Eerlijk gezegd had ik eerst heel erg een “oh, nee het is niet waar”-gevoel bij het tweede #boostyourpositivity thema: werk. Werk, ik heb er al genoeg over geschreven de laatste tijd, vind ik. En dus dacht ik eerst: overslaan maar, dit thema. Maar aan de andere kant: (bijna) iedereen werkt en dat werk maakt verdorie een erg belangrijk deel van ons leven uit. We willen allemaal dat het plaatje klopt en in veel gevallen is het een zoektocht naar hoe de puzzelstukken het beste in elkaar vallen. Dat is bij ons niet anders. Dus dacht ik na over hoe ik toch nog iets kon schrijven over het thema werk zonder daarbij in herhaling te vallen. Ergens tijdens het stofzuigen realiseerde ik me dat het dit jaar in juni tien jaar geleden was dat ik afstudeerde en het leek me wel leuk om vanuit die invalshoek het thema werk te benaderen.

Na een bijna feilloos parcours (zonder de deliberaties voor muziek en godsdienst, als ik het me goed herinner, mee te rekenen) studeerde ik in juni 2005 af als Bachelor Lager Onderwijs. Vol goede moed begon ik aan het versturen van mijn (toen nog met de hand geschreven) sollicitatiebrieven. Maar zoals dat ook toen al ging en nu nog steeds gaat in het onderwijs had ik uiteraard geen werk in september. Ik ging dus aan de slag bij de traiteur waar ik altijd vakantiejob had gedaan. Hun vaste verkoopster was op dat moment namelijk hoogzwanger en dus nam ik, in afwachting van een job in het onderwijs, eventjes haar plaats in. Ik denk dat ik ergens rond november uiteindelijk toch een telefoontje kreeg. Dat was om godsdienstlessen te gaan geven in vier verschillende scholen. Niet exact wat ik voor ogen had maar het was een begin. Uiteindelijk ben ik dat een gans schooljaar blijven doen omdat de leerkracht die ik verving maar niet terugkwam. Het schooljaar erop volgde ongeveer een gelijkaardig scenario: ik had geen werk in september en dus ging ik aan de slag als opdienster in de cafetaria van een rusthuis. Het eerste telefoontje dat ik kreeg, was wéér een aanbod om godsdienst te gaan geven en wéér kwam de leerkracht in kwestie maar niet terug en op die manier vervolledigde ik dus mijn eerste twee werkjaren als godsdienstleerkracht.

In de zomer van 2007 besloot ik dat ik geen zin meer had om te wachten op een werkaanbieding uit het onderwijs en stapte ik een interimkantoor binnen. Ze stelden mij een job voor in de douaneafdeling van een bedrijf in Oostende. Na het afleggen van een paar testen en een sollicitatiegesprek werd ik aanvaard en begon mijn nieuwe werkleven als customs assistent. De job zelf deed ik graag en ik leerde er mijn man kennen maar omdat het bedrijf zelf alleen maar vaste contracten gaf aan universitairen besloot ik tegen de zomer van 2008 op zoek te gaan naar iets anders. Dat werd een rederij in Zeebrugge. De verantwoordelijke van de douaneafdeling daar had zijn ontslag ingediend en ze zochten iemand anders om die rol op zich te nemen. Ik weet niet exact waarom ze mij kozen voor die job. Misschien omdat ik een heel klein beetje overdreven had op gebied van mijn douanekennis tijdens het sollicitatiegesprek. Of misschien omdat ze gewoon niemand anders vonden met toch dat klein beetje kennis van douane. Maar ik werd dus aanvaard voor die job. Het was niet makkelijk, in het begin. Ze hadden wel voorzien dat ik een bijscholing zou kunnen volgen (douane van A tot Z, heette die bijscholing) maar die begon pas in het najaar en ik ging daar al aan de slag begin juli. Ik moest dus een aantal maanden zien te overbruggen met de geringe kennis die ik had van in Oostende. Het was niet dat ik er niets van wist maar het werk dat ik in Oostende deed was in geen enkel opzicht te vergelijken met het werk dat ik in Zeebrugge moest doen. Het was echt “al doende leert men” maar het lukte me.

In 2010 was de crisis, en al zeker in de auto-industrie (de sector waarin ik zat) keihard toegeslagen. Het werk minderde drastisch en bij momenten was het echt te kalm. Ik begon mij te vervelen en bovendien had Elisa ondertussen ons gezin vervoegd. Ik begon na te denken over de balans werk-gezin en de voordelen van werken in het onderwijs deden mij beslissen om het onderwijs toch nog een nieuwe kans te geven. Om een lang verhaal kort te maken: het eerste schooljaar deed ik vooral interims en was het weer wat sukkelen maar vanaf het tweede schooljaar had ik vast werk. Weliswaar in dé school, bij dé directeur waar ik al zoveel over geschreven heb…

Dat ik de voorbije zomer besloot om niet meer opnieuw in die school aan de slag te gaan, dat kun je hier lezen.

En de toekomst?
Mijn ideaalbeeld van de toekomst is een parttime vaste job in het onderwijs in combinatie met zelfstandig worden in bijberoep. Maar zover zijn we nog lang niet. Voorlopig heb ik al een paar kortere interims gedaan in de scholengroep van mijn dochter (omdat die scholen allemaal behoorlijk dicht bij ons huis zijn en me dat wel ideaal lijkt) en vanaf eind november doe ik een parttime vervanging van de zorgcoördinator in de school van Elisa en dat voor minstens drie maanden. Ik ben er nog lang niet maar een plan is er dus wel. Zoals ik hierboven al schreef, het is een zoektocht. Alles moet in evenwicht zijn. Mijn man heeft een schone functie bij één van The Big Four (ge moogt zelf kiezen welke) en dat heeft zo zijn voor- maar ook wel zeker zijn nadelen. De voordelen zijn dat we ons financieel gezien niet al te grote zorgen moeten maken als ik beslis om “maar” parttime te werken. De nadelen zijn dan weer dat hij weinig thuis is en het dus vooral ik ben die het tijdens de week allemaal moet zien te regelen.

En ik die dacht dat dit een kort blogbericht zou worden…

Tags: , ,