Vandaag, precies een jaar geleden, zaten mijn man en ik ’s middags een broodje te eten aan tafel. Het was een maandag, dus Elisa was naar school en mijn man ging die week voor de zekerheid maar van thuis uit werken. De dag voordien hadden we nog Elisa’s verjaardagsfeestje gevierd. Meer dan een week te vroeg maar aangezien Florian voor 4 mei was uitgerekend, wilden we het risico niet lopen dat er geen verjaardagsfeestje zou kunnen zijn voor Elisa. En gelukkig maar…
Mijn man was die middag aan tafel aan het verzuchtten dat hij die namiddag nog veel conference calls had tot laat op de avond en ik zei al lachend: “zeg dat je niet kunt, zeg dat we naar het ziekenhuis zijn.” Wist ik toen veel dat het daadwerkelijk ook zo zou zijn…

Ik was nog een strijkmand aan het wegwerken toen mijn water rond half twee brak. Ik dus naar boven: verse broek, ondergoed en een maandverband. Dan kloppen op de deur van de bureau waar mijn man al volop aan het bellen was om hem duidelijk te maken dat het zover was. Aangezien het mijn tweede bevalling zou worden en ik nog niks van weeën had, had ik eerlijk gezegd nog niet veel zin om al naar het ziekenhuis te gaan. Dus belde ik eerst met de vraag of ik nog even de weeën mocht afwachten. Helaas gaven ze er de voorkeur aan dat ik toch binnenging. Dus pakte ik een tas voor mezelf en één voor Elisa. De tas voor Elisa gingen we eerst nog afzetten bij oma en opa en ik vermoed dat we tegen 16u in het ziekenhuis arriveerden.

Ik moest dit verhaal veel eerder hebben neergeschreven want nu ik eraan begonnen ben, realiseer ik me hoeveel er weg is uit mijn geheugen. Ik denk dat ik rond 18u weeën ben beginnen krijgen en dat ik daarvoor alleen maar aan eten kon denken. Ik had honger maar, écht, reuze honger. Omdat de vroedvrouwen en de gynaecoloog dachten dat ik pas de ochtend erop effectief zou bevallen, kreeg ik gelukkig nog een avondmaal. Ik denk echt dat ik mijn man anders naar de cafetaria had gestuurd om iets binnen te smokkelen in de arbeidskamer… Ik kon om één of andere reden alleen maar aan eten denken. En het is daarom dat ik vermoed dat mijn weeën zijn begonnen rond zes uur of half zeven ’s avonds want ik weet nog dat ik een paar keer mijn eten moest onderbreken om een toertje te wandelen om die eerste weeën op te vangen.

Daarna werd het natuurlijk alleen maar erger… Maar draagbaar. Ik was vooral in mezelf gekeerd, herinner mij dat ik heel de tijd die koude spijlen van dat bed vast had. Mijn man legde wat muziek op via zijn iPhone en dat hielp ook enorm: dan concentreerde ik mij vooral op de tekst van de liedjes en ging het allemaal. Tot het plots niet meer ging. En weer: ik weet echt niet meer hoe laat het toen moet geweest zijn. Ik vermoed dat het rond 23u was of misschien nog later. Het moment die volgde, leek in elk geval ellenlang te duren en was enorm pijnlijk. Vrouwen die zeggen dat het allemaal nog wel meeviel, die snap ik niet want ik vond dat het verschrikkelijk veel pijn deed. Het begon natuurlijk met het gevoel van naar het groot toilet te moeten. Daarna volgde een onderzoek en stelde de vroedvrouw vast dat ik 8 cm had. Ik weet nog dat ze zei: “ik ga eerst nog huppeldepup gaan doen en dan kom ik terug bij je en ga niet meer weg.” Toen ze weg was, had ik vooral mijn man vast en heb ik hem eindeloos meegedeeld “dat ik dit niet ging kunnen”. Voor epidurale was het op dat moment te laat. Ik besefte dat ik het zou moeten doen zonder en dat in combinatie met de pijn maakte dat ik volledig in paniek was.

Ik had geluk met mijn vroedvrouw want die heeft me eerlijk gezegd heel goed door dat laatste lange uur heen geholpen (of was het geen uur?). Ze nam me vast, keek in mijn ogen en zei me dat ik moest mee puffen met haar en dat was inderdaad het enige wat hielp want had het enkel en alleen aan mij gelegen dan had ik, echt waar, het ganse ziekenhuis bij elkaar getierd.

Na middernacht werd mijn bed naar de verloskamer gereden en werd ik vriendelijk verzocht mij van bed te verplaatsen. Op dat moment had ik zin om iedereen de nek om te wringen. Het leek mij een onmogelijke opdracht om van dat ene bed naar dat andere te verhuizen. Op één of andere manier heb ik het klusje toch geklaard. De assistent-gynaecoloog en de gynaecoloog kwamen de verloskamer binnen en ik mocht beginnen persen. Ik was nog steeds volledig in paniek en ik kon alleen maar denken: dit moet ik goed doen want hoe sneller hij eruit is, hoe sneller ik van die pijn verlost ben. Op dat moment was dat het enige wat ik namelijk wilde: van die pijn verlost zijn. Ik had geluk: na drie keer persen was hij er al.

Om 00u49 kwam hij ter wereld… Onze zoon!

Normaal komen er geen (herkenbare) foto’s op mijn blog. Alleen deze ene keer (en volgende week nog eens) maak ik een uitzondering:

Zijn typische houding... Wij hebben geen enkele mooie 3D echo van onze zoon omdat hij altijd met zijn hand voor zijn gezicht lag.

Zijn typische houding… Wij hebben geen enkele mooie 3D echo van onze zoon omdat hij altijd met zijn hand voor zijn gezicht lag.

IMG_0982

Lekker ingeduffeld dicht bij mama.

And the next morning...

And the next morning…

Tags: ,