Kopen op krediet: het is allemaal nog niet zo slecht als het lijkt…

Voorwoord (die eigenlijk voor de rest niks met dit blogbericht te maken heeft):

Ik wil graag Talitha bedanken voor haar doorverwijzing naar mijn blog. Voor wie mij al een tijdje volgt…  Weet ge nog die keer dat ik schreef over het feit dat ik niet meer kan reageren op andere blogs? Awel, dat is dus nog steeds zo. Mijn man heeft het al bestudeerd, ik heb al van alles geprobeerd en nog steeds wil het maar niet lukken. Dit gewoon eventjes ter info voor mijn blogcollega’s. Want dat is zo’n dingetje in de wereld van de bloggers… Gij reageert bij mij dus ik reageer bij jou en vica versa. Bij mij is het dus niet van niet willen maar echt van niet kunnen. En dus bedank ik Talitha hier eventjes in plaats van in een reactie op haar blog (en ja, ik heb het weer maar eens tevergeefs geprobeerd). Trouwens leuk om te zien dat ze oorspronkelijk van Ieper is, mijn geboorteplaats.

En dan nu het eigenlijke blogbericht:

Ik weet dat ik al een aantal keer heb geschreven over betalen op krediet. Eerder korte stukjes, zoals bijvoorbeeld in mijn “zoveel maanden Midland, Michigan”- verslagen, maar nu ik eindelijk het grote geheim achter “den Amerikaan met zijn portefeuille vol kredietkaarten” helemaal doorheb, wil ik eventjes de tijd nemen om er wat uitgebreider op in te gaan… Zodat “den Belg die tegen kopen op krediet is” het ook een beetje beter snapt. It’s my pleasure.

  1. Het is niet van mogen, het is van moeten: den Amerikaan en zijn kredietscore.
    Elke Amerikaan heeft een kredietscore. Tenminste, vanaf het moment dat je 18 wordt en een kredietkaart en/of een lening aangaat, begin je met het opbouwen van een krediet-geschiedenis die dan weer wordt uitgedrukt in de vorm van een score. Die score begint uiteraard laag en de bedoeling is dat ge die zo snel mogelijk omhoog krijgt. Een hoge score betekent dat je een kredietwaardige persoon bent, wat dan weer een voordeel is als je naar de bank stapt om een lening te krijgen. Amerikanen met een slechte kredietscore kunnen enkel leningen aan een hoog tarief krijgen of krijgen helemaal geen lening. Met andere woorden: ge zijt gejost als ge een slechte score hebt. Ik hoop dat ge nog meezijt tot hier… Zowel mijn man als ik hebben op onze gsm een app staan om onze eigen kredietgeschiedenis en score te kunnen volgen. Dat ding heet Credit Karma en als ge dat open doet, dan zie je dit:
    Nee, dit is uiteraard niet de mijne, maar net zoals Jill is mijn score voorlopig ook excellent (omdat je het per sé wou weten). TransUnion en Equifax zijn twee grote kredietbureaus die de scores bijhouden. Banken rapporteren de terugbetalingsgeschiedenis van hun klanten aan die bureaus en zo geven die bureaus jou een score. Voor de rest kunt je via die App ook volgen welke factoren er een rol spelen op je score:
    Ons Jacqueline hier, die doet het zoals je ziet bijlange nog niet zo slecht. Ik zal niet in detail ingaan op elke factor maar wat misschien wel belangrijk is (om die portefeuille vol kredietkaarten dus beter te begrijpen) is dat total accounts slaat op het aantal kredietkaarten en/of leningen die je hebt lopen. Dit cijfer wordt pas een groen cijfer vanaf 10. M.a.w.: zodra je 10 kaarten (of 10 leningen of een combinatie met een totaal van 10 hebt), heeft dit cijfer een positieve invloed op je score.
  2. De flaws in het systeem.
    Dat je nog steeds niet begrijpt wat ik nu precies goed vind aan dit systeem, dat begrijp ik. Want ik ben ook lang niet helemaal mee geweest en nog steeds vind ik een aantal dingen gewoon ronduit belachelijk. Neem nu bijvoorbeeld de hard inquiries van Jacqueline (of van ons). Telkens wanneer je een nieuwe kaart wil aanvragen of wanneer je een lening wil aangaan, gaat de bank je kredietscore checken (wat begrijpelijk is aangezien ze zeker willen zijn dat je een kredietwaardig persoon bent). Dit is een hard inquiry. Vanaf 3 beginnen de harde inquiries een negatieve invloed te hebben op je score. Say what? Ja, je hebt het door (denk ik). Ge moet dus een goede score hebben om in aanmerking te komen om een lening of kredietkaart te krijgen maar als ze die score dan checken dan heeft dat een slechte invloed op je score. Volgens mij toch een serieuze flaw in het systeem. Toen wij hier dus nog maar pas waren (en zelfs nog niks van kredietscore hadden omdat die pas begint nadat je zes maanden kredietgeschiedenis hebt opgebouwd) had mijn man al direct 1 harde inquiry aan zijn rekker omdat we een lening aanvroegen voor onze auto (nochtans hadden we hen heads up gegeven van het feit dat we geen kredietscore hadden, ze hebben het toch maar schoon gecheckt). Maar goed. Het feit dat we dus toch die autolening hebben, heeft dan weer een positieve invloed op de score van mijn man. Zijt ge nog altijd mee? 
  3. Ge doet eigenlijk profijt.
    Na de technische kant van de zaak, kom ik nu eindelijk tot waar ik wou komen: het voordeel van op krediet kopen. Dat ge uw betaling gewoon wat uitstelt tot er weer wat meer geld staat op je rekening op het einde van de maand? Ja, dat kan een voordeel zijn. Op voorwaarde dat je dat geld hebt maar daar kom ik sebiet nog op terug. Het grote voordeel is de vele rewards die de verschillende kredietmaatschappijen bieden. Zo heeft American Express bijvoorbeeld drie types: de travelcard, de rewardcard of de cashback card. Met een cashback card bijvoorbeeld krijg je letterlijk geld terug per zoveel dollar die je spendeert met hun kaart. Of met de travelcard, mag je bijvoorbeeld altijd een extra handbagage gratis meenemen en kun je punten sparen waarmee je dan latere vluchten betaalt. Bijna elke winkel (van een zekere grootte) natuurlijk speelt hier ook handig op in. Stel dat ik bij de supermarkt waar ik altijd mijn inkopen doe, een kredietkaart aanvraag, dan krijg ik altijd 5% korting op mijn aankopen. Sinds kort hebben we een Banana Republic kredietkaart (een kledingketen waaronder GAP, waarschijnlijk beter bekend, ook valt). Dat betekent dus dat we altijd korting krijgen en meestal ook nog extra korting of betere korting… En dat we per zoveel dollar dat we uitgeven met deze kaart, waardebonnen krijgen om te spenderen aan kledij.
  4. Denkt aan de gouden regel: als je het niet kunt betalen, moet je het ook niet kopen.
    Het gaat er dus eigenlijk over om uw visie tegenover kopen op krediet te herzien. Tot voor kort was ik ook altijd heel weigerachtig om mijn kredietkaart boven te halen in plaats van mijn debetkaart. Tot mijn man mij erop wees dat we daardoor geld verloren. Geld verloren in de zin van dat we per gespendeerde dollar op de kredietkaart, punten krijgen en dat we als we aan een bepaald aantal punten zitten, rewards krijgen in de vorm van geld terug op onze rekening, of korting op een vlucht, of korting in een hotel (you get the picture, ik heb het hierboven al uitgelegd). Als ik dus mijn kredietkaart bovenhaal om mijn supermarktrekening van $50 te betalen of ik betaal die rekening met mijn debetkaart, het is een kleine rekening en het is geld dat ik toch moet uitgeven. Met mijn kredietkaart betalen betekent dus niet schulden maken. We weten dat het geld er is en dat als we het nu moeten betalen of pas binnen een maand dat geld er nog steeds zal zijn. Kopen op krediet hoeft dus niet te betekenen dat je jezelf in de schulden werkt. En als je dat doet, kun je er dus alleen maar bij winnen. 
    Ik weet het, het is geen evident onderwerp maar mijn doel was vooral om duidelijkheid te scheppen in het clichébeeld van de Amerikaan en zijn kredietkaarten. Het is nu wel duidelijk denk ik, dat ze één: geen andere keuze hebben en twee: er hun voordeel uithalen als ze er verstandig mee omgaan.

Tags: ,

La Cuisine Américaine

Eén van de eerste dingen die ons opviel hier in de VS, was dat elke supermarkt, elke electrowinkel en elke kookwinkel een uitgebreid aanbod aan snelkookpannen (ik heb de Nederlandse vertaling even moeten opzoeken, “pressure cooker” klinkt eigenlijk beter) heeft staan. Het lijkt haast alsof ze erop voorzien zijn om elke dag minstens twintig van die potten te verkopen. In het begin keken we er eens naar en dachten we vooral: tja, er is niks dat die pot kan dat we niet gewoon in onze oven of op onze kookplaat kunnen klaarmaken.

Het duurde echter niet lang voor we doorhadden dat de pressure cooker hier in de VS deel uitmaakt van waarschijnlijk bijna elk gezin. Eigenlijk kun je die pot haast beschouwen als een extra lid van het gezin. En om het nog extremer te maken, de meeste gezinnen hebben minstens twee van die potten staan. Langzaam maar zeker geraakten we meer en meer geïntrigeerd door de Amerikaanse fascinatie voor die pot maar toch hielden we de boot nog een tijdje af. Afgelopen november, toen we weer van alle kanten bestookt werden met Black Friday deals, hadden we zelfs uitgezocht waar we de beste pressure cooker voor de beste prijs konden kopen. En toch deden we het niet. We waren er lang van overtuigd dat het zo’n apparaat zou zijn dat we één keer zouden gebruiken en die daarna het grotendeel van de rest van zijn leven in onze kast zou slijten.

Uiteindelijk hakten we de knoop “to pressure cook or not to pressure cook” een paar weken terug dan toch door. Er was een schone korting in de supermarkt en we gingen eindelijk overstag. En het duurde niet lang (lees: 3 dagen) voor we ook verliefd werden op onze Instant Pot. Instant Pot is het merk van onze pressure cooker. Ik zal proberen niet te vervelen met heel veel saaie details maar hier in de VS heb je twee grote concurrenten: de Instant Pot en de Crock-Pot (daarnaast zijn er eindeloos veel artikels op het internet te vinden over het verschil tussen de twee of welke er beter zou zijn maar het komt er uiteindelijk op neer dat ze allebei ongeveer hetzelfde kunnen. Beide merken hebben een behoorlijk aanbod binnen hun genre. Ze gaan van groot naar klein en van veel functieknoppen naar weinig functieknoppen.

Afin, ik had beloofd niet te vervelen met de details en ik zal mij aan die belofte houden. Misschien is het belangrijker om te schrijven waarom ik zo van mijn pot ben gaan houden in die korte tijd dat hij lid is van ons gezin. Eerst en vooral, we hadden gelijk toen we vroeger dachten dat er niks is dat die pot kan dat de oven of de kookplaat niet kan. Waar de pot vooral in wint tegenover die andere twee is in snelheid en handigheid. In de mogelijkheid om alles in 1 pot klaar te maken en daardoor op het einde van de rit amper afwas te hebben. In de mogelijkheid om mijn eten op elk moment van de dag te maken en het warm te houden tot wanneer het effectief tijd is om te eten. In dingen maken die ik anders niet zou maken (zoals pulled pork of mijn eigen bouillon). In koken simpel houden (zoals die functieknop voor rijst, die is echt goud waard). In een lekkere maaltijd op tafel zetten zonder daar echt veel moeite voor te moeten doen. In die paar weken tijd heb me al meerdere keren afgevraagd waarom we, ten eerste, toch al niet eerder die pot hadden gekocht en waarom, ten tweede, in België amper iemand zo’n pot heeft (en als ze al één hebben: waarom ze er dan geen evangelie over schrijven?). Neem het van mij aan: koop er één, zo snel als je kunt en al zeker als je allebei uit werken gaat en kinderen hebt. Ge zult mij eeuwig dankbaar zijn.


Maar waar koop ik zo’n ding? vraag je je nu waarschijnlijk af. Goeie vraag. Want ik vroeg het mij ook al af (want ik wil zo’n pot als ik terug in België ben). Het antwoord is: niet in België zelf alleszins. Volgens deze blog kun je hem gemakkelijk via Amazon UK bestellen. Als je echter geen fan bent van via de UK te bestellen, is er in België wel de mogelijkheid om via Coolblue de concurrent, Crock-pot, te bestellen.

Als verlengstukje van dit bericht, vond ik het de moeite waard om even door te verwijzen naar deze blog, over een Amerikaanse die naar België emigreerde. Ik botste er toevallig op toen ik de trefwoorden “Instant Pot en België” googelde. De dame in kwestie schreef over het gemis van haar Crock-pot toen ze naar België verhuisde. En dat was wel grappig om te lezen.

I started looking around for a new one… and quickly discovered that Belgians don’t use slow cookers. They’re hard to find, and the ones you do find (in specialty kitchen stores) tend to be expensive. Walk into any electronics store here and you will see two dozen home fryers… but not a single Crock-Pot. For the record, I never knew anyone in the Unites States who owned a deep fryer. But anyone who cooks is sure to own a Crock-Pot. Or two.
Belgians just can’t seem to see the point. They’re perfectly happy cooking their soups and stews on the stove, or in the oven, tending the fire and checking the pot for hours. At least, that’s what they tell me. I suspect that if they actually had a Crock-Pot, and learned how to use it, they’d love it just as much as we Americans do.

Ze heeft overschot van gelijk.

18 maanden Midland, Michigan.

Het lijkt precies 10 jaar geleden dat ik hier nog eens iets schreef maar in werkelijkheid is het “maar” zes maanden geleden… Een ernstig geval van writer’s block, volgens mijn “family doctor”. Maar goed. Zes maanden zijn gepasseerd en ik heb ondertussen wel weer het één en ander te vertellen…

De vier seizoenen in Michigan…

Toen we naar hier gingen vertrekken, vroegen een paar mensen me wat voor weer het daar was. “Gewoon, de vier seizoenen, gelijk hier,” antwoordde ik dan. Ik had een punt. Alleen wist ik dan nog niet dat de vier seizoenen hier eigenlijk betekenen: Koning winter steelt de show en de andere drie stonden erbij en keken ernaar…

Ik moet er geen doekjes omwinden. Ik ben geen wintermens en vorig jaar vond ik de winter al niet altijd even fijn maar dit jaar slaat werkelijk alles. Het is nog maar mijn tweede winter hier maar mensen die hier al veel langer wonen, bevestigen toch ook wel dat wat we nu meemaken toch wel heel uitzonderlijk is. Als je op het nieuws de reportages over Chicago hebt gezien (en je weet dat we hier maar “op vijf uur rijden van” zitten) dan krijg je ongeveer een idee van wat we hier ondertussen al over ons hoofd hebben gekregen: een polaire vortex, een ijsstorm en een paar sneeuwstormen. Alles opgeteld, zijn er al 12 school annulaties geweest deze winter. Normaal zijn er dat een vijftal. De ijsstorm is ondertussen al twee weken voorbij maar doordat het blijft vriezen, blijft er een laag ijs liggen en dat maakt dat het hier een kunst geworden is om niet te vallen als je buitenkomt. En dan spreek ik niet over de “rijm en ijzelplekken” waar Frank Deboosere voor waarschuwt (ge weet niet wat glad is, Frank Deboosere…). Nee, dan spreek ik over een blok ijs van 5 cm die élk stukje van de grond bedekt. De straten zijn ondertussen gelukkig al terug zo goed als bereidbaar. Maar Koning winter is er hier nog niet klaar mee. Bijlange nog niet.

Dit is een populaire hier, en heel accuraat ook, moet ik zeggen..

Het academisch niveau van mijn vierjarige zoon.

“Florian is struggling with his academics” stond er vorige week op mijn zoon’s tussentijdse evaluatie te lezen. Hij kent nog steeds niet al zijn letters zonder hulp van de juf. Hij kan nog niet tellen tot aan 20 zonder hulp van de juf. Hij herkent geschreven cijfers nog maar tot aan 8. “Make sure he repeats enough at home so that he is ready for Kindergarten next year” stond er verder nog te lezen. Een tweetal weken geleden (net voor de ijsstorm) zat ik in Elisa’s school te luisteren naar een info-avond rond starten in Kindergarten (bij ons: 3de kleuter). Op bepaalde momenten moest ik mijn kin wat ondersteunen omdat mijn mond maar bleef openvallen. Als ik alles goed begrepen heb, dan kan mijn zoon tegen dat hij écht naar het eerste leerjaar moet, tellen tot 100, een kortverhaal schrijven en al op een bepaald niveau (level 4 whatever that means) boekjes lezen.

Ik wou dat ze hem nog wat langer kleuter lieten zijn. Hij doet al zoveel waardoor ik onder de indruk ben. Zoals af en toe eens een letter herkennen. Zoals tellen tot aan 20 en maar 1 fout maken. Zoals in het weekend zo flink zijn huistaak maken. Zoals ’s ochtends zo flink aan zijn tafel gaan zitten als ik hem afzet op school en aan zijn taakje beginnen die voor hem klaarligt. Maar dat wordt hier uiteraard niet zo bekeken. Mijn vier-jarige moet hier oefeningen kunnen die ik twee jaar geleden zelf gaf aan zes-jarigen in het eerste leerjaar. Ik zal het mij dus allemaal niet teveel aantrekken en mijn kleuter nog eventjes kleuter laten zijn nu het nog kan.

Die leerkrachten, met al hun vakantie, laten we er nog maar eens mee lachen…

Ik volg nog steeds bepaalde nieuwsfeiten uit België. Niet alles. Gewoon de dingen die ik wil weten of die me interesseren. Heel regelmatig zie ik dan nog eens een artikel over het onderwijs passeren. Over het falende M-decreet, over werklast, over hoeveel uren een leerkracht gemiddeld per week werkt en ga zo maar door. En dan maak ik altijd de fout van de commentaren die onder zo’n artikels staan te lezen. De snerende opmerkingen over hoeveel vakantie leerkrachten wel niet hebben, je weet wel, alle clichés op een rij. Ik moet er geen tekening bij maken. Ik moet mezelf altijd weer heel eventjes wakker schudden als ik die artikels en commentaren lees. Juist ja. In België is er over het algemeen nogal weinig respect voor het beroep. Of toch niet het respect dat het misschien toch wel verdient? Die mensen zijn tenslotte bezig met jouw kind opvoeden. Niet? Ik was vroeger één van die leerkrachten die dacht “och, laat ze maar zeggen, ze weten van niet beter”. En zweeg. Dat is veranderd. Ik zou het niet meer over me heen (kunnen) laten gaan. Door hier te zijn. Ik heb hier nog geen enkele negatieve opmerking gehoord ten opzichte van leerkrachten. Nochtans hebben ze hier bijna 3 maanden zomervakantie. Nog nooit hoorde ik iemand zeggen dat leerkrachten te veel vakantie hebben, dat ze niet hard genoeg werken in vergelijking met anderen. Als ik al iemand iets over leerkrachten hoor zeggen dan is dat alleen maar met respect voor het beroep. En dus vraag ik mij, nu dus nog meer dan vroeger, echt af waar dat gifspuiten naar leerkrachten toe in België vandaan komt?

18 maanden, jong, het lijkt een eeuwigheid.

Op een paar dagen na, wonen we hier nu al 18 maanden. Die tijd is soms gevlogen en soms ook niet. Als ik terugdenk aan die eerste maanden hier en hoe we nog zoveel moesten uitzoeken en ontdekken… Hoe, in vergelijking met toen, nu alles bijna geworden is zoals het altijd al geweest is. Soms lijkt het alsof ik mezelf even moet wakker schudden dat de meest dagdagelijkse dingen anders zijn dan wat ik altijd heb gekend en gewoon ben geweest. Dat ik mijn brood zelf moet bakken, in plaats van het te gaan kopen bij de lokale bakker. Dat communicatie met vrienden of gelijk wie dan ook in het Engels verloopt. Dat er geen Nederlandse ondertitels meer zijn als ik tv kijk. Dat er niet openlijk over politiek wordt gesproken. Dat het niet ongewoon is om in je sportkledij rond te lopen terwijl je andere dingen doet (dan sporten, that is). Dat je omver valt als je naar de dokter bent geweest en achteraf je rekening bekijkt. Dat ik in onze auto naar de satellietradio luister en dat betekent dat ik bijna enkel muziek hoor en nul geleuter of reclame. Dat mijn kinders Engels praten met elkaar. Dat ik kan kiezen uit zeker 50 soorten geraspte kaas in de supermarkt. Dat ik hier alles (tot mijn koffie in de Starbucks toe) op krediet koop. Dat we verdorie veel geld winnen door al dat krediet kopen. Dat de prijzen in de supermarkt niet de prijzen zijn die je aan de kassa betaald omdat de tax er nog bijkomt. Dat ik zo goed als nooit meer in een file moet rijden. En zo kan ik waarschijnlijk wel nog even doorgaan.

Dit filmpje is toch o zo waar…


De conclusie na 18 maanden Midland, Michigan is dat ik hier meestal wel graag woon. Dat ik heel veel waardevolle vriendschappen heb kunnen opbouwen. Dat ik mezelf heb uitgedaagd tot dingen doen die ik anders nooit zou gedaan hebben. Maar ook: dat ik hier waarschijnlijk niet altijd zou kunnen wonen en dat heeft, denk ik, grotendeels met het weer te maken. En mocht je het je afvragen, we kunnen nog altijd niet met zekerheid zeggen hoe lang we hier nog gaan zijn.

En ook nog: mijn excuses als je schrijf- of typfouten of rare zinsconstructies hebt ontdekt, het gaat wat bergaf met mijn Nederlands.

Tags: , ,

1 jaar Midland, Michigan.

Het is ondertussen bijna exact 1 jaar geleden dat we voet aan wal zetten in Detroit. 1 jaar! Ik kan het haast zelf niet geloven. Vooral de afgelopen maanden zijn op een of andere manier in een razendsnel tempo voorbijgevlogen. Ik denk dat dit vooral te maken had met het feit dat het zomer was en dat we zoveel gedaan en gezien hebben! Want dit keer zie ik enorm op tegen de winter moet ik eerlijk bekennen. Vorig jaar was die aankomende winter nog spannend… We wisten dat we sneeuw zouden zien, veel sneeuw. En dat het koud zou worden, bitterkoud. En dat was toen allemaal nog spannend en nieuw aangezien de laatste jaren de Belgische winters meer op een aaneenschakeling van onophoudend herfstweer leken. Dit jaar weet ik waaraan ik me kan verwachten. Ik weet dat de eerste sneeuw leuk is. Dat we mooie sneeuwwandelingen zullen maken en genieten van het sneeuwlandschap. Maar ik weet ook dat ik het na ongeveer twee maanden allemaal wel gezien zal hebben en alweer naar de lente zal verlangen. Dat de lente hier eindeloos op zich laat wachten, is geen voordeel. Maar goed. Ik wanhoop nog niet. Eerst nog de herfst. De herfst en ik, wij komen (meestal) wel overeen. Hier in Amerika toch. We zijn van plan om de piekmomenten van de coloring of the leaves dit jaar eens heel deftig mee te pikken en te gaan roadtrippen Up North.

Petoskey, Michigan (Up North)

1 jaar. Waar we toen stonden en waar we nu staan, dat valt bijna niet met elkaar te vergelijken. De dingen die we toen nog moesten uitvissen en regelen… Ik zal niet beweren dat het allemaal met vallen en opstaan is verlopen want achteraf gezien denk ik dat we niet mogen klagen over de vlotheid waarmee heel de verhuis en de eerste maanden hier uiteindelijk gepaard ging. Zelfs als we morgen (wat niet het geval is) een vlucht naar België terug zouden nemen, het afgelopen jaar is voor ieder van ons absoluut een verrijking geweest. Op zoveel gebieden.

Petoskey State Park.

Amerika. Dat is een Westers land en toch sta ik nog heel regelmatig versteld van hoe anders het hier toch wel is. Hoe anders de mensen zijn. Ik heb het al een aantal keer geschreven maar ik ben zo geschrokken van hoe religieus ze hier nog zijn. Dat is een schok waar ik nog altijd niet over ben. God bless America, ze menen het hier echt. Mijn zoon gaat naar een preschool verbonden aan een kerk en zijn juf ondertekent haar e-mails met “His faithful servant”. Enough said.

Afstanden. Die zijn voor ons ondertussen zo relatief geworden. We zijn geëvolueerd van “goh, pfff, Detroit, dat is twee uur rijden” naar “moesten we nu eens terugvliegen (van onze afgelopen zomervakantie in Florida) via Chicago, dan kunnen we daar nog een dagje spenderen en dan is het maar een kleine vijf uur terugrijden naar Midland?”. Vijf uur rijden, jong, wat is dat nu? Peanuts, I tell ya.

Mensen leren kennen. Dat vraagt wat tijd en dat vraagt om uit je schulp te komen. Maar eens je zover bent, dan is de snelheid waarmee je nieuwe ontmoetingen en vriendschappen aangaat, als een sneeuwbaleffect. Al die verschillende nationaliteiten en verhalen. Ik vind dat uiterst interessant. Had je mij een jaar geleden verteld dat ik vriendschappen zou sluiten met Russen en Colombianen, ik had het nooit geloofd.

De dingen die je moet missen, daar vind je een oplossing voor. Dat het aanbod aan hippe restaurants in de buurt eerder beperkt is, daar hebben we ons bij neergelegd. We compenseren dat gemis als we op reis zijn of aan het roadtrippen. Zo heb ik mijn gemis aan deftige croissants ruimschoots gecompenseerd in Miami, waar ze gek genoeg, bijna een overaanbod aan French pastries hadden. Mijn brood, dat bak ik ondertussen dagelijks zelf. Ik ben gewapend met een goedkope broodmachine om al het kneed- en rijswerk voor me te doen en ik bak af in de oven. Nog een beetje en ik kan concureren met de warme bakker.

Volgende week gaan we, met onze (nog enige – hier toch) Belgische vrienden, het nummer 1 restaurant van Midland uitproberen. Onder het motto samen sterk. Het moet toch de nummer 1 zijn voor een reden, niet? Voor het interieur zal het alvast niet zijn, vermoed ik.

Mmhmm. Tientallen keren per dag hoor je dat hier. In al zijn vormen en betekenissen. We hebben het mmhmm-alfabet na een jaar al bijna volledig onder de knie. Als je het ook wil leren, hier is een goed filmpje to start with. Mmhmm? (Eerlijk? Nee, we gebruiken het niet, het is simply annoying).

Out exploring: Detroit.

We zijn net terug van een weekendje Detroit, de grootste stad hier in Michigan. Je kunt Detroit niet bezoeken zonder met een dubbel gevoel terug te keren. Detroit is een stad van uitersten. Langs de ene kant is er armoede, verval en criminaliteit maar anderzijds zijn er ook zoveel mooie dingen te zien en het potentieel van wat Detroit zou kunnen worden, hangt er gewoon in de lucht.

Detroit was ooit een stad met een goede middenklasse waarvan het merendeel tewerkgesteld was in de auto-industrie. Maar dat was long time ago want sedert midden jaren ’50 al, is de stad in een neerwaartse spiraal belandt tot ze uiteindelijk in 2013 bankroet werd verklaard. Niet tegenstaande al die negativiteit, is Detroit aan een revival bezig en dat zie je. Natuurlijk is er nog enorm veel werk aan de winkel en ik weet niet of Detroit ooit weer de stad zal worden die ze vele jaren geleden was. En dat zou zonde zijn want ondanks de vele uitdagingen waar de stad nog voorstaat, straalt Detroit een bepaalde charme uit en als je weet waar je wel en niet moet zijn dan is er meer dan genoeg te doen om u makkelijk een paar dagen bezig te houden.

  1. Downtown Detroit en de Riverwalk
    Downtown Detroit (om eigenlijk technisch de correcte benaming te gebruiken, moet ik schrijven: Midtown) is een gezellige plek om rond te wandelen. In de zomer barst het er van pop-up strandjes, bijhorende bars en foodtrucks. Er zijn de laatste jaren heel wat mensen die het potentieel dat Detroit in zich heeft, zagen en die een zaak zijn gestart in dit stadsgedeelte. Koffiebars, restaurantjes en winkeltjes schieten nog net niet als paddenstoelen uit de grond. Toch mist Midtown nog een echte winkelstraat, voor een shopping spree moet je dus elders zijn. Anderzijds barst Midtown van de gezelligheid, winkels of niet.

    Pop-up strand in Midtown.

    Als je vanuit het Midtown-gedeelte doorwandelt richting Detroit River, kom je automatisch uit op de Riverwalk. Leuk weetje: aan de overkant van de Detroit River, ligt Canada. Op de website van de Riverfront, vind je een reeks voor zichzelf sprekende voor & after foto’s. Zeker de moeite om eens te bekijken als je een idee wil krijgen van wat ik nu precies bedoel met “de revival van Detroit”. De vele emergency palen langs het pad, moet je, als je er wandelt een beetje buiten beschouwing laten… Maar dat terzijde want we hebben er ons geen minuut onveilig gevoeld. Daar toch niet.

    Riverwalk Detroit.

  2. Het Ford-museum en Greenfield Village.
    “Bereid je voor om verbaasd te worden”
    , is op de website van The Henry Ford museum te lezen. Ge moogt dat gerust geloven. Ik was meer dan verbaasd. Ik was onder de indruk. Wij waren onder de indruk. Het Henry Ford museum bestaat uit vier gedeeltes: het Museum of American Innovation, the Greenfield Village, the Factory Tour en de Giant Screen Experience. Eind april bezochten wij het Museum of American Innovation. Je ziet er de evolutie van bijna elk voertuig dat bestaat, of het nu om een auto, een vliegtuig of een trein gaat. Je kunt in de bus zitten waar Rosa Parks weigerde haar zitplaats af te staan en zo geschiedenis schreef. Je kunt er heel wat presidentiële voertuigen zien, inculsief diegene waarin Kennedy in 1961 werd neergeschoten.

    Kennedy car.

    Een stukje vlieg-geschiedenis.

    De Greenfield Village bezochten we een paar weken geleden, terwijl mijn schoonouders hier op bezoek waren. Greenfield Village is een gigantisch “dorp” dat zeven historische districten bevat. Het bestaat uit gerestoreerde historische gebouwen en huizen die Henry Ford opkocht in alle uithoeken van de VS en er een eigen dorp mee creëerde waar de geschiedenis weer tot leven komt. Zo kun je er onder andere een reeks oude boerderijen bezoeken, bijvoorbeeld deze waarin Firestone (ja, die van de banden) opgroeide maar je kunt evengoed de werkplaats(en) van Thomas Edison bezoeken. Je kunt binnnengaan in het familiehuis van Heinz (ja, die van de ketchup) en ze hebben er zelfs een restaurant dat dateert van 1850, je wordt er bediend zoals toen en wat je op je bord krijgt, is uiteraard ook net zoals toen.

    Main Street.

    Hoedenwinkel uit 1890, uitgebaat door Mrs. Cohen, een jonge weduwe met vier kinderen.

  3. De Detroit Zoo
    Het aantal zoos dat wij al bezocht hebben, zijn ondertussen al niet meer op twee handen te tellen. Detroit Zoo is qua dieren uiteraard vergelijkbaar met eender welke andere zoo. Toch springt deze zoo er bovenuit en dan vooral omwille van hun Polk Penguin Conservation Center, het grootste pinguïn aquarium ter wereld. Doordat het aquarium zo immens is, heb je bijna het gevoel dat je op Antartica zelf.
    Ook in de rest van de zoo, is het respect voor de dieren en hun natuurlijke omgeving zichtbaar. Er is niks dat ik meer apprecieer in een zoo dan dat.
    4. Woodward Avenue
    In het palle centrum van Detroit, bijna aan de rivier, start Woodward Avenue. Deze straat maakt wegrijden uit Detroit makkelijk. Woodward Avenue is namelijk ongeveer 33km lang en loopt noordwaarts weg van het centrum.

    De rode lijn geeft Woodward Ave aan.

    Ook wij volgden deze straat, weg uit Detroit, op zondagmiddag. Vanaf het moment dat je wegrijdt uit Midtown, wens je dat de verkeerslichten waar je af en toe voor staat, niet te lang op rood blijven staan. Want links en rechts zie je alleen maar het verval waar ik het in het begin van mijn bericht al over had.

    Deze vervallen fabriek, bijvoorbeeld, je kunt haast niet geloven dat ze die gebouwen gewoon laten staan.

    Als je een idee wil krijgen van wat welke buurten je links en rechts van je passeert, wegrijdende uit Detroit, dan is dit een perfect filmpje (je moet het zelfs niet helemaal bekijken om te weten hoe laat het is):

    Maar eens je een kleine 20 km van het centrum de Detroit Zoo gepasseerd bent (die ook op Woodward Ave ligt), lijk je plots in een andere wereld te komen. Plots ben je in het Knokke van Michigan (de villa’s en BMW’s schieten plots als paddenstoelen uit de grond) en kun je haast niet geloven dat je een paar kilometer eerder nog vreesde voor je leven -ik gebruik hier eventjes mijn schrijversvrijheid om wat extra te dramatiseren…-. Dat gevoel van die twee totaal verschillende werelden op slechts enkele kilometer van elkaar verwijderd, kon voor ons niet duidelijker worden dan toen we nog even stopten om te tanken. Aan dat tankstation stopte een zwarte man met een fiets en een grote vuilniszak, op zoek naar schatten in de vuilnisbak aan het tankstation. Hij kreeg echter de tijd niet want hij werd door een “rijke” blanke man verjaagd met de woorden: “get out of here you piece of s**t”. Alle oneerlijkheid in de wereld, kwam plots samen, in dat ene moment daar aan het tankstation. Je zal maar wat geluk hebben zeker, met waar je wieg staat?

    “Huis” in Bloomfield Hills, op 30 km van het centrum van Detroit.

    “Huis” in Detroit.

    Meer out exploring?
    Disneyworld.

Tags: , , , ,

Gaan werken vs je vervelen?

Ik kreeg (en krijg nog steeds) veel de vraag: “en, ga jij daar iets doen van werk?”.

Voor we vertrokken (en in de momenten dat we hier nog maar pas waren), antwoordde ik dan steevast: “eerst settelen en zorgen dat we allemaal onze draai vinden en dan zien we wel”. Dan knikte diegene tegen wie ik dat zei: “ja, uiteraard!”. Het was allemaal heel verstaanbaar want zo’n verhuis naar een ander continent, dat is toch wel niet niks.

Na een half jaar moest ik mijn uitleg voor mijn nog-steeds-werkloze status toch wel wat aanpassen. Ik moest uitleggen dat Florian hier nog niet naar de gewone school kan, maar op preschool zit. Preschool, dat is enkel beschikbaar via kinderopvangcentra of private scholen. M.a.w: ge moet ervoor betalen en het is verdorie niet goedkoop. Dus het antwoord op de vraag waarom ik nog steeds niet werkte, was redelijk eenvoudig: het is gewoon te zot om te gaan werken om iemand anders te kunnen betalen om voor je kind te zorgen.

“Maar verveel je je dan niet?” was steevast de respons die ik kreeg.

Ik heb vaak met mijn ogen gerold en gezucht als ik die vraag kreeg (het voordeel was dat de vragende partij dat niet zag). Begrijp me niet verkeerd, ik snap de vraag, maar hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik besefte dat we toch wel in een maatschappij leven waarin het gewoon not done lijkt om “niks te doen”. Begrijp me weer niet verkeerd (part two) want ik heb geen zittend gat en ik ben al maanden aan het nadenken over wat ik in de toekomst kan gaan doen van werk maar once and for all, wil ik toch eventjes duidelijk maken dat het allemaal niet zo simpel is als het lijkt, dat gaan werken. En, nee, ik verveel me niet.

  1. De meest logische optie: het onderwijs.
    Iedereen die mij volgt of kent, weet dat ik een bachelor diploma lager onderwijs bezit. En ze hebben hier toch ook leerkrachten nodig, juist? Juist. Maar dan komt natuurlijk de grote: ja, maar… Eerst en vooral zou mijn diploma moeten vertaald worden door een officiële instantie (kost geld) en weet ik niet heel zeker of dat diploma zou geaccepteerd worden want het moet voldoen aan de voorwaarden voor deze staat. Ten tweede, zelfs als het aanvaard zou worden, is het voor mij nog zeer de vraag of er hier ook maar één school is die staat te springen om een leerkracht te aanvaarden die uiteindelijk niet het Engels als moedertaal bezit. Ten derde, weet ik ook niet of ik het voor mezelf zou aandurven om hier voor een klas te gaan staan en alles in het Engels te moeten gaan uitleggen. De andere optie is om mij te laten registreren als substitute teacher. Dat zou uiteraard de druk van een eigen klas wegnemen maar toen ik mij daarin ging gaan verdiepen, las ik dit:
    The average pay for a substitute teacher in Michigan is $80-$90 a day—equating to an annual salary around the $15,000 poverty level for a family. However the demands, stress and responsibility of teaching six or seven classes of 30 or more students far exceeds that of other low wage workers.Jan 17, 2017″.

    Ik zeg niet dat de meest logische optie hierdoor voor mij volledig van de baan geschoven is maar laten we zeggen dat het onderwijs in mijn lijst van opties toch een serieus aantal plaatsen achteruit gegaan is.
  2. Van mijn hobby mijn werk maken.
    De optie om een home bakery op te starten heeft hier eventjes serieus op tafel gelegen. Waarschijnlijk ging ik nu al ongeveer met mijn klein zelfstandig bedrijfje gestart zijn, ware het niet dat ik op het laatste moment nog op een certificatie muur stootte waaraan ik niet kan voldoen.
    Het idee was, om op bestelling, van thuis uit, te gaan bakken. Met de focus op Frans/ Belgische producten die je hier nergens kunt krijgen (of van povere kwaliteit kunt krijgen). Het idee zat goed (denk ik) en de optie home bakery is hier dus werkelijk een mogelijkheid. Helaas was de grote ja maar dat ik een keuken apart moet hebben van onze privé-keuken om dit mogelijk te maken (tenzij ik niet met producten zou werken die moeten gekoeld worden, dan kon het wel, maar dat zou mij zodanig limiteren dat heel het idee dat in mijn hoofd zat als een kaartenhuisje in elkaar viel…). Die tweede keuken, dat zou mits een kleine investering een optie zijn, ware het niet dat we hier een huis huren en de eigenaar waarschijnlijk niet al te content zou zijn met plots een tweede keuken(tje) in zijn huis.
  3. Iets anders dan maar?
    Werk is werk en er zijn natuurlijk altijd nog andere opties: een bureaujob, de supermarkt, een restaurant en ga zo maar door… Ik ben op zich niet kieskeurig en ik zie mezelf best wel iets totaal anders doen. Waarom ook niet? Maar ook het komende jaar moet ik blijven rekening houden met onze jongste zoon die nog steeds niet kan starten in de gewone public school waar Elisa gaat. Hij verhuist weliswaar van preschool (omdat de school waar hij zat, slechts halve schooldagen aanbood) maar om de kosten te drukken gaat hij op zijn nieuwe school ook maar drie volle dagen naar school ipv de gewone vijf. Daarnaast blijft de taalbarrière een barrière… Ik vraag mij toch af, of ik makkelijk aan een job zal/zou geraken, met een buitenlands accent?
  4. Maar gaat dat dan met maar één loon?
    Had het aanbod dat mijn man vorige jaar kreeg, niet het loonsverlies van mezelf gecompenseerd, dan hadden we hier niet gezeten. Zo simpel is dat eigenlijk. Los daarvan, wil dat niet zeggen dat ik niet de behoefte voel om mijn steentje bij te dragen. Het wil alleen zeggen dat we het hier wel redden zonder dat steentje van mij. Nog los daarvan, kunnen we ook niet sparen wat we gedacht hadden te kunnen sparen. Sommige kosten zijn hier gewoon stukken hoger en dat hadden we niet van te voren kunnen inschatten. Waar we in België status quo staan met de afbetaling van ons huis versus de huurinkomsten die we ervoor ontvangen kun je hier een schone winst maken als je je huis verhuurt. Voor ons, die helaas voorlopig moeten huren, is de huurprijs van ons huis hier een serieuze hap uit ons budget. Ook verzekeringen (waar je niet onderuit kan) zijn hier stukken duurder. Daarnaast willen we, terwijl we hier nu zo ver zijn, ervan profiteren om zoveel mogelijk te kunnen zien. Maar dat terzijde want ik ben aan het afdwalen…
  5. En dan zijn er nog al die andere onzekere factoren…
    We zijn hier nu nog net geen jaar en ik kan ondertussen wel zeggen dat we hier over het algemeen behoorlijk graag wonen. Dus als we hier nog eventjes langer kunnen blijven, dan graag. Maar er zijn ook nog zoveel onzekere factoren die ervoor zorgen dat we op bepaalde vlakken nog eerder afwachtend zijn. Dus ook een beetje op het vlak van echt actief op zoek gaan naar werk voor mezelf. Het punt is dat we hier voorlopig nog op het werkvisa van mijn man zitten. Stel dat zijn werk morgen zegt: het is goed geweest, ga maar terug naar het Belgisch kantoor. Dan mag ik hier nog werken of niet werken: als hij terug moet, dan moeten wij allemaal mee. Willen of niet. Werken of niet.

En om al die bovenstaande redenen wordt het nog een tweede afwachtende jaar hier. Tenzij er ergens een onverwachte opportuniteit uit de lucht komt vallen die ik niet kan laten liggen. Zeg nooit nooit maar de kans is natuurlijk klein dat er hier morgen op de deur wordt geklopt en dat ze me de job van mijn leven aanbieden.

Tags:

En dan werd het zomer…

Ik ben ondertussen een jaar of vier aan het bloggen en traditioneel schrijf ik altijd iets over mijn (zomer)vakantieplannen. De zomer, dat is niet alleen hopen op schoon weer, dat is ook je kinderen keilang proberen te entertainen dat vraagt wat creativiteit en planning.

Dat mijn zomer er lichtjes anders uitziet dan alle zomers voorheen, dat spreekt voor zich. Eerst en vooral zijn mijn kinders geen twee maanden thuis, nee, ze zijn net geen drie maanden thuis!

Mijn brein probeert daar niet al te veel bij stil te staan (hoe graag ik ze ook zie) maar drie maanden, dat is écht wel keilang.

Gelukkig wonen we hier ondertussen toch al een 9-tal maanden en zijn we geen echte newbies meer. Er staan een tweetal kampjes voor de kinderen geboekt en ondertussen is mijn internationale vriendenkring toch al een beetje uitgebouwd zodat ik de rustige dagen thuis kan afwisselen met uitstapjes.

Het is eigenlijk gek hoe je leven toch wel een grote ommekeer kan maken. Vorig jaar had ik enkel maar Belgische vrienden en kennissen. Nu bestaat die kring uit een mengelmoes van nationaliteiten.

Ik heb alvast geleerd om initiatief te nemen. Vroeger ging ik niet vaak uit mezelf aan iemand vragen om eens een koffie te gaan drinken of iemand’s telefoonnummer vragen om contact te kunnen houden. Of ik moest die persoon al een tijdje kennen. Nu moet ik wel uit mijn kot komen en dat werpt zijn vruchten af. Mijn wereld is in elk geval toch wel groter geworden.

Voor de rest zijn er dan uiteraard nog de reisplannen. Zoals elk jaar in de grote vakantie, natuurlijk, maar met dat verschil dat het dit jaar geen Denemarken of Landal in Nederland wordt. Volgende week woensdag komen mijn schoonouders ons bezoeken. Het zal fijn zijn om hen te kunnen laten zien waar wij wonen. We mogen daar nu nog zoveel over vertellen en schrijven, er is toch nog altijd een groot verschil met het ook daadwerkelijk eens te zien. Samen met hen hebben we een week een huisje gehuurd nabij Michigan City, op een uurtje van Chicago. Wij hebben ondertussen toch al heel wat schone stukken van Michigan gezien en dus gaan we deze staat even inruilen voor een andere (Michigan City ligt namelijk in Indiana, hoe gek dat ook is en Chicago ligt dan weer in Illinois… Met andere woorden: twee staten in een klap). Maar we hopen evengoed dat we hen wat van die schone stukken kunnen laten zien terwijl ze hier zijn.

Ik zal er niet om liegen, het vraagt wat meer planning om hier op verkenning te gaan. Aangezien het hier zo groot is en je al snel aan een reistijd van minstens twee uur zit om eens iets anders te zien, moet je wel wat voorbereidt zijn natuurlijk. Maar soms zijn er dan ook eens de spontane ideeën die eindigen in een leuke trip. Dit was afgelopen weekend, in het Frederik Meijer Gardens & Sculpture Park (ja, op twee uur rijden van hier):

Tags: , , ,

In het midden van de handschoen.

Voor we naar hier verhuisden (en zelfs voor er nog maar sprake was van…), heeft mijn man tientallen keren over en weer gereisd en geen enkele keer kwam het in mij op om de kaart van de VS te bestuderen om te zien waar hij zich dan wel bevond, als hij weer eens naar Midland in Michigan moest.

Mijn man is weer naar Amerika, zei ik dan. En niemand die ooit vroeg: en waar dan in Amerika? 

Ik ben pas de ligging van Michigan gaan opzoeken toen we op de Amerikaanse ambassade de toestemming kregen om effectief naar hier te mogen komen. Dat is toch wel bizar, eigenlijk, nu ik er bij stilsta. Maar ik heb zo’n vermoeden dat meer dan de helft van mijn lezers het ook niet weet. Ja, jullie daar, ik vermoed dat jullie mijn posts lezen zonder ook maar een idee te hebben van waar ik nu effectief woon. Of, goed dan, misschien hebben jullie een vaag idee. Net zoals ik een vaag idee had. (En als ik het mis heb, laat het gerust in de comments weten maar als ik gelijk heb, mag je het ook zeggen). Maar aan al die wetenloosheid, daar komt nu een einde aan, want Michigan, dat ligt namelijk daar waar de kaart rood kleurt:

De staat Michigan bestaat uit twee stukken (wat raar is aangezien het bovenste stuk eigenlijk perfect aan de staat Wisconsin -nah, nu weet je al twee staten liggen- grenst). Het bovenste stuk is de Upper Peninsula en het onderste stuk is de Lower Peninsula. Als je in die Lower Peninsula woont, dan gebruik je dit niet als term, nee, dan zeg je dat je in the Mitten woont. Waarom? Wel, hierom:

Dit hoeft geen verdere uitleg zeker?

Mijn titel had het al een beetje verklapt. Om nu exact te weten waar wij wonen? Wel, wij wonen in het midden van die handschoen. Of toch ongeveer. Want van waar wij wonen, kun je bijna overal in Michigan (in het Mitten-gedeelte dan toch) naartoe in een reistijd van een tweetal uur.

Naast het feit dat Michigan uit twee stukken (je moet trouwens een brug over om naar de Upper Peninsula te reizen) bestaat, is het tweede ding –dat deze staat toch wel wat onderscheidt van alle andere- dat het grenst aan vier van de vijf grote meren. Vandaar Michigan’s nickname: The Great Lakes State.

In Michigan zijn de winters lang en bitterkoud maar in de late lente en de zomer, dan komt iedereen terug buiten. In het weekend trekken mensen hier à la masse Up North (je kunt het een beetje vergelijken met ons kusttoerisme). Want up North, daar is de natuur en daar zijn de sympathieke stadjes.

In Michigan ligt de stad Detroit. Detroit, die misschien in Europa nog de reputatie heeft van bankroete, vervallen stad maar die ondertussen volop aan het heropleven is.

In Michigan, ligt Holland, het stadje waar de Sint zijn intrede doet in een schip op Lake Michigan en waar je in de lente naar het tulpenfestival kunt.

In Michigan, daar wonen wij (voorlopig). En we hebben meer dan de helft nog niet gezien.

Tags: , , ,

8 maanden Midland, Michigan (aka het gras is altijd groener en je kledij is altijd vuiler…)

Een tijdje geleden las ik met heel veel gevoel van herkenning Liese’s post over Amerika. Ik volg Liese’s blog al een hele tijd en lees graag haar schrijfsels over (meestal) heel alledaagse dingen. In maart maakte zij een tiendaagse reis naar New York en daaruit vloeide natuurlijk een blogbericht over de kleine en grote verschillen tussen de VS en ons landje.

Voor mij was het best gek eigenlijk om dat bericht te lezen. Zoals ik al zei, er was dat gevoel van herkenning in wat ze schreef maar ook het besef van het feit dat ik bij heel veel van die verschillen al vergeten ben dat er inderdaad een verschil is. 

Om maar een paar dingen op te noemen:

  1. De deurknoppen, de doucheknoppen en de toiletten zijn anders. Juist ja, dat was ik vergeten…
  2. De doggybag die je krijgt op restaurant om je restjes mee naar huis in te nemen. Uhuh. 
  3. Alles moet convenient zijn…
    Heel veel supermarkten zijn 24u op 24u open. Als je met andere woorden, midden in de nacht niet kunt slapen, dan heb je altijd de optie om je inkopen te gaan doen. Of zoals Liese al zei, als je geld uit de muur wil halen, hoef je meestal niet uit je auto te stappen. Bij ons is er Collect&go, hier is er de service “shipt“, hetzelfde als Collect&go maar je boodschappen worden nog eens aan je voordeur afgezet ook. 
  4. De creditcard is koning.
    Daar kan ik een blogbericht apart aan wijden. Aan het waarom en hoe en wat. Ik heb het eerder al eens kort vermeld maar in de VS word je beoordeeld op hoe “kredietwaardig” je bent. Elke persoon heeft een score, die je uiteraard zelf opbouwt. Als je een slechte score hebt, dan ben je gezien. Dan krijg je geen lening. Of een lening aan een torenhoog percentage. En de truc is: hoe meer kredietkaarten je hebt en hoe vaker je ze gebruikt, hoe sneller je kredietscore omhoog gaat. Dus: je.kan.gewoon.niet.anders. 

En toch. Bijna dagelijks bots ik nog op verschillen waar ik wel nog steeds over nadenk of verschillen die ik niet begrijp (en waarschijnlijk nooit ga begrijpen omdat ik Europees ben opgevoed).

  1. De hoeveelheid plastiek 
    Als je in Belgie naar de supermarkt gaat, moet je er verdorie voor zorgen dat je je eigen zakken meehebt (of je plooibox). Hier niet (tenzij je naar de Aldi gaat want die doen Europees in Amerika). Hier krijg je je boodschappen mee in duizend-en-een zakken. Hoe meer hoe liever, lijkt het soms. Zelfs een pak van drie keukenrollen bijvoorbeeld, stoppen ze apart in een plastiek draagzak. Ik betrap mezelf erop dat ik veel “oh no, I don’t want a bag for that” zeg. En ik probeer zoveel mogelijk mijn eigen herbruikbare zakken mee te nemen, dat ook. Want elke keer als ik het toch vergeten ben, dan erger ik me blauw aan al die verspilling. Maar als ik het vergeten ben, dan is het convenient. Dat wel.
  2. “You know: in America people wear fresh clothes every day.” 
    “Mama? Weet je wat Kat vandaag tegen me zei?” Het bovenstaande zinnetje, zo bleek. Mijn eerste reactie was: “doen ze hier graag was misschien?” en ik dacht er eigenlijk niet veel verder bij na. Tot ik plots toch terugdacht aan een voorval in Florian’s school van een paar maanden terug. Ik zette hem ’s ochtends af en een jongentje de opmerking maakte : “you wore that shirt yesterday!” tegen mijn zoon. Toen dacht ik gewoon: wat een onbeleefd kereltje, zeg! Maar nu ik dus de twee voorvallen in mijn hoofd gecombineerd had, begon er toch een klein belletje te rinkelen… Zou het?
    Ja dus. Ik deed navraag bij kennissen, ook Europeanen, die hier al langer wonen dan wij. Elke dag verse kleren, it is. Ik weet nog niet goed wat ik daarmee aan moet. Ik heb nu al zoveel was en strijk. Laat staan dat iedereen in huis hier elke dag een volledig nieuw outfit aantrekt! En je kledij is toch niet vuil na een draagdag? Tenzij je iets morst of het buiten snikheet is en je je te pletter zweet. Echt convenient vind ik dat toch niet.
  3. Het gras is altijd groener in de VS. Letterlijk.
    Iedereen heeft hier een sprinkler-system, ingesteld op bepaalde tijdstippen en dagen (zo niet: dagelijks) en het mag dan nog heel de nacht geregend hebben, als ik ’s ochtends mijn kinderen naar school breng, dan zijn de sprinklers volop water aan het sproeien. Kwestie dat het gras groen blijft. En de bloemetjes toch wel genoeg water hebben zeker. Waterverspilling, dat kennen ze hier niet.
  4. Hoe groot en wijds en uitgestrekt hier alles is. 
    De auto’s, de verpakkingen, de straten, de parkeerplaatsen… En de natuur. Mijlen en mijlen puur natuur. Nu de winter hier eindelijk ruimte heeft gemaakt voor de zomer, beseffen we pas hoe schoon het hier wel is (en wat we in Belgie keihard moeten missen). 

Een half jaar Midland, Michigan.

Ik weet niet hoe lang het duurt om te wennen aan een ander land. Als je me zou laten raden dan zou ik zeggen een jaar. Eens je alle maanden en seizoenen doorlopen hebt, dan ben je er. Dan heb je alles gehad. Ik weet niet of dat het juiste antwoord is. Misschien wel.

Er is ondertussen een half jaar gepasseerd en eigenlijk heb ik nu al het gevoel dat we er eindelijk zijn. De afgelopen maanden zijn absoluut een rollercoaster geweest. Een rollercoaster van zoveel dingen te moeten regelen, een rollercoaster van settelen maar ook een rollercoaster van emoties. Dat laatste vooral.

Maar ik voel me hier elke dag meer en meer thuis. Ook al zijn er nog veel dagen waarop ik nog wel eens vloek. Op het feit dat ik zoveel moeite moet doen om deftig brood te vinden. Of dat ik de zondagochtend enkel kan kiezen uit een croissant of een chocoladekoek. Of dat het aantal hippe eetgelegenheden hier nogal beperkt is. Of dat de vraag “how are you doing today?” eigenlijk geen antwoord vereist. Of aan het feit dat iedereen hier zo weinig moeite lijkt te doen om ’s ochtends deftige kledij aan te doen. Of dat er geen einde lijkt te komen aan die ellenlange maanden van vriestemperaturen. Maar verder dan eens vloeken of met mijn ogen rollen gaat het niet meer. Tot enkele weken geleden was ik nog bijna op dagelijkse basis bezig met vergelijken en met dingen missen. Dat is weg. Het is allemaal een stukje van ons leven geworden. Het is ons gewone leven aan het worden.

Ik kan ondertussen zonder gps mijn weg vinden in Midland. Ik weet in welke supermarkt of winkel ik moet zijn om te vinden wat ik wil. Ik weet waar ze het beste brood hebben, waar de beste kaas, waar het beste vlees en waar de beste groenten. Ik weet waar ik die ene fles melk het goedkoopste kan kopen. Ik ben aan een razendsnel tempo klantenkaarten aan het opstarten en meer en meer begin ik me thuis te voelen in de wereld van coupons. Ik ben blij met de beginnende vriendschappen en de beginnende chitchat hier en daar. Ik ben trots op mezelf dat ik nog steeds twee keer per week ga sporten. Ik heb een favoriet lokaal radiostation. Ik ben meer en meer zelfzeker aan het worden als ik moet praten in het Engels. In het begin had ik vooral het gevoel dat ik te weinig kon oefenen maar ondertussen merk ik dat het toch allemaal vlotter gaat. Uiteindelijk is het enige wat ik dag in dag uit op radio en tv hoor ook alleen maar Engels. Zonder de Nederlandse ondertiteling dan en dat helpt natuurlijk ook wel.

Elisa, die is ondertussen bijna perfect tweetalig. Die praat en leest Engels alsof ze nooit anders heeft gedaan. Ze heeft niks van accent en daar ben ik jaloers op. Af en toe verbetert ze mij in mijn uitspraak. Zover is het al gekomen… Hier en daar merk ik af en toe zelfs een Engelstalig accent in haar Nederlands op. Het is echt onvoorstelbaar. Florian staat uiteraard nog niet zo ver als zijn zus. Daarvoor zijn de schooldagen voor hem te kort maar hij begrijpt wel ongeveer alles. Antwoorden doet hij in een mengelmoes van Nederlands en Engels. Wat grappig is. Dan krijg je zinnen als “I am making koffie do you want een tas?” en “I moet the car weer vermaken”.

En mijn man, die werkt hard en houdt ons financiële fort recht. Ik zou zijn tempo en werkdruk van elke dag niet aankunnen, dat moet ik eerlijk bekennen. Maar in principe zie ik hem wel meer dan vroeger. Er zijn geen eindeloze business trips meer van twee weken en ’s avonds moet hij niet meer ellenlang in de file staan om thuis te geraken. Dat is dan toch een voordeel.

Ik ben blij dat ik kan zeggen dat na zes maanden het zwaarste gewicht in onze weegschaal het positieve is. Met de lente en zomer in het vooruitzicht kan het hopelijk alleen maar beter worden… Ik kan echt niet wachten om Michigan eindelijk te kunnen gaan verkennen.

Tags: , ,

Load more