Nieuwe buren.

89142812_BadNeighbors

Ik werd daarstraks een beetje met lede ogen aangekeken toen ik vriendelijk goedendag zei tegen onze nieuwe buurman. Hij stond in zijn deuropening een sigaret te roken. Eind de vijftig, schat ik hem (alhoewel ik er evengoed met tien jaar naast kan zitten want als er iets is waar ik niet goed in ben dan is het wel in leeftijden schatten), grijs haar, dikke buik, trainingspak. Hij verplaatst zich met een brommer, kwestie van het plaatje compleet te maken. We hebben er nog geen zicht op, op wie onze nieuwe buren dit keer zijn. Ze zijn met vier. Denken we. Man, vrouw, zoon en dochter. Of misschien is die jonge gast (de enige van het viertal die wel vriendelijk goedendag zei onlangs) wel een lief van de dochter? Of omgekeerd? Of misschien wonen ze maar met drie want die vrouw zag ik tot nu toe nog maar één keer.

Het huis naast het onze wordt al jaren verhuurd. De eigenaar is een oudere man die redelijk wat bezittingen heeft. Het huis er trouwens nog eens naast is ook van diezelfde eigenaar. Het is een totaal verloederde, leegstaande hoekwoning. Een schande, eigenlijk. Maar daar ging het nu niet over.

Toen we hier vijf-en-een half jaar geleden kwamen wonen, woonde er een koppel in het huurhuis. Iets jonger dan ons (of niet). We hadden daar geen miserie mee. Ze waren vriendelijk, maakten geen lawaai en waren wel te vinden voor het occasionele, verplichte burenbabbeltje. Een tweetal jaar later kochten ze een huis en zo kwam de huurwoning opnieuw te huur te staan. De eerste huurder was een huurster. Een zwarte vrouw die vanuit Nederland naar België verhuisd was. Denken we. We google’den ooit eens haar naam toen we een pakketje van bol voor haar in ontvangst namen. Ze had in Nederland deelgenomen aan The Voice. Nog voor we wisten dat ze een ex-deelneemster was van dat programma wisten we al dat onze nieuwe buurvrouw een zangeres was. We hoorden haar namelijk héél vaak zingen en gitaar spelen… Ze hield van The Fugees maar ook van Afrikaanse gezangen. En het liefst van al zong ze midden in de nacht. Je moet weten dat die huurwoning nogal een rare indeling heeft. Naast onze voordeur zit een grote garagepoort en daarboven de woonkamer. De woonkamer van dat huis grenst dus eigenlijk aan onze slaapkamer en aangezien ons huis hier al staat van het jaar 1910 is de isolatie niet zo denderend. Een paar maanden later verdween onze zangeres-buurvrouw als een dief in de nacht. Letterlijk. We zagen het toevallig gebeuren. Een auto met de letters luchthavenvervoer op stopte voor onze deur. De buurvrouw kwam buiten met één koffer en verdween voorgoed. Een week later stond de woning opnieuw te huur.

b7ccf93257f072b3e4299a7d96a272c3

De woning stond een paar maanden te huur en daar waren we niet rouwig om. We waren blij dat we onze normale nachtrust terug kregen en tegelijkertijd hielden we ons hart vast voor de komst van eventuele nieuwe buren. Plots verscheen er een ambulance in onze straat. Elke dag stond die ambulance wel ergens in de buurt van ons huis geparkeerd. Soms stond het ding voor ons raam. Dan hadden we een mooi fluo-geel uitzicht. Al gauw werd duidelijk dat het onze nieuwe buurman was, die met de ambulance reed. Een alleenstaande dertiger (denk ik). In het weekend nodigde hij al eens graag zijn maten uit. Dan zaten ze in het weekend tot het gat in de nacht te pintelieren en lawaai te maken. In de woonkamer, uiteraard. Hij heeft er toch wel een klein jaar gewoond. Kort nadat hij vertrokken was, kregen we plots water binnen in onze achterkeuken. Dat water bleek via de gemeenschappelijk muur met de huurwoning bij ons binnen te sijpelen. We namen contact op met de eigenaar. Op een avond kwam hij aanbellen dat hij het probleem had opgelost. De ambulancier-buurman had er niet beter op gevonden om een afvoerleiding vol te proppen met lege plastiek flessen. Blijkbaar was de ambulancier-buurman nogal in onvrede geraakt met de eigenaar. De eigenaar vroeg ons of we alles wilden opschrijven voor hem: dat van het lawaai en dat van het water in onze achterkeuken. Uiteindelijk hebben we dat maar niet gedaan. We wilden niet betrokken geraken in hun ruzie. We waren al lang blij dat we weer even buurloos waren.

Dat buurloos zijn duurde toch weer een paar maanden. Tot we toevallig eens de eigenaar zagen. Vrolijk kondigde hij aan dat de woning opnieuw verhuurd was. Deze keer is het een fatsoenlijke man, zei hij triomfantelijk. De fatsoenlijke man bracht een vrouw en een hond mee. Van de man zelf en zijn vrouw hadden we hoegenaamd geen last. Van de hond wel. Ik denk dat de man ergens in een late ploeg werkte. Hij zag er alleszins uit alsof hij in een late ploeg zou kunnen werken. In elk geval kwam hij ’s avonds (of moet ik zeggen ’s nachts) pas laat thuis. De momenten dat hij er niet was, werd de hond opgesloten in de grote garage naast onze hal. Die hond jankte non-stop elke keer als hij alleen gelaten werd. Ik weet niet hoe het kwam maar dat gejank weergalmde door heel ons huis. Lang heeft dat niet geduurd. Na al het burengeduld dat ik met de vorige twee (de zangeres en de ambulancier) had uitgeoefend, was het op. Na een paar dagen geluisterd te hebben naar het hondengejank, stond ik rond middernacht eens op en schreef ik een briefje dat ik in zijn brievenbus achterliet. Het was een vriendelijk verzoek om de hond ergens anders op te sluiten dan in de garage. De fatsoenlijke buurman deed gelukkig wat ik vroeg maar is niet lang meer gebleven in de huurwoning. En nu hebben we dus weer nieuwe buren. Voorlopig is er geen gezang, zijn er geen nachtelijke zuippartijen en is er geen hond. Alleen onvriendelijkheid. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar voorlopig wel mee kan leven.

Tags:

Feestweek, deel 2.

Een blogpost vol foto’s, dat gebeurt hier ook niet veel maar voor alles is een eerste keer natuurlijk.

Onze feestweek zit er hier ondertussen helemaal op. Hij eindigde met de laatste taart die ik maandagavond bakte zodat Elisa op dinsdag kon trakteren in haar klas. Ik kan u zeggen, ik heb nog nooit zoveel aan verjaardagsfeestjes voorbereid als dit jaar. Niet dat ik dat al zo lang doe maar toch… Ik wou dit jaar ook per sé de verjaardagstaarten zelf bakken en daar ging toch heel wat oefening aan vooraf aangezien ik wat heb moeten zoeken naar het perfecte recept voor een lekkere biscuit. Maar het resultaat mocht er zijn. Elisa kreeg haar regenboog / ballerina taart en Florian kreeg een dino-taart. Ook de rest van de decoratie stond volledig in het teken van ballerina’s en dino’s. Ik (we) waren eigenlijk best wel trots op het resultaat.

IMG_5781

IMG_5786

IMG_5788

IMG_5790

IMG_5794

IMG_5798

image1

Tags: , ,

Feestweek, deel 1.

Vorige week vrijdag, op 29 april, zijn we hier begonnen aan een heuse feestweek. Florian werd op die dag 2 jaar en komende donderdag, op Hemelvaartsdag, wordt Elisa 6 jaar. Ik had deze post online willen zetten op Florian’s verjaardag zelf maar een heuse bronchitis bij mijn kleine man gooide wat roet in het eten… Gelukkig beseft hij het zelf nog niet helemaal want ziek zijn op je verjaardag is toch echt wel niet leuk.

Het wordt/werd hier dus een drukke week. Wordt/werd omdat we ondertussen al één verjaardagsfeestje achter de rug hebben. Nog twee te gaan. Het voordeel aan het feit dat onze kindjes zo kort na elkaar verjaren is dat we het maar één keer per jaar druk hebben met verjaardagsfeestjes. Het nadeel is dan weer dat Elisa het niet eerlijk vindt “dat broer eerst jarig is”. En een ander nadeel is dat mama thematisch gezien met een probleem zat. Afin, een probleem is een groot woord (alhoewel ik laatst toch een uur stond te twijfelen bij AVA papierwaren) want hoe breng je dino’s en ballerina’s samen? Het antwoord is: niet. We maakten er hier dus gewoon een mengelmoes van… Een geslaagde mengelmoes, kan ik ondertussen wel zeggen. Meer sfeerbeelden volgen binnenkort.

Wat de voorbereidingen betreft, heb ik ondertussen een ganse weg afgelegd. Van taarten en cupcakes bakken tot het vinden van leuke feestaccessoires. Zoals ik al zei, aangezien we de twee verjaardagen combineren in één feest (dat we dan twee keer herhalen), moest ik ook nog een manier vinden om dat feest ook écht van hen allebei te maken. Naast het getreuzel in de AVA en een leuke caketopper via Etsy botste ik onlangs ook op een leuke feestslinger. Op Webprint kun je namelijk een gepersonaliseerde feestslinger maken. Dat vond ik meteen stukken origineler dan de typische feestslingers die je in de meeste winkels kunt kopen.

Om de feestslinger zelf te maken, kun je kiezen uit een thema of een eigen ontwerp. Ik ging voor een eigen ontwerp, koos twee foto’s uit en plaatste er een tekstje bij (hiep hiep op de eerste foto en hoera op de tweede – hoe origineel is dat wel niet-). De website zelf beloofde een supersnelle levering en het moet gezegd worden: ze hebben niet gelogen! De dag nadat ik de bestelling had geplaatst, kreeg ik al een mail met de mededeling dat mijn bestelling klaar was: van supersnel gesproken! De feestslinger wordt wel niet kant en klaar geleverd: je moet de slinger zelf nog maken met het bijgeleverde 6 meter lange touw en lijm. Maar veel knutselskills heb je daar niet voor nodig. Er zit trouwens ook een duidelijke instructie in het pakket zelf:

image3 [203780]

Ik had een plaatsje aan het raam voorzien voor de slinger en had daarvoor geen 6 meter nodig waardoor ik wat slingervlaggetjes overhad. En eigenlijk kwam dat nog goed uit: ik gebruikte ze als extra tafeldecoratie en vond het resultaat bijzonder geslaagd.

image1 [203778]

image2 [203779]

De foto’s zijn bewust iets donkerder uitgevallen omdat ik liever geen al te herkenbare foto’s online zet maar ik jullie toch een idee van het resultaat wou geven… Deze post kwam trouwens tot stand door een samenwerking maar mijn mening is uiteraard geheel de mijne.

Tags: , , , , ,

Trots, het vervolg…

“Joepie! Dank u wel, mama!” Ik viel vanuit mijn gehurkte positie achterover tegen de deur van het kleedkamertje van het zwembad toen Elisa mij gisterenavond rond de nek vloog nadat ik haar had meegedeeld dat ze haar nieuwe K3-kleedje nu wel verdiend had. Zoals ik eerder in mijn brief aan mijn bijna zesjarige dochter al schreef: wat is ze plots groot geworden. Op bepaalde vlakken, zoals grof motorische dingen en op sociaal gebied hinkte ze gedurende gans haar baby, peuter en kleutertijd toch wat achterop in vergelijking met haar leeftijdsgenootjes en nu zijn al die obstakels de laatste weken plots als sneeuw voor de zon verdwenen.

We hebben een héél lange weg afgelegd wat het zwemmen betreft. Had ik geweten dat het zo ellenlang ging duren voor ze al haar angsten had overwonnen dan was ik er waarschijnlijk nooit aan begonnen. Dan ging ik gedacht hebben: dan moet ze maar tijdens de zwemles op school leren zwemmen. Ik denk dat we ergens in oktober begonnen zijn met de eerste les. Met haar bewegingen was ze redelijk vlot mee maar haar eerste grote angst overwinnen, in het diepe zwemmen, daar gingen toch een behoorlijk aantal lessen over… Haar andere angst, vanaf de rand in het zwembad springen, heeft ze pas gisteren overwonnen. Alle tijd daarvoor weigerde ze resoluut te springen. Met als gevolg dat ze niet mocht zwemmen voor haar zwemdiploma aangezien dit inhoudt dat ze in het diepe springt en dan helemaal tot aan de overkant zwemt. De zwemjuf heeft Elisa heel lang respijt gegeven met dat springen. Ze ging ervan uit dat dit wel vanzelf ging komen maar het kwam niet. De voorlaatste keer dat Elisa naar de les ging, nu twee weken geleden, is de juf pas echt beginnen oefenen op het springen en dat hield in dat Elisa een half uur aan één stuk in het water geduwd en getrokken werd. Achteraf voelde ik me zo slecht in haar plaats dat ik besloot dat het genoeg was geweest. Geen zwemlessen meer. Ze kan zwemmen, dat was het voornaamste en dan was het maar zonder dat verrekte diploma.

Maar zoals ik ook eerder in die brief aan haar schreef, ik zat met een serieus dilemma: het K3-kleedje dat ik haar beloofd had als ze haar diploma haalde… Zou ik het haar toch cadeau doen ook al had ze dat diploma niet of zou ik voet bij stuk houden en het enkel en alleen kopen als ze haar zwemdiploma haalde?

En dus besloot ik gisteren om toch de zwemles nog eens te proberen. Haar toch nog een laatste keer de kans te geven. Naar haar toe heb ik dat natuurlijk niet zo verwoord, ik dacht we zien wel. En na vijf minuten lichte dwang van de juf zag ik haar, eindelijk, voor het eerst in al die maanden, springen. Eerst nog met een buis voor haar, daarna zonder. Na een kwartier sprong ze alsof het niks was en dus mocht ze proberen om haar zwemdiploma te halen. Ze sprong en ze zwom, helemaal tot op het einde. Ik was zo blij voor haar en ook zo trots! De redder had er minder zin in blijkbaar… Toen de zwemles gedaan was, meldde de juf me dat ze haar zwemdiploma nog niet gehaald had. Iets met haar voeten die ze iets te veel naar binnen draaide volgens de redder. Hij mag van geluk spreken dat hij er niet bij was toen de juf me dat vertelde, ik had hem waarschijnlijk een rammeling verkocht. Besef jij dan niet wat mijn dochter hier net heeft gepresteerd?!?

Maar nu is de kogel tenminste door de kerk: vanavond, na schooltijd, gaan we om dat K3-kleed. Want ze heeft het méér dan verdiend.

Tags: ,

Brief aan een bijna 6-jarige.

Lieve Elisa,

Over een kleine twee weken word jij zes jaar. Uiteindelijk nog klein maar in onze ogen al zo groot. De kleuter die je lange tijd bent geweest, is bijna helemaal verdwenen. Als ik je bezig zie en hoor dan zie ik een meid die klaar is om in september in het eerste leerjaar te starten. Een grote stap voor jou maar ook een grote stap voor ons. Binnen een paar maanden begin je al aan je lagere schoolcarrière… Het is haast niet te geloven en toch is het zo. Een paar jaar geleden maakten we ons nog zorgen om je. Omdat je zo gesloten was naar andere kindjes toe. Als we op een speeltuin waren en je had het rijk voor jou alleen dan speelde je honderduit… Tot er één of twee kindjes bijkwamen, dan veranderde je in een angstig peutertje dat niet zonder mama of papa kon. Zelfs van je eigen nichtje en neefje was je als kleine meid bang. Wat heb je grote sprongen gemaakt op dat gebied. Door de kleuterklassen heen hebben we je zien openbloeien en als ik je nu bezig zie op de speelplaats dan ben je haast niet meer te vergelijken met de peuter die je geweest bent. Ik zie jou je vriendinnetjes commanderen alsof je nooit iets anders gedaan hebt. Onze bezorgdheden van toen waren voor niks nodig. Jij hebt gewoon je tijd genomen om sociaal te worden. Net zoals je je tijd genomen hebt met het leren fietsen. Vorig jaar kreeg je van ons een grote fiets voor je vijfde verjaardag met het idee dat het jou zou stimuleren om te leren fietsen. Maar dat was niet zo. Tot twee weken geleden. Het was mooi weer en ik raapte al mijn moed bijeen om het nog maar eens te gaan proberen. Na een half uurtje samen oefenen, was je plots vertrokken en je gezicht straalde van trots. En nu, twee weken later, lijkt het alsof je nooit anders gedaan hebt. Met het zwemmen zijn we er nog altijd niet. Ja, je zwemt maar het is zonder zwemdiploma… Omdat je niet durft springen. Ik had nooit gedacht dat het zo’n onderneming ging worden, heel dat gedoe met dat zwemmen. Ik had je nochtans het nieuwe K3-kleedje beloofd als je zou je diploma halen maar het zit er niet in. En nu denk ik: verdorie, had ik dat kleed maar niet beloofd als beloning. Maar langs de andere kant kom je ook niets te kort op gebied van verkleedkledij.

Je bent een flinke meid en we hebben als mama en papa absoluut bijna niks te klagen met jou. Ik hoop dat het zo blijft. Ja, je hebt wel wat mee van mijn koppigheid van vroeger en als je moe bent, ben je humeurig (ja, ook dat heb je mee van mij) maar voor de rest ben je een lieve meid. Een super grote zus ook voor Florian. Een mini-mama, soms. We mogen in onze handjes wrijven met een dochtertje zoals jij.

Ik heb het al zo vaak gedacht en geschreven maar ik hoop dat je gelukkig wordt. Dat je van jezelf en ook van anderen houdt. Dat je een eigen mening hebt. Dat je later een beroep kan uitoefenen die je graag doet. Dat je een man zult vinden die je gelukkig maakt (zoek er maar zo ééntje als je papa). Dat je gezond blijft. Dat je je door niks laat tegenhouden. Dat je met een glimlach zult terugdenken aan je tijd hier bij ons. Dat je alles kan bereiken waarvan je droomt en dat je altijd kan blijven dromen.

Alvast een fijne verjaardag, lieve meid, ik hou van jou.

Je mama.

Tags: , , ,

Blote-benen-weer

bron: psdoorsanne.nl

bron: psdoorsanne.nl

Het is weer bijna that time of the year… Tijd om de kleedjes, korte rokken en broeken weer uit de kast te halen. Niks is zaliger dan dat, toch? De jassen en truien opbergen en gewoon in een  t-shirt en korte rok of short naar buiten kunnen trekken. De warme zon op je huid voelen en genieten maar! Ik moet eerlijk bekennen dat ik met deze tijd van het jaar toch een beetje een haat-liefde verhouding heb. Pas op, begrijp me niet verkeerd, het is vooral liefde met de grote L zolang ik op mijn eigen terras ben. Vanaf het moment dat ik “naar buiten” moet, heb ik een probleem. Dan buig ik me een beetje voorover en sla een snelle blik op mijn benen. “Zo kan ik toch niet buitenkomen?” denk ik dan. Ja, ik weet het, iederéén heeft op dit moment van het jaar last van het witte benen syndroom. Maar geloof me, er zijn witte benen en dan zijn er ook nog mijn witte benen. Als ik bijvoorbeeld een korte vergelijkingstest doe met de benen van mijn man, die ook in geen maanden zonlicht hebben gezien, dan heeft mijn man naast mijn benen geen witte maar bruine benen. Ik zou geld geven om zijn witte benen te mogen hebben (in de vrouwelijke vorm dan wel). Ik heb al heel veel mooie zonnige dagen nodig om dat klein beetje zelfvertrouwen te krijgen om toch met blote benen buiten te komen. We schrijven dan zeker al eind juli of augustus en met een beetje geluk zijn mijn benen dan net een tintje minder wit dan dat ze nu zijn. Ja, je leest het goed. Tegen de tijd dat de zomer goed en wel op zijn einde loopt, zijn mijn benen één tintje minder wit en durf ik eindelijk met blote benen naar buiten. En dan nog heb ik constant het gevoel dat ik aangestaard wordt. Het zullen wel mijn gedachten zijn (of niet) maar toch… Leuk is anders en ik ben altijd zo blij als ik nog een paar extreem witte benen tegenkom.

MjAxMy1lYmE3OGVkZjIzMmJiMDFi

In de loop der jaren heb ik al veel geprobeerd: zonnebank, zelfbruiners, twee weken Turkije, kousenbroeken in huidskleur… Ja, ik liet ooit zelfs zo’n spray tanning doen waarbij je in een cabine moet gaan staan en ze je letterlijk bruin spuiten. De mevrouw van het schoonheidscentrum snapte er niks van toen ik de dag erna het centrum opnieuw binnen stapte en mijn benen liet zien: even wit as ever. “Dat heb ik nu nog nooit meegemaakt,” zei ze. Ik kan dus niet anders dan mij er gewoon bij neerleggen: mijn benen zijn wit en zullen altijd wit blijven, wat ik ook probeer. De enige oplossing die voor mij een klein beetje werkt zijn uiteraard de kousenbroeken in huidskleur maar op een echte warme dag heb ik daar toch ook niet al te veel zin in. Bovendien kosten ze handenvol geld en gaan ze heel snel kapot.

Toch jammer, vind ik het soms, dat ik niet leefde in de tijd dat wit het schoonheidsideaal was, ik ging nogal een babe geweest zijn.

Tags: , , ,

Aan mijn bijna-2-jarige…

bcbaff47997ca067e6ab6ca891286952

Lieve Florian,

Laten we maar meteen beginnen met het allergrootste cliché dat er bestaat maar wat gaat de tijd toch snel. Eind deze maand word jij namelijk al twee jaar. Twee jaar, kleine vriend, ik kan het haast niet geloven. Niet dat ik baby Florian mis. Iedereen die mij al een tijdje volgt weet namelijk dat ik mijn blog begonnen ben om jouw babytijd van me af te kunnen schrijven. De huilpartijen, de slapeloze nachten, de wanhoop van het niet weten wat het probleem was… Het is allemaal verleden tijd. Zoveel is duidelijk. Je bent in geen duizend jaar nog te vergelijken met de baby die je geweest bent. Als je niet ziek bent dan slaap je prima je nachten door in je eigen bed. Overdag ben je meestal de vrolijkheid zelve. Je bent een ondernemend klein kereltje geworden. Een kereltje dat zijn mama prima weet in te palmen. Mijn zoon. Ik had nooit gedacht dat ik zoveel van je ging kunnen houden. Ten eerste dacht ik dat mijn houden-van-potje al grotendeels was opgebruikt aan je papa en aan je grote zus en ten tweede zag ik het idee van een zoon te hebben toch niet helemaal zitten. Maar dat was allemaal voor jij er effectief was. Een zoon. Ja, dat gaat er bij momenten wilder aan toe dan dat ik het zou willen en ja, ik moet plots interesse hebben in graafmachines en treinen en eigenlijk in alles met wielen maar kijk eens aan: dat vind ik nog niet eens zo erg of moeilijk. Jouw enthousiasme werkt namelijk meer dan aanstekelijk. Je fascinatie voor de wereld die je aan het ontdekken bent. Ik vind het fantastisch. Je papa die een broodje aan het bakken is… Honderd keer per uur trek je mij mee naar de oven om te gaan kijken naar dat broodje. De kruiden die langzaam groeien in ons mini moestuintje, je kan niet naar buiten zonder te kijken hoe het ermee staat. Ja, ook deze leeftijd heeft zijn nadelen maar ik kan niet helpen dat ik heel vaak denk: kon hij maar zo klein blijven als nu. Jouw wereld is namelijk één en al onschuld. Jouw wereld is mama, papa en grote zus. Je oma en opa. De onthaalmoeder. En fascinatie voor al de rest. Ik hoef jouw gelukkig nog niet uit te leggen dat er mensen bestaan die anderen pijn doen. Kon het maar allemaal zo blijven… Meestal geniet ik er dus met volle teugen van, van deze periode met jou. Af en toe begint je eigen willetje de kop op te steken. De eerste ruzies met je zus zijn ondertussen al een feit. En een drietal weken geleden kon je plots ook aangeven dat je iets niet wil: door nee te zeggen en daarbij ook nog eens met je hoofd van nee te schudden. Kwestie van zeker te zijn dat we het begrepen hebben. Daarvoor kende je alleen maar ja en was alles goed voor jou.  Over de woorden ja en nee gesproken trouwens, die woordenschat van jou is toch nog steeds dat niet. Ik kan ze tellen op twee handen, de woorden die je kent en dan reken ik nog de woorden mee die eigenlijk geen woorden zijn. Jouw woordenschat bestaat voornamelijk uit verzamelnamen en geluiden. Kaaaa betekent eten en drinken, of het nu om een boterham of patatjes of een koek of water gaat: het is gewoon allemaal kaaaa. En zo heb je ook een verzamelnaam voor alles met wielen (boeme). Wat honden en katten betreft, spreek je in geluiden. Gelukkig weten wij welk geluid bij welk dier hoort want een echte wafwaf of miauw komt er toch ook niet uit. Laten we het houden op: met een beetje (veel) fantasie lijkt het er in de verte een (beetje) op. Voor de rest gaan we er niet meer over spreken, over dat spreken. Het komt wel… Laten we het daarbij houden, goed?
Er zijn nog zoveel dingen die ik over je zou kunnen schrijven, kleine eigenschappen die jou maken tot wie je bent. Maar het meeste van al hou ik van je hoog knuffelgehalte en van je empathie. Weet je nog die avond toen je zus aan het wenen was in de zetel en je papa en ik dat niet gemerkt hadden? Weet je nog dat je naar de keuken kwam en ons meetrok naar de living? Weet je nog toen ik verdrietig was en je me vastpakte en knuffelde? Ik hoop dat je die eigenschap nooit verliest, lieve vriend.

Ik hou van je, kleine man en binnen drie weken maken we er een groot feest van, afgesproken?

Je mama.

Tags: , , , ,

Over verwaarlozing, op reis gaan en buggy’s.

Toen ik mijn laatste bericht schreef, kon je de hint al wat begrepen hebben: de tijd was mij aan het inhalen en wat overbleef was alleen maar stress. Het directe gevolg daarvan is dat mijn derde kindje, deze blog, er momenteel wat verwaarloosd bij ligt. De grootste boosdoener in die verwaarlozing is het simpele feit dat ik sedert januari terug fulltime aan het werk ben. Dat klinkt misschien als een makkelijk excuus maar dat is het enige excuus dat ik heb. Een goed excuus, weliswaar. Of het kan ook gewoon aan mij liggen. Ik vind dat dagdagelijks jongleren met de tijd gewoon lastig. Ik wil teveel doen in te weinig tijd. Ik voel me schuldig omdat ik niet meer tijd heb voor mijn kinderen. Ik voel me schuldig omdat mijn huis niet genoeg aandacht krijgt. Bovendien ligt er nog een dikke cursus in mijn kast. Af en toe haal ik hem even uit maar niet genoeg om de leerstof die erin staat onder de knie te krijgen. Nochtans had ik mij voorgehouden om in het voorjaar mijn examen in Brussel al te gaan afleggen. Wel, kijk eens aan, het voorjaar is hier en ik ben nog niet halfweg van waar ik zou willen zijn. En zo kan ik nog even doorgaan. Ik was tot hier toe al lang blij dat ik nog mee was met mijn strijk. Misschien moet ik minder streng zijn voor mezelf of misschien moet ik echt wel een cursus timemanagement overwegen maar in elk geval: mijn derde kindje wil ik opnieuw de aandacht geven dat het verdient.

Een blik achter de schermen bij lavieemama… Na twee maanden probeer ik nog eens een blogbericht te schrijven en dan gebeurt er alweer dit…

Maar goed. De peuter zit ondertussen in bed. De kleuter voor de tv. De inhoud van de vuilnisbak terug waar hij hoort.

Mama kan weer verder schrijven. 

Afgelopen woensdag nam ik afscheid van onze buggy. Ik plaatste hem op tweedehands en een paar dagen later was hij al verkocht. Het deed toch een klein beetje pijn. Weer een hoofdstuk afgesloten. De reden van die eigenlijk vroegtijdige verkoop zijn onze reisplannen van komende zomer. We hebben er namelijk voor gekozen om twee weken op reis te gaan in plaats van één week. Het gevolg zal zijn dat we uiteraard meer bagage zullen mee hebben en aangezien dat het tot hier toe al duwen was om alles deftig mee te krijgen, zag ik het komende zomer totaal niet meer haalbaar. Onze wagen mag dan wel veel kofferruimte hebben, een gewone buggy neemt héél veel plaats in beslag. Dus besloten we ons een plooibuggy aan te schaffen. Eéntje dat liefst zo weinig mogelijk ruimte in beslag nam. Drie weken geleden stapten we dus binnen bij Orchestra met als doel om ons de buggy die Erika promoot aan te schaffen. Een plooibuggy die niet veel plaats in beslag neemt en niet veel weegt. Dat waren de voorwaarden. De buggy die we voor ogen hadden, was niet op voorraad maar de verkoper deed ons een ander voorstel: de Recaro Easylife:

Bron: www.kiddies24.comBron: www.kiddies24.com

Voor het prijsverschil moesten we het niet laten en de Recaro Easylife had bovendien toch nog net een paar voordelen tegenover de Quinny Yezz Air van Erika: opbergruimte onderaan en op- en uitplooibaar in één beweging. Een lichtgewicht is hij ook. Drie weken later zijn we nog altijd in shock wat voor verschil zo’n plooibuggy qua gewicht en qua gebruiksgemak maakt. Het “rijden” zelf kun je uiteraard niet vergelijken met onze vroegere buggy Mocht je dus ook zoals ons nog op zoek zijn naar een handige plooibuggy: ik kan de Recaro Easylife echt alleen maar aanraden. En neen, ik werd niet gesponsord.

Zelfs in mijn kleine koffer heb ik nu nog ruimte over voor mijn boodschappen. Een luxe!

Zelfs in mijn kleine koffer heb ik nu nog ruimte over voor mijn boodschappen. Een luxe!

Tags: , , ,

Mijn leven beteren…

“Hoe is het nu toch weer mogelijk?” dacht ik gisteren. Mijn tikker ging aan meer dan 120 slagen per minuut en ik moest mij inhouden om mijn kar niet gewoon achter te laten in de wachtrij aan de kassa en zonder boodschappen te vertrekken maar dat zou zonde geweest zijn van het half uur daarvoor. Een half uur, ik weet niet eens of ik er zolang overdeed, om mijn boodschappen te verzamelen en ondertussen honderdduizend keer mij te ergeren aan mijn zoon. De eerste vijf minuten verlopen meestal vlot maar daarna heeft Florian het gehad met flink in de winkelkarretje te blijven zitten. Dan haal ik hem eruit en laat hem naast mij stappen. Dan al begint mijn hartslag ietsje omhoog te gaan want dan heb ik met een peuter aan de ene hand nog welgeteld één andere hand vrij om met de kar te manoeuvreren. Geen evident taakje, dat kan ik je garanderen. Als ik geluk heb, blijft Florian aan mijn hand stappen maar meestal heb ik dat geluk niet. Boodschappen doen, langer dan tien minuten, is echt mijn zoon’s dingetje niet. En als er hem iets niet aanstaat dan heeft hij de gezellige gewoonte van op de grond te gaan liggen. Hij roept daarbij gelukkig nog niet. Nee, het is gewoon zijn stille protest om zijn mama duidelijk te maken dat hij het ermee gehad heeft. Op dat punt doe ik een tweede poging om hem terug in het kinderzitje van de winkelkar te plooien. Meestal slaag ik wel in die missie maar na welgeteld 1 seconde gezeten te hebben, staat Florian alweer recht. Wegens heel gevaarlijke situatie haal ik er hem dan maar weer uit en kunnen we opnieuw beginnen met het op de grond gaan liggen gedoe. Herhaal het tafereel dat ik net beschreef maal ongeveer twintig en je kunt gaan denken in welke staat ik in de wachtrij aan de kassa moet gaan aanschuiven.

image

Gisteren was echt de druppel. Ik heb het ermee gehad. Nooit ga ik nog boodschappen doen met mijn zoon.

“Hoe is het nu toch weer mogelijk? Waarom doe ik mezelf dit eigenlijk aan?” dacht ik gisteren, toen ik eindelijk naar buiten stapte met mijn kar en de Collect&Go passeerde. Is het gierigheid om geen gebruik te maken van die dienst. Bah nee, het is gewoon een vreselijk slechte gewoonte waarmee ik al kan op de sukkel ben.

image

Als ik boodschappen ga doen, heb ik

  1. zelden een boodschappenlijstje mee
  2. zelden een idee van wat er niet meer in huis is
  3. zelden een idee van wat ik de komende dagen ga klaarmaken om te eten

Het gevolg is dat ik lukraak boodschappen doe en steeds dingen vergeten ben. Zo stelde ik vandaag vast dat ik gisteren eigenlijk ook nog vochtige doekjes en papieren zakdoeken had moeten meenemen. Een ander gevolg is dat ik de laatste tijd (lees: sedert begin januari want ik werk weer fulltime en heb nog minder tijd voor lukrake boodschappen) nogal snel verval in snelle opwarmmaaltijden van bij de slagerij. En dat is zo gigantisch nefast voor het huishoudbudget.

De oplossing is nochtans simpel en voor de hand liggend: weekmenu’s en Collect&Go. Of hebben jullie nog andere tips die ik over het hoofd zie? Of concrete tips voor een weekmenu? Want wat me altijd weerhoudt van zo’n dingen vol te houden, is inspiratie. We zien wel, is mijn motto wat eten maar met ondertussen twee kinderen in huis in combinatie met weer fulltime te gaan werken is we zien wel echt geen goede methode om de boel draaiende te houden. Ik moet echt dringend mijn leven beteren. Op vlak van boodschappen en weekmenu’s dan toch.

 

Tags: , ,

Mijn persoonlijke stijladviseur.

“Wat?” zul je denken, “heeft la vie en mama een persoonlijke stijladviseur? Heeft ze geld teveel misschien?” Het antwoord is ja hoor, ik heb wel degelijk een persoonlijke stijladviseur en nee hoor, niks geld teveel. Hij werkt helemaal gratis! Ik ben namelijk met hem getrouwd.

Of mijn man dan misschien een sterk uitgesproken vrouwelijke kant heeft? Bah nee, mijn man is niet anders dan die van u. Mijn man haat shoppen. Ik trouwens ook. Al doe ik het toch iets liever dan mijn man maar toch… Een namiddagje shoppen, winkel in, winkel uit, is echt niet aan mij besteed. Al koop ik wel heel graag kleren. Wat een utopie.

1344732818286_8637671

Of mijn man dan een professionele stijladviseur is die het voor mij gratis doet? Ook niet, nee, al ben ik van mening dat hij gerust die carrière switch zou kunnen maken. Echt.

Het is al meer dan eens bewezen dat hij een goede smaak heeft. Dat hij een winkel binnengaat en er onmiddellijk iets uitpikt waarvan hij zegt: “daarmee zou je wel staan,” en dat ik denk van “hmmm, ja misschien…” waarna ik nog de ganse winkel ondersteboven haal om dan uiteindelijk datgene wat mijn man er direct uitpikte, te passen en dan ook effectief te kopen.

Zo was het mijn man die vorig jaar op citytrip in Nederland voor het eerst zijn oog liet vallen op een kleedje uit de collectie van Nathalie Vleeschouwer. “En die botjes zouden daar ook wel goed bij passen,” zei hij. Hij had helemaal gelijk. Jammer genoeg waren de botjes nogal aan de dure kant en daar heb je meteen al het enige nadeel aan zo’n stijladviseur die je niet professioneel hebt ingehuurd: de prijs kan een issue zijn. Uiteindelijk kocht ik alleen het kleedje.

Ondertussen kan ik toch zeggen dat ik minstens twee stuks in mijn kleerkast heb hangen die ik zonder mijn man nooit zou hebben gekocht. Sterker nog: ik heb een broek liggen waarvan ik letterlijk tegen mijn man heb gezegd: “toch niet die broek? Dat is een clownsbroek.” (Ik had het over het zwart met wit patroon op de broek.) En mijn laatste aankoop, een kleedje, had ik al voor mijn man zei: “doe dit eens aan” in de rekken zien hangen en bij het zien ervan had ik gedacht: “wat een gordijn”. full34659787

Maar aangezien het mijn man was die zei: “pas dit eens” en ik ondertussen al weet dat ik op zijn smaak kan vertrouwen, deed ik het toch maar aan en effectief: het stond me! Meer nog: ik heb er ondertussen al veel complimentjes over gekregen.

En zo komt het, dat er in mijn kleerkast kleren hangen die toch wat anders zijn dan de “veilige” stukken waarvoor ik zelf zou gaan. Getrouwd zijn met een stijladviseur is best wel handig! Mocht je hem eens willen lenen, ik kan het altijd eens vragen maar doen er niet langer over dan een uur of twee want dan wordt hij knettergek.

 

Tags: ,

Load more