Florian, 5 maanden

Lieve Florian,

Vijf maanden ben je al, niet te geloven. Wat gaat de tijd snel en toch… Eergisteren nacht, toen je bijna de hele nacht huilde van de krampen en ik me drie maand terug in de tijd gekatapulteerd voelde, betrapte ik mezelf erop dat ik weer dacht “waren we maar al twee jaar verder”. Ik kan er nog altijd moeilijk mee om, om jou pijn te zien hebben en er niks aan te kunnen doen. We hadden nochtans twee hele goeie weken achter de rug waarin je meestal de vrolijkheid zelve was. Bovendien hebben we voorlopig een mooie nazomer en beginnende herfst en kunnen we volop genieten van wandelingen samen in Brugge. Ik hoop dat eergisteren geen aankondiging was van weer een periode van onzekerheid, dat het maar toevallig was dat je zoveel krampjes had. Want heel misschien heeft het wel te maken met de fruitpap waarmee ik gestart ben maar je eet dat zo graag dus hopelijk kan je het blijven eten. Of misschien had het te maken met het feit dat ik wat lakser ben geweest met het drinken van lactose vrije melk de afgelopen week… Maar zoals ik al zei, ik hoop gewoon dat het weer geen periode wordt, want ik kan dat eigenlijk niet meer aan denk ik.

Maar terug naar je vijfde levensmaand. Het was weer een maand vol afwisseling, laten we het zo maar zeggen… Aan het begin van de maand was je nogal humeurig en hangerig maar ik zal aan die twee weken niet teveel woorden meer vuil maken want na die periode ben je dan plotseling van de ene dag op de andere in een vrolijke baby veranderd. Ik merk dat je vooral bezig bent met het al tastend en proevend ontdekken van alles wat binnen handbereik komt. De laatste week vind je vooral gezichten leuk. Dat het nogal moeilijk is om een gezicht in je mond te steken dat heb je nog niet helemaal door maar dat komt wel.
Continue reading →

Tags:

Met dank aan de wok!

Ik zit al meer dan een week te denken dat het eigenlijk tijd wordt dat ik nog eens een onderdeeltje ‘koken-in-a-hurry’ doe… Toen ik met mijn blog startte, was het idee van dit onderdeel: lekker koken in weinig tijd. Maar het is niet makkelijk, zoveel is duidelijk. Want worst met appelmoes en patatjes is dan wel lekker, snel en makkelijk; echt origineel is het niet en ik kan er al zeker geen blogbericht over schrijven.
En dan plotseling, gisteren in de Delhaize, moest ik er terug aan denken: de wok! Ik heb in het verleden al zó véél gewokt dat ik zelf niet begrijp dat het nu al maanden geleden is dat ik de wok nog heb bovengehaald. Hij stond netjes opgeborgen op een rek in de kelder (wegens teveel plaats innemen van de keukenkast) en ik was helemaal vergeten dat hij daar stond. Maar zoals ik al zei, gisteren in de Delhaize bij het verzamelen van mijn groenten- en fruitvoorraad, keek ik toevallig in de frigo’s en viel mijn oog op deze en ik snapte niet hoe ik er nog niet eerder aan had teruggedacht. Eten klaarmaken in de wok: dat is écht snel en makkelijk en bovendien gezond (als er hier eens een paar kilootjes af moeten dan kook ik eventjes alleen maar in de wok en ze vliegen eraf).
Het moet gezegd zijn maar in de Delhaize hebben ze wel een ruime keuze aan groentemixen voor de wok. Je kunt er natuurlijk voor kiezen om zelf je groenten te gaan versnijden maar dan verlies je natuurlijk wel wat tijd en is het “snelle” van koken met de wok er wel vanaf. Ik koos voor de champignons met groenten-mix (de groenten zijn in dit geval rode ui en prei) en ik nam ook nog een blikje kokosmelk mee van 250 ml en ’s avonds zette ik in amper 20 minuten (waarvan 10 minuten pruttelen in de wok) dit gerecht op tafel:

WP_20140925_002

Echt fancy ziet het er niet uit maar het is de smaak die telt natuurlijk!

De bereiding ervan gaat zo:

1) Wokpan laten warm worden (wij hebben een elektrische versie en dat opwarmen gaat dus lekker snel) en ondertussen de kalkoen in reepjes snijden en kruiden met peper en zout.
2) Olijfolie in de wokpan en kalkoenreepjes even laten bakken tot ze een bruin korstje hebben en dan blussen met sojasaus (de hoeveelheid sojasaus weet ik niet want ik doe die nogal op het gevoel erbij maar het mag goed veel zijn, laten we zeggen een soeplepel of vijf).
3) Kalkoenreepjes uit de wok en groentjes erin en even laten bakken.
4) Kalkoenreepjes er terug bij samen met het blikje kokosmelk.
5) Et voilà, klaar eigenlijk, alles nog even laten sudderen tot de groentjes en kalkoen gaar zijn.

Met dank aan de Delhaize en aan de wok, zo kwam er gisterenavond nog eens iets anders op tafel dan worst met appelmoes…

Tags: , , ,

Desperate housewife…

Hier lig ik dan, in de zetel, mijn huis te overzien. Op de andere zetel ligt nog een fleece deken van gisterenavond, onopgeplooid. Wat verder het verzorgkussen met aan de ene kant een vuile pamper en aan de andere kant vuile kleertjes die nog niet in de wasmand geraakt zijn. Nog wat verder de kruimels van de boterhammetjes van deze morgen en de stoel van Florian die nog besmeurd is met zijn patatjes van deze middag. De keuken, die ik gelukkig niet kan zien van hieruit want ik weet hoe hij eruit ziet, die is ook aan het wachten op iemand die orde op zaken komt stellen. Straks moet ik nog op één of andere manier zien dat de mixer weer proper is want ik heb hem nodig om een fruitpapje te maken. Binnen een klein anderhalf uur moet ik zien dat ik op tijd op school sta en oh ja, ik heb geen aardappelen meer dus daar moet ik ook nog om. Zoveel dingen die nog moeten maar nu niet kunnen want zoals ik al zei, hier lig ik dan… en ik kan niet weg want er ligt een slapende baby op mijn buik. Want slapen dicht bij mama dat is toch veel fijner dan alleen in bed (en ja, ik heb het geprobeerd – maar hoe lang kun je een baby laten huilen?). En dus kan ik alleen maar kijken naar en denken aan wat nog allemaal moet gebeuren. En heb ik al vermeld dat de poetsvrouw gisteren langs geweest is? Wat een geluk dat er nog zoiets bestaat als een smartphone en dat ik met één hand kan typen. Zo heb ik tenminste nog één iets nuttigs gedaan.

Tags:

Hoe we erop kwamen…

Het is nogal populair op andere blogs van vrouwen met kinderen… over hoe ze op de naam van hun kind(eren) kwamen. Bij deze, dit is hoe wij op Elisa en Florian kwamen:

Elisa
Dat was een klusje die snel geklaard was. We hadden de naam Elisa al van voor Elisa ook maar gemaakt werd. Op een regenachtige namiddag lagen we er eens over na te denken, als koppel die pas samenwoonde en wat fantaseerde over onze toekomst. In onze fantasie zouden we eerst een jongen krijgen en dan een meisje. Grote broer dat zou Alexander worden want dat vonden we krachtig klinken en het zusje die we daarna zouden krijgen dat zou Elisa worden. Eerst hadden we Elisabeth bedacht voor onze jongste maar uiteindelijk vonden we dat iets te lang en kwamen we zo bij het afgekorte Elisa. En zo kwam het dat we niet meer moesten nadenken toen de gynaecologe 3 dagen voor ons huwelijk aankondigde dat we een dochter kregen. De jongste werd de oudste maar de naam bleef. Vanaf dat moment gebruikten we haar naam ook als we het onderling over onze toekomstige dochter hadden. Dat vonden we belangrijk. Ik heb nogal vaak dat ik een naam graag hoor maar dan na een tijdje iets heb van “toch maar niet”… Maar de naam Elisa bleven we mooi vinden en dus was de naamkeuze van onze dochter a piece of cake.

Florian
Onze zoon, dat was wat anders… De naam Alexander voor een zoon bleef in de tijd niet hangen omdat we kort na die bewuste regenachtige namiddag bedachten dat de naam eigenlijk niet paste bij de achternaam van mijn man wegens teveel van hetzelfde. Daarna hebben we er eigenlijk niet meer bij stilgestaan bij een andere jongensnaam… tot ik voor de tweede keer zwanger werd. Voor we wisten of we een jongen of een meisje kregen, bedachten we namen voor beide gevallen. Voor een meisje hadden we al gauw Norah (met een h…). Voor een jongen hadden we… niks. Ook niet nadat ik zowat alle lijstjes had afgelopen die ik op internet kon vinden. We hebben ons gek gezocht en op een bepaald moment gaf ik het op en hoopte ik, echt waar, dat we gewoon een dochter zouden krijgen want ik was ervan overtuigd dat ik nooit en naam zou vinden die ik echt graag hoorde voor een jongen. Akkoord, we hadden een paar misschiens; zo was er bijvoorbeeld Lewis als een misschien maar uiteindelijk hadden we nooit echt een klik met een naam. Toen de gynaecologe dus deze keer aankondigde dat Elisa een broer kreeg was het eerst waaraan ik dacht: oh nee, nu moeten we toch een naam voor een jongen vinden. En ik lag er wakker van, die nacht nadat we wisten dat het een zoon werd. Maar al een geluk dat ik er wakker van lag want het is die nacht dat ik Florian bedacht. Hoe ik erop kwam? Gek om te zeggen maar ik vormde hele resems namen in mijn hoofd… Zo was er Julian (die ik graag hoorde maar niet 100% en ik wist mijn man al helemaal niet). Dan kwam ik bij Floris en had ik weer iets van “daar zit iets in maar toch niet helemaal” en plots was er Florian en het “klikte”. ’s Ochtends zei ik tegen mijn man: “wat vind je van Florian?’ en ook bij hem klikte het en zo kreeg onze zoon zijn naam.

Een naam kiezen, het is wel wat. Voor ons was het vooral belangrijk dat de namen van onze kinderen tijdloos waren. Ik hoop dat ze later blij zullen zijn met hun naam.

name_cartoon

 

Tags: , ,

“Wat is er op tv vanavond? Niks, helemaal niks.”

Een vraag die hier vaak gesteld wordt, zo rond 20u30 als Elisa in haar bed ligt en er eindelijk in de zetel kan geploft worden, is “wat is er op tv vanavond?”. En ook al is het september en zijn de meeste zenders alweer volop met hun nieuwe programma’s gestart toch is helaas het antwoord nog al te vaak: “niks”. Als ik even rondluister dan hoor ik dat wij niet de enigen zijn die wat op hun honger blijven zitten met het huidig tv-aanbod. Vandaar kwam mijn idee voor dit blogbericht met enkele tips in de hoop jullie hiermee toch enkele leuke tv-avonden te bezorgen.

Voor de romantici onder ons: Before Sunrise, Before Sunset en Before Midnight. De drie films volgen het leven van Jesse (Ethan Hawke) en Celine (Julie Delpy). In de eerste film ontmoeten de twee elkaar in een trein in Wenen. Ze besluiten de avond samen door te brengen. Doorheen de drie films volg je het leven van Jesse en Celine in een tijdspanne van een kleine 30 jaar en dit ook letterlijk, de films werden met een tussenpauze van 9 jaar na elkaar gefilmd telkens met dezelfde acteurs. De eerste film dateert van 1995, de laatste van 2013. Geen gedoe dus met schmink om de acteurs ook daadwerkelijk ouder te maken. Ik wil niet te veel prijsgeven over hoe de drie films verlopen anders is de verrassing er natuurlijk af als je besluit ze te bekijken. Wat mij vooral erg aansprak is de eenvoud van de films. Er zit geen spektakel in; het zou over eender wie kunnen gaan. Het zijn gewoon twee mensen wiens pad elkaar toevallig kruist en wat er dan verder met hen gebeurd. Het gaat over gewone mensen met een gewoon leven. De films zijn zeker een aanrader om als koppel te bekijken (tenzij je een man hebt die van actie houdt, dan bekijk je het beter alleen) en er een romantische avond van te maken.

images72FF8TB1

Voor de denkers onder ons: Into The Wild. Een waargebeurde film, bij “waargebeurd” ga je misschien onmiddellijk denken aan typische tv-films die je vaak ziet op zenders à la Vijf. Niet deze. De film gaat over een jongen die pas afgestudeerd is en niet meer aan de hoge verwachtingen van zijn ouders wil voldoen. Hij besluit gewoon te vertrekken, letterlijk, into the wild. Ook hier wil ik niet te veel prijsgeven maar de film is enorm aangrijpend en is me altijd bijgebleven… Ik denk dat het een onderwerp is die velen aanspreekt want wie heeft nu nog nooit eens gedacht: “Moesten we nu eens gewoon vertrekken? Een andere weg inslaan dan die van het hectische bestaan dat we leven?”. Het feit dat deze jongen het gewoon gedaan heeft, is op zich al bewonderingswaardig. Wat hem verder overkomen is, is echter nog veel aangrijpender…

imagesXV3AFFVN

Voor wie heel veel tv-avonden wil vullen; een serie: Breaking Bad. Mijn man en ik hebben al heel wat series versleten. Daar zitten dingen tussen die we categoriseren als “onderhoudend” maar daar zitten ook serieus goede series tussen. Ik kies er voorlopig Breaking Bad uit als tip. Het probleem met veel series is dat ze goed starten, dat ze veel kijkcijfers hebben en populair zijn. Dit wordt dan een stukje uitgebuit en uiteindelijk evolueert de serie na een aantal seizoenen van een goed naar matig. Dat is jammer natuurlijk en zo kan ik er wel een paar opnoemen. Breaking Bad is echter vanaf het eerste seizoen tot het vijfde erg sterk. Hij heeft dan ook niet voor niks 2 Golden Globes ontvangen en maar liefst 108 andere nominaties gewonnen. Het uitgangspunt van de serie is dat wanneer Walter White, een leerkracht chemie, de diagnose longkanker krijgt, hij er zeker van wil zijn dat, na zijn dood, zijn vrouw en zoon verder een goed leven gaan kunnen leiden. Hij moet dus op korte tijd veel geld verdienen. Dit doet hij door zelf drugs te gaan koken en dit samen met een oud-student van hem te gaan verkopen. Deze serie zit erg knap in elkaar en houd je geboeid van begin tot einde.

imagesUBBLDO01

Nog niet overtuigd? Misschien kan de trailer helpen…

Tags: , , , , , ,

Count your blessings

Dat het hier de laatste weken niet altijd even leuk is geweest, staat als een paal boven water. Florian heeft een aantal moeilijke weken achter de rug (ik vermoed dat de grote oorzaak zijn vier maanden sprong zal geweest zijn). En ook Elisa bezorgde ons slapeloze nachten (bovenop die van Florian). We liepen dus vooral moe en chagrijnig rond. Daarbovenop heeft een virale infectie zich binnengedrongen in ons huis waardoor we allemaal (op Florian na voorlopig) met een snotneus, een hoest en een pijnlijke keel en voorhoofd rondlopen. Afin, je kent het wel. Het kan altijd erger allemaal maar het zijn zo van die weken waarin je gewoon snakt naar een beetje “normaal”. Naar een klein momentje waaraan je je een beetje kan optrekken. En dat is er gekomen, afgelopen vrijdag, onder de vorm van een wandeling in Brugge…

Nadat Florian zijn ochtendmelkje binnen had, zijn mijn man en ik richting Brugge vertrokken met de buggy. Het was mooi weer: niet te warm, niet te koud. Kort nadat we vertrokken waren, lag Florian al heerlijk te snurken in zijn buggy. Halfweg zijn we gestopt voor een koffie met brownie bij Vero Caffè (geen verrassing maar als het lekker is, is het lekker, why go elsewhere?). Florian werd wakker maar was flink. Buiten waren alle plekjes helaas bezet maar we zaten binnen aan een tafeltje in de zon en dat was voor ons evengoed. Als terugweg kozen we ervoor de winkelstraat te mijden – wegens erg druk in combinatie met straatwerken – en wandelden we eerst richting Ezelstraat waar we nog een stop maakten bij De Krokodil. Florian, die had geluk dat hij zo flink was, als beloning kreeg hij dit klein cadeautje. Vanaf de Krokodil kozen we voor kleine typische Brugse straatjes die we nog niet eerder hadden gedaan en dat, in combinatie met het mooie weer en de nasmaak van de koffie met brownie, zorgde ervoor dat we met een heerlijk vakantiegevoel (en een brabbelende Florian in zijn buggy) terug naar huis wandelden.

Of hoe eenvoudig en heerlijk het leven soms kan zijn..

Tags: , ,

Brief aan Elisa

Lieve Elisa,

Je eerste dansles zit er op. Dat is op zich niet speciaal en toch voelt het een beetje als een nieuwe fase aan. Ik ben de laatste maanden zo erg bezig geweest met je broer dat ik soms vergeet dat jij ondertussen ook aan het groeien en aan het veranderen bent. Het feit dat je nu officieel lid bent van een dansschool maakt dat ik hier weer eventjes aan herinnerd word. Je bent plots oud genoeg om al “lid van” iets te zijn.
Ik hoor mezelf vaak tegen mensen zeggen: “ik zal blij zijn als we eens een jaartje verder zijn” en daarmee bedoel ik eigenlijk dat ik blij zal zijn dat jouw broer een jaartje ouder is. Ik vond het namelijk bij jou een leuke leeftijd zo tussen één en twee jaar. Het leren lopen en het beginnend gebabbel. Eindelijk een einde aan dat eindeloze gezeul met de maxi-cosi. Ik weet nog wat voor verademing het was eens jij op je voetjes kon staan en ik eindelijk mijn handen vrij had voor andere dingen. Het mag met je broer ook al zo ver zijn voor mij part. Maar dan realiseer ik me dat jij dan al vijf  jaar wordt en ik ben een beetje bang dat ik je vierde levensjaar wat zal “gemist” hebben. Het is zo dubbel allemaal. Ik ben zo benieuwd naar hoe ons gezinnetje zal evolueren eens Florian iets ouder is en toch… Toch mag de tijd aan de andere kant ook eventjes stil staan.

Continue reading →

Tags: , ,

Mijn favoriete plekjes #2

Wij gaan al graag eens gaan eten. Ook met onze kinderen. Romantische dinertjes zijn dat niet natuurlijk. Gaan eten met de kinderen erbij dat betekent meestal een snack ’s middags of een pannenkoek in de namiddag. Een belangrijke voorwaarde voor ons is dat het lekker is en dat er iets is dat Elisa lust. Zo schreef ik hier ergens al eens dat als wij op stap in Brugge zijn, en het is zo rond het middaguur, dan wordt het nogal dikwijls El Rincon of Tonka. Meestal laten we de keuze aan Elisa. Dan vragen we waar ze zin in heeft: patatjes met vleesje (El Rincon) of lasagne (Tonka). Met Elisa hebben wij de luxe dat we haar zowat overal mee naartoe kunnen nemen. Geen van beide plaatsen is “kindvriendelijk” in de zin van dat er een kinderkaart is of een speelhoekje (natuurlijk zijn ze wel gewoon vriendelijk, ook voor kinderen anders zouden we er niet meer gaan natuurlijk).
Desondanks onze makkelijke dochter is het voor haar ook wel eens fijn om bij wijze van afwisseling ergens te gaan eten waar wel een speeltuin aanwezig is. En als we dan toch zoiets doen dan is het nog eens extra zo aangenaam als mama en papa iets lekkers kunnen eten terwijl dochterlief aan het spelen is. Vandaar dat wij zelden naar een grote binnenspeeltuin gaan. Ik associeer deze namelijk met opgewarmde pannenkoeken uit pakjes en dat kan ik hier thuis ook… Het kan aan mij liggen natuurlijk maar het is niet aan mij (ons) besteed. Onlangs ontdekten we (met dank aan mijn schoonmama voor de tip) De Kronemolen met binnen- en buitenspeeltuin. Op zich natuurlijk geen uniek concept en ook geen 1000 m2 speelplezier maar het voldoet aan onze voorwaarden van erg lekker te zijn. De Kronemolen is een combinatie van restaurant en tea-room. Tijdens de week kun je er bovendien ook terecht voor een lunch. Wij zijn er ondertussen al geweest voor de lunch maar ook voor een pannenkoek. Beide keren hebben we erg lekker gegeten. Zekere een aanrader dus voor wie op zoek is naar dit soort van eetgelegenheid. Als je gewoon eens lekker wil gaan eten, kun je er ook naartoe natuurlijk, je bent niet verplicht van kinderen mee te hebben.
Wat dat romantische dinertje betreft, mocht je het je afvragen, dan is De Schaar een favoriet.

Tags: , , , , ,

“Me” time

whats-me-time

Je kunt het wel gaan denken dat je “me time” serieus gaat mogen downsizen met twee kleine kinders in huis. En toch… Sta me toe om er eventjes over te klagen. In de grote vier maanden sedert de geboorte Florian is de enige “me time” die ik al gehad heb een kappersbezoek of twee… En laat dat nu net iets zijn dat ik eigenlijk niet zo graag doe. Ik heb al een aantal kapperszaken versleten in mijn leven. De reden van mijn constante gewissel is niet dat ik niet tevreden was met het resultaat na het bezoek maar telkens dat ik te lang moest wachten. Het enige wachten waar ik toe bereid ben bij de kapper is het wachten tot de haarkleuring is ingewerkt. Ik heb geen zin om nog eens te moeten wachten aan de wastafel en dan nog eens te moeten wachten tot iemand tijd heeft om mijn haar te komen drogen. Nee, het moet vooruit gaan want ik vind naar de kapper gaan dus niet leuk. Vandaar dat ik die twee kappersbezoeken van de afgelopen maanden dus eigenlijk liever niet meetel als zijnde “me time”.
Soms denk ik (met een klein beetje heimwee) terug aan de tijd dat we nog kinderloos waren. Ik zie mij nog zitten in ons toenmalig appartement, op zondagochtend, eerst op mijn gemak uitgebreid ontbijten en daarna naar afleveringen van six feet under kijken omdat mijn man gaan helpen was in de winkel van zijn ouders en ik eigenlijk niks beters te doen had. Imagine that. Nu is er altijd wel iets te doen. En met iets bedoel ik niet: een serie kijken of een boek lezen. Nee, iets staat gelijk aan wassen, strijken, afwassen, opruimen enzovoort (afin, je kent het wel waarschijnlijk). Ik heb al vier maanden het gevoel dat ik steeds maar achter de feiten loop aan te hollen. Mijn achterkeuken (thank God for that) lijkt bij momenten in een wasserette veranderd te zijn. En dan kwam ik een aantal weken terug ook nog eens op het ingenieuze idee om een blog te starten…
Continue reading →

Tags: ,

Kleine dingen #4

Een update… over Florian en zijn slaapprobleem (want dat had ik beloofd): de eerste nacht heb ik het geprobeerd, de ‘vijf-minuten-laten-huilen-en-dan-pas-gaan-kijken’ methode. Ik ben tot tien kieer toe opgestaan en om drie uur ’s nachts heb ik het opgegeven met als reden dat ik ook nog wat wou slapen die nacht. Maar… Florian doet nu toch al een vijftal dagen weer beter zijn best (ik durf nog niet te luid te roepen), hij slaapt sommige nachten toch al een vier-, vijftal uur achtereen wat al een hele prestatie is voor zijn doen. Dus voorlopig ben ik content met de gang van nachten en hoop ik dat het nu even zo blijft (of nog betert natuurlijk).

De eerste schoolweek… die zit er alweer bijna op. Elisa doet het gelukkig heel goed. Wat een verschil met de eerste schoolweek vorig jaar. Ik zie nog veel huilende kinders en ben blij dat Elisa dat hoofdstuk heeft afgesloten. De juf is super tevreden over Elisa en ik ben super tevreden met de juf. Ze is altijd zo vrolijk, ik word instant vrolijk als ik haar zie. Ook de stilte overdag in huis is teruggekeerd… en ik kan niet zeggen dat ik daar kwaad om ben.

Wat mij opviel… Japanners, die hebben toch wel een platte poep zekers? Alhoewel ik niet weet in hoeverre de vier Japanners die gisteren voor me liepen in Brugge een referentie zijn voor de ganse Japanse mannelijke bevolking natuurlijk?

Ik voelde me wat down deze week… en dat had alles hiermee te maken. Op zich is er momenteel geen verschil, ik zou sowieso september en oktober thuis geweest zijn. Maar toch, het gevoel is anders, thuis zijn omdat je ouderschapsverlof neemt, is niet hetzelfde als thuis zijn omdat je werkloos bent… Om nog maar te zwijgen over de papierenwinkel die er ook weer mee gepaard gaat.

Een cadeautip… als je nog eens op babybezoek moet en je weet niet goed wat geven. Ik zag dit in de Zara Home. Eigenlijk een simpel cadeau maar je weet zeker dat ‘ze het gaan kunnen gebruiken’ en vooral het doosje erbij maakt het toch origineel (het staat niet afgebeeld op de website maar op het doosje staat “my weekly socks”).

Nieuwe outfits… voor Florian en Elisa. Door het slechte weer van de voorbije weken kon ik het niet laten al iets uit de wintercollectie te kopen. Alle komt van Lunabloom in Brugge. Het werd dit:

Een dikke trui voor Elisa - want dat heeft ze nog niet - van het merk Emile et Ida

Een dikke trui voor Elisa – want dat heeft ze nog niet – van het merk Emile et Ida

Beide van het merk Imps & Elfs, alvast in maatje 74.

Beide van het merk Imps & Elfs, alvast in maatje 74.

 

Tags: , , ,

Load more