Spaargeld

piggy-bank-coin-cartoon-illustration-cute-gold-53969180

Toen wij zes jaar geleden ons huis kochten, zat ons spaargeld er bijna volledig door (zoals dat bij iedereen gaat zeker?). Ons huis was gelukkig in een goede, bewoonbare staat op het moment van onze aankoop anders hadden we met een serieus probleem gezeten… Hoe het er toen uitzag heb ik hier ooit eens gedeeld. Doordat we een lening hadden aangegaan, kregen we vanaf dan wel elk jaar een mooi bedrag van de belastingen terug. Daarmee pakten we eerst de echt noodzakelijke dingen aan zoals een nieuwe CV-ketel en de vier veluxramen in ons dak. Allemaal kostelijke grapjes die op zich niemand behalve wij opmerkten maar die telkens wel een serieuze hap uit ons budget namen. Het gevolg was dat onze spaarrekening maar heel langzaam omhoog ging en ja, we konden ervoor gekozen hebben om een paar jaar niet op reis te gaan maar het moet nog een beetje plezant blijven ook of van dat idee zijn wij toch.

Nu, zes jaar later staat er eindelijk een bedrag op onze spaarrekening waarvan we denken: “hier moeten we toch al iets mee kunnen doen”. Ons eerste idee was om onze woonkamer aan te pakken. Maar we kwamen al snel tot de conclusie dat de ideeën die we voor onze woonkamer hebben, niet overeen komen met onze spaarcentjes. Daarbovenop komt dat Florian nog klein is (en Elisa eigenlijk ook) en dus nog de nodige schade kan aanrichten. Zo zouden we bijvoorbeeld graag ons parket helemaal laten opschuren maar dan moeten de kindjes extra voorzichtig zijn, nu kijken we niet op van een kras meer of minder. De woonkamer wordt dus nog even bij de plannen-op-lange-termijn opgeborgen en zo kwamen we bij onze slaapkamer terecht. Het behang en de gordijnen die we overerfden van de vorige eigenaars zijn verre van onze smaak en zijn eigenlijk ook gewoon dringend aan opfrissing toe. Doordat we toch opnieuw gaan behangen, wilden we eigenlijk ook meteen onze twee slaapkamerramen laten hernieuwen. Een kleine maand geleden, schreef ik al eens over de administratieve rompslomp die dat met zich meebracht gewoon omdat wij een beschermde gevel hebben. In elk geval, onze aanvraag om ramen in PVC te laten steken, werd geweigerd. Dus contacteerden we een aantal firma’s die houten ramen steken om een prijsofferte te laten opmaken. Van de eerste offerte die we kregen, vielen we bijna letterlijk van onze stoel: een kleine tienduizend euro voor twee (weliswaar grote) ramen! Dat was een prijsverschil van zesduizend euro in vergelijking met de PVC-ramen offerte. De tweede offerte was iets goedkoper maar nog altijd dubbel zo duur als de PVC. En dus moeten de ramen maar wachten… Ik vind het jammer maar vooral frustrerend. Alles maar dan ook alles, is tegenwoordig zo pokkeduur. We gaan toch door met het vernieuwen van onze slaapkamer maar dan zonder het vervangen van de ramen. Vorig weekend kochten we alvast een nieuw bed, een boxspring. We moeten nog een offerte laten maken voor het behang en het plafond en eigenlijk hou ik mijn hart al een beetje vast… Hopelijk komen we toe met onze spaarcentjes. Dat ze hierna op zullen zijn, staat bijna vast en dan kunnen we weer opnieuw beginnen.

Tags: , ,

Een werkupdate.

Mijn timing kon eigenlijk beter maar het is lang geleden dat ik hier nog eens iets over mijn werk schreef. Als onderwijzeres over ’t werk schrijven zo aan de begin van de vakantie… Eigenlijk zou ik over mijn vakantieplannen moeten schrijven maar die heb ik niet echt, behalve zien wat de dag brengt, hopen op eindelijk wat zomers weer en een reis van twee weken naar Denemarken in augustus. Veel kan ik daar verder niet over kwijt. Over het werk eigenlijk ook niet maar ik vond het wel belangrijk om er toch nog eens iets over te schrijven. Gewoon om jullie op de hoogte te houden maar ook om mede-onderwijzers die hier op mijn blog belanden omdat ze op de sukkel zijn in het onderwijs een hart onder de riem te steken.

Ik weet nog dat ik vorig schooljaar heel wat van mij heb moeten afschrijven op deze blog. Het ging namelijk allemaal niet zo vlot op de school waar ik toen werkte en uiteindelijk kwam het tot de ultieme botsing met mijn toenmalige directeur. Anyways, ook al kreeg ik ondanks die botsing opnieuw een fulltime job aangeboden in die school, ik was namelijk ook TADD’er (de eerste stap op de lange weg naar een vaste benoeming) geworden, ergens eind augustus besloot ik om terug een sprong in de werkonzekerheid te nemen en die fulltime te laten voor wat hij was… Liever werkonzekerheid dan ongelukkig op het werk.

September bracht me niet veel behalve een job in een slecht statuut. Na één dag nam ik al mijn ontslag. Oktober en november brachten me een aantal interimopdrachten. Maar ondertussen had ik wel een doel om naar uit te kijken. Ik was namelijk de directeur van waar Elisa op school zit al een aantal keer gaan ambeteren. De zorgjuf op haar school zou eind november uitvallen omwille van een operatie aan haar knie en hij beloofde me dat ik die vervanging zou krijgen, tenminste als er niemand met voorrang op mij zonder werk zat. Ik had geluk, de interim bleek eind november de mijne te zijn en ik kreeg nog meer geluk want de juf van het vierde besloot rond die tijd dat ze vanaf januari maar parttime meer zou werken. Aangezien de interimopdracht voor de zorgjuf ook maar om een parttime betrekking ging, kon ik de twee combineren. Na de kerstvakantie was ik dus fulltime aan de slag in de school van mijn dochter en dat is zo gebleven tot het einde van het schooljaar. Het was het eerste schooljaar dat ik kon zeggen dat ik mijn job graag deed. Wat een verschil met mijn vorige school, mijn vorige directeur maar ook met mijn vorige leerlingen (leerlingen van het buitengewoon secundair onderwijs zijn nu eenmaal niet het meest dankbare publiek). Het was trouwens ook de eerste keer in mijn zevenjarige carrière dat ik cadeautjes kreeg op het einde van het schooljaar. Onze voorraad chocolade is aangevuld, dat kan ik wel zeggen.

image

En ik heb nog meer geluk… Ook al kost het me opnieuw nog minstens twee schooljaren om weer TADD’er te worden (werken in een andere scholengroep betekent altijd opnieuw vanaf nul starten), ik heb toch opnieuw werk voor een gans schooljaar. Niet meer de duobaan met de juf van het vierde (iemand met voorrang op mij kreeg die uiteraard) maar ik word parttime co-teacher in het zesde. Het is de eerste keer dat de school het systeem van co-teaching uitprobeert en ik vind het best wel een leuke uitdaging om samen met de vaste juf van het zesde te gaan kijken hoe we het allemaal gaan aanpakken.

Ik heb werk en ik amuseer mij. Dat is het voornaamste. Ik kan nu ook meer genieten van de vakantie want in september wacht mij voor de verandering eens een job en geen onzekerheid.

Tags: , ,

Nu al helemaal klaar voor het nieuwe schooljaar!

Het huidige schooljaar zit er nog niet helemaal op en toch kijk ik stiekem al een beetje uit naar het nieuwe schooljaar. Er staan ons namelijk grote veranderingen te wachten hier ten huize la vie en mama… In september gaat Elisa naar het eerste leerjaar en twee maanden daarna, na de herfstvakantie, mag Florian starten in de peuterklas. Op 7 november 2016 ben ik dus officieel mama van twee schoolgaande kinderen! Ik heb nog een paar maanden om aan het idee te wennen…

Daarom kwam de e-mail die ik onlangs van Duifhuizen tassen en koffers, met de vraag of ik een product van hen wou uitkiezen en reviewen, ontving als een geschenk uit de hemel! In mijn antwoord aan hen vermeldde ik terloops dat ik binnenkort eigenlijk niet één maar twee nieuwe schooltassen nodig had en dus mocht ik er zowaar twee uitkiezen! Duifhuizen tassen en koffers heeft in Nederland een aantal winkels maar daarnaast hebben ze ook een uitgebreide webshop waar je niet alleen terecht kan voor schooltassen maar ook voor handtassen, trolleys, koffers, portemonnee’s en nog tal van andere accessoires. Via duifhuizen.be geraak je zo op hun webshop. Zoals ik al zei, is hun aanbod erg uitgebreid maar je verliest zeker het overzicht niet. Op de webshop staat het aanbod mooi in verschillende categorieën geordend en daarnaast heb je ook nog eens een menu waar je je keuze verder kunt verfijnen.

www.duifhuizen.nl

Vorige week nestelde ik mij in de zetel –iPad in de aanslag– Florian aan de ene kant en Elisa aan de andere. Ook al had ik voordien al uitgebreid rondgeneusd op de webshop, Elisa en Florian hadden wat mij betrof natuurlijk het laatste woord in de keuze van hun toekomstige schooltassen. Elisa heeft niet lang getwijfeld en Florian eigenlijk ook niet om eerlijk te zijn. Om Florian, gezien hij nog maar twee jaar is, bij zijn keuze te helpen, had ik vooraf de kinderrugzakken van Zebra Trends op Duifhuizen geselecteerd omdat ik vond dat het merk een aantal leuke prints van dino’s, auto’s en vliegtuigen had. Heel jongensachtig allemaal. Florian ging resoluut voor een rugzak met dinoprint en Elisa’s oog viel al snel op een rugzak met een print van Disney-prinsessen.

Rugzak3

 

Vorige week vrijdag gaf ik de keuze van mijn kinderen door aan Duifhuizen. Op zaterdagmorgen ging hier de bel: postnl stond aan onze deur mét beide rugzakken. Van de levering kan ik dus niet anders dan tevreden zijn, super snel en vlot! Zelfs als je op één of andere gekke manier eind augustus zou vergeten zijn dat je nog een boekentas nodig hebt, het is dus zeker niet te laat om nog online een bestelling te plaatsen! Ook van de ruzakken zelf, zijn we hier erg tevreden. Meestal ben ik niet voor schooltassen met Disneyfiguren maar de schooltas die Elisa eruit pikte, vind ik persoonlijk heel smaakvol (anders had ik ook wel geprobeerd om haar op een ander idee te brengen). Beide rugzakken bevatten een ruim hoofdvak en een voorvak, wat altijd handig is. Het enige wat ik misschien een beetje mis in Elisa’s tas is dat het hoofdvak niet nog eens in twee verdeeld is, dat vind ik net iets overzichtelijker. Maar voor de rest ben ik super tevreden van de samenwerking én de ruzakken. Mijn kindjes gaan alvast elk met een originele schooltas het nieuwe schooljaar tegemoet!

Rugzak2

Rugzak1

 

Tags: , , , ,

Administratieve rompslomp.

Onlangs waren we op het lumineuze idee gekomen om onze twee slaapkamerramen te vernieuwen. Niet dat er echt iets mis is met de huidige maar naar isolatie waarde toe hebben ze toch wel hun beste tijd gehad. Aangezien ons huis is opgenomen in de Inventaris van Bouwkundig Erfgoed moesten we voor het vervangen van schrijnwerk een eenvoudige bouwaanvraag doen. Dat die mensen van de Vlaamse Overheid niet goed weten wat het woord eenvoudig betekent, werd ons al snel duidelijk. Aan de aanvraag moest er namelijk nog een aanstiplijst worden toegevoegd. Die hield onder andere in dat we een aantal gedetailleerde foto’s moesten nemen van het huidige schrijnwerk maar ook dat we een uittreksel uit het kadastraal plan aan ons dossier moesten toevoegen. Ik weet niet of je weet hoe dat er ongeveer uitziet maar om nu -een van het internet geplukt- voorbeeld te geven, een kadastraal plan ziet er dus zo uit:

Ik weet al langer dan vandaag dat als je iets wil veranderen aan je huis waarvoor een aanvraag nodig is dat je dan eerst een administratieve rompslomp moet doorlopen… Maar ik stel mij toch serieus vragen bij de persoon of personen die ooit op het idee kwamen dat er een kadastraal plan nodig is voor het vervangen van ramen. Wat heeft de ligging van ons huis nu in godsnaam nog te maken met vervangen van schrijnwerk? Bovendien moesten we ook nog eens 11 euro betalen om dat uittreksel te ontvangen. Maar goed, we wisten dat onze aanvraag sowieso niet ging goedgekeurd worden als ons dossier onvolledig zou ingediend worden dus deden we maar wat er op die aanstiplijst gevraagd werd.

Het moet gezegd worden: we hebben niet lang moeten wachten op een antwoord van de stad Brugge en dat antwoord begon met de zin: “geachte, uw dossier is onvolledig.” Ter illustratie kregen we een kopie van de aanstiplijst terug:

image1 [2804469]

In de begeleidende brief stond dat we vergeten waren om de dwarsdoorsnedes van houten schrijnwerk aan ons dossier toe te voegen. Om te beginnen komt de aanstiplijst die we van Brugge terugkregen totaal niet overeen met de link die op hun website terug te vinden is maar let vooral eens op de opmerking die tussen haakjes staat naast het punt van de dwarsdoorsnedes… Het zou moeten zijn dat het centrum van Brugge laatst uitgebreid werd en dat wij daar niet van wisten maar de laatste keer dat ik naar huis reed, moest ik niet in het centrum van Brugge zijn…

We hebben dan maar wijselijk beslist om toch nog maar een paar jaar te wachten met het vervangen van onze ramen. Niet alleen omdat we eens goed hebben moeten zuchten bij het zien van al die tekortkomingen maar ook omdat we ondertussen weten dat we toch geen goedkeuring gaan krijgen om het huidige hout door PVC (ook al is dat dan met een hout-look) te vervangen. Ik had gehoopt dat ze in Brugge toch al van dat ouderwetse idee gingen afgestapt zijn… Zeker voor een pand dat niet pal in het centrum ligt. Niet dus. We gaan onze spaarcentjes dan maar investeren in andere delen van ons huis waarvoor we geen eenvoudige goedkeuring nodig hebben…

Tags: , ,

We deden eens van Paleo…

We zijn op Paleo-dieet. Het woord Paleo doet ondertussen al geen wenkbrauwen meer fronsen (denk ik toch). Simpel gezegd is het Paleo dieet: eten zoals de oermens at. In hoeverre we perfect kunnen gaan verifiëren wàt die oermens dan precies allemaal at, is nog de vraag… Maar goed. Het was eigenlijk het idee van mijn man om het Paleo-dieet te volgen en aangezien ik ’s avonds geen zin heb om drie verschillende menu’s te maken, besloot ik om mee te doen.

image

Twee weken geleden bestelden we het boek Let’s go Paleo via bol.com. Het eerste dat we leerden bij het lezen van de introductie is dat Paleo eigenlijk geen dieet maar een levenswijze is. Het boek bevat recepten om vier weken lang Paleo te eten. Ontbijt, lunch, avondeten, dessert en twee tussendoortjes. Gesneden brood dus. Ook mijn vrees dat ik amper nog iets zou mogen eten bleek nogal ongegrond.

Wat mag?

Groenten, fruit, vlees, vis, noten en kokosnoot. Lijkt weinig? Ja en neen. Het boek pleit ervoor om het Paleo principe in een verhouding 80/20 te volgen. Dat idee gaf mij ook al meer moed om eraan te beginnen. De echte strenge Paleo-diëten verbieden zelfs tomaten, persoonlijk vind ik dat erover. Ons boek verbiedt het niet.

Wat mag niet?

Pasta, rijst (koolhydraten dus), brood (en andere gluten), aardappelen en zuivel. En voor de rest: alles wat bewerkt is. Logisch want in de oertijd hadden ze uiteraard geen supermarkten. Gelukkig is ook ons boek niet te streng wat betreft de zuivel. Yoghurt als ontbijt kan en ook een smoothie met wat melk bij als lunch of tussendoortje.

Mijn ervaringen na één weekje…

Het lijkt moeilijker dan het is. Ik dacht dat ik vooral mijn boterham met Nutella (correctie: drie boterhammen) als ontbijt ging missen maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn. De eerste ochtend heb ik mij er wat moeten overzetten maar mijn twee spiegeleieren met tomaatjes smaakten eigenlijk wel en vanaf dag twee dacht ik al niet meer aan boterhammen.

Het is meer werk. ’s Ochtends heb ik meer tijd nodig om mijn lunch te prepareren (weer die boterhammen die wegvallen) en ook ’s avonds heb ik iets meer werk. Je kookt sowieso altijd vers. Gedaan met eens snel snel spaghetti van de beenhouwer of lasagne op te warmen.

Is het nu een dieet of niet? Zoals ik al zei, het boek beweert van niet maar ik ben op één week tijd toch 2kg kwijt en mijn man vijf. Dus eigenlijk toch wel een beetje, juist?

Wordt eten saaier? Ik vind van niet. Er staan heel veel lekkere recepten in het boek. Wij volgen de weekmenu’s niet strikt maar halen eruit wat ons lekker lijkt en dat is heel veel.

Conclusie: het is zeker het proberen waard. Volledig op Paleo overschakelen zou ik nooit doen, daarvoor moet je toch iets te veel laten. Maar het is zeker een principe dat je regelmatig in je menu kunt stoppen. Zeker wat het avondeten betreft. Bak gewoon je vlees in kokosolie en eet er verse groenten bij, geen aardappelen, en je bent al helemaal Paleo bezig. Paleo is eigenlijk gewoon een manier om gezond te eten en dat is iets wat we allemaal wel kunnen gebruiken… Met af en toe eens de nodige portie zonde tussendoor.

image

 

Tags: , ,

Nieuwe buren.

89142812_BadNeighbors

Ik werd daarstraks een beetje met lede ogen aangekeken toen ik vriendelijk goedendag zei tegen onze nieuwe buurman. Hij stond in zijn deuropening een sigaret te roken. Eind de vijftig, schat ik hem (alhoewel ik er evengoed met tien jaar naast kan zitten want als er iets is waar ik niet goed in ben dan is het wel in leeftijden schatten), grijs haar, dikke buik, trainingspak. Hij verplaatst zich met een brommer, kwestie van het plaatje compleet te maken. We hebben er nog geen zicht op, op wie onze nieuwe buren dit keer zijn. Ze zijn met vier. Denken we. Man, vrouw, zoon en dochter. Of misschien is die jonge gast (de enige van het viertal die wel vriendelijk goedendag zei onlangs) wel een lief van de dochter? Of omgekeerd? Of misschien wonen ze maar met drie want die vrouw zag ik tot nu toe nog maar één keer.

Het huis naast het onze wordt al jaren verhuurd. De eigenaar is een oudere man die redelijk wat bezittingen heeft. Het huis er trouwens nog eens naast is ook van diezelfde eigenaar. Het is een totaal verloederde, leegstaande hoekwoning. Een schande, eigenlijk. Maar daar ging het nu niet over.

Toen we hier vijf-en-een half jaar geleden kwamen wonen, woonde er een koppel in het huurhuis. Iets jonger dan ons (of niet). We hadden daar geen miserie mee. Ze waren vriendelijk, maakten geen lawaai en waren wel te vinden voor het occasionele, verplichte burenbabbeltje. Een tweetal jaar later kochten ze een huis en zo kwam de huurwoning opnieuw te huur te staan. De eerste huurder was een huurster. Een zwarte vrouw die vanuit Nederland naar België verhuisd was. Denken we. We google’den ooit eens haar naam toen we een pakketje van bol voor haar in ontvangst namen. Ze had in Nederland deelgenomen aan The Voice. Nog voor we wisten dat ze een ex-deelneemster was van dat programma wisten we al dat onze nieuwe buurvrouw een zangeres was. We hoorden haar namelijk héél vaak zingen en gitaar spelen… Ze hield van The Fugees maar ook van Afrikaanse gezangen. En het liefst van al zong ze midden in de nacht. Je moet weten dat die huurwoning nogal een rare indeling heeft. Naast onze voordeur zit een grote garagepoort en daarboven de woonkamer. De woonkamer van dat huis grenst dus eigenlijk aan onze slaapkamer en aangezien ons huis hier al staat van het jaar 1910 is de isolatie niet zo denderend. Een paar maanden later verdween onze zangeres-buurvrouw als een dief in de nacht. Letterlijk. We zagen het toevallig gebeuren. Een auto met de letters luchthavenvervoer op stopte voor onze deur. De buurvrouw kwam buiten met één koffer en verdween voorgoed. Een week later stond de woning opnieuw te huur.

b7ccf93257f072b3e4299a7d96a272c3

De woning stond een paar maanden te huur en daar waren we niet rouwig om. We waren blij dat we onze normale nachtrust terug kregen en tegelijkertijd hielden we ons hart vast voor de komst van eventuele nieuwe buren. Plots verscheen er een ambulance in onze straat. Elke dag stond die ambulance wel ergens in de buurt van ons huis geparkeerd. Soms stond het ding voor ons raam. Dan hadden we een mooi fluo-geel uitzicht. Al gauw werd duidelijk dat het onze nieuwe buurman was, die met de ambulance reed. Een alleenstaande dertiger (denk ik). In het weekend nodigde hij al eens graag zijn maten uit. Dan zaten ze in het weekend tot het gat in de nacht te pintelieren en lawaai te maken. In de woonkamer, uiteraard. Hij heeft er toch wel een klein jaar gewoond. Kort nadat hij vertrokken was, kregen we plots water binnen in onze achterkeuken. Dat water bleek via de gemeenschappelijk muur met de huurwoning bij ons binnen te sijpelen. We namen contact op met de eigenaar. Op een avond kwam hij aanbellen dat hij het probleem had opgelost. De ambulancier-buurman had er niet beter op gevonden om een afvoerleiding vol te proppen met lege plastiek flessen. Blijkbaar was de ambulancier-buurman nogal in onvrede geraakt met de eigenaar. De eigenaar vroeg ons of we alles wilden opschrijven voor hem: dat van het lawaai en dat van het water in onze achterkeuken. Uiteindelijk hebben we dat maar niet gedaan. We wilden niet betrokken geraken in hun ruzie. We waren al lang blij dat we weer even buurloos waren.

Dat buurloos zijn duurde toch weer een paar maanden. Tot we toevallig eens de eigenaar zagen. Vrolijk kondigde hij aan dat de woning opnieuw verhuurd was. Deze keer is het een fatsoenlijke man, zei hij triomfantelijk. De fatsoenlijke man bracht een vrouw en een hond mee. Van de man zelf en zijn vrouw hadden we hoegenaamd geen last. Van de hond wel. Ik denk dat de man ergens in een late ploeg werkte. Hij zag er alleszins uit alsof hij in een late ploeg zou kunnen werken. In elk geval kwam hij ’s avonds (of moet ik zeggen ’s nachts) pas laat thuis. De momenten dat hij er niet was, werd de hond opgesloten in de grote garage naast onze hal. Die hond jankte non-stop elke keer als hij alleen gelaten werd. Ik weet niet hoe het kwam maar dat gejank weergalmde door heel ons huis. Lang heeft dat niet geduurd. Na al het burengeduld dat ik met de vorige twee (de zangeres en de ambulancier) had uitgeoefend, was het op. Na een paar dagen geluisterd te hebben naar het hondengejank, stond ik rond middernacht eens op en schreef ik een briefje dat ik in zijn brievenbus achterliet. Het was een vriendelijk verzoek om de hond ergens anders op te sluiten dan in de garage. De fatsoenlijke buurman deed gelukkig wat ik vroeg maar is niet lang meer gebleven in de huurwoning. En nu hebben we dus weer nieuwe buren. Voorlopig is er geen gezang, zijn er geen nachtelijke zuippartijen en is er geen hond. Alleen onvriendelijkheid. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar voorlopig wel mee kan leven.

Tags:

Feestweek, deel 2.

Een blogpost vol foto’s, dat gebeurt hier ook niet veel maar voor alles is een eerste keer natuurlijk.

Onze feestweek zit er hier ondertussen helemaal op. Hij eindigde met de laatste taart die ik maandagavond bakte zodat Elisa op dinsdag kon trakteren in haar klas. Ik kan u zeggen, ik heb nog nooit zoveel aan verjaardagsfeestjes voorbereid als dit jaar. Niet dat ik dat al zo lang doe maar toch… Ik wou dit jaar ook per sé de verjaardagstaarten zelf bakken en daar ging toch heel wat oefening aan vooraf aangezien ik wat heb moeten zoeken naar het perfecte recept voor een lekkere biscuit. Maar het resultaat mocht er zijn. Elisa kreeg haar regenboog / ballerina taart en Florian kreeg een dino-taart. Ook de rest van de decoratie stond volledig in het teken van ballerina’s en dino’s. Ik (we) waren eigenlijk best wel trots op het resultaat.

IMG_5781

IMG_5786

IMG_5788

IMG_5790

IMG_5794

IMG_5798

image1

Tags: , ,

Feestweek, deel 1.

Vorige week vrijdag, op 29 april, zijn we hier begonnen aan een heuse feestweek. Florian werd op die dag 2 jaar en komende donderdag, op Hemelvaartsdag, wordt Elisa 6 jaar. Ik had deze post online willen zetten op Florian’s verjaardag zelf maar een heuse bronchitis bij mijn kleine man gooide wat roet in het eten… Gelukkig beseft hij het zelf nog niet helemaal want ziek zijn op je verjaardag is toch echt wel niet leuk.

Het wordt/werd hier dus een drukke week. Wordt/werd omdat we ondertussen al één verjaardagsfeestje achter de rug hebben. Nog twee te gaan. Het voordeel aan het feit dat onze kindjes zo kort na elkaar verjaren is dat we het maar één keer per jaar druk hebben met verjaardagsfeestjes. Het nadeel is dan weer dat Elisa het niet eerlijk vindt “dat broer eerst jarig is”. En een ander nadeel is dat mama thematisch gezien met een probleem zat. Afin, een probleem is een groot woord (alhoewel ik laatst toch een uur stond te twijfelen bij AVA papierwaren) want hoe breng je dino’s en ballerina’s samen? Het antwoord is: niet. We maakten er hier dus gewoon een mengelmoes van… Een geslaagde mengelmoes, kan ik ondertussen wel zeggen. Meer sfeerbeelden volgen binnenkort.

Wat de voorbereidingen betreft, heb ik ondertussen een ganse weg afgelegd. Van taarten en cupcakes bakken tot het vinden van leuke feestaccessoires. Zoals ik al zei, aangezien we de twee verjaardagen combineren in één feest (dat we dan twee keer herhalen), moest ik ook nog een manier vinden om dat feest ook écht van hen allebei te maken. Naast het getreuzel in de AVA en een leuke caketopper via Etsy botste ik onlangs ook op een leuke feestslinger. Op Webprint kun je namelijk een gepersonaliseerde feestslinger maken. Dat vond ik meteen stukken origineler dan de typische feestslingers die je in de meeste winkels kunt kopen.

Om de feestslinger zelf te maken, kun je kiezen uit een thema of een eigen ontwerp. Ik ging voor een eigen ontwerp, koos twee foto’s uit en plaatste er een tekstje bij (hiep hiep op de eerste foto en hoera op de tweede – hoe origineel is dat wel niet-). De website zelf beloofde een supersnelle levering en het moet gezegd worden: ze hebben niet gelogen! De dag nadat ik de bestelling had geplaatst, kreeg ik al een mail met de mededeling dat mijn bestelling klaar was: van supersnel gesproken! De feestslinger wordt wel niet kant en klaar geleverd: je moet de slinger zelf nog maken met het bijgeleverde 6 meter lange touw en lijm. Maar veel knutselskills heb je daar niet voor nodig. Er zit trouwens ook een duidelijke instructie in het pakket zelf:

image3 [203780]

Ik had een plaatsje aan het raam voorzien voor de slinger en had daarvoor geen 6 meter nodig waardoor ik wat slingervlaggetjes overhad. En eigenlijk kwam dat nog goed uit: ik gebruikte ze als extra tafeldecoratie en vond het resultaat bijzonder geslaagd.

image1 [203778]

image2 [203779]

De foto’s zijn bewust iets donkerder uitgevallen omdat ik liever geen al te herkenbare foto’s online zet maar ik jullie toch een idee van het resultaat wou geven… Deze post kwam trouwens tot stand door een samenwerking maar mijn mening is uiteraard geheel de mijne.

Tags: , , , , ,

Trots, het vervolg…

“Joepie! Dank u wel, mama!” Ik viel vanuit mijn gehurkte positie achterover tegen de deur van het kleedkamertje van het zwembad toen Elisa mij gisterenavond rond de nek vloog nadat ik haar had meegedeeld dat ze haar nieuwe K3-kleedje nu wel verdiend had. Zoals ik eerder in mijn brief aan mijn bijna zesjarige dochter al schreef: wat is ze plots groot geworden. Op bepaalde vlakken, zoals grof motorische dingen en op sociaal gebied hinkte ze gedurende gans haar baby, peuter en kleutertijd toch wat achterop in vergelijking met haar leeftijdsgenootjes en nu zijn al die obstakels de laatste weken plots als sneeuw voor de zon verdwenen.

We hebben een héél lange weg afgelegd wat het zwemmen betreft. Had ik geweten dat het zo ellenlang ging duren voor ze al haar angsten had overwonnen dan was ik er waarschijnlijk nooit aan begonnen. Dan ging ik gedacht hebben: dan moet ze maar tijdens de zwemles op school leren zwemmen. Ik denk dat we ergens in oktober begonnen zijn met de eerste les. Met haar bewegingen was ze redelijk vlot mee maar haar eerste grote angst overwinnen, in het diepe zwemmen, daar gingen toch een behoorlijk aantal lessen over… Haar andere angst, vanaf de rand in het zwembad springen, heeft ze pas gisteren overwonnen. Alle tijd daarvoor weigerde ze resoluut te springen. Met als gevolg dat ze niet mocht zwemmen voor haar zwemdiploma aangezien dit inhoudt dat ze in het diepe springt en dan helemaal tot aan de overkant zwemt. De zwemjuf heeft Elisa heel lang respijt gegeven met dat springen. Ze ging ervan uit dat dit wel vanzelf ging komen maar het kwam niet. De voorlaatste keer dat Elisa naar de les ging, nu twee weken geleden, is de juf pas echt beginnen oefenen op het springen en dat hield in dat Elisa een half uur aan één stuk in het water geduwd en getrokken werd. Achteraf voelde ik me zo slecht in haar plaats dat ik besloot dat het genoeg was geweest. Geen zwemlessen meer. Ze kan zwemmen, dat was het voornaamste en dan was het maar zonder dat verrekte diploma.

Maar zoals ik ook eerder in die brief aan haar schreef, ik zat met een serieus dilemma: het K3-kleedje dat ik haar beloofd had als ze haar diploma haalde… Zou ik het haar toch cadeau doen ook al had ze dat diploma niet of zou ik voet bij stuk houden en het enkel en alleen kopen als ze haar zwemdiploma haalde?

En dus besloot ik gisteren om toch de zwemles nog eens te proberen. Haar toch nog een laatste keer de kans te geven. Naar haar toe heb ik dat natuurlijk niet zo verwoord, ik dacht we zien wel. En na vijf minuten lichte dwang van de juf zag ik haar, eindelijk, voor het eerst in al die maanden, springen. Eerst nog met een buis voor haar, daarna zonder. Na een kwartier sprong ze alsof het niks was en dus mocht ze proberen om haar zwemdiploma te halen. Ze sprong en ze zwom, helemaal tot op het einde. Ik was zo blij voor haar en ook zo trots! De redder had er minder zin in blijkbaar… Toen de zwemles gedaan was, meldde de juf me dat ze haar zwemdiploma nog niet gehaald had. Iets met haar voeten die ze iets te veel naar binnen draaide volgens de redder. Hij mag van geluk spreken dat hij er niet bij was toen de juf me dat vertelde, ik had hem waarschijnlijk een rammeling verkocht. Besef jij dan niet wat mijn dochter hier net heeft gepresteerd?!?

Maar nu is de kogel tenminste door de kerk: vanavond, na schooltijd, gaan we om dat K3-kleed. Want ze heeft het méér dan verdiend.

Tags: ,

Brief aan een bijna 6-jarige.

Lieve Elisa,

Over een kleine twee weken word jij zes jaar. Uiteindelijk nog klein maar in onze ogen al zo groot. De kleuter die je lange tijd bent geweest, is bijna helemaal verdwenen. Als ik je bezig zie en hoor dan zie ik een meid die klaar is om in september in het eerste leerjaar te starten. Een grote stap voor jou maar ook een grote stap voor ons. Binnen een paar maanden begin je al aan je lagere schoolcarrière… Het is haast niet te geloven en toch is het zo. Een paar jaar geleden maakten we ons nog zorgen om je. Omdat je zo gesloten was naar andere kindjes toe. Als we op een speeltuin waren en je had het rijk voor jou alleen dan speelde je honderduit… Tot er één of twee kindjes bijkwamen, dan veranderde je in een angstig peutertje dat niet zonder mama of papa kon. Zelfs van je eigen nichtje en neefje was je als kleine meid bang. Wat heb je grote sprongen gemaakt op dat gebied. Door de kleuterklassen heen hebben we je zien openbloeien en als ik je nu bezig zie op de speelplaats dan ben je haast niet meer te vergelijken met de peuter die je geweest bent. Ik zie jou je vriendinnetjes commanderen alsof je nooit iets anders gedaan hebt. Onze bezorgdheden van toen waren voor niks nodig. Jij hebt gewoon je tijd genomen om sociaal te worden. Net zoals je je tijd genomen hebt met het leren fietsen. Vorig jaar kreeg je van ons een grote fiets voor je vijfde verjaardag met het idee dat het jou zou stimuleren om te leren fietsen. Maar dat was niet zo. Tot twee weken geleden. Het was mooi weer en ik raapte al mijn moed bijeen om het nog maar eens te gaan proberen. Na een half uurtje samen oefenen, was je plots vertrokken en je gezicht straalde van trots. En nu, twee weken later, lijkt het alsof je nooit anders gedaan hebt. Met het zwemmen zijn we er nog altijd niet. Ja, je zwemt maar het is zonder zwemdiploma… Omdat je niet durft springen. Ik had nooit gedacht dat het zo’n onderneming ging worden, heel dat gedoe met dat zwemmen. Ik had je nochtans het nieuwe K3-kleedje beloofd als je zou je diploma halen maar het zit er niet in. En nu denk ik: verdorie, had ik dat kleed maar niet beloofd als beloning. Maar langs de andere kant kom je ook niets te kort op gebied van verkleedkledij.

Je bent een flinke meid en we hebben als mama en papa absoluut bijna niks te klagen met jou. Ik hoop dat het zo blijft. Ja, je hebt wel wat mee van mijn koppigheid van vroeger en als je moe bent, ben je humeurig (ja, ook dat heb je mee van mij) maar voor de rest ben je een lieve meid. Een super grote zus ook voor Florian. Een mini-mama, soms. We mogen in onze handjes wrijven met een dochtertje zoals jij.

Ik heb het al zo vaak gedacht en geschreven maar ik hoop dat je gelukkig wordt. Dat je van jezelf en ook van anderen houdt. Dat je een eigen mening hebt. Dat je later een beroep kan uitoefenen die je graag doet. Dat je een man zult vinden die je gelukkig maakt (zoek er maar zo ééntje als je papa). Dat je gezond blijft. Dat je je door niks laat tegenhouden. Dat je met een glimlach zult terugdenken aan je tijd hier bij ons. Dat je alles kan bereiken waarvan je droomt en dat je altijd kan blijven dromen.

Alvast een fijne verjaardag, lieve meid, ik hou van jou.

Je mama.

Tags: , , ,

Load more