Zomervakantie 2016, so far so good.

Ongeveer een jaar geleden schreef ik een blogbericht over de valkuilen van twee maanden zomervakantie. Over het feit dat het voor mij bijvoorbeeld heel moeilijk is om af te spreken met een vriendin of over het feit dat het ook wel eens lastig kan zijn om constant je kinderen rond je te hebben. Over het feit dat ik zeeën van tijd heb en toch niet echt toe kom aan de dingen die op mijn to-do-lijstje staan. Afin, je snapt het plaatje… Ik kan niet zeggen dat de zomervakantie tot hier toe erg verschillend was van die van vorig jaar. Wat wel anders was, is dat ik me minder heb geërgerd aan de “nadelen”, ik heb geprobeerd meer te genieten en me gewoon neergelegd bij het feit dat sommige dingen niet kunnen of moeilijker zijn met kleine kinderen.

Ik sprak niet af met een vriendin (zonder kinderen) en ik vermeed winkelen met de kinderen.

Ik heb amper vriendinnen gezien, de voorbije weken… Want tenzij dat ze ook kinderen hebben met wie mijn kinderen zich dan kunnen bezighouden, heb je daar toch niks aan. De enige vriendinnen die ik wel veel zag, waren die van mijn dochter. Ik heb veel playdates voor haar geregeld. Dat had zo zijn voordelen: voor haar was er afwisseling en ik had toch een beetje contact met volwassenen tijdens het afzetten of ophalen van mijn dochter. Ik dronk zelfs koffie bij één van de mama’s en ik dacht: “kijk eens aan, nu ben ik een echte mama-mama”.

Mijn inkopen doe/deed ik steeds via collect & go, ook al heb ik alle tijd van de wereld. Met Florian is dat nog altijd niet.te.doen. Onlangs waagde ik mij aan de A.S. Adventure omdat ik twee nieuwe drinkbekers wou voor op reis. Het eindigde met een op-de-grond-liggende-en-huilende Florian aan de kassa. Point taken. Again.

Ik ging eens naar een privé-kliniek.

Neen, ik ben niet van plan iets aan mezelf te veranderen. Ik ging naar de privé-kliniek omdat het centrum Ongehoord  daar gevestigd is, ze zijn onder andere gespecialiseerd in tinnitus. Hun raadpleging bestaat uit twee sessies van een klein uurtje. In de eerste sessie worden er testen gedaan en in de tweede sessie wordt gekeken wat voor mij een goede oplossing (of soelaas) zou kunnen zijn. Jammer genoeg zit de specialist zelf in Zuid-Afrika en komt hij maar af en toe naar België. Ik moet dus nog tot eind november wachten op enig resultaat. Het enige punt wat mij een beetje hoop gaf, was een soort van ruistherapie-test (ik weet eigenlijk niet hoe ik het moet noemen). Dat betekent dat je één minuut luistert naar een ruis die afgestemd is op de ruis die je zelf hoort. De mevrouw die me testte zei: “het zou kunnen dat na die minuut je tinnitus even weggaat…” en dat was bij mij inderdaad het geval. Ik kan zelfs zeggen dat door dat klein uurtje testen (dus eigenlijk een klein uurtje luisteren naar allerhande soorten piepen en ruisen) mijn tinnitus een ganse namiddag weg was. Dus ik kijk hoopvol uit naar eind november.

We maakten plannen om onze slaapkamer te vernieuwen.

Onze slaapkamer is aan vernieuwing toe. Het behang dateert van begin de jaren 90 en omvat onder andere een tekening van een paard met een mensenhoofd. Zoals ik al zei: aan vernieuwing toe dus. We kochten ons alvast een nieuw bed, een boxspring (omdat ik daar al lang van droom) en gingen ten rade bij goûts-et-couleurs voor de rest van de inrichting. Ik kan hen echt aanraden als je zoals ons, twijfelt waar je naartoe wil met de inrichting van je interieur. Voor € 125 krijg je anderhalf uur uitgebreid advies en heb je echt een mooi beeld van wat er allemaal kan. Mede door het advies beslisten we uiteindelijk om onze slaapkamer op zijn geheel te verkopen. Momenteel zijn we dus aan het logeren op onze matras op de grond, in afwachting van ons nieuwe bed. Eens we helemaal rond zijn met de vernieuwing komen er voor en na-foto’s. Beloofd.

En nu is het nog uitkijken naar…

We vertrekken binnen een paar dagen voor twee weken naar Denemarken! Helemaal op het einde van de vakantie, ja, dus we kijken er hard naar uit! Het is nog wat duimen voor mooi weer. Voorlopig zien de lange termijn voorspellingen er behoorlijk uit. Niet slecht. Ook niet super. We zien wel. De huisjes die we via Novasol boekten, zien er alvast veelbelovend uit. We zitten op twee verschillende plaatsen. Twee keer aan het strand. De eerste week op één uurtje van Legoland, de tweede week op één uurtje van Kopenhagen.

bron: novasol

bron: novasol

e20420_living_03

bron: novasol (ik wilde jullie maar een heel (klein) beetje jaloers maken…)

Ondertussen blijft het mysterie van mijn verdwenen reacties bestaan. Het ligt ook niet aan de wifi of aan de soort browser… Het is echt zó bizar. Ik zal nog eens proberen in Denemarken. Daar moet het lukken, toch?

Tags: , , , , , , ,

Het mysterie van mijn verdwenen reacties…

image

Een week of twee geleden is het begonnen… Of misschien is het zelfs al iets langer aan de gang, het is in elk geval al eventjes dat ik denk: tiens, dat is vreemd… Net zoals andere bloggers bij mij een reactie achterlaten, doe ik dat ook bij hen. Ik heb de bloglovin‘ app op onze iPad staan en dagelijks scroll ik door mijn feed. Heel regelmatig reageer ik ook. Dan moet ik doorklikken naar de eigenlijke blog en zo kan ik zeggen wat ik te zeggen heb. Maar de laatste tijd had ik dus meer en meer het probleem dat, op het moment dat ik op de knop “reactie plaatsen” tikte, mijn reactie gewoon verdween. Zomaar. In het niets. De voorbije dagen dacht ik echt van dit kan nu toch niet meer? Ik was er eerst van overtuigd dat het gewoon aan de bloglovin’ app lag en dus surfte ik gewoon naar de blog waar ik wilde reageren… En weer verdween mijn reactie. Dus dacht ik: dan ligt het aan de iPad en dus probeerde ik weer hetzelfde te doen via mijn Nokia. Weer hetzelfde mysterieuze resultaat: geen reactie te zien van mezelf tussen de andere. Ik dus naar boven, naar onze vaste computer, ervan overtuigd dat ik het mysterie zou oplossen. Ik dacht nog: uh, dat gaat ambetant zijn als ik nu iedere keer naar boven moet gaan telkens als ik op een blog wil reageren… Maar je raadt het dus al: weer VERDWEEN mijn reactie in de virtuele wereld. Nog voor ik volledig met mijn handen in het haar zat, ging ik vanmorgen ten rade bij mijn man, mijn vaste techneut van dienst. Ik probeerde nog via zijn gsm… NIKS… Toen bedachten we dat het misschien aan wordpress lag maar toen ik een blogpost-blog probeerde, weer: same result… En nu zit ik dus volledig met mijn handen in het haar en dus schrijf ik er maar een post over. Ten eerste omdat ik hoop dat iemand mijn probleem herkent en de oplossing weet en ten tweede omdat jullie zouden weten dat ik jullie niet vergeten ben.

Tags:

Netflix, wat wij zoal bekeken.

Het is alweer eventjes geleden dat ik nog wat Netflix-tips online gooide… Niet dat we op het gebied van series kijken stilgezeten hebben of toch niet figuurlijk dan. Eerst en vooral waren er heel wat series waarvan er een tweede (of derde of vierde…) seizoen uitkwam de laatste maanden en waarvan wij absoluut het vervolg wilden zien. Maar laat ik eerst beginnen met dé allernieuwste Netflix Original: Stranger Things, een absolute aanrader wat mij betreft.

Stranger Things.

Deze acht afleveringen tellende serie hebben wij in vier avonden verslonden. Als je houdt van Steven Spielberg en Stephen King en als je houdt van de jaren 80-sfeer dan zit je met deze serie helemaal goed. Wanneer een jongen verdwijnt, gaat heel het dorp naar hem op zoek: zijn mama (gespeeld door Winona Ryder), het politiekorps, zijn broer én zijn drie beste vrienden. Al gauw wordt duidelijk dat het niet om een gewone verdwijning gaat maar dat het vreemde laboratorium in de buurt van het dorp er misschien wel voor iets tussen zit. Er duikt ook een meisje op met de naam “Eleven (Elf)”, de drie vrienden nemen haar onder hun goede maar al gauw blijkt dat zij niet zomaar een meisje is. Je leest het al, de serie bevat heel wat bovennatuurlijke elementen maar zit echt prima in elkaar, vanaf de eerste aflevering word je meegesleurd in het verhaal…

stranger-things

stranger-things

Orange is the new black, seizoen 4.

Toen ik ooit mijn eerste reeks tips schreef, stond het eerste seizoen van Orange is the new black erbij. Ik weet nog dat ik toen twijfelde om die in mijn lijstje te zetten… Ondertussen is het vierde seizoen van de serie al uit (alsof je dat nog niet wist) en ik vind de serie eigenlijk alsmaar beter worden. Het voorbije vierde seizoen vond ik tot hiertoe het beste. Zeker aan te raden dus (als je, zoals ik, nog niet helemaal overtuigd werd door de vorige seizoenen) en als je wel al overtuigd was, dan heb je het vierde seizoen zonder twijfel al gezien.

orange-is-the-new-black

Bloodline, seizoen 2.

Ik zei het al: we hebben de laatste tijd heel wat vervolg-seizoenen gezien. Bloodline vond ik eens iets anders dan anders… Het is een familiedrama maar tegelijk ook een misdaadserie. Als je de serie googled dan merk je dat niet iedereen fan is. Ik dus wel. Het verhaal draait rond de familie Rayburn. In het eerste seizoen keert Danny, de verloren zoon, terug naar zijn familie. Het tweede seizoen begint waar het eerste eindigde (uiteraard): Danny werd dood teruggevonden. Hoe hij aan zijn einde komt, weet je al in het eerste seizoen maar de gevolgen die zijn dood hebben voor de familie: daar gaat het tweede seizoen over.

bloodline

Rectify, seizoen 1 & 2.

We hebben de twee seizoenen van Rectify in één trek uitgekeken. Rectify volgt het leven van Daniël Holden, die na bijna 20 jaar in death row vrijkomt. Uiteraard hebben die 20 jaar hun sporen in Daniël’s manier van zijn nagelaten. Daniël werd als jonge man opgesloten en komt als volwassen man terug in het gewone leven. Uiteraard is dat gewone leven in 20 jaar tijd sterk veranderd. Maar dat is niet het enige, het nieuwe DNA-bewijs dat zijn veroordeling teniet deed, spreekt hem niet volledig vrij. Niet iedereen in zijn omgeving is dus overtuigd van zijn onschuld en ook dat brengt de nodige spanningen met zich mee. Toch één van de betere series die ik de laatste tijd gezien heb.

download

 

Tags: , , , , ,

Spaargeld

piggy-bank-coin-cartoon-illustration-cute-gold-53969180

Toen wij zes jaar geleden ons huis kochten, zat ons spaargeld er bijna volledig door (zoals dat bij iedereen gaat zeker?). Ons huis was gelukkig in een goede, bewoonbare staat op het moment van onze aankoop anders hadden we met een serieus probleem gezeten… Hoe het er toen uitzag heb ik hier ooit eens gedeeld. Doordat we een lening hadden aangegaan, kregen we vanaf dan wel elk jaar een mooi bedrag van de belastingen terug. Daarmee pakten we eerst de echt noodzakelijke dingen aan zoals een nieuwe CV-ketel en de vier veluxramen in ons dak. Allemaal kostelijke grapjes die op zich niemand behalve wij opmerkten maar die telkens wel een serieuze hap uit ons budget namen. Het gevolg was dat onze spaarrekening maar heel langzaam omhoog ging en ja, we konden ervoor gekozen hebben om een paar jaar niet op reis te gaan maar het moet nog een beetje plezant blijven ook of van dat idee zijn wij toch.

Nu, zes jaar later staat er eindelijk een bedrag op onze spaarrekening waarvan we denken: “hier moeten we toch al iets mee kunnen doen”. Ons eerste idee was om onze woonkamer aan te pakken. Maar we kwamen al snel tot de conclusie dat de ideeën die we voor onze woonkamer hebben, niet overeen komen met onze spaarcentjes. Daarbovenop komt dat Florian nog klein is (en Elisa eigenlijk ook) en dus nog de nodige schade kan aanrichten. Zo zouden we bijvoorbeeld graag ons parket helemaal laten opschuren maar dan moeten de kindjes extra voorzichtig zijn, nu kijken we niet op van een kras meer of minder. De woonkamer wordt dus nog even bij de plannen-op-lange-termijn opgeborgen en zo kwamen we bij onze slaapkamer terecht. Het behang en de gordijnen die we overerfden van de vorige eigenaars zijn verre van onze smaak en zijn eigenlijk ook gewoon dringend aan opfrissing toe. Doordat we toch opnieuw gaan behangen, wilden we eigenlijk ook meteen onze twee slaapkamerramen laten hernieuwen. Een kleine maand geleden, schreef ik al eens over de administratieve rompslomp die dat met zich meebracht gewoon omdat wij een beschermde gevel hebben. In elk geval, onze aanvraag om ramen in PVC te laten steken, werd geweigerd. Dus contacteerden we een aantal firma’s die houten ramen steken om een prijsofferte te laten opmaken. Van de eerste offerte die we kregen, vielen we bijna letterlijk van onze stoel: een kleine tienduizend euro voor twee (weliswaar grote) ramen! Dat was een prijsverschil van zesduizend euro in vergelijking met de PVC-ramen offerte. De tweede offerte was iets goedkoper maar nog altijd dubbel zo duur als de PVC. En dus moeten de ramen maar wachten… Ik vind het jammer maar vooral frustrerend. Alles maar dan ook alles, is tegenwoordig zo pokkeduur. We gaan toch door met het vernieuwen van onze slaapkamer maar dan zonder het vervangen van de ramen. Vorig weekend kochten we alvast een nieuw bed, een boxspring. We moeten nog een offerte laten maken voor het behang en het plafond en eigenlijk hou ik mijn hart al een beetje vast… Hopelijk komen we toe met onze spaarcentjes. Dat ze hierna op zullen zijn, staat bijna vast en dan kunnen we weer opnieuw beginnen.

Tags: , ,

Een werkupdate.

Mijn timing kon eigenlijk beter maar het is lang geleden dat ik hier nog eens iets over mijn werk schreef. Als onderwijzeres over ’t werk schrijven zo aan de begin van de vakantie… Eigenlijk zou ik over mijn vakantieplannen moeten schrijven maar die heb ik niet echt, behalve zien wat de dag brengt, hopen op eindelijk wat zomers weer en een reis van twee weken naar Denemarken in augustus. Veel kan ik daar verder niet over kwijt. Over het werk eigenlijk ook niet maar ik vond het wel belangrijk om er toch nog eens iets over te schrijven. Gewoon om jullie op de hoogte te houden maar ook om mede-onderwijzers die hier op mijn blog belanden omdat ze op de sukkel zijn in het onderwijs een hart onder de riem te steken.

Ik weet nog dat ik vorig schooljaar heel wat van mij heb moeten afschrijven op deze blog. Het ging namelijk allemaal niet zo vlot op de school waar ik toen werkte en uiteindelijk kwam het tot de ultieme botsing met mijn toenmalige directeur. Anyways, ook al kreeg ik ondanks die botsing opnieuw een fulltime job aangeboden in die school, ik was namelijk ook TADD’er (de eerste stap op de lange weg naar een vaste benoeming) geworden, ergens eind augustus besloot ik om terug een sprong in de werkonzekerheid te nemen en die fulltime te laten voor wat hij was… Liever werkonzekerheid dan ongelukkig op het werk.

September bracht me niet veel behalve een job in een slecht statuut. Na één dag nam ik al mijn ontslag. Oktober en november brachten me een aantal interimopdrachten. Maar ondertussen had ik wel een doel om naar uit te kijken. Ik was namelijk de directeur van waar Elisa op school zit al een aantal keer gaan ambeteren. De zorgjuf op haar school zou eind november uitvallen omwille van een operatie aan haar knie en hij beloofde me dat ik die vervanging zou krijgen, tenminste als er niemand met voorrang op mij zonder werk zat. Ik had geluk, de interim bleek eind november de mijne te zijn en ik kreeg nog meer geluk want de juf van het vierde besloot rond die tijd dat ze vanaf januari maar parttime meer zou werken. Aangezien de interimopdracht voor de zorgjuf ook maar om een parttime betrekking ging, kon ik de twee combineren. Na de kerstvakantie was ik dus fulltime aan de slag in de school van mijn dochter en dat is zo gebleven tot het einde van het schooljaar. Het was het eerste schooljaar dat ik kon zeggen dat ik mijn job graag deed. Wat een verschil met mijn vorige school, mijn vorige directeur maar ook met mijn vorige leerlingen (leerlingen van het buitengewoon secundair onderwijs zijn nu eenmaal niet het meest dankbare publiek). Het was trouwens ook de eerste keer in mijn zevenjarige carrière dat ik cadeautjes kreeg op het einde van het schooljaar. Onze voorraad chocolade is aangevuld, dat kan ik wel zeggen.

image

En ik heb nog meer geluk… Ook al kost het me opnieuw nog minstens twee schooljaren om weer TADD’er te worden (werken in een andere scholengroep betekent altijd opnieuw vanaf nul starten), ik heb toch opnieuw werk voor een gans schooljaar. Niet meer de duobaan met de juf van het vierde (iemand met voorrang op mij kreeg die uiteraard) maar ik word parttime co-teacher in het zesde. Het is de eerste keer dat de school het systeem van co-teaching uitprobeert en ik vind het best wel een leuke uitdaging om samen met de vaste juf van het zesde te gaan kijken hoe we het allemaal gaan aanpakken.

Ik heb werk en ik amuseer mij. Dat is het voornaamste. Ik kan nu ook meer genieten van de vakantie want in september wacht mij voor de verandering eens een job en geen onzekerheid.

Tags: , ,

Nu al helemaal klaar voor het nieuwe schooljaar!

Het huidige schooljaar zit er nog niet helemaal op en toch kijk ik stiekem al een beetje uit naar het nieuwe schooljaar. Er staan ons namelijk grote veranderingen te wachten hier ten huize la vie en mama… In september gaat Elisa naar het eerste leerjaar en twee maanden daarna, na de herfstvakantie, mag Florian starten in de peuterklas. Op 7 november 2016 ben ik dus officieel mama van twee schoolgaande kinderen! Ik heb nog een paar maanden om aan het idee te wennen…

Daarom kwam de e-mail die ik onlangs van Duifhuizen tassen en koffers, met de vraag of ik een product van hen wou uitkiezen en reviewen, ontving als een geschenk uit de hemel! In mijn antwoord aan hen vermeldde ik terloops dat ik binnenkort eigenlijk niet één maar twee nieuwe schooltassen nodig had en dus mocht ik er zowaar twee uitkiezen! Duifhuizen tassen en koffers heeft in Nederland een aantal winkels maar daarnaast hebben ze ook een uitgebreide webshop waar je niet alleen terecht kan voor schooltassen maar ook voor handtassen, trolleys, koffers, portemonnee’s en nog tal van andere accessoires. Via duifhuizen.be geraak je zo op hun webshop. Zoals ik al zei, is hun aanbod erg uitgebreid maar je verliest zeker het overzicht niet. Op de webshop staat het aanbod mooi in verschillende categorieën geordend en daarnaast heb je ook nog eens een menu waar je je keuze verder kunt verfijnen.

www.duifhuizen.nl

Vorige week nestelde ik mij in de zetel –iPad in de aanslag– Florian aan de ene kant en Elisa aan de andere. Ook al had ik voordien al uitgebreid rondgeneusd op de webshop, Elisa en Florian hadden wat mij betrof natuurlijk het laatste woord in de keuze van hun toekomstige schooltassen. Elisa heeft niet lang getwijfeld en Florian eigenlijk ook niet om eerlijk te zijn. Om Florian, gezien hij nog maar twee jaar is, bij zijn keuze te helpen, had ik vooraf de kinderrugzakken van Zebra Trends op Duifhuizen geselecteerd omdat ik vond dat het merk een aantal leuke prints van dino’s, auto’s en vliegtuigen had. Heel jongensachtig allemaal. Florian ging resoluut voor een rugzak met dinoprint en Elisa’s oog viel al snel op een rugzak met een print van Disney-prinsessen.

Rugzak3

 

Vorige week vrijdag gaf ik de keuze van mijn kinderen door aan Duifhuizen. Op zaterdagmorgen ging hier de bel: postnl stond aan onze deur mét beide rugzakken. Van de levering kan ik dus niet anders dan tevreden zijn, super snel en vlot! Zelfs als je op één of andere gekke manier eind augustus zou vergeten zijn dat je nog een boekentas nodig hebt, het is dus zeker niet te laat om nog online een bestelling te plaatsen! Ook van de ruzakken zelf, zijn we hier erg tevreden. Meestal ben ik niet voor schooltassen met Disneyfiguren maar de schooltas die Elisa eruit pikte, vind ik persoonlijk heel smaakvol (anders had ik ook wel geprobeerd om haar op een ander idee te brengen). Beide rugzakken bevatten een ruim hoofdvak en een voorvak, wat altijd handig is. Het enige wat ik misschien een beetje mis in Elisa’s tas is dat het hoofdvak niet nog eens in twee verdeeld is, dat vind ik net iets overzichtelijker. Maar voor de rest ben ik super tevreden van de samenwerking én de ruzakken. Mijn kindjes gaan alvast elk met een originele schooltas het nieuwe schooljaar tegemoet!

Rugzak2

Rugzak1

 

Tags: , , , ,

Administratieve rompslomp.

Onlangs waren we op het lumineuze idee gekomen om onze twee slaapkamerramen te vernieuwen. Niet dat er echt iets mis is met de huidige maar naar isolatie waarde toe hebben ze toch wel hun beste tijd gehad. Aangezien ons huis is opgenomen in de Inventaris van Bouwkundig Erfgoed moesten we voor het vervangen van schrijnwerk een eenvoudige bouwaanvraag doen. Dat die mensen van de Vlaamse Overheid niet goed weten wat het woord eenvoudig betekent, werd ons al snel duidelijk. Aan de aanvraag moest er namelijk nog een aanstiplijst worden toegevoegd. Die hield onder andere in dat we een aantal gedetailleerde foto’s moesten nemen van het huidige schrijnwerk maar ook dat we een uittreksel uit het kadastraal plan aan ons dossier moesten toevoegen. Ik weet niet of je weet hoe dat er ongeveer uitziet maar om nu -een van het internet geplukt- voorbeeld te geven, een kadastraal plan ziet er dus zo uit:

Ik weet al langer dan vandaag dat als je iets wil veranderen aan je huis waarvoor een aanvraag nodig is dat je dan eerst een administratieve rompslomp moet doorlopen… Maar ik stel mij toch serieus vragen bij de persoon of personen die ooit op het idee kwamen dat er een kadastraal plan nodig is voor het vervangen van ramen. Wat heeft de ligging van ons huis nu in godsnaam nog te maken met vervangen van schrijnwerk? Bovendien moesten we ook nog eens 11 euro betalen om dat uittreksel te ontvangen. Maar goed, we wisten dat onze aanvraag sowieso niet ging goedgekeurd worden als ons dossier onvolledig zou ingediend worden dus deden we maar wat er op die aanstiplijst gevraagd werd.

Het moet gezegd worden: we hebben niet lang moeten wachten op een antwoord van de stad Brugge en dat antwoord begon met de zin: “geachte, uw dossier is onvolledig.” Ter illustratie kregen we een kopie van de aanstiplijst terug:

image1 [2804469]

In de begeleidende brief stond dat we vergeten waren om de dwarsdoorsnedes van houten schrijnwerk aan ons dossier toe te voegen. Om te beginnen komt de aanstiplijst die we van Brugge terugkregen totaal niet overeen met de link die op hun website terug te vinden is maar let vooral eens op de opmerking die tussen haakjes staat naast het punt van de dwarsdoorsnedes… Het zou moeten zijn dat het centrum van Brugge laatst uitgebreid werd en dat wij daar niet van wisten maar de laatste keer dat ik naar huis reed, moest ik niet in het centrum van Brugge zijn…

We hebben dan maar wijselijk beslist om toch nog maar een paar jaar te wachten met het vervangen van onze ramen. Niet alleen omdat we eens goed hebben moeten zuchten bij het zien van al die tekortkomingen maar ook omdat we ondertussen weten dat we toch geen goedkeuring gaan krijgen om het huidige hout door PVC (ook al is dat dan met een hout-look) te vervangen. Ik had gehoopt dat ze in Brugge toch al van dat ouderwetse idee gingen afgestapt zijn… Zeker voor een pand dat niet pal in het centrum ligt. Niet dus. We gaan onze spaarcentjes dan maar investeren in andere delen van ons huis waarvoor we geen eenvoudige goedkeuring nodig hebben…

Tags: , ,

We deden eens van Paleo…

We zijn op Paleo-dieet. Het woord Paleo doet ondertussen al geen wenkbrauwen meer fronsen (denk ik toch). Simpel gezegd is het Paleo dieet: eten zoals de oermens at. In hoeverre we perfect kunnen gaan verifiëren wàt die oermens dan precies allemaal at, is nog de vraag… Maar goed. Het was eigenlijk het idee van mijn man om het Paleo-dieet te volgen en aangezien ik ’s avonds geen zin heb om drie verschillende menu’s te maken, besloot ik om mee te doen.

image

Twee weken geleden bestelden we het boek Let’s go Paleo via bol.com. Het eerste dat we leerden bij het lezen van de introductie is dat Paleo eigenlijk geen dieet maar een levenswijze is. Het boek bevat recepten om vier weken lang Paleo te eten. Ontbijt, lunch, avondeten, dessert en twee tussendoortjes. Gesneden brood dus. Ook mijn vrees dat ik amper nog iets zou mogen eten bleek nogal ongegrond.

Wat mag?

Groenten, fruit, vlees, vis, noten en kokosnoot. Lijkt weinig? Ja en neen. Het boek pleit ervoor om het Paleo principe in een verhouding 80/20 te volgen. Dat idee gaf mij ook al meer moed om eraan te beginnen. De echte strenge Paleo-diëten verbieden zelfs tomaten, persoonlijk vind ik dat erover. Ons boek verbiedt het niet.

Wat mag niet?

Pasta, rijst (koolhydraten dus), brood (en andere gluten), aardappelen en zuivel. En voor de rest: alles wat bewerkt is. Logisch want in de oertijd hadden ze uiteraard geen supermarkten. Gelukkig is ook ons boek niet te streng wat betreft de zuivel. Yoghurt als ontbijt kan en ook een smoothie met wat melk bij als lunch of tussendoortje.

Mijn ervaringen na één weekje…

Het lijkt moeilijker dan het is. Ik dacht dat ik vooral mijn boterham met Nutella (correctie: drie boterhammen) als ontbijt ging missen maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn. De eerste ochtend heb ik mij er wat moeten overzetten maar mijn twee spiegeleieren met tomaatjes smaakten eigenlijk wel en vanaf dag twee dacht ik al niet meer aan boterhammen.

Het is meer werk. ’s Ochtends heb ik meer tijd nodig om mijn lunch te prepareren (weer die boterhammen die wegvallen) en ook ’s avonds heb ik iets meer werk. Je kookt sowieso altijd vers. Gedaan met eens snel snel spaghetti van de beenhouwer of lasagne op te warmen.

Is het nu een dieet of niet? Zoals ik al zei, het boek beweert van niet maar ik ben op één week tijd toch 2kg kwijt en mijn man vijf. Dus eigenlijk toch wel een beetje, juist?

Wordt eten saaier? Ik vind van niet. Er staan heel veel lekkere recepten in het boek. Wij volgen de weekmenu’s niet strikt maar halen eruit wat ons lekker lijkt en dat is heel veel.

Conclusie: het is zeker het proberen waard. Volledig op Paleo overschakelen zou ik nooit doen, daarvoor moet je toch iets te veel laten. Maar het is zeker een principe dat je regelmatig in je menu kunt stoppen. Zeker wat het avondeten betreft. Bak gewoon je vlees in kokosolie en eet er verse groenten bij, geen aardappelen, en je bent al helemaal Paleo bezig. Paleo is eigenlijk gewoon een manier om gezond te eten en dat is iets wat we allemaal wel kunnen gebruiken… Met af en toe eens de nodige portie zonde tussendoor.

image

 

Tags: , ,

Nieuwe buren.

89142812_BadNeighbors

Ik werd daarstraks een beetje met lede ogen aangekeken toen ik vriendelijk goedendag zei tegen onze nieuwe buurman. Hij stond in zijn deuropening een sigaret te roken. Eind de vijftig, schat ik hem (alhoewel ik er evengoed met tien jaar naast kan zitten want als er iets is waar ik niet goed in ben dan is het wel in leeftijden schatten), grijs haar, dikke buik, trainingspak. Hij verplaatst zich met een brommer, kwestie van het plaatje compleet te maken. We hebben er nog geen zicht op, op wie onze nieuwe buren dit keer zijn. Ze zijn met vier. Denken we. Man, vrouw, zoon en dochter. Of misschien is die jonge gast (de enige van het viertal die wel vriendelijk goedendag zei onlangs) wel een lief van de dochter? Of omgekeerd? Of misschien wonen ze maar met drie want die vrouw zag ik tot nu toe nog maar één keer.

Het huis naast het onze wordt al jaren verhuurd. De eigenaar is een oudere man die redelijk wat bezittingen heeft. Het huis er trouwens nog eens naast is ook van diezelfde eigenaar. Het is een totaal verloederde, leegstaande hoekwoning. Een schande, eigenlijk. Maar daar ging het nu niet over.

Toen we hier vijf-en-een half jaar geleden kwamen wonen, woonde er een koppel in het huurhuis. Iets jonger dan ons (of niet). We hadden daar geen miserie mee. Ze waren vriendelijk, maakten geen lawaai en waren wel te vinden voor het occasionele, verplichte burenbabbeltje. Een tweetal jaar later kochten ze een huis en zo kwam de huurwoning opnieuw te huur te staan. De eerste huurder was een huurster. Een zwarte vrouw die vanuit Nederland naar België verhuisd was. Denken we. We google’den ooit eens haar naam toen we een pakketje van bol voor haar in ontvangst namen. Ze had in Nederland deelgenomen aan The Voice. Nog voor we wisten dat ze een ex-deelneemster was van dat programma wisten we al dat onze nieuwe buurvrouw een zangeres was. We hoorden haar namelijk héél vaak zingen en gitaar spelen… Ze hield van The Fugees maar ook van Afrikaanse gezangen. En het liefst van al zong ze midden in de nacht. Je moet weten dat die huurwoning nogal een rare indeling heeft. Naast onze voordeur zit een grote garagepoort en daarboven de woonkamer. De woonkamer van dat huis grenst dus eigenlijk aan onze slaapkamer en aangezien ons huis hier al staat van het jaar 1910 is de isolatie niet zo denderend. Een paar maanden later verdween onze zangeres-buurvrouw als een dief in de nacht. Letterlijk. We zagen het toevallig gebeuren. Een auto met de letters luchthavenvervoer op stopte voor onze deur. De buurvrouw kwam buiten met één koffer en verdween voorgoed. Een week later stond de woning opnieuw te huur.

b7ccf93257f072b3e4299a7d96a272c3

De woning stond een paar maanden te huur en daar waren we niet rouwig om. We waren blij dat we onze normale nachtrust terug kregen en tegelijkertijd hielden we ons hart vast voor de komst van eventuele nieuwe buren. Plots verscheen er een ambulance in onze straat. Elke dag stond die ambulance wel ergens in de buurt van ons huis geparkeerd. Soms stond het ding voor ons raam. Dan hadden we een mooi fluo-geel uitzicht. Al gauw werd duidelijk dat het onze nieuwe buurman was, die met de ambulance reed. Een alleenstaande dertiger (denk ik). In het weekend nodigde hij al eens graag zijn maten uit. Dan zaten ze in het weekend tot het gat in de nacht te pintelieren en lawaai te maken. In de woonkamer, uiteraard. Hij heeft er toch wel een klein jaar gewoond. Kort nadat hij vertrokken was, kregen we plots water binnen in onze achterkeuken. Dat water bleek via de gemeenschappelijk muur met de huurwoning bij ons binnen te sijpelen. We namen contact op met de eigenaar. Op een avond kwam hij aanbellen dat hij het probleem had opgelost. De ambulancier-buurman had er niet beter op gevonden om een afvoerleiding vol te proppen met lege plastiek flessen. Blijkbaar was de ambulancier-buurman nogal in onvrede geraakt met de eigenaar. De eigenaar vroeg ons of we alles wilden opschrijven voor hem: dat van het lawaai en dat van het water in onze achterkeuken. Uiteindelijk hebben we dat maar niet gedaan. We wilden niet betrokken geraken in hun ruzie. We waren al lang blij dat we weer even buurloos waren.

Dat buurloos zijn duurde toch weer een paar maanden. Tot we toevallig eens de eigenaar zagen. Vrolijk kondigde hij aan dat de woning opnieuw verhuurd was. Deze keer is het een fatsoenlijke man, zei hij triomfantelijk. De fatsoenlijke man bracht een vrouw en een hond mee. Van de man zelf en zijn vrouw hadden we hoegenaamd geen last. Van de hond wel. Ik denk dat de man ergens in een late ploeg werkte. Hij zag er alleszins uit alsof hij in een late ploeg zou kunnen werken. In elk geval kwam hij ’s avonds (of moet ik zeggen ’s nachts) pas laat thuis. De momenten dat hij er niet was, werd de hond opgesloten in de grote garage naast onze hal. Die hond jankte non-stop elke keer als hij alleen gelaten werd. Ik weet niet hoe het kwam maar dat gejank weergalmde door heel ons huis. Lang heeft dat niet geduurd. Na al het burengeduld dat ik met de vorige twee (de zangeres en de ambulancier) had uitgeoefend, was het op. Na een paar dagen geluisterd te hebben naar het hondengejank, stond ik rond middernacht eens op en schreef ik een briefje dat ik in zijn brievenbus achterliet. Het was een vriendelijk verzoek om de hond ergens anders op te sluiten dan in de garage. De fatsoenlijke buurman deed gelukkig wat ik vroeg maar is niet lang meer gebleven in de huurwoning. En nu hebben we dus weer nieuwe buren. Voorlopig is er geen gezang, zijn er geen nachtelijke zuippartijen en is er geen hond. Alleen onvriendelijkheid. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar voorlopig wel mee kan leven.

Tags:

Feestweek, deel 2.

Een blogpost vol foto’s, dat gebeurt hier ook niet veel maar voor alles is een eerste keer natuurlijk.

Onze feestweek zit er hier ondertussen helemaal op. Hij eindigde met de laatste taart die ik maandagavond bakte zodat Elisa op dinsdag kon trakteren in haar klas. Ik kan u zeggen, ik heb nog nooit zoveel aan verjaardagsfeestjes voorbereid als dit jaar. Niet dat ik dat al zo lang doe maar toch… Ik wou dit jaar ook per sé de verjaardagstaarten zelf bakken en daar ging toch heel wat oefening aan vooraf aangezien ik wat heb moeten zoeken naar het perfecte recept voor een lekkere biscuit. Maar het resultaat mocht er zijn. Elisa kreeg haar regenboog / ballerina taart en Florian kreeg een dino-taart. Ook de rest van de decoratie stond volledig in het teken van ballerina’s en dino’s. Ik (we) waren eigenlijk best wel trots op het resultaat.

IMG_5781

IMG_5786

IMG_5788

IMG_5790

IMG_5794

IMG_5798

image1

Tags: , ,

Load more