten te kort gaan zijn tegen 2022. Ik meen mij te herinneren dat ik dat bericht al meer dan eens heb gehoord de afgelopen 13 jaar ongeveer… Toen ik in 2002 besloot leerkracht te worden, waren er ook enorm veel leerkrachten te kort (lees even dit grappig artikel uit 2001). Tot ik afstudeerde in 2005 dan was er van het schrijnende te kort plots niets meer te merken, hoe ironisch! En hoe ironisch dat ik nu op mijn bijna-31ste weer interims moet gaan doen, verre van vast benoemd ben en toch weer moet aanhoren hoeveel ze er in de toekomst te kort gaan hebben.
Maar in datzelfde artikel was er ook hoopvol nieuws want de prioriteit van minister Crevits is om de job van leerkracht aantrekkelijker te maken en iets te doen aan de werkonzekerheid. Dat belooft. Van concrete plannen daaromtrent blijf ik echter nog even op mijn honger zitten want voorlopig zijn de enige ideeën waarvan we al iets hebben mogen vernemen: dat leerkrachten een uur gaan langer moeten werken, dat de minimumfactuur omhoog gaat en dat de geplande hervorming van het secundair onderwijs doorgaat.
Dat was het tweede hot topic van de afgelopen dagen… Het bericht van de leerkrachten die een uur langer gaan moeten werken. Toen ik dat las, kreeg ik het alweer bijna op mijn heupen want dat zou natuurlijk een gigantisch jobverlies betekenen. Maar zoals dat al dikwijls eens gaat in de media moet je wat dieper graven dan de gekopte titel van een artikel. En toen ik dat deed, kwam ik te weten dat het enkel ging over de leerkrachten met een Master die in de tweede en derde graad middelbaar tewerkgesteld zijn. Ok, ik word als leerkracht lager onderwijs dus niet rechtstreeks benadeeld door deze besparingsmaatregel maar ik hoop dat ze in hun berekening van hoeveel-ze-zouden-besparen de werkloosheidsuitkeringen van het jobverlies niet vergeten in mindering te brengen zijn… En de minister zal het feit dat deze maatregel niet echt past in het kader van werkonzekerheid wegwerken over het hoofd gezien hebben zeker?

Continue reading →

Tags: , ,

Hoe moeilijk kan het zijn?

Leuke kleertjes voor jongens… Hoe moeilijk kan het zijn? Toch wel moeilijk, blijkbaar. Het is eenvoudiger om leuke kleertjes voor meisjes te vinden dan voor jongens. Dat het niet aan mijn eigen kieskeurigheid ligt op dat gebied werd me al een paar keer duidelijk. Zo was er onder andere mijn kapster, die zwanger is van een zoontje en het erover had hoe moeilijk ze het vond om iets leuks qua kledij te vinden voor de geboortelijst van haar zoontje. En dan was er nog de kinesiste, met een zoon van ondertussen acht jaar, die zei “en hoe ouder ze worden hoe moeilijker het nog wordt”… Dat belooft!

Het is ook alweer eventjes geleden dat ik er nog aandacht aan schonk aangezien Florian redelijk lang in zijn maatje 62 bleef passen. Maar nu merk ik toch wel iets van een groeispurtje want hij draagt momenteel volop zijn maatje 68-kleertjes maar ik merk dat hij er niet zo lang zal in passen als in zijn vorige outfits. Dus werd het tijd om nog eens op zoek te gaan naar leuke merken voor jongens.
Ondertussen heb ik ook een duidelijke voorkeur in verband met de broekjes die Florian draagt. Voorlopig vind ik alles met ritsen en knoopjes eigenlijk best onhandig. Zo heeft hij een aantal jeansbroekjes liggen maar die haal ik pas uit als alle andere broekjes-met-rekker in de was liggen. Een andere voorwaarde is dat het allemaal een beetje betaalbaar blijft ook natuurlijk. Ik ben best bereid iets meer uit te geven voor een betere kwaliteit (die kleine kleertjes moeten tenslotte heel veel gewassen worden) maar het moet toch ergens binnen de perken blijven want zo lang dragen ze het natuurlijk niet.
Continue reading →

Tags: , , , , , ,

Franse kinderen gooien niet met eten.

Ik heb het eindelijk uit, dit boek over opvoeden. Het kwam al eens ter sprake dat ik het boek aan het lezen was maar het is nu eindelijk uit en vandaar… tijd voor een kleine review.

Het boek leest makkelijk en vlot, het is geen typisch non-fictie boek. Persoonlijk vind ik het een leuk alternatief voor een opvoedkundig boek. De manier waarop het geschreven werd, is een huwelijk van opvoedadviezen die de auteur zelf gelezen of gehoord heeft en haar eigen ervaringen met het opvoeden van haar drie kinderen. Vond ik het leuk om te lezen? Ja. Heb ik er iets uit bijgeleerd? Ja en nee. De auteur is namelijk een Amerikaanse die in Parijs woont. Als Amerikaanse verbaast ze zich op heel veel momenten over de manier waarop Franse ouders hun kinderen opvoeden. Vanuit dit standpunt geeft ze haar opvoedadviezen. Waarom heb ik er dan niet veel nieuws uit geleerd? Om de simpele reden dat de Franse manier van opvoeden heel dicht aanleunt tegen onze Belgische manier van opvoeden. Amerikanen, die hebben heel andere ideeën over het opvoeden van kinderen dan wij, blijkbaar. Zo kan ik wel een heel aantal voorbeelden uit het boek opnoemen. Zo verbaast ze zich er vaak over dat Franse ouders niet constant met hun kinderen bezig zijn. Dat ze in de speeltuin bijvoorbeeld op een bankje zitten te kletsen en niet voortdurend achter hun kinderen aanrennen. Dat tijdens een etentje met een aantal volwassenen onder elkaar waar ook kinderen bij zijn de kinderen niet het centrale aandachtspunt zijn, dat de ouders hun kinderen maar laten doen zolang ze maar braaf zijn. Voor mij klonken de meeste dingen die de auteur als vreemd of raar ervaart heel gewoon.
Continue reading →

Tags: , ,

Load more