Oei, ik groei!

Het is de titel van een boek dat vele jonge ouders waarschijnlijk in huis hebben. Ik heb het me in de tijd aangeschaft en met Elisa was het meestal boenk, erop. Met Florian is het niet anders. Sedert mijn vorig artikel over zijn slaapgedrag was het plots weer gedaan met “doorslapen” en ook overdag zijn de goede momenten een schaarste geworden. Hij wil alleen nog maar gedragen worden. Als ik hem durf neerzetten of leggen, zeurt hij. Het is nu al een paar dagen zo. Gisteren nam ik het boek er terug bij en ja hoor… Vanaf 14 en een halve week kleurt de balk weer zwart met een hoogtepunt op week 17… De sprong duurt behoorlijk lang, deze keer. Ik hou mijn hart al vast… Voor degenen die het boek nog niet kennen of in huis hebben: het gaat erover dat een baby in de eerste 20 maanden van zijn bestaan een aantal mentale sprongen (het zijn er, hou je vast, tien) doormaakt. Na elke sprong heeft de baby er een nieuw vermogen bij maar tijdens de sprong is de baby behoorlijk overstuur en zoals het in het boek beschreven staat: “de sprong kondigt zich aan… terug naar mama”. Ik zou het zelf niet beter kunnen verwoorden. Mocht je het boek dus nog niet in huis hebben en je zit met een baby die op zijn zachtst gezegd nogal “ongezellig” is, zeker kopen, het is een aanrader. Aan het gedrag van je baby zal er natuurlijk niks veranderen maar het maakt dat je je baby een beetje beter begrijpt en het misschien allemaal een (klein) beetje beter kunt verdragen.

Tags: ,

Elisa, van baby tot kleuter

Lieve Elisa,

Mijn kleine, grote meid… Zo kan ik je momenteel het beste omschrijven. Je werd letterlijk “groot” (in mijn ogen dan) de dag dat je broer geboren werd . Je Pampers leken plots gigantisch, je benen tientallen centimeters langer. Alles aan jou was plots groot. Je bent een echte kleuter geworden. Dat merken we hier thuis aan alles: je krijgt een eigen mening, hebt grote manieren en de woorden pipi, kaka en alles die daar verband mee houdt (zoals de favoriet “poepescheet”) vliegen ons dagelijks om de oren. Een paar dagen geleden hebben we ook je babyfoon voorgoed opgeborgen wegens “ik heb dat toch niet meer nodig – dat is voor baby’s – en ik kom wel zelf naar beneden als er iets is.”. We zijn nu grote vakantie maar wat ben jij verandert zeg het voorbije schooljaar. Van een peuter ben je naar kleuter geëvolueerd. Waar ik je in september moest afzetten op school, zoekende naar een juf aan wie je een hand kon geven tot de bel ging. Soms jij en ik, beide met de tranen in de ogen afscheid nemende – daar moest ik tegen juni staan bedelen om überhaupt nog maar een afscheidszoen van je te krijgen. Het stille, soms angstige meisje van weleer is voorgoed verdwenen. Bij momenten ben je een echte wildebras geworden. Soms lijkt het alsof ik even met mijn ogen heb geknipperd en dat jij een andere meid bent geworden. We waren nochtans niet zo goed begonnen, jij en ik. Het moederschap overdonderde me namelijk nogal. Je was, net als je broer, een refluxbaby. Eens de reflux onder controle was, moest je naar de crèche en hoe klein je ook was, je ging echt niet graag. Dan kwam onze eerste winter samen en volgde oorontsteking na oorontsteking. Ondertussen kreeg je ook nog tandjes en die gingen gepaard met veel last en weinig slaap. Je was erg traag met je grove motoriek waardoor je bij momenten een erg gefrustreerde baby was. Ik vond het dus echt geen feest, dat eerste jaar. De eerste keer dat ik echt kon beginnen genieten van mijn rol als mama was in september 2011. Ik had toen besloten mijn job in de privé in te ruilen voor een job in het onderwijs. Ik was dus met andere woorden werkloos die bewuste septembermaand. Op zich was er niks speciaals aan maar het was prachtig weer en we schuimden speeltuintjes af. Jij, zittende met je emmer en je schopje in het zand, je genoot zichtbaar en ik genoot met je mee. Daarna is het eigenlijk alleen maar plezanter geworden. Continue reading →

Tags: , , ,

Milestone Baby Cards

De mijlpalen van je baby… Die eerste lach, de eerste keer omrollen, de eerste keer kruipen, stappen, “mama” zeggen… Voor zowel Elisa als Florian heb ik een klassiek baby boek om alles in bij te houden. Toch vind ik zo’n boek niet ideaal. Zo staan er wel altijd pagina’s in die je niet kunt gebruiken of die niet van toepassing zijn (zoals bij ons rond het thema dopen, geen een van beide is gedoopt dus die bladzijde is vrij nutteloos). Onlangs ontdekte ik in het Nederlandse magazine “Mama” de Milestone Baby Cards. Laatst zag ik ze ook op een blog. Het gaat om een pakketje van dertig kaartjes waarop de verschillende bijzondere momenten van je baby beschreven staan. De bedoeling is dat je er een datum bij zet en een foto neemt van het kaartje samen met je baby. Ik ben aan het twijfelen om ze alsnog aan te schaffen. Ze lijken me ook leuk en origineel als geschenk voor een kraambezoek. Je kunt ze gewoon kopen bij Dreambaby of bij Standaard Boekhandel.

milestone_baby_cards_pop_up_9_1 milestone_baby_cards_pop_up_9 milestone-cards-milestone-baby-cards-nederlands-fs

 

Tags: , ,

Kleine dingen #2

Gisterenavond in het nieuws deed een reportage over de vluchtelingen in Irak me beseffen wat een luxeprobleem mijn vorige post wel lijkt. In de reportage toonden ze de jongste vluchteling, 5 dagen oud, geboren in de laadruimte van een vrachtwagen… Geen mens verdient om in zo’n omstandigheden geboren te worden. Te denken dat ik mij zorgen maak over het doorslapen van Florian, terwijl honderden kilometers verderop een mama zich moet zorgen maken of haar baby zelfs maar zal overleven. Eigenlijk zou ik me moeten schamen en ik zou me beter zorgen maken over in wat voor wereld mijn kinderen moeten opgroeien.

Tags: ,

Over (niet) slapen…

Eén van de minste leuke dingen aan het jonge ouderschap is het slaaptekort. Soms lees je van die verhalen over baby’s (ik noem ze super baby’s) die vanaf nacht één doorslapen. Ik kies ervoor te geloven dat dit uitzonderingen zijn, ik weet het liever niet dat ze werkelijk bestaan… Ik ben namelijk van het type dat veel slaap nodig heeft en chagrijnig rondloop als ik die niet krijg. Elisa was als baby een behoorlijke slaper, met één nachtvoeding had ze voldoende en ze sliep al vrij snel door. Florian, dat is een ander verhaal. Zolang hij enkel borstvoeding kreeg, kwam hij elke twee uur voor voeding, ook ’s nachts. Ook tussen de voedingen door sliep hij slecht. En dit was al vanaf dag één zo. Vanaf nacht twee nam ik hem al bij me in bed, dat was de enige manier waarop hij sliep. Overdag, geen probleem… maar ’s nachts! Volgens mij had hij in die eerste weken gewoon geborgenheid nodig want soms nam ik enkel zijn handje vast en was dat al voldoende voor hem om in slaap te vallen. Thuisgekomen was het niet anders. Daarna begonnen de krampjes en de reflux hem serieus parten te spelen waardoor hij ook weer niet goed sliep. Als ik mag geloven wat ik lees op internet moet ik zeggen dat hij vanaf zijn 13 weken ongeveer doorsliep. Doorslapen bij baby’s betekent namelijk 5 tot 6 uur achtereen slapen. Florian krijgt zijn laatste melkfles rond 22u en gaat naar bed tegen 23u, dan slaapt hij tot 4u. En dat is dus doorslapen (ZUCHT). Continue reading →

Tags: , ,

Lekker gemakkelijk: quiche

Niks speciaals, zou je denken, een quiche. 100% mee akkoord. Maar toch, onder de noemer “koken met twee kleine kinderen in huis” (in zeven haasten dus), vind ik een quiche een echte revelatie! Ten eerste, hij is super snel gemaakt. Ten tweede, weinig afwas achteraf en ten derde, als hij klaar is en je baby beslist van te beginnen huilen het moment dat jij wil gaan eten, je warmt hem makkelijk weer op in de micro of je eet hem gewoon koud.

Een receptje voor een quiche die superlekker is en die erg weinig voorbereiding vraagt is deze:

Continue reading →

Tags: ,

Kleine dingen #1

en dit is hoe ik erin slaag om aan mijn blog te werken met een baby in de buurt...

Dit is hoe ik erin slaag om aan mijn blog te werken met een baby in de buurt… (de kleuter is op play-date)

Welkom, schuldgevoel…

De eerste levensmaanden van een baby zijn belangrijk en veelal bepalend voor de rest van zijn leven… Een stelling die je overal leest en waaraan ik enorm veel belang hecht. Wil het ding nu net zijn dat mijn baby’s eerste levensmaanden samenvallen met de grote vakantie van mijn dochter. Ik werk in het onderwijs dus in de vakanties ben ik sowieso thuis maar dat betekent ook dat mijn dochter ondertussen gewend is om vier jaar lang elke vakantie mijn fulltime aandacht te krijgen. “Mama, gaan we knutselen?” “Mama, gaan we van Assepoester spelen?” “Mama, mag ik helpen met het eten?” … “Ja, Elisa” is ondertussen vervangen door “nee, Elisa, ik heb nu geen tijd” of “Elisa, speel nu eens even alleen”. Ik kan de teleurstelling veelal van haar gezichtje aflezen. Ik probeer haar dan ook zo vaak ik kan uit te leggen waarom de situatie is wat ze is en dat het slechts tijdelijk is. Continue reading →

Tags: ,

Z8: een ontdekking!

Eén van de eerste dingen waar ik aan dacht toen ik hoorde dat ik een zoon kreeg was: oh, nee, kleertjes shoppen wordt niet leuk! (Ja, ik weet het, kun je een nog typischere vrouw zijn?) Voor Elisa geboren werd, had zij al een ruim assortiment kleertjes op haar liggen wachten… De mogelijkheden voor een meisje zijn dan ook eindeloos: rokjes, kleedjes, broeken, bloesjes, longsleeves en ga zo maar door. Voor een jongen shoppen leek me echt verre van interessant. Toegeven, ook zijn kleerkast lag al behoorlijk vol maar dit had weinig met mij te maken. Ik had al veel kleertjes cadeau gekregen en veel mogen lenen… Mijn eigen inbreng beperkte zich tot eerste rompertjes en boxpakjes die ik nodig had voor in het ziekenhuis. Sedert zijn geboorte is zijn kleerkast natuurlijk alweer veel gegroeid. Ik heb me voorgenomen echt op zoek te gaan naar leuke en originele kleertjes voor jongetjes. Merken die ik super vind voor mijn dochter, vind ik niet per se even leuk voor mijn zoon. Een paar weken terug deed ik tijdens onze vakantie in Nederland een fijne ontdekking: namelijk de Newborn Collectie van Z8 (spreek je eigenlijk uit gewoon als zacht). Zoals de naam het al zegt: het is een collectie specifiek voor jonge baby’s (de collectie gaat dan ook maar tot maat 68, jammer genoeg). Neem zeker eens een kijkje op hun website en dan verder klikken naar Newborn. Ook in het lookbook op de website staan echt leuke foto’s! Onderstaand alvast mijn buit van de collectie voor Florian. Ik ben vast van plan zijn kleerkast nog verder aan te vullen met spulletjes van dit merk!

Tags: ,

Florian, 3 maanden

Vier jaar geleden was ik gestart met “brieven aan Elisa”. De bedoeling was om voor mezelf, maar ook voor je zus later, neer te schrijven hoe ze geëvolueerd was. Jammer genoeg ben ik hiermee maar tot aan maand drie geraakt. Ik moest toen namelijk weer gaan werken en algauw was er veel tijdsgebrek. Nu vind ik dat ik hetzelfde aan jou verschuldigd ben, om toch tenminste je eerste drie maanden te evalueren. Je werd geboren op 29 april, kort na middernacht, na een bevalling die ik totaal anders ervaren heb dan mijn eerste. Uiteindelijk was je er erg snel. Mijn water brak op maandag, kort na de middag. Mijn weeën kwamen pas ’s avonds op gang en “amper” een kleine 7u later was je er al. Deze keer zonder verdoving. Niet omdat ik dat per se zo wou maar gewoon omdat het allemaal goed te doen was… tot op het moment dat het niet meer goed te doen was en het te laat was voor die verdoving. Ik zal nooit de paniek vergeten die ik toen voelde. Ik weet nog dat ik mijn man vastnam en alleen maar “ik wil dit niet” maal 100 kon uitbrengen. Ik ben nog steeds de vroedvrouw die op dat moment nachtdienst had eeuwig dankbaar want zij heeft me echt door dat laatste uur heen geholpen. Ik zal ook nooit de opluchting vergeten die ik voelde toen je er effectief was. Je weende en je was gezond. Je werd bij me gelegd. Daar was je dan, glibberig en warm, een nieuw leven…

De eerste vijf weken was je een bijzonder flinke baby, behalve de nachten dan… En de avonden want dan had je krampjes, maar goed, welke baby heeft nu geen krampjes dus daar kon ik perfect mee leven… Ik ging met je wandelen, je sliep. Ik ging met je gaan lunchen. Ik gaf je eten, ik stak je in bad, ik legde je in je wiegje. Ik vond het een waar feest. Tot je vanaf een week of zes begon te veranderen. Ik kreeg plots een heel andere baby. De druppeltjes hielpen niet meer tegen de krampjes. Je huilde en huilde en huilde. En wat volgde was: gedaan met wandelen want je huilde. Gedaan met in je wiegje liggen, gedaan met je rustig eten geven. Je huilde en was onrustig en ik zat met mijn handen in mijn haar en huilde mee want ik was mijn lieve baby kwijt. In de weken die volgden startte de grote zoektocht. Het is moeilijk om alles zomaar samen te vatten maar mijn dagen werden goed gevuld met doktersbezoeken en lezen. Forums en forums ben ik afgegaan op zoek naar een antwoord. Uiteindelijk ben ik het gestopt want in plaats van een oplossing te vinden, kreeg ik alleen maar meer vragen. Was het dan toch koemelkallergie? Of lactose-intolerantie? Of reflux? Of een combinatie?

Doktersbezoek 1 had als diagnose: koemelkallergie maar misschien ook reflux. Echter, gaviscon en alle melkproducten uit mijn voeding weglaten, gaven geen oplossing.

Doktersbezoek 2 betwijfelde de koemelkallergie en schreef zantac voor tegen reflux. Geen oplossing.

Doktersbezoek 3 had als diagnose dat je niet genoeg bijkwam en dat je onrust misschien gewoon kwam doordat je niet genoeg melk kreeg. We begonnen dus met flesvoeding bijgeven na elke borstvoeding. Deze diagnose gaf als leuk extraatje dat de zoektocht naar het juiste flesje en speentje en melk die je wou drinken kon beginnen.

Er volgden nog een aantal doktersbezoeken en testen. Vreselijke weken waren het.

Uiteindelijk is het met 12 weken plotseling gewoon verbeterd. Je timing was super want we vertrokken toen namelijk op reis. Hebben we de oorzaak gevonden? Ja en nee. Reflux speelt je zeker parten. Dat weten we doordat je bij momenten zoveel melk terug geeft dat we ons afvragen wat je eigenlijk nog binnen hebt. De ergste huilbuien zijn ook weg sedert de opstart van zantac. Over het algemeen slaap je beter, langer en rustiger. Dat je niet genoeg melk kreeg, is bijna ook zeker. Sedert we met flesvoeding zijn gestart (of beter sedert we eindelijk de juiste fles en speen hebben gevonden) laat je meer tijd tussen je voedingen en ben je rustiger. Heb je koemelkallergie? Ik betwijfel het. Lactose-intolerant? Misschien. Want sedert we eindelijk de lactose-vrije melk gevonden hebben die je wel wil drinken is je diarree veel minder en ben je rustiger.

Toch zijn we er nog niet. Alhoewel ik hierboven een aantal keer het woord rustiger heb gebruikt, ben je bij momenten nog onrustig en zie ik weer een glimp van de nerveuze baby van een paar weken terug. In die momenten kan ik alleen maar hopen dat het weer niet erger wordt…

We hebben er ons ondertussen wel bij neergelegd dat we waarschijnlijk nooit met 100% zekerheid gaan weten wat de oorzaak is van je onrust. Maar misschien hoeft dat ook niet. Ik ben ook gestopt met op internet op zoek te gaan naar een antwoord. Ik ben aan het aftellen naar het moment dat je vier maanden wordt. Dan kan ik namelijk starten met groenten papjes en ik hoop dat je deze vlotter binnenhoudt dan je melk.

Ondertussen kan ik wel weer wat meer genieten van mijn tijd met jou. We kunnen weer gaan wandelen met de buggy. Slaap je, prima. Ben je wakker, dan halen we je eruit en dragen we je zodat je rond kan kijken, dat vind je namelijk fantastisch.

Je lacht ook veel en graag, jou zien lachen maakt mijn dag direct goed.

Je vertelt, je kijkt naar je zus en ik zie dat je al wil meespelen met haar. Als zij rondspringt en jij zit in je wipstoel dan zie ik je genieten van haar zotte kuren.

Je gaat met je zus in bad, jij vindt het super, zij vindt het super en ik natuurlijk ook.

Ik heb ondertussen wel geleerd dat het leven met een baby in huis vooral genieten is van die kleine momenten. En ik weet, want ik heb het al eens meegemaakt met je zus, dat het alleen maar beter wordt.

Tags: , ,

Load more