Het is ondertussen bijna exact 1 jaar geleden dat we voet aan wal zetten in Detroit. 1 jaar! Ik kan het haast zelf niet geloven. Vooral de afgelopen maanden zijn op een of andere manier in een razendsnel tempo voorbijgevlogen. Ik denk dat dit vooral te maken had met het feit dat het zomer was en dat we zoveel gedaan en gezien hebben! Want dit keer zie ik enorm op tegen de winter moet ik eerlijk bekennen. Vorig jaar was die aankomende winter nog spannend… We wisten dat we sneeuw zouden zien, veel sneeuw. En dat het koud zou worden, bitterkoud. En dat was toen allemaal nog spannend en nieuw aangezien de laatste jaren de Belgische winters meer op een aaneenschakeling van onophoudend herfstweer leken. Dit jaar weet ik waaraan ik me kan verwachten. Ik weet dat de eerste sneeuw leuk is. Dat we mooie sneeuwwandelingen zullen maken en genieten van het sneeuwlandschap. Maar ik weet ook dat ik het na ongeveer twee maanden allemaal wel gezien zal hebben en alweer naar de lente zal verlangen. Dat de lente hier eindeloos op zich laat wachten, is geen voordeel. Maar goed. Ik wanhoop nog niet. Eerst nog de herfst. De herfst en ik, wij komen (meestal) wel overeen. Hier in Amerika toch. We zijn van plan om de piekmomenten van de coloring of the leaves dit jaar eens heel deftig mee te pikken en te gaan roadtrippen Up North.

Petoskey, Michigan (Up North)

1 jaar. Waar we toen stonden en waar we nu staan, dat valt bijna niet met elkaar te vergelijken. De dingen die we toen nog moesten uitvissen en regelen… Ik zal niet beweren dat het allemaal met vallen en opstaan is verlopen want achteraf gezien denk ik dat we niet mogen klagen over de vlotheid waarmee heel de verhuis en de eerste maanden hier uiteindelijk gepaard ging. Zelfs als we morgen (wat niet het geval is) een vlucht naar België terug zouden nemen, het afgelopen jaar is voor ieder van ons absoluut een verrijking geweest. Op zoveel gebieden.

Petoskey State Park.

Amerika. Dat is een Westers land en toch sta ik nog heel regelmatig versteld van hoe anders het hier toch wel is. Hoe anders de mensen zijn. Ik heb het al een aantal keer geschreven maar ik ben zo geschrokken van hoe religieus ze hier nog zijn. Dat is een schok waar ik nog altijd niet over ben. God bless America, ze menen het hier echt. Mijn zoon gaat naar een preschool verbonden aan een kerk en zijn juf ondertekent haar e-mails met “His faithful servant”. Enough said.

Afstanden. Die zijn voor ons ondertussen zo relatief geworden. We zijn geëvolueerd van “goh, pfff, Detroit, dat is twee uur rijden” naar “moesten we nu eens terugvliegen (van onze afgelopen zomervakantie in Florida) via Chicago, dan kunnen we daar nog een dagje spenderen en dan is het maar een kleine vijf uur terugrijden naar Midland?”. Vijf uur rijden, jong, wat is dat nu? Peanuts, I tell ya.

Mensen leren kennen. Dat vraagt wat tijd en dat vraagt om uit je schulp te komen. Maar eens je zover bent, dan is de snelheid waarmee je nieuwe ontmoetingen en vriendschappen aangaat, als een sneeuwbaleffect. Al die verschillende nationaliteiten en verhalen. Ik vind dat uiterst interessant. Had je mij een jaar geleden verteld dat ik vriendschappen zou sluiten met Russen en Colombianen, ik had het nooit geloofd.

De dingen die je moet missen, daar vind je een oplossing voor. Dat het aanbod aan hippe restaurants in de buurt eerder beperkt is, daar hebben we ons bij neergelegd. We compenseren dat gemis als we op reis zijn of aan het roadtrippen. Zo heb ik mijn gemis aan deftige croissants ruimschoots gecompenseerd in Miami, waar ze gek genoeg, bijna een overaanbod aan French pastries hadden. Mijn brood, dat bak ik ondertussen dagelijks zelf. Ik ben gewapend met een goedkope broodmachine om al het kneed- en rijswerk voor me te doen en ik bak af in de oven. Nog een beetje en ik kan concureren met de warme bakker.

Volgende week gaan we, met onze (nog enige – hier toch) Belgische vrienden, het nummer 1 restaurant van Midland uitproberen. Onder het motto samen sterk. Het moet toch de nummer 1 zijn voor een reden, niet? Voor het interieur zal het alvast niet zijn, vermoed ik.

Mmhmm. Tientallen keren per dag hoor je dat hier. In al zijn vormen en betekenissen. We hebben het mmhmm-alfabet na een jaar al bijna volledig onder de knie. Als je het ook wil leren, hier is een goed filmpje to start with. Mmhmm? (Eerlijk? Nee, we gebruiken het niet, het is simply annoying).